Posts Tagged ‘σύστημα’

Από την ΕΣΣΔ στον Άσιμο:Η διαστρέβλωση της ψυχιατρικής και η χρήση της ως εργαλείο προώθησης/επιβολής κοινωνικής συναίνεσης

Μαρτίου 13, 2012

«Θέλει όλοι μας να είμαστε ίσοι. Και να μην έχουμε ανώτερους! Δεν βλέπει τι γίνεται γύρω του; Είναι τρελός»!

Αυτή ήταν ανά τους αιώνες πάντα η απάντηση έναντι σε όσους τολμούσαν να τα βάλουν με τις κυρίαρχες αντιλήψεις. Μια απάντηση η οποία είναι η πιο αφοπλιστική από όσες μπορεί να σκεφτεί κάποιος. Αν κάποιος στιγματιστεί ως «πολιτικά ακραίος», ακριβώς η χρήση της λέξης «πολιτικά» του δίδει κάποια εγκυρότητα. Αν στιγματιστεί ως «τρομοκράτης», η λέξη «τρομοκρατία» συνεπάγεται πολιτικά/ιδεολογικά κίνητρα, μένει το ότι είχε κάτι να πει, παρόλο που ταυτόχρονα βαφτίζεται ως «κοινωνικά επικίνδυνος». Ακόμη κι αν στιγματιστεί ως κοινός εγκληματίας η συμφεροντολόγος, ακόμη κι αν αυτές οι λέξεις συνυποδηλώνουν εγωιστικά κίνητρα τα οποία υποτίθεται αντιτίθενται στις διακηρύξεις του, μένει ο πιο υποψιασμένος να διερωτάται τι τον οδήγησε στο «έγκλημα»- μήπως η ανάγκη αντίστασης (πιθανό με τρόπο λανθασμένο) σε μια κοινωνία-ζούγκλα;

Αν όμως τον βαφτίσουν τρελό; Αυτόματα χάνεται η οποιαδήποτε εγκυρότητα του ατόμου και άρα- σύμφωνα με το λογικά λανθασμένο αλλά ευρέως χρησιμοποιούμενο και αποδεκτό επιχείρημα «ad hominem»(προσωπική επίθεση, άλλως βλέπω το δάκτυλο και όχι το φεγγάρι) και η οποιαδήποτε εγκυρότητα των ιδεών του. Ακολουθεί η τροφοδότηση του με ψυχοφάρμακα και διάφορες άλλες «θεραπείες».

Ψυχοφάρμακα/ηλεκτροσόκ = άμεση καταστολή των διανοητικών-πνευματικών του λειτουργιών και βίαιη ανακατεύθυνση τους προς πιο «κοινωνικά αποδεκτές» κατευθύνσεις.

Η πιο «πολιτισμένη» «Συμβουλευτική» = το πιο πάνω, αλλά έμμεσα – και πιο ύπουλα;

Τελικά το ανήσυχο πνεύμα καταλήγει πραγματικά άρρωστος και φυτό ως αποτέλεσμα της «θεραπείας» – αναμενόμενο, όποιοι δεν μπορούν να «επανενταχθούν», δηλαδή να ξαναμπούν στο μαντρί, καλό θα ήταν να εξουδετερωθούν ως άτομα, και μαζί τους και όσα αυτοί πρεσβεύουν.

Αυτή ήταν η τύχη αμέτρητων. Από τον «ακραίο» υπέρμαχο των ατομικών και σεξουαλικών ελευθεριών Μαρκήσιο Ντε Σαντ (ο οποίος παρά την υποτιθέμενη τρέλα του δεν είχε κανένα πρόβλημα ακόμη και να εκτελεί χρέη μέλους της Εθνοσυνέλευσης κατά τη Γαλλική Επανάσταση)

en.wikipedia.org/wiki/Marquis_de_Sade

μέχρι τους «απροσάρμοστους» αντιφρονούντες των σταλινικών καθεστώτων της πρώην «Ε» «Σ» «Σ»  «»»Δ»»»

http://en.wikipedia.org/wiki/Political_abuse_of_psychiatry_in_the_Soviet_Union

μια τακτική που συνεχίζεται στη Ρωσία σήμερα από τον (πρώην πράκτορα της Κα Γκε Μπε) Πούτιν

http://mindhacks.com/2007/08/30/is-russia-entering-another-dark-age-of-psychiatry/

και τον εγκλεισμό του στιχουργού και μουσικοσυνθέτη και τραγουδιστή Νικόλα Άσιμου επειδή τολμούσε να τραγουδά χωρίς να του υπαγορεύουν οι δισκογραφικές τι να λέει και για πόσα και πόσο κώλο να δείχνει όπως κάποιες που ξέρουν μόνο να ξεντύνονται και γι’ αυτό γίνονται ινδάλματα (λέω γι’ αυτές που παρόλο που έχουν εκατομμύρια συνεχίζουν να το κάνουν με την θέληση τους λόγω απληστίας και όχι λόγω ανάγκης, όσες αναγκάζονται αντίθετα είναι θύματα που χρειάζονται στήριξη)

Σε κάθε εποχή, όσο υπήρχε και θα υπάρχει εξουσία, όσοι αντιστέκονται σε αυτή θα χαρακτηρίζονται με διάφορα διακοσμητικά επίθετα ώστε να μην μπορέσουν να περάσουν το μήνυμα τους στις μάζες. Αυτό θα ήταν επικίνδυνο για τους εξουσιαστές.

Έτσι λοιπόν αν ένα άτομο δεν δέχεται (είτε λόγω αξιοπρέπειας, είτε λόγω του ότι απλά δεν μπορεί να ανεκτεί) να ζει ως πλήρως καθορισμένο, ελεγχόμενο και υπάκουο αρνάκι χωρίς ατομική θέληση, χωρίς ύπαρξη, είναι τρελός. Αν   δεν δέχεται η ύπαρξη του και η εργασία του να τυγχάνουν της χείριστης εκμετάλλευσης και αυτός να απολαμβάνει να τον γαμάνε, δεν φταίει το σύστημα που μας αναγκάζει να ζούμε μια ζωή μίζερη ως εκμεταλλευόμενοι μισθωτοί σκλάβοι από μισθό σε μισθό, μια ζωή με δόσεις, δουλεύοντας 12 ώρες την ημέρα αν βρούμε δουλειά για ψίχουλα ενώ τα αφεντικά μας από τον μόχθο μας βγάζουν εκατομμύρια μόνο για να διατάζουν, αλλά το άτομο, που είναι «απροσάρμοστος».

Αυτά έχουν κάποια επιστημονική βάση;

http://www.szasz.com/2illegitimacy.pdf

http://www.szasz.com

και  όλα αυτά τα βιβλία

http://en.wikipedia.org/wiki/Category:Anti-psychiatry_books

και εδώ

http://www.whale.to/drugs/dsm_h.html

και εδώ

http://en.wikipedia.org/wiki/Anti-psychiatry#Tool_of_social_control

λένε πως ΟΧΙ

Χαρακτηριστικά, η «βίβλος των ψυχιατρικών διαταραχών» όπως λέγεται- που καθορίζει τι θεωρείται ασθένεια και τι όχι- αναθεωρείται με καθαρά υποκειμενικά κριτήρια

http://en.wikipedia.org/wiki/Diagnostic_and_Statistical_Manual_of_Mental_Disorders

και βασίζεται σε εγχειρίδιο του…στρατού των ΗΠΑ (που τα μέλη του εξολοθρεύουν αθώους αφγανούς χωρίς λόγο, αλλά όχι, αυτοί δεν είναι τρελοί)

http://www.ndtv.com/video/player/news/kandahar-massacre-karzai-demands-explanation/226157

«The manual evolved from systems for collecting census and psychiatric hospital statistics, and from a manual developed by the US Army»

(από το πιο πάνω άρθρο της wikipedia)

Ακόμη πιο χαρακτηριστικά, παλαιότερα και οι …ομοφυλόφιλοι (όπως πχ ο Κωνσταντίνος Π Καβάφης) εθεωρούντο τρελοί!

Δηλαδή αν υπήρχε ένα σύστημα όπως πχ στη Ρωμαική Αυτοκρατορία όπου όλοι έπρεπε να δεκτούν τον αυτοκράτορα ως θεό όσοι δεν τον δέχονταν θα ήταν τρελοί;

Αν υπήρχε ένα σύστημα όπως στην ΕΣΣΔ όπου όσοι διαφωνούσαν με τον Στάλιν ήταν «τρελοί», αυτό όντως ίσχυε;

Τώρα, αν υπήρχε ένα σύστημα όπου όσοι δεν δέχονταν ότι ζωή = δουλειά για 1000 ευρώ μισθό ενώ παράγω πολύ περισσότερα ως κέρδη για την εταιρεία που δουλεύω + καταναλώνω την κάθε βλακεία της τιβί + δέχομαι τις celebrities ως θεές είναι «τρελοί», αυτό θα ίσχυε;

Επειδή το τελευταίο προωθείται σήμερα!

Ακολουθεί ένα άρθρο από την ιστοσελίδα  mostlywater πάνω στο οποίο είχα την τύχη να «πέσω» γκουγκλάροντας, το οποίο μιλά για το πως τα πιο πάνω εφαρμόζονται στον καπιταλισμό (θα ακολουθήσει και μετάφραση στα ελληνικά σε αυτή την σελίδα που θα εισαχθεί μέσω edit).

Would We Have Drugged Einstein? How Anti-Authoritarianism Is Deemed a Mental Health Problem

We are increasingly marketing drugs that essentially «cure» anti-authoritarians.

By Bruce E. Levine; February 20, 2012 – AlterNet
http://www.alternet.org/story/154225

In my career as a psychologist, I have talked with hundreds of people previously diagnosed by other professionals with Oppositional Defiant Disorder, Attention Deficit Hyperactive Disorder, Anxiety Disorder and other psychiatric illnesses, and I am struck by 1) how many of those diagnosed are essentially anti-authoritarians; and 2) how those professionals who have diagnosed them are not.

Anti-authoritarians question whether an authority is a legitimate one before taking that authority seriously. Evaluating the legitimacy of authorities includes assessing whether or not authorities actually know what they are talking about, are honest, and care about those people who are respecting their authority. And when anti-authoritarians assess an authority to be illegitimate, they challenge and resist that authority — sometimes aggressively and sometimes passive-aggressively, sometimes wisely and sometimes not.

Some activists lament how few anti-authoritarians there appear to be in the United States. One reason could be that many natural anti-authoritarians are now psycho-pathologized and medicated before they achieve political consciousness of society’s most oppressive authorities.

Why Mental Health Professionals Diagnose Anti-Authoritarians with Mental Illness

Gaining acceptance into graduate school or medical school and achieving a PhD or MD and becoming a psychologist or psychiatrist means jumping through many hoops, all of which require much behavioral and attentional compliance with authorities, even those authorities one lacks respect for. The selection and socialization of mental health professionals tends to breed out many anti-authoritarians. Degrees and credentials are primarily badges of compliance. Those with extended schooling have lived for many years in a world where one routinely conforms to the demands of authorities. Thus for many MDs and PhDs, people different from them who reject this attentional and behavioral compliance appear to be from another world — a diagnosable one.

I have found that most psychologists, psychiatrists and other mental health professionals are not only extraordinarily compliant with authorities but also unaware of the magnitude of their obedience. And it also has become clear to me that the anti-authoritarianism of their patients creates enormous anxiety for these professionals, and their anxiety fuels diagnoses and treatments.

In graduate school, I discovered that all it took to be labeled as having “issues with authority” was not kissing up to a director of clinical training whose personality was a combination of Donald Trump, Newt Gingrich and Howard Cosell. When I was told by some faculty that I had “issues with authority,” I had mixed feelings about being so labeled. On the one hand, I found it amusing, because among the working-class kids I had grown up with, I was considered relatively compliant with authorities. After all, I had done my homework, studied and received good grades. However, while my new “issues with authority” label made me grin because I was now being seen as a “bad boy,” I was also concerned about just what kind of profession I had entered. Specifically, if somebody such as myself was labeled as having “issues with authority,” what were they calling the kids I grew up with who paid attention to many things that they cared about but didn’t care enough about school to comply there? Well, the answer soon became clear.

Mental Illness Diagnoses for Anti-Authoritarians

A 2009 Psychiatric Times article titled “ADHD & ODD: Confronting the Challenges of Disruptive Behavior” reports that “disruptive disorders,” which include Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) and Opposition Defiant Disorder (ODD), are the most common mental health problem of children and teenagers. ADHD is defined by poor attention and distractibility, poor self-control and impulsivity, and hyperactivity. ODD is defined as a “a pattern of negativistic, hostile, and defiant behavior without the more serious violations of the basic rights of others that are seen in conduct disorder”; and ODD symptoms include “often actively defies or refuses to comply with adult requests or rules” and “often argues with adults.”

Psychologist Russell Barkley, one of mainstream mental health’s leading authorities on ADHD, says that those afflicted with ADHD have deficits in what he calls “rule-governed behavior,” as they are less responsive to rules of established authorities and less sensitive to positive or negative consequences. ODD young people, according to mainstream mental health authorities, also have these so-called deficits in rule-governed behavior, and so it is extremely common for young people to have a “dual diagnosis” of AHDH and ODD.

Do we really want to diagnose and medicate everyone with “deficits in rule-governed behavior”?

Albert Einstein, as a youth, would have likely received an ADHD diagnosis, and maybe an ODD one as well. Albert didn’t pay attention to his teachers, failed his college entrance examinations twice, and had difficulty holding jobs. However, Einstein biographer Ronald Clark (Einstein: The Life and Times) asserts that Albert’s problems did not stem from attention deficits but rather from his hatred of authoritarian, Prussian discipline in his schools. Einstein said, “The teachers in the elementary school appeared to me like sergeants and in the Gymnasium the teachers were like lieutenants.” At age 13, Einstein read Kant’s difficult Critique of Pure Reason — because he was interested in it. Clark also tells us Einstein refused to prepare himself for his college admissions as a rebellion against his father’s “unbearable” path of a “practical profession.” After he did enter college, one professor told Einstein, “You have one fault; one can’t tell you anything.” The very characteristics of Einstein that upset authorities so much were exactly the ones that allowed him to excel.

By today’s standards, Saul Alinsky, the legendary organizer and author of Reveille for Radicals and Rules for Radicals, would have certainly been diagnosed with one or more disruptive disorders. Recalling his childhood, Alinsky said, “I never thought of walking on the grass until I saw a sign saying ‘Keep off the grass.’ Then I would stomp all over it.” Alinsky also recalls a time when he was 10 or 11 and his rabbi was tutoring him in Hebrew:

One particular day I read three pages in a row without any errors in pronunciation, and suddenly a penny fell onto the Bible….Then the next day the rabbi turned up and he told me to start reading. And I wouldn’t; I just sat there in silence, refusing to read. He asked me why I was so quiet, and I said, “This time it’s a nickel or nothing.” He threw back his arm and slammed me across the room.

Many people with severe anxiety and/or depression are also anti-authoritarians. Often a major pain of their lives that fuels their anxiety and/or depression is fear that their contempt for illegitimate authorities will cause them to be financially and socially marginalized, but they fear that compliance with such illegitimate authorities will cause them existential death.

I have also spent a great deal of time with people who had at one time in their lives had thoughts and behavior that were so bizarre they were extremely frightening for their families and even themselves; they were diagnosed with schizophrenia and other psychoses, but have fully recovered and have been, for many years, leading productive lives. Among this population, I have not met one person whom I would not consider a major anti-authoritarian. Once recovered, they have learned to channel their anti-authoritarianism into more constructive political ends, including reforming mental health treatment.

Many anti-authoritarians who earlier in their lives were diagnosed with mental illness tell me that once they were labeled with a psychiatric diagnosis, they got caught in a dilemma. Authoritarians, by definition, demand unquestioning obedience, and so any resistance to their diagnosis and treatment created enormous anxiety for authoritarian mental health professionals; and professionals, feeling out of control, labeled them “non-compliant with treatment,” increased the severity of their diagnosis, and jacked up their medications. This was enraging for these anti-authoritarians, sometimes so much so that they reacted in ways that made them appear even more frightening to their families.

There are anti-authoritarians who use psychiatric drugs to help them function, but they often reject psychiatric authorities’ explanations for why they have difficulty functioning. So, for example, they may take Adderall (an amphetamine prescribed for ADHD), but they know that their attentional problem is not a result of a biochemical brain imbalance but rather caused by a boring job. And similarly, many anti-authoritarians in highly stressful environments will occasionally take prescribed benzodiazepines such as Xanax even though they believe it would be safer to occasionally use marijuana but can’t because of drug testing on their job.

It has been my experience that many anti-authoritarians labeled with psychiatric diagnoses usually don’t reject all authorities, simply those they’ve assessed to be illegitimate ones, which just happens to be a great deal of society’s authorities.

Maintaining the Societal Status Quo

Americans have been increasingly socialized to equate inattention, anger, anxiety, and immobilizing despair with a medical condition, and to seek medical treatment rather than political remedies. What better way to maintain the status quo than to view inattention, anger, anxiety, and depression as biochemical problems of those who are mentally ill rather than normal reactions to an increasingly authoritarian society? [Emphasis added – MW]

The reality is that depression is highly associated with societal and financial pains. One is much more likely to be depressed if one is unemployed, underemployed, on public assistance, or in debt (for documentation, see “400% Rise in Anti-Depressant Pill Use”). And ADHD-labeled kids do pay attention when they are getting paid, or when an activity is novel, interests them, or is chosen by them (documented in my book Commonsense Rebellion).

In an earlier dark age, authoritarian monarchies partnered with authoritarian religious institutions. When the world exited from this dark age and entered the Enlightenment, there was a burst of energy. Much of this revitalization had to do with risking skepticism about authoritarian and corrupt institutions and regaining confidence in one’s own mind. We are now in another dark age, only the institutions have changed. Americans desperately need anti-authoritarians to question, challenge, and resist new illegitimate authorities and regain confidence in their own common sense.

In every generation there will be authoritarians and anti-authoritarians. While it is unusual in American history for anti-authoritarians to take the kind of effective action that inspires others to successfully revolt, every once in a while a Tom Paine, Crazy Horse or Malcolm X come along. So authoritarians financially marginalize those who buck the system, they criminalize anti-authoritarianism, they psycho-pathologize anti-authoritarians, and they market drugs for their “cure.”

Bruce E. Levine is a clinical psychologist and author of Get Up, Stand Up: Uniting Populists, Energizing the Defeated, and Battling the Corporate Elite.

Advertisements

Αλληλεγγύη στον λαό της Ελλάδας!Τετάρτη 29/6 στην Πλατεία Ελευθερίας.

Ιουνίου 26, 2011

Τα οικονομικά παιχνίδια των άπληστων τραπεζιτών,τα οποία έφεραν την διεθνή οικονομική κρίση του 2008,την μεγαλύτερη μέχρι σήμερα μετά την κρίση του 30,έχουν οδηγήσει στην δημιουργία πρόσφορου εδάφους για εκμετάλλευση των αδυναμιών του χαοτικού,πολύπλοκου υπάρχοντος οικονομικού συστήματος από κερδοσκόπους.

Οι οποίοι κερδοσκόποι στον βωμό του κέρδους θυσιάζουν το μέλλον ολόκληρων λαών τζογάροντας με το εθνικό χρέος,οδηγώντας πολλά κράτη σε αδιέξοδα τα οποία χρησιμοποιούνται ως δικαιολογία από το κεφάλαιο και την άρχουσα τάξη και τους πολιτικάντηδες υπηρέτες τους για επιβολή σκληρών μέτρων «λιτότητας» στον λαό. Ιδιωτικοποιήσεις βασικών τομέων της οικονομίας (συμπεριλαμβανομένων της υγείας και της παιδείας),κατάργηση κεκτημένων με αίμα δικαιωμάτων όπως 8ωρο και συλλογικές συμβάσεις,σκληρή φορολογία και κάθετη μείωση μισθών και συντάξεων.

Σε Ελλάδα,Ισπανία,Πορτογαλία,Ιρλανδία,Αγγλία οι λαοί νοιώθουν τις συνέπειες αυτής της νέας χρηματοοπιστωτικής αντεπίθεσης του κεφαλαίου.

Ευτυχώς,ένα μεγάλο μέρος του λαού έχει αντιληφθεί το παιχνίδι που παίζεται σε  βάρος τους,και ενθαρρυμένοι από τις επαναστάσεις των καταπιεσμένων της Μέσης Ανατολής προχωρούν στην έμπρακτη αντίσταση.

https://m4trix87.wordpress.com/2011/05/28/%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BC%CE%AD%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE-%CF%84%CF%8E%CF%81%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7/

Η αντίσταση του ελληνικού λαού συνεχίζεται.

Στις 28 και 29 Ιουνίου οι εργατικές συντεχνίες ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ προχωρούν σε 48ωρη γενική απεργία.

http://www.gsee.gr/news/news_view.php?id=1619

http://www.adedy.gr/adedy/site/home/ws/primary+menu/news/Genika/2011/june/2362011-1.csp

Στα πλαίσια αλληλεγγύης στον αγώνα τους,αποφασίστηκε συγκέντρωση και πορεία προς την ελληνική πρεσβεία την Τετάρτη 29/6 από την Πλατεία Ελευθερίας.

ΚΑΤΩ ΤΟ ΑΝΤΙΛΑΙΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

ΔΕΝ ΤΑ «ΦΑΓΑΜΕ», ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Οι «απροσάρμοστοι»…

Σεπτεμβρίου 20, 2010

Ενδιαφέρον άρθρο από το αθηναικό indymedia

Οι απροσάρμοστοι είναι οι άνθρωποι που δεν δέχονται το σύστημα, και δεν θέλουν να είναι δούλοι, και υποτελείς όπως είναι όλοι οι σημερινοί άνθρωποι. Αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να είναι ελεύθεροι, και ανεξάρτητοι, και δεν δέχονται τον βιασμό της προσωπικότητας τους. Βέβαια δυστυχώς ελεύθερος δεν μπορεί να είναι κανείς σήμερα, γιατί ο φασισμός που ζούμε είναι χειρότερος και από αυτόν του Χίτλερ, και του Γκέμπελ.
Ο Χίτλερ σκότωνε τους ανθρώπους εάν δεν του άρεσαν, ο σημερινός φασισμός που ζείτε, σκοτώνει τα μυαλά, και αυτό είναι χειρότερο. Απλά οι απροσάρμοστοι έχουν ελεύθερο μυαλό, και βλέπουν την αλήθεια, και φυσικά ζουν στην απόλυτη μοναξιά, και το απόλυτο περιθώριο. Έχουν συμβιβαστεί με την μοναξιά τους, και την απόλυτη έλλειψη ανθρωπιάς και φιλίας,που υπάρχει σήμερα, και δεν τους ενοχλεί που είναι μια ζωή μόνοι. Βέβαια και αυτοί που νομίζουν ότι έχουν φίλους, και δεν είναι μόνοι, είναι πιο μόνοι από τους απροσάρμοστους, απλά δεν το καταλαβαίνουν, γιατί είναι τυφλοί, και ηλίθιοι, δηλαδή ζουν μια ουτοπία, και νομίζουν ότι όταν είναι μαζί με άλλους έχουν αγάπη, και παρέα. Αυτό δεν ισχύει, γιατί και τα δυο έχουν πεθάνει εδώ και πολλά χρόνια, και όλοι οι άνθρωποι κοιτάνε τον εαυτό τους, και το χρήμα. Από την στιγμή που γεννιέται ένα παιδί, του λένε ψέματα και το καθοδηγούν εκεί που θέλει το σύστημα. Τομαθαίνουν ότι θέλουν, του λένε ψέματα για την ιστορία μας, για την θρησκεία, για το τι είναι πραγματική ζωή, και γενικά το αποβλακώνουν, και το κάνουν μια καλή μηχανή παραγωγής, χωρίς κριτική σκέψη, και με ευνουχισμένο εγκέφαλο.
Για να καταφέρει κάποιος άνθρωπος να ξεφύγει από όλα αυτά, πρέπει να έχει πολλά αρχίδια, και να πάρει πολύ γνώση, και φυσικά να αντέξει το απόλυτο περιθώριο που θα ζήσει μια ζωή.

Δυστυχώς αλλά η χωρά μας είναι πολύ συντηρητική, είναι πολύ πίσω από της αναπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες, και η λέξη πολιτισμός είναι σχεδόν άγνωστη για εμάς. Και αυτή η κατάσταση δεν βλέπω να αλλάζει ποτέ, γιατί μεταφέρετε από γενιά σε γενιά, και δυστυχώς οι νεοέλληνες θέλουν να κάνουν τα παιδιά τους μαριονέτες, και καλά πιθηκάκια. Οι περισσότεροι απροσάρμοστοι άνθρωποι δεν παντρεύονται, και αυτό το βρίσκω πολύ θετικό, γιατί εάν παντρευτείς και κάνεις παιδιά, δεν έχεις ελεύθερο χρόνο, κοιτάς να μεγαλώσεις τα παιδιά, να τα ταΐσεις, να τα βοηθήσεις στο διάβασμα, και έτσι δεν έχεις καθόλου χρόνο για δημιουργία, για διάβασμα, και γενικά για γνώση. Οι απροσάρμοστοι όμως έχουν χρόνο για σκέψη, προβληματισμό, διάβασμα και γενικά να δημιουργήσουν περισσότερο, και έτσι είναι κοντά στην αληθινή ζωή, και φυσικά στην αληθινή γνώση. Και όσο μένεις μόνος γίνεσαι πιο σκληρός, ρεαλιστής, μαθαίνεις από την ζωή, και φυσικά δεν γίνεσαι μπούλης και μαμάκιας, όπως είναι οι περισσότεροι νέοι σήμερα.

 Στην χώρα που ζούμε δυστυχώς εάν είσαι φτωχός είσαι νεκρός, εάν είσαι διαφορετικός είσαι νεκρός, εάν είσαι αλβανός είσαι νεκρός, εάν είσαι μαύρος είσαι νεκρός. Υπάρχει μια ανάπηρη νοοτροπία, που πρέπει να είσαι έτσι η κάπως, εάν είσαι διαφορετικός δεν σε δέχεται κανείς. Αυτό το δήθεν είναι που μου την δίνει, τώρα βέβαια που θα πέσει τρομερή πείνα από το φθινόπωρο, να δω τι θα κάνουν όλα αυτά τα ψώνια, και ανάπηροι νεογιάπηδες.

 Σας θυμίζω ότι στην κατοχή οι άνθρωποι είχαν μάθει στην πείνα, και δεν τους πείραξε πολύ, οι σημερινοί κάφροι νεοέλληνες που έχουν μάθει στα δυο αυτοκίνητα, και στα δυο κινητά να δω τι θα κάνουν, και τι θα τρώνε που έχουν καλομάθει.
 Προτείνω σε όλους τους νέους να δουν την καταπληκτική, περιθωριακή, και undergroundταινία το δικό μου Αϊντάχο, για να δείτε ότι υπάρχουν και άνθρωποι που θέλουν να είναι ελεύθεροι, αλλά δεν πρόλαβαν, τους πρόλαβε ο θάνατος. Βέβαια όλοι θα πεθάνετε, και η ζωή είναι μια πλήρης ματαιότητα, αλλά δεν το καταλαβαίνετε, γιʼ αυτό είστε μια ζωή δούλοι, και υποταγμένοι στην κάθε γαμημένη εξουσία, και δεν θα σηκώσετε κεφάλι ποτέ.

Σας έμαθαν ένα τρόπο ζωής, και εσείς ακλουθείτε σαν καλά πρόβατα που είστε, χωρίς να ψάξετε εάν υπάρχει και άλλος τρόπος ζωής, διαφορετικός από αυτά που σας έχουν μάθει. Ένας από τους απροσάρμοστους είμαι και εγώ. Ποτέ δεν δέχτηκα κανένα είδους εξουσίας, ποτέ δεν ψήφισα, ποτέ δεν δέχτηκα κανένα αφεντικό, γιʼ αυτό δουλεύω ταξί για να μην έχω αφεντικό, ποτέ δεν πούλησα το ροκ, ποτέ δεν πούλησα τα ιδανικά μου, ποτέ δεν πούλησα τον εαυτό μου για γυναίκα, ποτέ δεν έγλειψα κανέναν και για τίποτα. Βέβαια ποτέ δεν ήμουν ελεύθερος, για έμενα μόνο που δουλεύεις είσαι δούλος (το λέει η λέξη από μόνη της) το σώμα του ανθρώπου μπορούν να το σκοτώσουν, αλλά το μυαλό ποτέ.
Θεωρώ ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που ζουν στο περιθώριο, και την μοναξιά, είναι οι μόνοι που μπορούν να δημιουργήσουν σήμερα, και είναι φιλοσοφημένοι, και ψαγμένοι, αλλά αυτοί είναι ελάχιστοι, δυστυχώς αλλά στο μαντρί είναι οι πολλοί.

Η μοναξιά ήταν και είναι πάντα σκληρή, αλλά δεν με ενδιαφέρει, γιατί μου αρέσει, και είναι γλυκιά.

Και τι έγινε ρε μαλάκα και πάλι μόνος είσαι.

Προσωπικό σχόλιο

Με λίγα λόγια,το θάρρος-και την δύναμη χαρακτήρα- να πας ενάντια στο ρεύμα…

Πως μια πραγματικά ελεύθερη κοινωνία θα συνεπάγεται καθόλου έγκλημα

Σεπτεμβρίου 2, 2010

Έχω ήδη γράψει ένα άρθρο σχετικά με το σημερινό «σοφρωνιστικό» σύστημα,την αναποτελεσματικότητα του,τις συνέπειες του τόσο στους έγκλειστους όσο και στους γύρω τους,την διαφθορά του,και τον πραγματικό λόγο ύπαρξης του.

Η πραγματικότητα για τις φυλακές-άλλως “πως και γιατί καταλήγεις μέσα”…

Εδώ θα αναλύσω γιατί σε μια πραγματικά ελεύθερη κοινωνία των πολιτών,με άμεση δημοκρατία,αλληλοσεβασμό και οικονομική ισότητα,δεν θα υπάρχει έγκλημα.

Είναι παραδεκτή πραγματικότητα ότι τα περισσότερα «εγκλήματα» συνδέονται,άμεσα  η έμμεσα,με την οικονομική πραγματικότητα.

Η οικονομική αδυναμία σε σημείο δυσκολίας εξασφάλισης αξιοπρεπούς διαβίωσης ωθεί πολλούς ανθρώπους που δεν έχουν άλλες επιλογές στο «έγκλημα».Εξαναγκασμός δανεισμού από τις τράπεζες,που οδηγεί πολλές φορές σε μη δυνατότητα αποπληρωμής,και φυλάκιση για χρέη.Οικονομική ανέχεια που οδηγεί σε κλοπές,και «καταφυγή» στην ανάμειξη με τον υπόκοσμο.Εξώθηση στην πορνεία λόγω οικονομικών δυσκολιών.Μετανάστευση,εκ των οποίων μεταναστών όσοι δεν έχουν χαρτιά για τον άλφα η τον βήτα λόγο θεωρούνται «λαθραίοι» και καταλήγουν είτε στην απέλαση,είτε στην φυλακή,η οποία μετανάστευση οφείλεται στην ιμπεριαλιστική καπιταλιστική εκμετάλλευση

Ψεκάστε,σκουπίστε,τελειώσατε(?)

«Παράνομη» εργοδότηση,λόγω του ότι δεν επιτρέπεται η «νόμιμη».Όλα αυτά τα εγκλήματα,με η χωρίς εισαγωγικά,οφείλονται συνήθως στην δυσκολία εξασφάλισης αξιοπρεπούς διαβίωσης,λόγω ανεργίας η/και οικονομικής εκμετάλλευσης τους μη έχοντες από τους έχοντες,απόρροια της κατοχής των μέσων παραγωγής από την μειοψηφία,που έχει ως αποτέλεσμα τον εξαναγκασμό ενός μεγάλου μέρους των υπολοίπων να δουλεύουν ως μισθωτοί σκλάβοι για αυτή τη μειοψηφία,ο οποίος εξαναγκασμός οδηγεί και σε ψυχολογικά προβλήματα που πιθανό να οδηγήσουν και στο έγκλημα,και άλλους,λόγω «έλλειψης ζήτησης»,ειδικά σε περιόδους «κρίσης»,να αναγκάζονται,λόγω μη ύπαρξης επαρκούς κοινωνικής πρόνοιας(αφού αυτό δεν θα εσύμφερε τους έχοντες και κατέχοντες),να καταλήγουν στο «έγκλημα».

Επομένως,ο πρώτος λόγος,που ευθύνεται για «εγκλήματα» όπως κλοπές,διαρρήξεις,χρέη,»λαθρο»μετανάστευση,πορνεία,»παράνομη» εργασία,αλλά και πραγματικά ηθικά κατακριτές εγκλήματα,όπως συμμετοχή στο παρακράτος του υποκόσμου,είναι η οικονομική εξαθλίωση,όπως εξάλλου φαίνεται και από την έρευνα του ΟΝΕΚ που αναδημοσιεύω στο άρθρο μου στο οποίο οδηγεί σύνδεσμος πιο πάνω.

Άρα,σε ένα καθεστώς όπου όλα τα μέσα παραγωγής θα ανήκουν σε όλους,μέσω συνεταιρισμών,και ο καθένας θα έχει την ευκαιρία να συμμετέχει στην παραγωγή και να αμείβεται είτε εξίσου,είτε αναλόγως της προσφοράς του (αλλά ταυτόχρονα να εξασφαλίζεται η αξιοπρεπής διαβίωση των ανήμπορων,πχ αναπήρων με την αλληλεγγύη των υπολοίπων),σε ένα καθεστώς στο οποίο δεν θα υπάρχει ούτε ανεργία,ούτε εξαναγκασμός αποδοχής από την πλειοψηφία των όρων εργοδότησης της πλειοψηφίας,όπου δεν θα υπάρχει ανάγκη ιμπεριαλιστικών πολέμων για ανατροφοδότηση των καπιταλιστών με κέρδη-άρα ούτε ανάγκη μετανάστευσης,χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η μετανάστευση είναι κάτι το αρνητικό,δεν θα υπάρχει η ανάγκη καταφυγής στο έγκλημα για εξασφάλιση αξιοπρεπούς διαβίωσης.

Ένας δεύτερος  λόγος που οδηγεί τους ανθρώπους στο έγκλημα είναι η απληστία.Το θέμα είναι τι καλλιεργεί την απληστία.Όπως φαίνεται και από το παρακάτω βιβλίο,το οποίο βασίζεται σε επιστημονικές έρευνες και υποστηρίζεται από το ΜΙΤ,ένα από τα κορυφαία πανεπιστημιακά ιδρύματα του κόσμου,στην «ανθρώπινη φύση» υπάρχει τάση προς την αλληλοβοήθεια και την προσπάθεια για το γενικότερο καλό,και όχι το ατομικό συμφέρον και την απληστία,η οποία καλλιεργείται από τις κοινωνικές καταστάσεις κατά την διάρκεια της ανάπτυξης προσωπικότητας καθώς κάποιος μεγαλώνει.

http://mitpress.mit.edu/catalog/item/default.asp?ttype=2&tid=11864

Tomasello, M. (2009). Why We Cooperate. MIT Press

  Why We Cooperate
Michael Tomasello
With Carol Dweck, Joan Silk, Brian Skyrms and Elizabeth Spelke Table of ContentsDrop something in front of a two-year-old, and she’s likely to pick it up for you. This is not a learned behavior, psychologist Michael Tomasello argues. Through observations of young children in experiments he himself has designed, Tomasello shows that children are naturally—and uniquely—cooperative. Put through similar experiments, for example, apes demonstrate the ability to work together and share, but choose not to.

As children grow, their almost reflexive desire to help—without expectation of reward—becomes shaped by culture. They become more aware of being a member of a group. Groups convey mutual expectations, and thus may either encourage or discourage altruism and collaboration. Either way, cooperation emerges as a distinctly human combination of innate and learned behavior.

In Why We Cooperate, Tomasello’s studies of young children and great apes help identify the underlying psychological processes that very likely supported humans’ earliest forms of complex collaboration and, ultimately, our unique forms of cultural organization, from the evolution of tolerance and trust to the creation of such group-level structures as cultural norms and institutions.

Scholars Carol Dweck, Joan Silk, Brian Skyrms, and Elizabeth Spelke respond to Tomasello’s findings and explore the implications.

A Boston Review Book

About the Author

Michael Tomasello is Codirector of the Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology, Leipzig. He is the author of The Cultural Origins of Human Cognition and Constructing a Language: A Usage-Based Theory of Language Acquisition.

Reviews
«… the fascinating approach to the question of what makes us human renders this a singularly worthwhile read.»
Publishers Weekly

Επίσης εδώ

Περί αλληλεγγύης

εδώ πληροφορίες  για τον επιστήμονα που συνέταξε την έρευνα

http://email.eva.mpg.de/~tomas/

και εδώ

http://www.nytimes.com/2009/12/01/science/01human.html

Άρα,σε μια άλλη κοινωνία,η οποία(τόσο η κοινωνικές συνθήκες-ελευθερία και ισότητα όλων-όσο και η παιδεία)θα προωθεί την αλληλεγγύη και όχι τον ατομικισμό,σίγουρα θα κυριαρχεί η αλληλεγγύη σχεδόν εξολοκλήρου.

Να σκεφτούμε ότι αν σήμερα,που προωθείται ο ατομικισμός που είναι ασύμβατος με την ανθρώπινη φύση,αυτός κυριαρχεί σε μεγάλο βαθμό, τότε πόσο θα κυριαρχήσει η αλληλεγγύη,όταν προωθείται αυτή,η οποία είναι και συμβατή με την ανθρώπινη φύση.

Άρα ο εγωισμός δεν θα υπάρχει πλέον σε τόσο μεγάλο βαθμό που να προκαλεί πολλά περιστατικά εγκλήματος.

Όσο αφορά τον τρίτο λόγο,τα ναρκωτικά,αναλύω το θέμα εδώ

Οι χρήστες,οι εμπόροι,και γιατί το κράτος “ενδιαφέρεται για το καλό μας” φυλακίζοντας τα θύματα!

και όπως αναφέρω,δεν υπάρχει λόγος καταστολής της χρήσης ναρκωτικών,αφού δεν βλάπτει ο χρήστης τους υπόλοιπους.»Εγκλήματα» χωρίς θύμα δεν είναι εγκλήματα.

Ένας τέταρτος λόγος που υπάρχει έγκλημα είναι τυχόν ψυχολογικά προβλήματα κάποιων ανθρώπων(πχ παιδεραστές,βιαστές κοκ).Υπάρχουν πολλές μελέτες που αποδεικνύουν ότι η χαμηλή αυτοεκτίμηση και το αίσθημα κατωτερότητας(το οποίο προκαλείται από την αδυναμία «ανταπόκρισης» στις «επιταγές της κοινωνίας)ευθύνονται,σε συνδυασμό με τις «αξίες» οι οποίες υπάρχουν,έστω και υποσυνείδητα σε κάποιους ανθρώπους,για αυτά τα εγκλήματα.Κάποιος οικονομικά/κοινωνικά ανίσχυρος,με πληγωμένο εγωισμό,του οποίου εγωισμού η επίδραση ενισχύεται από την ατομικιστική νοοτροπία που αποκτάμε λόγω κοινωνίας και παιδείας,διακατέχεται από έντονο αίσθημα κατωτερότητας,το οποίο τον οδηγεί σε πράξεις μείωσης του εγωισμού και γενικότερα των συνανθρώπων του,σε μια λανθάνουσα προσπάθεια «εξίσωσης»,η οποία εκφράζεται με επιθέσεις (και)σεξουαλικές κατά των ασθενέστερων με οποιοδήποτε ορισμό μελών της κοινωνίας.Οι «αξίες» οι οποίες ήταν θεσμοθετημένες μέχρι και πρόσφατα,και ακόμη υπάρχουν στις συνειδήσεις πολλών ανθρώπων περί κατωτερότητας των γυναικών,των παιδιών κοκ,θέτουν στην θέση του αδύνατου-στόχου αυτές τις κοινωνικές ομάδες,έτσι έχουμε βιαστές,παιδεραστές κοκ.Άρα,σε μια κοινωνία όπου

1)Δεν θα προωθείται ο ατομικισμός/εγωισμός αλλά η αλληλεγγύη

2)Θα γίνεται πραγματική(και όχι κατ επίφαση και στα λόγια)προώθηση της ισότητας όλων των μελών όλων των κοινωνικών ομάδων,και του αλληλοσεβασμού,και οι παλιές «πατροπαράδοτες» «αξίες» της ανισότητας θα έχουν εξαφανιστεί εξολοκλήρου

3)Δεν θα υπάρχει κοινωνική ανισότητα

οι περιπτώσεις ψυχοπαθών βιαστών,παιδεραστών κοκ θα μειωθούν στο ελάχιστο,και για τους πολύ ελάχιστους που θα υπάρχουν,κατάλληλες μεθόδοι ψυχολογικής θεραπείας,όχι με μεθόδους ψυχοκαταστολής όπως σήμερα αλλά ενίσχυσης των θετικών πλευρών που υπάρχουν στην ανθρώπινη φύση-αλληλεγγύη,αλληλοσεβασμός-θα εγγυόνται την θεραπεία τους.

Άρα,έχω αναλύσει γιατί σε μια καλύτερη κοινωνία δεν θα υπάρχει εγωκεντρισμός,ανάγκη,η ψυχολογικά προβλήματα σε βαθμό που να γίνονται απειλή,και δεν θα υπάρχουν «εγκλήματα» χωρίς θύμα.Αν λάβουμε υπόψη ότι οι τέσσερεις αυτοί λόγοι,σε συνδυασμό με την ανυπακοή σε νόμους που μπαίνουν μόνο και μόνο για να εμποδίζουν την αντίσταση του λαού στο υπάρχον άδικο σύστημα, βρίσκονται πίσω από κάθε εκούσιο «έγκλημα»,τότε ναι,σε μια πραγματικά ελεύθερη κοινωνία ισότητας και αλληλοσεβασμού δεν θα υπάρχει έγκλημα.

Η πραγματικότητα για τις φυλακές-άλλως «πως και γιατί καταλήγεις μέσα»…

Σεπτεμβρίου 1, 2010

Τελευταία έχουν φτάσει διάφορες πληροφορίες σε «mainstream» εφημερίδες σχετικά με τις απαράδεκτες,απάνθρωπες συνθήκες κράτησης στις Κεντρικές Φυλακές.

(αναδημοσίευση άρθρου «Πολίτη»)

Τους έκοψαν για «οικονομία» ακόμα και το νερό στα μπάνια

Μεσαίωνας στις φυλακές

Η στέρηση της ελευθερίας μάλλον δεν είναι αρκετή τιμωρία για τους κρατούμενους στις Κεντρικές Φυλακές και για αυτό η διεύθυνση έχει αποφασίσει να καταπατήσει κάθε ανθρώπινο δικαίωμα
Κυπριακές φυλακές, όπως λέμε Γκουαντάναμο… με κρατούμενους που τους απαγορεύουν να πλυθούν, που τους κλείνουν στα κελιά και τους απαγορεύουν τις επισκέψεις, που τους κτυπούν και τους τιμωρούν με του ψύλλου πήδημα και που ενίοτε τους αφήνουν να τσουρουφλίζονται σε κελιά – κολαστήρια.
Για υποβολή παραπόνων ούτε λόγος αφού η διεύθυνση φέρεται να τούς τα έκοψε μαχαίρι και αυτά, ενώ είναι νωποί ακόμα οι περιορισμοί στον αριθμό των… εσωρούχων που μπορεί να έχει ένας κρατούμενος. Τι να πει κανείς και για την πρόσφατη απαγόρευση των… ξηρών καρπών επειδή κάποιοι κρατούμενοι κατανάλωσαν αλκοόλ και τι να πει για ένα σωρό άλλα πράγματα που εκφεύγουν της λογικής. Συγκεκριμένες πληροφορίες που έφθασαν στον «Π» μέσα από τις φυλακές, δεν θα μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητες και να μην τύχουν δημοσιοποίησης. Περιγράφουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο τα όσα συμβαίνουν στο «σωφρονιστικό», κατά τ΄ άλλα ίδρυμα. Παρά τις επανειλημμένες συστάσεις που έχει κάνει η επ. Διοικήσεως η διεύθυνση φαίνεται πως έχει τον δικό της «χαβά» και θεωρεί πως με την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλει «τάξη».

Λούζονται πολύ!
Τα όσα, λοιπόν, αναφέρουν οι πληροφορίες που περιήλθαν σε γνώση μας από κρατούμενους είναι τραγικά, αλλά εμπεριέχουν και το στοιχείο της έλλειψης σοβαρότητας εκ μέρους της διεύθυνσης. Πριν δέκα περίπου ημέρες, ο αναπληρωτής διευθυντής, Γιώργος Τρυφωνίδης, λειτούργησε ως… μέτοχος της Υδατοπρομήθειας και έδωσε οδηγίες να κλείσουν το νερό στα ντουζ επειδή οι κρατούμενοι πλένονταν πολύ!!! Το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αντιδράσει συγκεκριμένη πτέρυγα, η οποία αρνήθηκε να λάβει φαγητό. Το αποτέλεσμα ήταν να τιμωρηθούν οι κρατούμενοι με κλείσιμο στα κελιά για πέντε ημέρες, ενώ τους πήραν τις τηλεοράσεις και τους ανεμιστήρες! Τους απαγορεύθηκαν επίσης οι επισκέψεις και τα τηλεφωνήματα. Σύμφωνα πάντα με τις πληροφορίες που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης, στην πτέρυγα εισήλθαν και δεσμοφύλακες με ειδική εξάρτηση, οι οποίοι δεν δίστασαν να κτυπήσουν κάποιους κρατούμενους.

Με πριόνι…
Για το κουτί παραπόνων που διαθέτει η επίτροπος Διοίκησης στις Κεντρικές Φυλακές, οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ο αν. διευθυντής διέταξε να το κόψουν με… πριονιστική μηχανή! Πληροφόρησε επίσης τους κρατούμενους πως οτιδήποτε γράφουν στην επίτροπο, θα πρέπει να το παραδίδουν πρώτα στον ίδιο και αυτός με τη σειρά του θα αποφασίζει εάν θα φθάσει στην επίτροπο. Ο αν. διευθυντής των φυλακών απαγόρευσε επίσης την εισαγωγή βιβλίων και περιοδικών, με τη δικαιολογία πως ό,τι χρειάζονται, το βρίσκουν στη φυλακή.

Κολαστήριο
Η τελευταία πληροφορία αναφέρει ότι στην πτέρυγα 5Α που βλέπει προς τα φυλακισμένα μνήματα δεν υπάρχουν παράθυρα και ενώ συμβαίνει αυτό, δεν παρέχονται στους κρατούμενους ούτε ανεμιστήρες. Οι πληροφορίες περιγράφουν τη συγκεκριμένη πτέρυγα ως «κολαστήριο», αφού η ζέστη σε αυτήν είναι αφόρητη και αποπνικτική.

ΣΟΦΗ ΟΡΦΑΝΙΔΟΥ

Κωδικός άρθρου: 963109

ΠΟΛΙΤΗΣ – 11/08/2010, Σελίδα: 38

Για προβλήματα όπως υπερπληθυσμός κάποιος θα μπορούσε ίσως να κατηγορήσει την έλλειψη επαρκούς σχεδιασμού από τους πολιτικούς που μας διοικούν.Τουλάχιστο,άλλο βλακεία,άλλο ανηθικότητα.

Για εξόφθαλμες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων όμως?

Απαγόρευση πλυσίματος και «μέγιστος χρόνος μπάνιου» τάχα για …οικονομία(!),την ίδια στιγμή που δίδουν εκατομμύρια στις τράπεζες ως επιχορηγήσεις.Κάτι που όχι μόνο καταπατά κάθε έννοια πολιτισμού ,αλλά δημιουργεί και κίνδυνο επιδημιών,ειδικά εν μέσω θερινής περιόδου,οι οποίες θα είναι ίσως-ειδικά αν σκεφτεί κανείς την απουσία σχεδιασμού περιορισμού-επικίνδυνες και για όλους εμάς οι οποίοι νομίζουμε ότι κάτι τέτοια δεν μας αγγίζουν.

Και αν κάποιος θέλει να διαμαρτυρηθεί για όλα αυτά,να περιμένει μετάθεση στην ανοικτή φυλακή για να το κάνει,αφού για «λόγους ασφαλείας» το κουτί παραπόνων προς την επίτροπο Διοικήσεως,έναν από τους λίγους ανθρώπους στους οποίους μπορούν να μιλήσουν αυτοί οι άνθρωποι,έχει πριονιστεί από την κλειστή φυλακή και μεταφερθεί εκεί…καλά δηλ τι φοβούνται?Μην βρεθεί κανένα μέλος της…Αλ Κάιντα στην φυλακή και στείλει άνθρακα σε γράμμα?Η μήπως μην μαθευτούν όσα γίνονται από εμάς όλους,τους «φιλήσυχους»,»φιλειρηνικούς» «πολίτες»-αμνοερίφια?  

Αυτά είναι όσα καταφέρνουν να βγουν στην επιφάνεια,αυτό που λέμε η κορυφή του παγόβουνου…

Τα περισσότερα δεν τα λένε τα «mainstream» ΜΜ»Ε».

Πχ πότε μίλησαν για τις συχνές εξεγέρσεις και απεργίες πείνας στις φυλακές?

Πότε μίλησαν για την άγρια καταστολή που δέχονται οι κρατούμενοι για αυτές τις πράξεις διαμαρτυρίας?

Ποτέ…

Βλέπετε,δεν θέλουν να μας διαταράξουν τον γαλήνιο ύπνο του δικαίου στον οποίο βρισκόμαστε…

Αλλά τώρα κάποιοι σίγουρα θα σκέφτονται

«μα καλά,αφού είναι εγκληματίες,γιατί τους υπερασπίζεσαι»?

Κατ αρχάς,πρόκειται για θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.Ακόμη και να υποθέσουμε ότι όλοι εκτίουν τις ποινές τους δίκαια-κάτι που θα εξηγήσω πάρακατω ότι δεν ισχύει-οι ποινές τους δεν συμπεριλαμβάνουν τέτοια μεταχείριση.Άλλο να είσαι φυλακή και να σσου στερούν την ελευθερία,άλλο να σου συμπεριφέρονται χειρότερα και από ζώο από πάνω!

Αλλά τι σημαίνει ακριβώς «εγκληματίας»?

Ο πιο αντικειμενικός ορισμός της λέξης αυτής είναι αυτός που παραβιάζει τον νόμο.

Οπότε ποιος θεωρείται εγκληματίας και ποιος όχι είναι σχετικό,σχετικό με τους υπάρχοντες νόμους.Τους οποίους ποιοι θεσπίζουν?Οι βουλευτές.Τους οποίους υποτίθεται εκλέγουμε,έχοντας όμως περιορισμένες επιλογές,και εξαναγκαζόμενοι να ψηφίζουμε μικρούς αυτοκράτορες για 5 χρόνια,χωρίς τρόπο ανάκλησης τους σε περίπτωση που αποδειχτεί ότι μας έλεγαν μαλακείες.Οι οποίοι άλλα θεσπίζουν και άλλα βγάζουν οι ίδιοι,τα κόμματα τους,και τα ΜΜΕξημέρωσης προς τα έξω.Οι οποίοι έχουν ως μόνιμη απασχόληση τις μίζες.Οι οποίοι εξαρτώνται από τον κομματικό μηχανισμό που τους στηρίζει,ο οποίος εξαρτάται-και ελέγχεται-από άλλους,σίγουρα μη εκλελεγμένους(δες μεγάλο κεφάλαιο)

Πίσω από τα κόμματα…

που υποστηρίζουν αυτούς και τα κόμματα τους,αφού η «τέταρτη εξουσία» των ΜΜΕξ δεν αφήνει,μέσω της διαφήμισης-προπαγάνδας να έχουν ελπίδα νίκης πχ σε εκλογές όσοι δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εταιρειών και των τραπεζών,οι οποίες αποτελούν τον μεγαλύτερο διαφημιστή στα κανάλια.

Και άρα,όποιοι και να είναι,εξυπηρετούν με τους νόμους τους τα συμφέροντα των ισχυρών οικονομικά,και μετά του λαού.

Εξ ου και η χαλάρωση των νομικών μέτρων προστασίας των εργαζομένων,η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης,η νομική προστασία των τραπεζών,οι σκληρές ποινές για χρέη κοκ.

Άρα,όταν οι νόμοι είναι άδικοι,τι νόημα έχει να βαφτίζουμε ανήθικο όποιον τους παραβιάζει?

Σαν να λέμε ότι πχ αν στην Β Κορέα απαγορεύεται η κίνηση στον δρόμο μετά τις 12 τα μεσάνυκτα,όποιος το κάνει είναι ανήθικος.

Αλλά ας δούμε κάποιους από τους συχνότερους λόγους(κατηγορίες)που οδηγούν κόσμο στην φυλακή.

Χρέη-ένας από τους κυριότερους λόγους κάθειρξης στις φυλακές.Πάρα πολλοί είναι κρατούμενοι για χρέη,επειδή δηλ δεν μπορούσαν,λόγω οικονομικής αδυναμίας(ίσως και ατυχίας?) και όχι ανηθικότητας,να αποπληρώσουν,και δεν ήθελαν,λόγω του ενστίνκτου επιβίωσης που βρίσκεται στον κάθε άνθρωπο,να τους πάρει ίσως η τράπεζα το σπίτι και ότι έχουν και δεν έχουν,ρίχνοντας την οικογένεια τους στους δρόμους.

Και αυτά για να «αποπληρωθούν» οι τόκοι χρεών που η τράπεζα ηθικά ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ,αφού δεν τοκίζεται τίποτα άλλο παρά ανύπαρκτο χρήμα,ΑΕΡΑΣ,τον οποίο ο νόμος,που θεσπίζεται έχω εξηγήσει πως,κάνει να έχει «αξία»,τουλάχιστο όσο αφορά τις δυνάμεις καταστολής.

 Τράπεζες-ληστές.Το χρήμα ως χρέος-money as debt

Πως οι τράπεζες μας καταληστεύουν

Αλλά θα μου πείτε,κύριοι κύριοι «φιλήσυχοι» «καθωσπρέπει» «πολίτες», δεν είναι όλοι φουκαράδες που πάνε μέσα για χρέη.Υπάρχουν και «βρωμεροί χασικλήδες»,οι οποίοι αποτελούν μια άλλη μεγάλη μερίδα,σωστά?

Για να μην επαναλαμβάνω τα ίδια,η άποψη μου σχετικά με την απαγόρευση των ναρκωτικών και την καταστολή

Οι χρήστες,οι εμπόροι,και γιατί το κράτος “ενδιαφέρεται για το καλό μας” φυλακίζοντας τα θύματα!

Πάμε τώρα στην τρίτη μεγάλη κατηγορία κρατουμένων,τους «ππουshτόμαυρους» μετανάστες,οι οποίοι συνήθως φυλακίζονται για παράνομη εργασία(εδώ πολλές φορές παρατηρείται το παράδοξο ότι εκείνοι που θα έπρεπε να τιμωρηθούν,ως ιθύνοντες,στην προκειμένη περίπτωση περισσότερο των μεταναστών,δηλ οι εργοδότες,είτε δεν τιμωρούνται καθόλου,είτε τρώνε σχετικά μικροποινές,πολλές φορές απλό πρόστιμο).

Σχετικά με την μετανάστευση

Ψεκάστε,σκουπίστε,τελειώσατε(?)

Αυτές λοιπόν είναι οι τρεις κατηγορίες εγκλεισμένων στις φυλακές,οι οποίες αποτελούν την μεγάλη πλειοψηφία των κρατουμένων.Η οποία μεγάλη πλειοψηφία δεν είναι ούτε παιδεραστές,ούτε βιαστές,ούτε βαρώνοι του υποκόσμου(αυτοί για ευνόητους λόγους σχεδόν ποτέ δεν καταλήγουν μέσα),ούτε πληρωμένοι εκτελεστές.

Για τους λόγους που κάποιος καταλήγει στην φυλακή,και τις συνέπειες στον ίδιο αλλά και τους γύρω του(που δεν φταίνε σε τίποτα) αυτού του εγκλεισμόυ,υπάρχει και η παρακάτω έρευνα,την οποία αναδημοσιεύω από

http://www.veresies.com/index.php?option=com_content&view=article&id=171&Itemid=116&lang=el

« Ο ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ ΝΕΟΣ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ «

 

ΕΡΕΥΝΑ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΚΥΠΡΟΥ

 

1999

 

ΑΝΑΛΥΣΗ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ

 

ΔΡ. ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΡΕΣΙΕΣ, M.D.Ph.D, ΔΡ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΥΛΑΚΗΣ Ph.D

1.   ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΚΑΤΑ ΦΥΛΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΗΛΙΚΙΑ
Το ποσοστό των ανδρών που περιλήφθηκαν στην έρευνα ήταν 87.1% και των γυναικών 12.9%. Το ποσοστό αυτό ανατακλά και την πραγματικότητα στο σύνολο των κρατουμένων στις Κεντρικές Φυλακές κατά την χρονική περίοδο που έγινε η έρευνα.

Η πλειοψηφία των ατόμων που περιελήφθησαν στην έρευνα είναι από τα 27 μέχρι τα 40 χρόνια και αυτοί καλύπτουν τα 63.2% των φυλακισμένων. Ένα ποσοστό 16.7% είναι άτομα ηλικίας 16-20 χρονών.

2.   ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Αναλύοντας τον πίνακα αυτό διαπιστώνουμε ένα μεγάλο ποσοστό μέχρι 25% να είναι διαζευγμένοι ή σε διάσταση.Εάν υπολογιστεί πως οι έγγαμοι είναι 32.3% τότε αντιλαμβανόμαστε πως το ποσοστό των ατόμων που έκαναν οικογένεια και τώρα δεν έχουν είναι μεγάλο.Οι άγαμοι είναι το 32.3% του συνόλου.

3.  ΑΡΙΘΜΟΣ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΗΛΙΑΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΦΥΛΑΚΙΣΗ
Μια άλλη πτυχή του δράματος των φυλακισμένων και σαν αντανάκλαση του ψηλού ποσοστού διαζυγίων και διαζευγμένων ατόμων ανάμεσα σαυτούς είναι τα παιδιά τους που παραμένουν ελεύθερα φυλακισμένα με το στίγμα του γονιού που μπαίνει στην Φυλακή.

Οι φυλακισμένοι με ποσοστό 15.4% είχαν ένα παιδί κατά την εισδοχή τους στην Φυλακή. 30.8% από αυτούς είχαν δύο παιδιά και 7.7 % είχαν τρία. από αυτά 55.6 % ήσαν κορίτσια και 44.4% αγόρια.

Τα παιδιά των κρατουμένων μέχρι ηλικίας 15 χρονών αποτελούν το 79.4 % και το υπόλοιπο 20.6% είναι πάνω από 16 χρονών.

Το στοιχείο αυτό είναι αρκετά ανησυχητικό διότι οκτώ στα δέκα παιδιά βιώνουν στα χρόνια της εφηβείας και προεφηβέιας μια αρκετά ψυχοπιεστική κατάσταση, την εγκατάλειψη της οικογένειας από τον πατέρα ή την μητέρα και σύνδεση με την φυλάκιση που είναι κοινωνικός στιγματισμός. Ταυτόχρονα, έχοντας υπόψη και το ψηλό ποσοστό διαζυγίων, τα παιδία υπολογίζουμε σε μια τέτοια κρίσιμη κατάσταση της ανάπτυξης τους και τους γονεϊκούς διαπληκτισμούς, συγκρούσεις και την ανασφάλεια του χωρισμού.

Που πιθανό να οδηγήσουν σε νέους «εγκληματίες»…

4.  ΑΡΙΘΜΟΣ ΓΑΜΩΝ ΚΑΙ ΑΡΡΑΒΩΝΩΝ ΚΑΙ Η ΧΡΟΝΙΚΗ ΤΟΥΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑ

Ο Πίνακας αυτός παρουσιάζει των αριθμό των γάμων/αρραβώνων που πραγματοποίησαν οι κρατούμενοι και φαίνεται η μη σοβαρή τους σχέση με τον θεσμό του γάμου, που πιθανόν να είναι μέρος και της πιθανής ασταθούς τους αντίληψης για την ζωή, τους κανόνες και τους νόμους της κοινωνικής ζωής, τους οποίους παραβίασαν και βρίσκονται στην Φυλακή.

Με τα πιο πάνω διαφωνώ κάθετα,καθώς πολλοί είναι οι «άπιστοι» στους γάμους τους(«ασέβεια» στον εν λόγω θεσμό),επίσης πολλοί οι διαζευγμένοι,αλλά ελάχιστοι από αυτούς καταλήγουν στην φυλακή,άρα παρόλο που ίσως να ισχύει ότι πολλοί κρατούμενοι «δεν τα πάνε καλά» με τους γάμους,δεν ισχύει το αντίθετο,δηλ δεν ισχύει ότι σχετικά πολλοί που «δεν σέβονται» τον «θεσμό» αυτό είναι στην φυλακή.Επίσης,ο ερευνητής δεν εξετάζει τα ενδεχόμενα

1)Τα διαζύγια,λόγω του συναισθηματικού βάρους που συνεπάγονται σε συνδυασμό με τον καθαρά περιοριστικό χαρακτήρα του θεσμού του γάμου,τους έκαναν λιγότερο ανεκτικούς σε επιβολές νόμων και κανονισμών,»βοηθώντας» τους να πάνε φυλακή.

2)Αλήθεια,δεν μας λέει ΠΟΣΑ εκ των διαζυγίων επροέκυψαν ΜΕΤΑ την φυλάκιση.

Η καταπληκτική πλειοψηφία των 75.6% έχουν περισσότερους από ένα γάμο/αρραβώνα και μόνο 31.0% των εγγάμων κρατουμένων έχει ένα γάμο/αρραβώνα στο ενεργητικό του.

Έκπληξη επίσης κάνει πως περισσότεροι από τους μισούς κρατουμένους βρίσκονται στην φυλακή κατά τους πρώτους δύο χρόνους της έγγαμης ζωής τους. Έχοντας υπόψη πώς η δικαστική διαδικασία στην Κύπρο, από την στιγμή της διάπραξης της παράβασης μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης, διαρκεί αρκετά μπορεί κάποιος να εξαγάγει το συμπέρασμα πως αρκετά από τα αδικήματα για τα οποία καταδικάστηκαν και φυλακίστηκαν πιθανόν να έγιναν πριν την έγγαμη ζωή τους, καθώς επίσης η απειλή της τυχόν φυλάκισης τους, λόγω της παραβατικής τους δραστηριότητας και η ανασφάλεια που ένοιωθαν να τους οδηγούσε πιθανόν στην αναζήτηση υποστήριξης από ένα άνθρωπο που τους νοιώθει και τους αγαπά και από μια σχέση που να έχει σοβαρό σκοπό δέσμευσης που προσφέρει φυγή από προηγούμενες πραγματικότητες.

5.  ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥ
Τα αποτελέσματα που παρουσιάζονται στον Πίνακα αυτό είναι δηλώσεις και διαπιστώσεις των ίδιων των κρατουμένων, όπως οι ίδιοι τα βίωσαν και πιθανόν να η πραγματική αλήθεια να είναι διαφορετική. Σημασία είναι η πραγματικότητα όπως την είδαν και την ένοιωσαν οι ίδιοι.

Ένα ασήμαντα μικρό ποσοστό ατόμων με 3.2% δηλώνουν πως στην παιδική τους ηλικία μέχρι 12 χρονών δεν είχαν κανένα πρόβλημα στην οικογένεια τους.

Αν επικεντρώσουμε την προσοχή μας μέχρι την ηλικία των 18 όπου ολοκληρώνεται και ωριμάζει η προσωπικότητα του νέου, διαπιστώνουμε την τεράστια σημασία που έχει η κατάσταση της οικογένειας για την ανάπτυξη συμπεριφοράς που να οδηγεί στην παραβατικότητα και στην φυλακή.

Τα προβλήματα υγείας των γονιών που δημιουργούν αισθήματα αγωνίας και άγχους στα παιδιά συανατούνται στα 38.7% των φυλακισμένων.

Η ύπαρξη αντικοινωνικής συμπεριφοράς μέσα στην οικογένεια από άλλα μέλη της συνόδευσε την ζωή των φυλακισμένων μέχρι την ηλικία των 18 χρονών σε ποσοστά 48.3% από το σύνολο των φυλακιμσένωβν. Επίσης ακόμα ένα ποσοστό 25.8% των φυλακισμένων βίωναν αντικοινωνική συμπεριφορά στην οικογένεια τους και στην ηλικία των 19-30 τους χρόνων.

16.0% των κρατουμένων δήλωσαν πως μέχρι τα 18 τους χρόνια βίωναν βία μέσα και καυγάδες μέσα στην οικογένεια τους. Έναν άλλο ποσοστό 3.2% βρίσκονταν στην ίδια κατάσταση και μέχρι τα 30 τους.

Η αδιαφορία των γονιών είναι ένας πολύ γενικός όρος που ο καθένας τον νοιώθει και τον εξηγά με τον δικό του τρόπο. Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό φυλακισμένων, 73.4% παραπονούνται πως υπέφεραν την αδιαφορία των γονιών τους μέχρι τα 18 τους χρόνια και 19.2% κατά τα επόμενα τους χρόνια.

Η απουσία του γονιού σημειώνεται από το 9.6 % των κρατουμένων, σαν κα΄τι που συνόδευε την ανάπτυξη τους μέχρι τα 18 τους χρόνια.

Από τα πιο πάνω διαπιστώνεται ότι

1)Ακόμη μια φορά ότι ο άνθρωπος είναι ον κοινωνικά καθορισμένο(το «έγκλημα» δεν είναι στην «φύση» μας),άρα καλύτερη κοινωνία θα εσήμαινε και λιγότερο «έγκλημα».

2)Παιδιά με γονείς φυλακισμένους,λόγω των ψυχολογικών καταστάσεων που δημιουργούνται,επηρεάζονται αρνητικά,αυξάνοντας και την πιθανότητα οι ίδιοι να καταλήξουν το ίδιο-δηλ το «σοφρωνιστικό» σύστημα,αντί να μειώνει το «έγκλημα»,το αυξάνει!

Ένα σχετικά μεγάλο ποσοστό κρατουμένων που ανέρχεται στο 32.1% δηλώνει πως έχει πατέρα αγνοούμενο. Το στοιχείο χρήζει ιδιαίτερης μελέτης και ανοίγει μια νέα σελίδα στην τραγωδία της οικογένειας που έχει αγνοούμενο πατέρα και φυλακισμένο παιδί.

Ξανά τα αποτελέσματα των παιχνιδιών της σύγκρουσης των δύο μεγάλων καπιταλισμών(ΗΠΑ-ΕΣΣΔ),με την Κύπρο σαν πιόνι στην σκακιέρα,και του συνεπακόλουθου της εισβολής,και ένα παράδειγμα των κακών που προκαλεί ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος.

6.  ΣΧΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΗΛΙΚΙΑΣ
Η απασχόληση με δημιουργική ενασχόληση στα διάφορα στάδια ανάπτυξης του ατόμου παίζει αποφασιστικό ρόλο στην ανάπτυξη της προσωπικότητας και της πιθανής σχέσης του με την ανάπτυξη παραβατικότητας στα ίδια ή στα επόμενα στάδια.

Κατά την διάρκεια της παιδικής ηλικίας μέψριο 12 χρονών, όλοι οι κρατούμενοι φοιτούσαν στον Δημοτικό Σχολείο. Ένα ποσοστό 84.6% από αυτούς κατά την γυμνασική και λυκειακή ηλικία των 13-18 πήγαιναν σχολείο και 28.6% ήσαν φοιτητές στο επόμενο ηλικιακό στάδιο 19-30. από τους φυλακισμένους μόνο το 6.3% δήλωσαν πως εργάζονταν τακτικά.

Η ανεργία στα επόμενα στάδια φαίνεται να είναι ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των φυλακισμένων κατά το ηλικιακό στάδιο από τα 31 και άνω αφού 36.4% δήλωσαν πως ήσαν εποχιακά άνεργοι και 25.4% τακτικά άνεργοι.

Η σχέση της ανεργίας με το υπάρχον σύστημα,τους «ευέλικτους» κανονισμούς εργοδότησης και απόλυσης,τις (πολλές φορές απλήρωτες)υπερωρίες έναντι προσλήψεως νέων υπαλλήλων,και οι κρίσεις του συστήματος,όλα απότοκο των προσπαθειών των ισχυρών να μεγεθύνουν τα κέρδη τους.

7.  ΙΔΙΑΙΤΕΡΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ/ΕΦΗΒΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

Οι οικονομικές δυσκολίες αναφέρονται πως συνόδευαν την ζωή όλων των κρατουμένων (100%) μέχρι τα 12 τους χρόνια και το 91% κατά τα επόμενα χρόνια μέχρι τα 18 τους.

Όταν είσαι οικονομικά αδύνατος,πολλές φορές δεν υπάρχει άλλη διέξοδος…

Φαίνεται πως το διαζύγιο των γονιών πιθανόν να έπαιξε σοβαρό ρόλο στην ανάπτυξη τους αλλά και στην ζωή που τους οδήγησε στην Φυλακή. 36.2% από τους κρατουμένους είχαν βιώσει διαζύγιο των γονιών τους μέχρι τα 18 τους χρόνια και 42.4% στο σύνολο τους.

Το οποίο προκαλείται πολλές φορές από οικονομικές δυσκολίες-απότοκο του σημερινού άδικου συστήματος.

Επίσης 18.8% από αυτούς βίωσαν τον θάνατο γονέα/γονιών τους μέχρι τα 18 τους χρόνια και 54.5% στο σύνολο τους μέχρι τα 40 τους.

Η έρευνα συνεχίζεται,και αν την ανέλυα εδώ πιθανόν η υπηρεσία του wordpress να μην άφηνε το άρθρ0 λόγω μεγέθους.

Κάποια βασικά σημεία θίγονται.

Πρώτο,η οικονομική κατάσταση,άμεση απόρροια της κοινωνικής αδικίας,ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την κατάληξη των φυλακισμένων,τόσο άμεσα(δυσπραγία,ανάγκη επιβίωσης)όσο και έμμεσα(διαζύγια ιδίων η/και γονέων,τα οποία πολλές φορές οφείλονται σε οικονομικούς λόγους).

Δεύτερο,η τάση του «σοφρωνιστικού» συστήματος να αναπαράγει το «έγκλημα»,αντί να το μειώνει.

Τρίτο,ο κοινωνικός καθορισμός του ανθρώπου,με ότι αυτό συνεπάγεται.

Τέταρτο,από τον εγκλεισμό δεν «πληρώνει» μόνο ο «εγκληματίας»,αλλά και οι άσχετοι με το «έγκλημα» γύρω του,που δεν φταίνε σε τίποτα,ακόμη κι αν δεκτούμε ότι ο εν λόγω «εγκληματίας» φταίει.

Τελικά,θα θέσω το ερώτημα το οποίο έχω ξαναθέσει πολλές φορές

ΜΑ ΚΑΛΑ,ΟΙ ΦΩΣΤΗΡΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΞΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΑ ΣΚΕΦΤΟΥΝ ΑΥΤΑ?

Απάντηση

Ναι,μπορούν…αν ήταν βλάκες και δεν ήξεραν να χειρίζονται τέλεια ανθρώπους(κάτι που σημαίνει ότι άνετα μπορούν να αντιληφθούν τα πιο πάνω)δεν θα μπορούσαν στο ανταγωνιστικό περιβάλλον της πολιτικής να ανελιχθούν.

Άρα γιατί συνεχίζει να λειτουργεί το «σοφρωνιστικό» σύστημα με τον τρόπο που λειτουργεί?

Επειδή ΤΟΥΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ

Δεν ενδιαφέρονται να εξαφανίσουν την «εγκληματικότητα» ούτε να τιμωρήσουν τους «εγκληματίες»,αλλά να ΥΠΟΤΑΞΟΥΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

Και δεν υπάρχει καλύτερη μέθοδος από την καταστολή και τον φόβο,για να βάλουν την κοινωνία σε μια γραμμή,την ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ γραμμή,σύμφωνη με τα συμφέροντα τα δικά τους και όσων οικονομικά ισχυρών τους υποστηρίζουν και τους ελέγχουν-εξ ου και οι σκληρές ποινές για εγκλήματα σχετικά με περιουσία…

Θέλουν να καλλιεργήσουν τον φόβο και όχι την «ηθικότητα» όπως κι αν την ορίσουμε,εξ ου και η χρήση ανάλογων μεθόδων,αδιαφορώντας για όσα κοινωνικά προβλήματα δημιουργούνται,ενδιαφερόμενοι μόνο για την μαγική λέξη

ΚΕΡΔΟΣ

Ούτως ώστε οι έχοντες και κατέχοντες,οι οποίοι μας εξουσιάζουν,να μπορούν να το απολαμβάνουν με τον κόπο μας…

Σύντομα επανέρχομαι με κάποιες πιθανές προτάσεις για τι θα ισχύει στα πλαίσια μιας πραγματικά ελεύθερης κοινωνίας,μιας κοινωνίας χωρίς φυλακές.

ΓΑΜΙΕΤΑΙ Ο ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΙΣΜΟΣ ΤΟΥΣ!ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ!ΖΗΤΩ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Ιουλίου 13, 2010

Τι άλλο να πεις όταν βλέπεις ότι στην «μέκκα» του καπιταλισμού,τις ΗΠΑ,όπου το 21% των παιδιών και κάπου εκεί για όλους τους υπόλοιπους,κι αυτό πριν από την ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΕΝΗ οικονομική κρίση του 2008

Τα σχέδια των τραπεζιτών που ελέγχουν τον πλανήτη

Παγκόσμια οικονομικη κρίση:μια “αιρετική” άποψη

με φυσικά και παγκόσμιες προεκτάσεις

7000 εισαγόμενοι μπάτσοι από ΕΕ-φοβούνται???

“Χρεωκοπία” της Ελλάδας-ποιος φταίει,ποιος πληρώνει

Όχι αργία.ΑΠΕΡΓΙΑ!

Ώρα όλοι οι ελλαδίτες-και οι κυπραίοι- να ξυπνήσουν???

Βίντεο σχετικά με τι περιμένει την Ελλάδα αν δεν αντισταθούμε ΤΩΡΑ

Βίντεο από τον φίλο Cres45 σχετικά με τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα…

Επαναδιαπραγμάτευση του χρέους,ίσως η μόνη λύση για να σωθεί σε βάθος χρόνου η οικονομία της Ελλάδας-συστάσεις από διεθνείς οικονομολόγους

Επιστολή για τη βόμβα κατά Χρυσοχοΐδη

Εκεί και εδώ…

Η κρίση του κεφαλαίου κτυπά,ο λαός αντιδρά-να μετατρέψουμε την κρίση σε ΕΥΚΑΙΡΙΑ!

ζουν με τις πιο κάτω αδικίες?

Ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας,χωρίς ασφάλιση(ο μόνος τρόπος να πάρεις «δωρεάν» ιατρική περίθαλψη σαν άνθρωπος αντί να πεθάνεις στο δρόμο σαν το ζώο είναι να πληρώσεις ένα κατεβατό σε ιδιωτικές εταιρείες εκμετάλλευσης ανθρώπινου πόνου που κρίνουν ανάλογα με το κέρδος ποιους να ασφαλίσουν με αποτέλεσμα όσοι έχουν περισσότερη πιθανότητα να αρρωστήσουν άρα και περισσότερη πιθανότητα οι εταιρείες να εξασφαλίσουν από αυτούς λιγότερα κέρδη ΔΕΝ ΑΣΦΑΛΙΖΟΝΤΑΙ

Πάρα πολλοί εξ αυτών από πριν,αλλά τώρα πολλοί περισσότεροι είναι άστεγοι,λόγω υφαρπαγής των σπιτιών αυτών και των οικογενειών τους από μεγαλοτράπεζες,αφού αναγκάστηκαν να υποθηκεύσουν για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην,λόγω των αξιών των ακινήτων που εβρίσκοντο στα ύψη(το περιβόητο «housing bubble»-σύμπτωμα της εγγενούς «ελεγχόμενης αταξίας» του καπιταλισμού-god bless Reagan)που τώρα βρίσκονται στο ναδίρ,και τους τρώνε οι τόκοι.

Και σαν να μην έφτανε το ότι δεν έχουν στον ήλιο μοίρα,επειδή έτυχε στη ζωή τους να μην είναι τυχεροί,δηλ να γεννηθούν σε φτωχή οικογένεια,να μην έχουν την διάνοια Άινσταιν,να πέσουν θύματα των τραπεζών κοκ η να έχουν κάποια ασθένεις,τώρα καταδιώκονται όχι μόνο αυτοί,αλλά και όσοι προσπαθούν να τους ανακουφίσουν!

(αναδημοσίευση από «Care2Causes»)

http://www.care2.com/causes/human-rights/blog/orlando-do-not-feed-the-homeless/

Orlando, FL: Do NOT Feed the Homeless or Else…

Scott P

In the squeaky-clean fantasy world of Mickey Mouse and Cinderella, the homeless  are an unwelcome reminder of reality.  So reviled are the homeless in Orlando—it is considered the third meanest city for the homeless in the country and it has been ranked number one for the last four years as the city that is the most violent toward the homeless—that Orlando has now decided that requiring «beggar badges» and turning a blind eye to violent attacks (Last year, a homeless woman in Pompano Beach was raped and nearly strangled. Earlier in the year, two homeless men in West Palm Beach were shot and killed and a Fort Lauderdale man was accused of harassing the homeless with a chainsaw) is not enough to dehumanize the homeless, now we also need to starve them.  At least if they happen to be eating around people that have homes.

This past Wednesday, a federal appeals-court overruled a lower court ruling that said the city could not prevent groups from feeding the homeless in the city parks.  The court ruled that the law does not violate the First Amendment under Florida law. This overturns the 2008 ruling wherein a federal judge had ruled in favor of the homeless and their advocates in a decision that claimed that the law violated the homeless advocates constitutional right to free speech.

Orlando Food Not Bombs, a plaintiff in the case, had asserted that its meals expressed an explicit message to observers that society had to take care of and feed its homeless. But the court’s decision on Wednesday found that the feedings were not expressive enough to constitute a perceptible free-speech claim. Per the First Amendment Center, the court held that «a party asserting a free-speech claim based on expressive conduct must establish (1) the intent to convey a particularized message and (2) that a reasonable observer would understand the message.»

Additionally, the court wrote, “We accept that Orlando Food Not Bombs had the requisite expressive intent, but we believe that the feedings in this case present at most an ambiguous situation to an objective reasonable observer,” the appeals court wrote. “Just feeding people in the park is conduct too ambiguous to allow us to conclude that a great likelihood exists that an objective reasonable observer would understand that the feeders are trying to convey a message.”

The court also denied the free-exercise claim brought forth by Orlando Food Not Bombs by stating that the law was neutral in that it applied to any general group, not just Orlando food Not Bombs, as such they were able to use a «rational basis» standard to review the law wherein the court decided that «the city’s interest in reducing overall wear and tear on its parks was rational.»  If that is the case why not require permits for those 25 people to be in the park walking around—oh wait you can’t do that but you can stop us from feeding them.  Why not create permits for everyone who just wants to come in the park if «wear and tear» is your «rational concern?»

Orlando Food Not Bombs is, of course, asking for a rehearing of the case, in the meantime the members vow to continue feeding the homeless.

While the ordinance will not take effect for 20 days, once it does Orlando Food Not Bombs and other homeless advocacy groups will not be able to legally feed those most in need.

Originally passed in 2006, the law requires a permit before anyone can feed a crowd of 25 or more and only two permits are allowed per year for each of the city’s three parks (yet somehow the weekly farmers market gets to take up exorbitant room on a weekly basis at Lake Eola Park). This would ostensibly limit the any groups plans to feed the homeless…although technically if a group had at least 26 members than each member could conceivably get two permits each and that would provide them sufficient legal standing to do the weekly feedings they have been doing for so many years now.

The major complain seems to be that those living or working near the parks don’t like seeing all those homeless people standing around eating and breathing as if they were real people.  Most seem to wonder why the homeless aren’t fed indoors instead of outside—for the advocacy groups the answer is simple—the parks are free and open to the public so why buy or rent space?  As for the city, it has already spent $40,000 appealing the case so it could have rented or bought a pretty inexpensive place to feed the homeless, but I guess the city would prefer to just fight to see if we can become the meanest city for the homeless.

Advocates for the homeless decry the law and the ruling:

 «We take the position that the right to food is a basic human right,» said Karen Cunningham, legal director at the National Law Center, which had filed a brief supporting opponents of the restrictions. «More people will undoubtedly go hungry, even though there are churches and other organizations willing to share food with them. Particularly in this difficult economy, restricting people’s ability to help is just a terrible response to the community’s discomfort with the homeless.»

Migdalia Pagan, founder of New Vision Ministry, which also feeds homeless people at Lake Eola, was more blunt: «They’re always trying to find a way to close the doors on the people who want to do something for the homeless,» she said. «If you don’t want us to feed the homeless in the park, then donate a building, Orlando, so we can take care of the homeless and get them off the street.»

«What ever happened to freedom of assembly?» asked Bruce Shawen, a homeless activist and Navy veteran who lives in a camp in the woods. «It’s unfortunate that the city of Orlando views it as an us-vs.-them situation, like we’re the enemy. What these feedings do is give people a sense of hope, a sense that someone cares about them.»

People need to realize that homelessness is a civic reality that cannot be ignored or simply moved out of the park. Laws such as this dehumanize the homeless and foster the attitudes that allow people to feel that it is okay to mistreat or even be violent towards the homeless.  Unfortunately, the homeless are essentially invisible, and when they are noticed they are reviled, ignored and deeply misunderstood. This dehumanization is probably best exemplified by the «bum fight» videos prevalent on YouTube. In these videos «bums» are forced to fight in matches orchestrated by their captors. If a single video of this nature existed for any other religious or minority group the national outcry would be instantaneous. The clarion call would go out for government action. Instead, «bum fights» can be found on the internet or, for collectors, on DVD. Maxim Magazine even ran an article entitled «Hunt the Homeless.» Imagine if that said «Hunt the _____(insert race, religion, etc).»

We need to be aware of the many causes of homelessness other than drugs or alcohol:

  • <!–[if !supportLists]–> <!–[endif]–>Unemployment
  • <!–[if !supportLists]–> <!–[endif]–>Family break-ups
  • <!–[if !supportLists]–> <!–[endif]–>Domestic violence
  • <!–[if !supportLists]–> <!–[endif]–>Physical and mental disabilities
  • Health problems and related costs

<!–[if !supportLists]–><!–[endif]–> <!–[if !supportLineBreakNewLine]–>
<!–[endif]–>

We need to be aware of the populations that are at risk of becoming homeless including:

<!–[if !supportLists]–>

  • Single women with children
  • Families with poverty level incomes
  • Youth aging out of foster care
  • Persons being released from correctional facilities
  • Women and Children escaping domestic abuse
  • Persons with severe and persistent mental illness.

<!–[if !supportLists]–><!–[endif]–><!–[if !supportLists]–><!–[if !supportLists]–><!–[endif]–><!–[if !supportLists]–><!–[endif]–><!–[if !supportLists]–><!–[endif]–> 

We need to be aware of who the homeless are:

  • <!–[if !supportLists]–><!–[endif]–>40% of all homeless people are families
  • <!–[if !supportLists]–><!–[endif]–>60% are single adults
  • <!–[if !supportLists]–> <!–[endif]–>8% are elderly persons over 62 years of age
  • <!–[if !supportLists]–> <!–[endif]–>23% are children age 18 or younger
  • <!–[if !supportLists]–> <!–[endif]–>17.3% are military veterans

 

In 2009 alone, there were nearly 50,000 filings for foreclosure in Florida–up 70% over 2008. Because of this nearly 50% of the people who are homeless are experiencing homelessness for the first time ever. Those who have experienced four or more episodes of homelessness in their lives make up just over one-fourth of the total homeless.

The anti-feeding law does nothing to resolve the true issue at hand…how to feed and help those in need.  As U.S. District Judge Gregory Presnell stated in 2008, «How does moving the problem around address any legitimate public interest?» Presnell said. «You’re not solving the problem, just moving it around and perhaps making it worse.»

As a disclaimer, I should state that I used to volunteer with D.C. Food Not Bombs a decade or more ago so I have a special affinity for what Orlando Food Not Bombs is doing, but my knowledge of the organization doesn’t cloud my judgment as much as it simply makes me more sure that we should unite in solidarity to share in the vulnerability of those less fortunate and help foster a new social reframing of homelessness and poverty as part of a broader vision of a new social contract.

I once heard a society’s morality is best measured by how it treats its most vulnerable. If this report is any indication, our society is not measuring up.

ΑΚΟΥΣΟΝ ΑΚΟΥΣΟΝ!!!

Στην Αμερική, την «χώρα της ευκαιρίας»!!!

ΣΚΑΤΑ!

Δεν φτάνει που το σύστημα και το μεγάλο κεφάλαιο τους έφερε σε αυτή την κατάσταση λόγω των καπιταλιστικών τραπεζικών κόλπων-κρίσεων η/και της έλλειψης κοινωνικής πρόνοιας,τώρα ζητάνε οι πλούσιοι αρπάχτες αλλά και οι «μεσαίοι» οι οποίοι προφανώς με το να βλέπουν όλη την ημέρα «Captain America»,Chuck Norris (άλλως Θεός)

http://www.chucknorrisfacts.com/

και Μπεβερλυ Χιλς,και λοιπές μαλακιούλες που τους κάνουν να πιστεύουν αφελώς ότι ανήκουν στην ίδια τάξη με τους αρπαχτές,τους θέλουν να εξαφανιστούν,να πάψουν να υπάρχουν,για να μην «επηρεάζουν αρνητικά την εικόνα των πάρκων τους»!!!

Τι να κάνουμε λοιπόν,να τους αφήσουμε να πεθάνουν της πείνας?

Το να αδιαφορείς για τον άλλο είναι ήδη πάρα πολύ κακό.Αυτός είναι ο ορισμός του κακού κατ εμένα,ο εγωισμός.

Τώρα να προσπαθείς να διώξεις όποιον ενδιαφέρεται,δεν διαφέρει σε τίποτα από το να σκοτώνεις τον άμοιρο άνθρωπο εσύ ο ίδιος.

Αυτό που γίνεται με τους άστεγους «υπάνθρωπους» οι οποίοι «μολύνουν τα πάρκα» ΣΕ ΤΙ ΔΙΑΦΕΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΤΩΝ ΝΑΖΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ «ΥΠΑΝΘΡΩΠΟΥΣ» ΠΟΥ «ΕΜΟΛΥΝΑΝ ΤΗΝ ΦΥΛΗ»???

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟ ΟΙ ΝΑΖΙ ΔΕΝ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ ΘΕΑΜΑ!!! 

This dehumanization is probably best exemplified by the «bum fight» videos prevalent on YouTube. In these videos «bums» are forced to fight in matches orchestrated by their captors. If a single video of this nature existed for any other religious or minority group the national outcry would be instantaneous. The clarion call would go out for government action. Instead, «bum fights» can be found on the internet or, for collectors, on DVD. Maxim Magazine even ran an article entitled «Hunt the Homeless.» Imagine if that said «Hunt the _____(insert race, religion, etc).»

Άρα συμπέρασμα?

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ

Με το να προσπαθείτε να κρύψετε την πραγματικότητα δεν την κάνετε να σταματήσει να υπάρχει.

Οι άστεγοι,μη έχοντας τώρα ελπίδα ούτε καν από ελεημοσύνη,και βλέποντας την απανθρωπιά σας ΣΕ ΔΑΙΜΟΝΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ δεν θα έχουν άλλη επιλογή πλην της διοχέτευσης της ΔΙΚΑΙΗΣ ΟΡΓΗΣ εκεί που πρέπει.

Αν φοβόσαστε μέχρι τώρα να βγείτε έξω την νύκτα,»κύριοι» βολεμένοι,τώρα οι φόβοι σας θα γίνουν δικαιολογημένοι.

ΝΑ ΤΑ ΘΥΜΟΣΑΣΤΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΤΕ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ ΤΗΣ  «ΧΑΙΚΛΑΣΕ» ΥΨΗΛΗΣ ΤΡΑΠΕΖΟΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΒΡΕΘΕΙ ΣΚΟΤΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ.

Δεν υποστηρίζω ούτε προωθώ εννοείται πράξεις όπως τις πιο πάνω,απλά αναφέρω τι πιστεύω ότι θα προκαλέσει αυτή η συμπεριφορά σας,σε συνδυασμό με την ήδη τεράστια αδικία του συστήματος.

Γι αυτό μην έρθετε σπίτι μου-τουλάχιστο όχι πριν τις εφτά το πρωί…

Επιστολή για τη βόμβα κατά Χρυσοχοΐδη

Ιουλίου 11, 2010

Σημείωση

Με το να αναδημοσιεύω αυτή την επιστολή δεν συνεπάγεται ότι επικροτώ τις τακτικές αυτές,με τις οποίες διαφωνώ,όπως αναφέρω και εδώ

https://m4trix87.wordpress.com/%cf%84%ce%bf-%ce%ba%cf%81%ce%ac%cf%84%ce%bf%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bf-%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%bf%cf%82-%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%ba%cf%81%ce%ac%cf%84%ce%b7%cf%82/

παρόλο που πιστεύω ότι πράγματι σε όσα αναπτύσσουν για το παρόν σαπισμένο σύστημα έχουν δίκαιο και μόνο με κοινωνικό αγώνα έξω από τα κόμματα,με την βάση,αλλά με την ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ στον δρόμο(και όχι με ατομικές εκτελέσεις οι οποίες χρησιμοποιούνται άνετα ως προβοκάτσια από το σύστημα) μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα.

(αναδημοσίευση από 

http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=181767)

Μυστηριώδης επιστολή έφτασε στα γραφεία της «Ε» και όταν ανοίχτηκε από τη γραμματέα του διευθυντή, στον οποίο απευθυνόταν, έδινε μια εκδοχή για τη βομβιστική ενέργεια στο γραφείο του υπουργού Προστασίας του Πολίτη με φάκελο-βόμβα.
Ως αποστολέας φέρεται ο «Θανάσης Κλάρας» (σ.σ. το όνομα του Αρη Βελουχιώτη), με διεύθυνση κατοικίας «Αγωνιστών 40, Αθήνα» και ένα εκτυπωμένο κόκκινο αστέρι στο κλείσιμο του λευκού -μικρού μεγέθους- φακέλου.

Ο φάκελος περιείχε τέσσερις σελίδες μεγέθους Α4, εκ των οποίων η τέταρτη φέρει εκτυπωμένο αστέρι με την κεφαλή του Ρήγα Φεραίου στο εσωτερικό του και τη σημείωση στο τέλος της σελίδας: «Η γνωστοποίηση του ονόματος της νεοσύστατης οργάνωσής μας θα γίνει στα επόμενα χτυπήματα», ενώ περιλαμβάνονται και η ρήση του Ρήγα «Οποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά» και το σύνθημα «Αγώνας μέχρι τη νίκη».

Η επιστολή, παρ’ ότι έφτασε με τον ταχυδρομικό σάκο κατά τις 10.30 το πρωί, όπως λένε οι υπάλληλοι της εφημερίδας, δεν έφερε σφραγίδα ταχυδρομείου, παρά μόνον είχε επικολλημένα δύο γραμματόσημα.

Οπως προκύπτει από την ανάγνωση του πρώτου μέρους της επιστολής, στο οποίο αναλύονται το επιχειρησιακό σκέλος της αποστολής της βόμβας-παγίδα και το κόλπο που χρησιμοποιήθηκε για να προωθηθεί ο φάκελος στο γραφείο του Μ. Χρυσοχοΐδη, ο επιστολογράφος εμφανίζεται να έχει γνώση δεδομένων που μόνο δύο πλευρές μπορούν εξ αντικειμένου να γνωρίζουν: ή οι φυσικοί αυτουργοί ή οι παράγοντες που συμμετείχαν στις έρευνες. Ιδιαίτερα τονίζεται το προκαταρκτικό σημείωμα-παγίδα που αναφέρουν ότι ήταν επικολλημένο εσωτερικά του φακέλου και ήταν το δόλωμα που απέτρεψε τους υπαλλήλους του πολιτικού γραφείου να ανοίξουν το εσωτερικό ντοσιέ και να προωθήσουν το περιεχόμενό του κατευθείαν στο υπουργικό γραφείο και μάλιστα χωρίς να το ακτινοσκοπήσουν για να μην αλλοιωθούν οι μαγνητοφωνημένες -δήθεν- συνομιλίες που περιελάμβανε ο φάκελος.

Πέραν των επιχειρησιακών δεδομένων που παρατίθενται με λεπτομέρειες, επιχειρείται μια ανάλυση της τρέχουσας πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής πραγματικότητας και διατυπώνονται απειλές προς τους εκπροσώπους του πολιτικού, οικονομικού και μιντιακού συστήματος και γενικότερα προς όλους τους φιλο-συστημικούς, όπως αναφέρει.

Οι επιχειρησιακές λεπτομέρειες που δίνονται δεν επιβεβαιώνονται από αρμόδιους αστυνομικούς παράγοντες. Ούτε σε ό,τι αφορά το εκρηκτικό (ποσότητα, είδος) ούτε την μπαταρία. Για το επίμαχο εσωτερικό σημείωμα οι ίδιοι παράγοντες αναφέρουν ότι δεν βρέθηκε, αλλά δεν αποκλείουν να υπήρχε κάτι και να καταστράφηκε με την έκρηξη.

Η επιστολή

«Οταν η κυβέρνηση παραβιάζει τα δικαιώματα του λαού, η ένοπλη εξέγερση είναι είτε για ολόκληρο το λαό είτε για οποιοδήποτε τμήμα του, το πιο ιερό και το πιο απαραίτητο καθήκον του».

Ο Παπανδρέου μετά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, αναίρεσε όλες τις φιλολαϊκές προεκλογικές του υποσχέσεις που έφεραν το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, και με πρόσχημα τις λανθασμένες πολιτικές επιλογές των προκατόχων του, ξεκίνησε να κλιμακώνει την αντεργατική του πολιτική. Υπακούοντας πλήρως στις απαιτήσεις του εγχώριου κεφαλαίου, της Ε.Ε., της ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας και του ΔΝΤ, κατεδάφισε τις τελευταίες κολόνες του κοινωνικού κράτους, στέλνοντας στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τα κεκτημένα δεκαετιών, που είχαν κατακτηθεί μέσα από αιματηρούς αγώνες. Εξασφαλίζοντας πρωτίστως τη συναίνεση όλων των καθεστωτικών πολιτικών σχηματισμών, καταστρατήγησε τα εργασιακά δικαιώματα και μετατόπισε το βάρος της καπιταλιστικής κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων, προωθώντας τις ανεξέλεγκτες απολύσεις και τις μειώσεις μισθών, ώστε οι επιχειρήσεις τους να γίνουν πιο ανταγωνιστικές, αυξάνοντας τη δυναμική και τα κέρδη τους. Την ίδια στιγμή που οι μισθοί πέφτουν σε τριτοκοσμικά επίπεδα, μετατρέποντας τη γενιά των 700 ευρώ σε γενιά των 500 και καταργούν τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, η κυβέρνηση εντείνει ακόμα περισσότερο την αντιλαϊκή όσο και αλαζονική της πολιτική, εκχωρώντας κονδύλιο ύψους 10 δισ. ευρώ απ’ τα δάνεια που έχει λάβει απ’ το ΔΝΤ και την Ε.Ε., για την ενίσχυση της κεφαλαιακής επάρκειας των κερδοφόρων κατά τα άλλα τραπεζών. Η βίαιη περικοπή των ονομαστικών μισθών, των συντάξιμων αποδοχών και γενικότερα των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων που προετοίμασαν ο Λοβέρδος και ο Παπακωνσταντίνου, κατ’ εντολή της τρόικα, ακυρώνουν στη πράξη το ίδιο το περιεχόμενο της αστικής δημοκρατίας. Η πραξικοπηματική τροπολογία, που παρέχει τη δυνατότητα στον υπουργό Οικονομικών να υπογράφει κάθε μνημόνιο συνεργασίας, συμφωνία ή σύμβαση δανεισμού, με τους υπερεθνικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, παρακάμπτοντας ουσιαστικά το κοινοβούλιο, βάζει οριστικά την ταφόπλακα στην αξιοπιστία των κομμάτων και στις κοινοβουλευτικές αυταπάτες που επικαλούνται.

Η εμπορευματοποίηση της υγείας, η αύξηση των φόρων και του πληθωρισμού, καθώς και η ακρίβεια που κάνει την επιβίωση δύσκολη αν όχι αδύνατη, εντείνει επιπλέον την ανασφάλεια και τον τρόμο για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Η δικαιολογία που επικαλείται η κυβέρνηση και οι καθεστωτικές δυνάμεις, ότι μόνο έτσι θα υπάρχει ανάκαμψη της οικονομίας και έξοδος από την κρίση, είναι εντελώς πλασματική και ανιστόρητη, καθώς ιστορικά έχει αποδειχτεί ότι ο καπιταλισμός ισχυροποιείται μέσα από τις κρίσεις του. Τα νέα μέτρα λιτότητας που εφαρμόζονται σε αρκετές χώρες της ευρωζώνης, αφενός δεν μπορούν να λύσουν τη διαφορά της ανταγωνιστικότητας ανάμεσα στις προηγμένες χώρες του πλούσιου βορρά και τις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες του νότου, αντίθετα αυξάνουν την ύφεση, την ανεργία και συνεπώς το χρέος.

Η νέα αυτή πραγματικότητα δεν παρέχει στο σύνολο της κοινωνίας καμία διασφάλιση για το μέλλον, αντίθετα την εξαναγκάζει να δουλεύει εφόρου ζωής. Εξισώνοντας τα όρια ηλικίας, σε άντρες και γυναίκες, ώστε να αποκτήσουν το πολυπόθητο δικαίωμα της πλήρους σύνταξης, θα πρέπει να είναι παραγωγικοί για 40 συναπτά έτη. Αν σε αυτό το σκηνικό τρόμου προστεθούν και οι στρατιές των ανέργων, που ανέρχονται περίπου στο 1.000.000 και αναμένονται μέσα στο 2010 να φτάσουν το 30% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού και την ανασφάλιστη εργασία που είναι ο κανόνας για τους νέους εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς ότι το μέλλον που μας επιφυλάσσουν είναι δυσοίωνο.

Η κυβέρνηση για να προασπίσει τα προνόμια της εγχώριας οικονομικής ολιγαρχίας, φτάνει στα όρια της γελοιότητας, με το να επικαλείται εθνικούς και πατριωτικούς λόγους, ώστε να κάμψει την οργή των εργαζομένων, και γενικότερα των μη προνομιούχων κοινωνικών ομάδων. Εχοντας γνώση της δομής και της δυναμικής του εκφυλισμένου και πολύ διασπασμένου εργατικού κινήματος, που απέχει πολύ απ’ το να είναι απειλητικό, αντλεί δύναμη απ’ την αδυναμία του, και κλιμακώνει ανάλογα τις επιθέσεις της. Σημαντική ευθύνη για τη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης, έχει αφενός η έμμισθη συνδικαλιστική ηγεσία της καθεστωτικής αριστεράς, καθώς και οι διάφοροι κρατικοδίαιτοι νταβατζήδες (βλ. Παναγόπουλο – Παπασπύρο) που προωθούν σύσσωμοι την ταξική συνεργασία. Στην προοπτική μιας πολιτικής καριέρας, είναι πρόθυμοι να ξεπουλήσουν τα πάντα, θέτοντας στην υπηρεσία του αστικού πολιτικού συστήματος τόσο τους φανερούς, όσο και τους κρυφούς μηχανισμούς χειραγώγησης των εργαζομένων. Οσο για την επιχειρηματολογία που χρησιμοποιούν αυτοί οι «κύριοι» για να «αντισταθούν» στα βίαια και αντικοινωνικά βάρβαρα μέτρα, που ανατρέπουν τις κατακτήσεις μιας ζωής, θα τους υπενθυμίσουμε πως σκυλί που γαυγίζει δε δαγκώνει, και ειδικά όταν είναι χορτάτο. Γλύφει απλά το χέρι που το ταΐζει.

Με το κράτος να δείχνει ήδη τις διαθέσεις του, θέτοντας ζήτημα νομιμότητας, ακόμα και για ανώδυνες για το καθεστώς απεργιακές κινητοποιήσεις, τα κοινωνικά κομμάτια που αντιστέκονται και αμφισβητούν έμπρακτα και δυναμικά την αντιλαϊκή επέλαση του κεφαλαίου, τα περιμένει αναπόφευκτα η κρατική βία και η σκληρή καταστολή.

Εχοντας δει τα έντονα δείγματα γραφής του σημερινού υπουργού δημόσιας τάξης, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, προς γνώση και συμμόρφωση, το πρωί της Δευτέρας 21 Ιουνίου ταχυδρομήσαμε το δέμα βόμβα προς το πολιτικό του γραφείο με παραλήπτη τον ίδιο. Το δέμα βόμβα αποτελείτο από ένα κίτρινο ταχυδρομικό φάκελο Α3 (εξωτερικά χάρτινο εσωτερικά κυψελοειδές νάιλον), που εμπεριείχε ένα πλαστικό σκληρό φάκελο, τύπου κλειστού ντοσιέ. Στην εξωτερική και επάνω πλευρά του εσώκλειστου φακέλου υπήρχε μια λευκή κόλλα Α4, όπου αναγράφονταν τα εξής:

Κύριε υπουργέ

Με δεδομένη την εντιμότητά σας, και με προσωπικό κριτήριο την εμπιστοσύνη, και την εκτίμηση που έχω στο πρόσωπό σας, έλαβα την απόφαση να σας αποστείλω δείγμα σημαντικών εγγράφων, και απομαγνητοφωνημένων συνομιλιών που αφορούν άμεσα την υπόθεση Siemens. Σας γνωστοποιώ πως πληθώρα ανάλογου υλικού βρίσκεται στην κατοχή μου. Η σύζυγός μου Μάρθα και ο δικηγόρος μου Ι. Μαρκουλάκος είναι ενήμεροι και θα διαχειριστούν την υπόθεση, εφόσον υπάρξει το ανάλογο ενδιαφέρον από πλευρά σας.

Μετά τιμής

Καραβέλας Χρήστος

Σε ολόκληρο το εσωτερικό του σκληρού πλαστικού φακέλου, τοποθετήσαμε ειδικό αφρώδες αντικραδασμικό υλικό, όπου ενσωματώθηκαν δύο κομμάτια (150 γραμμαρίων έκαστο) ισχυρού εκρηκτικού κατεδάφισης, με υψηλή ταχύτητα εκρήξεως. Στο κάθε κομμάτι τοποθετήθηκε και από ένας πυροκροτητής που ήτανε συνδεδεμένος με τους πόλους μιας μπαταρίας energizer 9 βολτ. Ο μηχανισμός πυροδότησης ήτανε αυτοσχέδιος, δικής μας κατασκευής, ειδικά διαμορφωμένος για να πληροί τα υψηλότερα στάνταρ ασφαλείας που εμείς θέταμε για τέτοιου είδους αποστολή και στόχο. Ο συγκεκριμένος πυροδοτικός μηχανισμός ήταν ανέφικτο να εκραγεί ανοίγοντας τον εξωτερικό φάκελο, και αδύνατον να πυροδοτηθεί εάν δεν ανοιγόταν με συγκεκριμένο τρόπο ο εσωτερικός σκληρός φάκελος, και αυτό γιατί το ελατήριο επαναφοράς ήταν ασφαλισμένο σε ειδικά κατασκευασμένο κουμπί του φακέλου. Τα αρχικά σενάρια για την αποστολή του ήτανε τρία. Πρώτον να σταλθεί στο σπίτι του υπουργού στην Καλλιθέα όπου διαμένει με τη νέα του σύζυγο. Αυτό το σενάριο αποκλείστηκε για ευνόητους λόγους. Το δεύτερο προέβλεπε να σταλθεί στο υπουργείο προστασίας του πολίτη, αλλά και αυτό αποκλείστηκε γιατί γνωρίζαμε την ύπαρξη των μηχανημάτων ελέγχου x-ray που διαθέτει το υπουργείο. Ακόμη και αν κατασκευάζαμε μη ανιχνεύσιμη βόμβα, ο κίνδυνος να ανοιχτεί από κάποιον ανταγωνιστή του υπουργού (προς γνώση του περιεχομένου) ήτανε μεγάλος.

Τελικά αποφασίσαμε να σταλθεί ως δούρειος ίππος στο πολιτικό του γραφείο, και αυτό γιατί, φτάνοντας στον προορισμό του, ήταν πιθανόν να ανοιχτεί ο εξωτερικός φάκελος από τη/το γραμματέα του. Διαβάζοντας όμως την επιστολή που ήταν κολλημένη επάνω στον εσωτερικό φάκελο, ήταν απολύτως βέβαιο πως θα τηλεφωνούσε στον υπουργό, δίχως να τον ανοίξει. Εάν δεν πήγαινε ο ίδιος, στο πολιτικό του γραφείο να δει το περιεχόμενο του φακέλου, είχαμε βάσιμες ελπίδες πως θα έδινε διαταγή να μεταφερθεί στο γραφείο του υπουργείου χωρίς τον απαραίτητο έλεγχο, καθώς δεν ήταν γνωστό σε τι μορφή ήταν οι απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες, υπήρχε κίνδυνος καταστροφής του υλικού απ’ το μηχάνημα x-ray. Ετσι θα καταφέρναμε δύο πλήγματα, να αποσύρουμε ένα εκλεγμένο πολιτικό που φόρεσε τη στολή του σερίφη, και ένα κέραιο χτύπημα στο άνδρο καταστολής του κράτους. Η περιέργεια του «έμπιστου» υπασπιστή, μας χάλασε τα σχέδια όταν αποφάσισε να ρίξει μια ματιά στο περιεχόμενο του φακέλου, πριν το πάει στο γραφείο του υπουργού «μεταξύ κατεργαρέων…». Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει απ’ το ότι ο υπασπιστής, έδιωξε όλους τους άλλους που ήταν στο γραφείο του για να μην αντιληφθούν αυτή του την κίνηση. Εκτός αν ο Μ.Χ. υποψιάστηκε πως κάτι μπορεί να συμβαίνει και καλού κακού εξουσιοδότησε τον υπασπιστή του να τον ανοίξει, και να πάει στο γραφείο του μόνο το περιεχόμενο του φακέλου. Δεν θέλουμε να πιστέψουμε πως ο υπουργός προστασίας του πολίτη είναι τόσο άνανδρος και δόλιος. Ενα είναι ξεκάθαρο, η απόφαση το δέμα να μεταφερθεί χωρίς να περάσει από έλεγχο στο υπουργικό του γραφείο είναι του υπουργού, και φέρει ακέραια την ευθύνη. Παρ’ όλα αυτά λίγη ώρα μετά την έκρηξη, είδαμε έκπληκτοι στην τηλεόραση, τον κάτωχρο υπουργό σε κατάσταση παραφροσύνης, να διαμηνύει προς πάσα κατεύθυνση πως δεν θα τα παρατήσει και θα φτάσει ως το τέλος. Τόσο το καλύτερο για εμάς κ. υπουργέ. Ειλικρινά χαιρετίζουμε τη γενναία αυτή σας απόφαση και σας διαμηνύουμε κατηγορηματικά πως στο τέλος που οραματίζεστε δεν θα είστε μόνος. Εμείς θα είμαστε δίπλα σας για να σας ευχηθούμε καλό κατευόδιο. Δεν χάνουμε τέτοια γλέντια!

Δεν υπάρχει Ελληνας πολίτης που να μην αντιλαμβάνεται το λόγο για το οποίο προβήκαμε στην συγκεκριμένη βομβιστική ενέργεια. Ο Χρυσοχοΐδης είναι ο στυγνότερος εξουσιαστής που εμφανίστηκε μεταπολιτευτικά, μανιακός διώκτης των αγωνιζόμενων ανθρώπων και της ελευθερίας αυτής κάθε αυτής. Αδίστακτος στη χρήση κατασταλτικής δολοφονικής βίας, χαμαιλέοντας του πολιτικού καμουφλάζ, χωρίς δείγμα πολιτικής ή φιλοσοφικής σκέψης, και η δημοκρατική προβιά του πάει γάντι. Ολα αυτά τον καθιστούν τον ιδανικότερο άνθρωπο, στο σημαντικότερο πόστο, την κρισιμότερη περίοδο για τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα. Είναι αυτός που επέλεξε η πολιτικοοικονομική ελίτ, να αποκρούσει την οργή του κόσμου που παρακολουθεί άναυδος το εύρος της διαφθοράς, της χυδαιότητας και της αναισθησίας του πολιτικού συστήματος.

Το Λύκο το βλέπουμε, τα ίχνη του ψάχνουμε λέει ο θυμόσοφος λαός μας

Συμφωνούμε, και δεν θα φλυαρήσουμε ούτε στο λόγο ούτε στις πράξεις. Απευθυνόμαστε σε όλους εκείνους, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συνέβαλαν στο να βρεθεί ο λαός στη δίνη της ανέχειας, και δίχως ίχνος ντροπής, πέταξαν τα όνειρα του στο καιάδα του Δ.Ν.Τ. Προς εσάς τους πολιτικούς, που υφαρπάζεται δεκαετίες τώρα την ψήφο του ανυποψίαστου πολίτη, και την μετατρέπετε αυθαίρετα σε προσωπικό εξουσιαστικό μέσο ισχύς και πλουτισμού, σας γνωστοποιούμε ότι είστε στόχος. Προς εσάς τους μεγαλοπαράγοντες της οικονομικής ζωής, που πρωταρχικό μέλημα σας ήταν και παραμένει το ασύδοτο κέρδος, η αλλοτρίωση και ο έλεγχος του πολιτικού συστήματος, διά μέσου του χρηματισμού και της διαπλοκής, σας γνωστοποιούμε ότι είστε στόχος. Προς εσάς που ελέγχεται τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και κατ’ επέκταση τη σκέψη του πολίτη (Καναλάρχες, μεγαλοεκδότες και μεγαλοδημοσιογράφους) εσείς και εάν είστε στόχος. Σε όλους εσάς τους, φιλοσυστημικούς μεγαλοσυνδικαλιστές, δικαστικούς λειτουργούς, μεγαλοδικηγόρους, μεγαλογιατρούς και κάθε τι μεγαλόσχημο, σας παρακολουθούμε και είστε στόχος. Εγκαταλείψτε το καράβι ομαλά όσο είναι καιρός. Παραδώστε το τιμόνι στο λαό και ας αποφασίσει εκείνος για την κατεύθυνση που θα ακολουθήσει. Στην περίπτωση που υψώσετε τα γνωστά κάλπικα λάβαρα ασφάλειας, σταθερότητας, και δημοκρατίας, ταμπουρωμένοι πίσω από ανθρώπινα φράγματα ανίδεων αστυνομικών, που δεν μαντεύουν ποια βρώμικα χέρια τους ταΐζουν, καθιστώντας τους αναχώματα για την εκτόνωση του οστικού κύματος που προορίζετε για εσάς, θα έχετε και την απόλυτη ευθύνη των πράξεων σας.

Απευθυνόμαστε στο λαό και ειδικότερα στους νέους ανθρώπους. Το σημερινό μας πολίτευμα είναι μια οδυνηρή φάρσα, που οργανώθηκε, στήθηκε, και στηρίχτηκε, από νοσηρά μυαλά σαλεμένων νεοσοφιστών, που εκμαυλίζοντας τα πλήθη, κατάφεραν να τα αλλοτριώσουν, αδρανοποιώντας τα κοινωνικά και πολιτικά. Ασελγώντας εντατικά στα όνειρα και στα ιδανικά, προσβάλλοντας βάναυσα τη νοημοσύνη, την ηθική, και την αισθητική του λαού, το πείραμα συνεχίζετε. Αυτή τη φορά πιο απάνθρωπο, πιο βίαιο, πιο απεχθές. Γι’ αυτό μην επιτρέψετε στους υπεύθυνους για τα μεγαλύτερα οικονομικοπολιτικά εγκλήματα της μεταπολίτευσης, να απολαύσουν ανενόχλητοι τα οφέλη του δικού σας υποθηκευμένου αβέβαιου μέλλοντος. Μην τους φοβάστε, κλείστε τα αυτιά στα φερέφωνα τους, μιλάτε μεταξύ σας, ανταλλάξτε ιδέες, σκέψεις και οργανωθείτε. Αναλάβατε δράσεις! Είναι ιστορικό μας χρέος να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας. Το μέλλον μας είναι πολυτιμότερο από κάθε ψεύτικο δίλλημα που απορρέει από καμένα μυαλά εθισμένων στην εξουσία τυραννίσκων. Να πάρουμε πίσω την χαμένη αξιοπρέπεια, την υπερηφάνεια, την ελευθερία, το μέλλον μας, την ίδια μας τη ζωή. Το δίκαιο είναι με το μέρος μας γι’ αυτό η βία είναι θεμιτή και αναγκαία. Μην αφήσουμε να καθορίζουνε εκείνοι, το τι είναι νόμιμο και ηθικό. Κυρίως όμως ας μην έχουμε αυταπάτες πως τα γουρούνια θα εγκαταλείψουν το βούρκο τους με την πειθώ. Δύσκολα φεύγει κανείς απ’ τον παράδεισο του. Γι’ αυτό πιάστε τα μαστίγια. Ενας καλύτερος κόσμος θα υπάρξει και χωρίς αυτούς ή καλύτερα μόνο τότε θα υπάρξει.

Εμείς στο μέτρο του δυνατού θα κάνουμε τη ζωή τους δύσκολη και το θάνατο τους ευκολότερο, εάν και εφόσον το επιδιώκουν με τις πράξεις τους. Εχουμε στρατηγική και σχέδιο, είμαστε ετοιμοπόλεμοι, μα προπάντων δεν αστειευόμαστε.

Τα χειρότερα για εσάς άρχοντες της συσκότισης και του ψεύδους έρχονται.

Οποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά

Αγώνας μέχρι την νίκη

Η γνωστοποίηση του ονόματος της νεοσύστατης οργάνωσής μας, θα γίνει στα επόμενα χτυπήματα.

(αναδημοσίευση από

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1191895)

Προσωπικό σχόλιο

Οι οργανώσεις που εναντιώνονται με ατομικές εκδηλώσεις βίας στην καταπάτηση των δικαιωμάτων ενός ολόκληρου λαού αυξάνονται και πληθύνονται,το ίδιο όμως και η άμεση παλλαική αντίσταση.

Να εύχονται οι προύχοντες να τους ρίξει ο λαός,πριν τους φάει καμιά βόμβα.

Τουλάχιστο τότε θα έχουν(?) την ευκαιρία να διαφύγουν…

Όχι δηλ πως δεν το αξίζουν.

Τα χειρότερα έρχονται…οι μισθωτοί σκλάβοι (όλοι μας) το μυρίζονται?

Ιουνίου 23, 2010

Τελικά ίσως εδώ στην Κύπρο,μετά τον ερχομό της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης,και την σκηνοθετημένη κρίση στην Ελλάδα

“Χρεωκοπία” της Ελλάδας-ποιος φταίει,ποιος πληρώνει

Τα σχέδια των τραπεζιτών που ελέγχουν τον πλανήτη

 κάποιοι να άρχισαν να καταλαβαίνουν προς το που βαδίζουμε.

Το παρακάτω άρθρο του «Πολίτη» είναι ενδεικτικό της τεράστιας απαισιοδοξίας του μέσου κυπρίου,ο οποίος βλέπει το μαύρο σύννεφο της κρίσης,της φτώχειας,των απολύσεων,της περικοπής μισθών και επιδομάτων,της ανεργίας,να κατευθύνεται προς το μέρος του,αναγνωρίζοντας ότι στο σύστημα της «ελεύθερης»-ελεγχόμενης από τους ισχυρούς-αγοράς,εντός του συστήματος κεντρικού οικονομικού ελέγχου και καταδυνάστευσης που ονομάζεται ΕΕ,όταν οι λαοί πεινούν σε Ρουμανία

Γερμανία

και Ελλάδα,εμείς δεν μπορεί να «μένουμε πίσω» για πολύ ακόμη.

Τα διεθνή οικονομικά κέντρα και «οίκοι» του μεγάλου κεφαλαίου,που με τραπεζικές απάτες και διασυνδέσεις τους στις τοπικές κυβερνήσεις μέσω τοποτηρητών δημιουργούν φαύλους κύκλους χρέους-χρηματοπιστωτικής υποτίμησης

Τα σχέδια των τραπεζιτών που ελέγχουν τον πλανήτη

με στόχο την οικονομική αφαίμαξη των λαών των χωρών που έχουν την ατυχία να βρεθούν στον δρόμο τους,προχωρούν ακάθεκτα,»αναγκάζοντας»-δίδοντας ευκαιρίες σε κυβερνήσεις προερχόμενες από κόμματα με γνωστές-άγνωστες πηγές χρηματοδότησης

Πίσω από τα κόμματα…

να περικόπτουν μισθούς,επιδόματα,θέσεις εργασίας,καθώς και να «χαλαρώνουν» εργατικά κεκτημένα,ανατρέποντας σταθμούς κερδισμένους με αίμα.

Και ενώ οι λύσεις υπάρχουν,»φοβούνται» να τις εφαρμόσουν!

Επαναδιαπραγμάτευση του χρέους,ίσως η μόνη λύση για να σωθεί σε βάθος χρόνου η οικονομία της Ελλάδας-συστάσεις από διεθνείς οικονομολόγους

ούτως ώστε όλη η Ευρώπη να πάθει ότι έπαθε η Αργεντινή

Βίντεο σχετικά με τι περιμένει την Ελλάδα αν δεν αντισταθούμε ΤΩΡΑ

αφού το χρέος και οι χρηματοπιστωτικές υποτιμήσεις στην ευροζώνη λειτουργούν σαν ντόμινο,προς όφελος αυτών που έστησαν αυτό το σκηνικό(Goldman Sachs,ΔΝΤ κοκ).

Ελπίζω η (αναπόφευκτη δυστυχώς)απότομη επιδείνωση των οικονομικών του μέσου κυπρίου να τον οδηγήσει να ξεχάσει για λίγο την σούβλα και το μουντιάλ,να κατανοήσει τι φταίει(όχι,δεν φταίει μόνο αυτή η κυβέρνηση,ούτε μόνο η προηγούμενη,αφού όλες σε τελική ανάλυση λειτουργούν πάνω-κάτω με τον ίδιο τρόπο,και εξυπηρετούν την ίδια κατηγορία ανθρώπων-ποιούυυυς?)και επιτέλους να αντιδράσει,πριν γίνουμε όλοι αργεντίνοι.

Ήδη,όπως φαίνεται από το άρθρο,η ευμάρεια των τελευταίων χρόνων μας αποχαιρετά…

BYE BYE!

Κύπριοι 

Τους τρομάζει η φτώχεια 
Το φάσμα της φτώχειας τρομάζει Κύπριους και άλλους Ευρωπαίους πολίτες, ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης που έπληξε την ΕΕ και της έκρηξης της ανεργίας που ακολούθησε και που αναμένεται να συνεχισθεί τουλάχιστον για ένα ακόμη χρόνο. Σε αυτό το πλαίσιο της αυξημένης ανησυχίας των Ευρωπαίων, όπου οι Έλληνες σε συντριπτικό ποσοστό διαπιστώνουν αύξηση της φτώχειας στη χώρα τους (85%), η κυπριακή κοινή γνώμη δείχνει λίγο πιο αισιόδοξη. Το σχετικό ποσοστό στην Κύπρο φτάνει το 59%, σχεδόν όσο και ο μέσος όρος των 27, που είναι 60%. Τα στοιχεία που περιλαμβάνονται σε κοινοτική δημοσκόπηση (Ευρωβαρόμετρο) που δημοσιοποιήθηκε χθες στις Βρυξέλλες, καταδεικνύουν ότι οι Κύπριοι πολίτες (65%), μαζί με τους Γάλλους, θεωρούν ότι υπήρξε ισχυρή αύξηση της φτώχειας τον τελευταίο χρόνο σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Σχεδόν ένας στους δύο Κύπριους (55%) θεωρεί ότι η φτώχεια θα αγγίξει τουλάχιστον το 20% των συμπατριωτών τους, ενώ Ρουμάνοι, Βούλγαροι και Έλληνες πιστεύουν ότι θα γίνουν φτωχότεροι ένας στους τρεις (30%) κατοίκους της χώρας τους.

«Το παλεύουν»
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν επιμέρους στοιχεία της δημοσκόπησης, σύμφωνα με τα οποία το 19% των Κυπρίων (17% το αντίστοιχο ποσοστό στους 27) δηλώνουν ότι δυσκολεύθηκαν τον περασμένο χρόνο να πληρώσουν λογαριασμούς ή να αγοράσουν τρόφιμα ή είδη καθημερινής χρήσης, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τους Έλληνες έφτασε το 29%. Ωστόσο, το 81% των συμπατριωτών μας δήλωσε ότι δεν αντιμετώπισε αντίστοιχο πρόβλημα (μέσος όρος 83%). Ως προς την ικανότητα των συμπατριωτών μας να αντεπεξέλθουν στα έξοδα του νοικοκυριού, καθώς και τις πιστωτικές δεσμεύσεις τους, το 26% δήλωσε χωρίς δυσκολία (46% στην ΕΕ) το 38% είπε ότι «το παλεύουν» (34% ο μέσος όρος), το 30% δήλωσε ότι τα καταφέρνουν αλλά με συνεχή αγώνα (15% στην ΕΕ) και ένα 6% τα καταφέρνουν με το υστέρημά τους.

Χαμηλές προσδοκίες
Το γενικότερο κλίμα απαισιοδοξίας λόγω της ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης επηρέασε σαφώς τις προσδοκίες των Κύπριων πολιτών σχετικά με το πώς βλέπουν τα οικονομικά του νοικοκυριού τους το επόμενο 12μηνο: το 45% των Κυπρίων φοβάται τα χειρότερα, το 38% βλέπει στασιμότητα, ενώ μόνο το 13% προσδοκά καλυτέρευση. Επίσης ανησυχία προκαλεί στο 47% των συμπατριωτών μας η πιθανότητα να μην μπορέσουν να αντιμετωπίσουν μη αναμενόμενη δαπάνη άνω των 1.000 ευρώ τον επόμενο χρόνο, ενώ το 53% των Κυπρίων προβληματίζονται ότι το εισόδημά τους δεν θα τους επιτρέψει να ζήσουν αξιοπρεπώς τα γηρατειά τους.

Όχι αργία.ΑΠΕΡΓΙΑ!

Απρίλιος 20, 2010

Πλησιάζει η 1η Μάη ακόμη μια χρονιά.

Οι περισσότεροι κύπριοι θα χαρούν που θα λείπουν (με άδεια…) από τις δουλειές τους για μια μέρα.

Και θα ακούσουν ξανά στην τιβί τήν ΣΕΚ και την ΠΕΟ,σε χωριστές συγκεντρώσεις,να αναμασάνε τα ίδια λόγια που λένε κάθε χρόνο.Τονίζοντας μεν (υποτίθεται) την μεγάλη σημασία της ημέρας,αλλά ρίχνοντας το και στα μικροκομματικά με την πρώτη ευκαιρία.

Μια μέρα σταθμός στην ιστορία του διεθνούς εργατικού κινήματος,που έχει μετατραπεί από όσους τους συμφέρει η αδράνεια των μαζών σε απολίθωμα,που σκοπεύουν σιγά σιγά να εξαφανίσουν από την μνήμη… 

Αλήθεια,πόσοι θυμούνται τι έγινε πραγματικά στο Σικάγο εκείνη τη μέρα,το 1886?

Ποιος θυμάται τους νεκρούς-καταδικασμένους σε θάνατο από το διεφθαρμένο σύστημα δικαιοσύνης των ΗΠΑ που προσπαθούσε σε άψογη συνεργασία με το κράτος,τις δυνάμεις καταστολής και το κεφάλαιο να συνθλίψει τους απεργούς και τα αιτήματα τους για οκτάωρο και γενικότερα πολιτισμένες συνθήκες εργασίας?

Τις δεκάδες χιλιάδες που αψηφώντας καταστολή,ακόμη και θανάσιμη εξουσιαστική βία,αγωνίστηκαν για ότι τους ανήκε δικαιωματικά?

Την απόλυτη κατασυκοφάντηση του κινήματος από τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης της εποχής,που χαρακτήρισαν ομόφωνα τους απεργούς «τρομοκράτες»(θυμίζει τίποτα)?

Έτσι,για να θυμόμαστε

http://en.wikipedia.org/wiki/Haymarket_Riot

(ακολουθεί αναδημοσίευση από άρθρο στο  blog «Gravity and the Wind»)

Σικάγο, Πρωτομαγιά του 1886

[Το (μακροσκελές) αυτό κείμενο βασίζεται σε λήμματα της Wikipedia, σε δική μου μετάφραση και ελεύθερη προσαρμογή.]
Την 1η Μαΐου του 1886, τα εργατικά συνδικάτα του Σικάγο οργάνωσαν απεργία με αίτημα τη μείωση των καθημερινών ωρών εργασίας από δέκα ή δώδεκα (ανάλογα με την περίπτωση) σε οκτώ. Δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο. Ας πάμε πρώτα λίγο πίσω στο χρόνο.

Το αίτημα για το οκτάωρο έχει τις ρίζες του στην Αγγλία – την πρώτη χώρα που γνώρισε τη βιομηχανική επανάσταση. Εκείνη την πρώτη περίοδο της ανάπτυξης της βιομηχανίας (18ος αιώνας), οι συνθήκες ήταν άθλιες. Η παιδική εργασία ήταν πολύ συχνό φαινόμενο (όπως τώρα στην Ασία), και οι καθημερινές ώρες εργασίας έφταναν μέχρι και τις 16, επί έξι μέρες την εβδομάδα.

Ο άνθρωπος που πρόβαλε οργανωμένα το αίτημα για οκτάωρο (που ως τότε ακουγόταν μόνο σποραδικά και μεμονωμένα) ήταν ο Ρόμπερτ Όουεν, ουαλός σοσιαλιστής (ουτοπιστής) που θεωρείται, μεταξύ άλλων, πατέρας του συνεταιριστικού κινήματος. Ο Όουεν πρόβαλε ήδη από το 1810 το αίτημα για δεκάωρη εργασία, και από το 1817 το αίτημα για οκτάωρο, με το σλόγκαν «οκτώ ώρες εργασία, οκτώ ώρες αναψυχή, οκτώ ώρες ανάπαυση». Το αίτημα, βέβαια, άργησε κάπως να τελεσφορήσει: Οι γυναίκες και τα παιδιά κέρδισαν το δεκάωρο στην Αγγλία μόλις το 1847, και οι γάλλοι εργάτες κατάφεραν να κερδίσουν το δωδεκάωρο μετά από επανάσταση το 1848.

Στην Αμερική, που μας ενδιαφέρει εδώ (λόγω Σικάγο), το αίτημα για μείωση των ωρών εργασίας ξεκίνησε μάλλον από τους ξυλουργούς της Φιλαδέλφεια, οι οποίοι κατέβηκαν σε απεργία το 1791 ζητώντας δεκάωρη εργασία. Το αίτημα αυτό γενικεύτηκε σιγά-σιγά. Το 1835, έγινε γενική απεργία στη Φιλαδέλφεια, με επικεφαλής τους ανθρακωρύχους. Το πανό τους έγραφε: «Από τις 6 ως τις 6, δέκα ώρες δουλειά και δυο για τα γεύματα». Από το 1836 άρχισαν να κυκλοφορούν εργατικά φυλλάδια με το αίτημα για οκτάωρο. Οι ξυλουργοί των πλοίων στη Βοστόνη, παρόλο που δεν είχαν συνδικάτο, πέτυχαν το οκτάωρο το 1842.

Το 1864, το οκτάωρο είχε γίνει κεντρικό αίτημα των συνδικάτων του Σικάγο. Το νομοθετικό σώμα του Ιλινόι πέρασε στις αρχές του 1867 ένα νόμο με τον οποίο θέσπιζε το οκτάωρο, αλλά είχε τόσα «παραθυράκια» που αποδείχτηκε τελικά αναποτελεσματικός. Την 1η Μαΐου του 1867 έγινε γενική απεργία στην πόλη, που κράτησε μια ολόκληρη εβδομάδα. Το 1868, το Κονγκρέσο ψήφισε το οκτάωρο για τους ομοσπονδιακούς υπαλλήλους, αλλά κι αυτός ο νόμος στην ουσία έμεινε στα χαρτιά.

Τη δεκαετία του 1870, το οκτάωρο έγινε κεντρικό αίτημα για όλους τους αναρχικούς και σοσιαλιστές συνδικαλιστές, και διαδόθηκε σε όλες τις ΗΠΑ με συγκεντρώσεις και πορείες. Το 1872, στη Νέα Υόρκη, εκατό χιλιάδες εργάτες έκαναν απεργία και το πέτυχαν. Το ίδιο και στον Καναδά.

Στο συνέδριο που έκανε το 1884 στο Σικάγο, η Ομοσπονδία Αναγνωρισμένων Επαγγελματικών και Εργατικών Συνδικάτων πήρε την απόφαση ότι «από την 1η Μαΐου του 1886 και στο εξής, η νόμιμη εργάσιμη ημέρα θα περιλαμβάνει οκτώ ώρες εργασίας».

Την 1η Μαΐου του 1886, λοιπόν, τα εργατικά συνδικάτα του Σικάγο ξεκίνησαν την απεργία τους. Μετά από δυο μέρες, οι απεργοί συγκεντρώθηκαν κοντά στο εργοστάσιο McCormick. Ξέσπασαν ταραχές, και η αστυνομία του Σικάγο επιτέθηκε στους απεργούς. Το αποτέλεσμα ήταν τουλάχιστον δυο άνθρωποι νεκροί, αρκετοί τραυματίες, και μια πόλη γεμάτη εξοργισμένους εργάτες. Οι αναρχικοί μοίρασαν φυλλάδια με τα οποία καλούσαν τους πάντες σε συγκέντρωση στην πλατεία Haymarket, που τότε αποτελούσε πολυσύχναστο εμπορικό κέντρο. Τα φυλλάδια έλεγαν ότι η αστυνομία είχε σκοτώσει τους απεργούς για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα, και παρότρυνε τους εργάτες να πάρουν εκδίκηση.

Η συγκέντρωση, πάντως, ξεκίνησε ειρηνικά, κάτω από ψιλόβροχο, το απόγευμα της 4ης Μαΐου. Ο επικεφαλής των αναρχικών, August Spies, μίλησε σε ένα πλήθος κάπου 6.000 ανθρώπων. Απ’ ό,τι φαίνεται, τους είπε πως δεν ήταν εκεί για να υποδαυλίσει κανενός είδους ταραχές. Στο μεταξύ, μια μεγάλη αστυνομική δύναμη ήταν εκεί κοντά και παρακολουθούσε τη συγκέντρωση. Το πλήθος ήταν τόσο ήρεμο που ο δήμαρχος της πόλης, που είχε περάσει από εκεί για να δει τι γινόταν, έφυγε ήσυχος για το σπίτι του. Λίγη ώρα μετά, ο επικεφαλής της αστυνομίας ζήτησε να διαλυθεί η συγκέντρωση, και οι αστυνομικοί άρχισαν να βαδίζουν παρατεταγμένοι προς το πλήθος. Κάποιος πέταξε μια βόμβα με αναμμένο φιτίλι, και η έκρηξη σκότωσε έναν αστυνομικό (και τραυμάτισε άλλους επτά, οι οποίοι αργότερα υπέκυψαν στα τραύματά τους). Η αστυνομία άνοιξε πυρ, σκοτώνοντας έντεκα ανθρώπους και τραυματίζοντας δεκάδες. Συνελήφθησαν πάνω από εκατό άτομα, και οκτώ από τους πιο επιφανείς αναρχοσυνδικαλιστές παραπέμφθηκαν σε δίκη.

Στη δίκη, η πολιτική αγωγή δεν παρουσίασε κανένα στοιχείο που να συνδέει τους κατηγορούμενους με τη βόμβα. Το μόνο επιχείρημα που είχε ήταν ότι αυτός που την πέταξε είχε, λέει, υποκινηθεί από τους διοργανωτές, κι έτσι ήταν κι εκείνοι εξίσου υπεύθυνοι. Οι ένορκοι δέχτηκαν την ενοχή και των οκτώ. Στους επτά επιβλήθηκε θανατική ποινή. Η απόφαση δημιούργησε ακόμη μεγαλύτερες εντάσεις και διαδηλώσεις. Ο κυβερνήτης της πολιτείας μετέτρεψε τις ποινές δύο κατηγορουμένων σε ισόβια, κι ένας από τους υπόλοιπους αυτοκτόνησε στο κελί του την παραμονή της εκτέλεσης.

Στις 11 Νοεμβρίου 1887, ο August Spies, ο Albert Parsons, ο Adolph Fischer και ο George Engel, όλοι αναρχικοί, απαγχονίστηκαν δημόσια. Αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι, καθώς περπατούσαν προς τα ικριώματα, τραγουδούσαν τη Μασσαλιώτιδα, που τότε ήταν ο ύμνος του διεθνούς επαναστατικού κινήματος. Οι συγγενείς τους, που είχαν πάει για να συμπαρασταθούν, συνελήφθησαν και υπέστησαν σωματικό έλεγχο. Τις τελευταίες στιγμές, λένε πως ο Spies φώναξε: «Θα έρθει κάποτε ο καιρός που η σιωπή μας θα είναι πιο δυνατή από τις φωνές μας που στραγγαλίζετε σήμερα». Οι καταδικασμένοι δεν πέθαναν αμέσως, αλλά ο θάνατός τους ήταν αργός και βασανιστικός, και οι θεατές έφυγαν εμφανώς ταραγμένοι.

Το τραγικό είναι ότι, στις 26 Ιουνίου 1893, ο κυβερνήτης του Ιλινόι έδωσε χάρη στους 3 που ήταν στη φυλακή, γιατί αποδείχτηκε πως, τελικά, ήταν και οι οκτώ αθώοι. Η δήλωσή του έλεγε πως οι απαγχονισμένοι ήταν «θύματα της υστερίας, ενός στημένου σώματος ενόρκων και ενός μεροληπτικού δικαστή». Περιττό να πούμε ότι η πολιτική του καριέρα τελείωσε εκείνη τη μέρα.

Οι αγώνες συνεχίστηκαν, με αποτέλεσμα το 1898 να κερδίσουν το οκτάωρο οι εργάτες των ορυχείων, και το 1900 οι οικοδόμοι. Ακολούθησαν κι άλλες ενώσεις, και τελικά το οκτάωρο θεσπίστηκε επίσημα στην Αμερική το 1938.

Στην Ελλάδα, η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση έγινε το 1892. Περισσότερα θα βρείτε στο σχετικό λήμμα της Βικιπαίδειας.

Εκείνη την απεργία του Σικάγο είναι που «γιορτάζουμε» την εργατική πρωτομαγιά, και τον άδικο θάνατο πέντε αναρχοσυνδικαλιστών μετά από μια δίκη-παρωδία. Και είναι καλό να θυμόμαστε, πού και πού, ότι πράγματα που σήμερα θεωρούμε δεδομένα δεν ήταν καθόλου δεδομένα στο (όχι και τόσο μακρινό) παρελθόν. Και δεν είναι δεδομένα ούτε σήμερα, και πολύ περισσότερο αύριο. Για μιλήστε για οκτάωρο στους περισσότερους ιδιωτικούς υπαλλήλους, και παρατηρήστε την αντίδρασή τους: προσέξτε ιδιαίτερα το πικρό χαμόγελο και το θλιμμένο βλέμμα. Γυρνάμε σιγά-σιγά προς τα πίσω, με άλλοθι την ανταγωνιστικότητα.

Το οκτάωρο φεύγει, το δεκάωρο έρχεται.

Καλό μεσαίωνα…

ΚΑΛΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ…

Τι άλλο να πεις όταν,χάριν της “ανταγωνιστικότητας”-διεθνές καπιτα-ληστικό σύστημα της “ελεύθερης”-για τους έχοντες και κατέχοντες-αγοράς-το οκτάωρο στον ιδιωτικό τομέα αποτελεί πλέον ξανά ΑΠΙΑΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ με ωράρια 10ωρα και 12ωρα,έξι μέρες την εβδομάδα?
————————————————————————————
Όταν η συλλογική μας αδράνεια δίδει την ευκαιρία σε υπηρέτες του κεφαλαίου-ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ-πολιτικάντηδες να σβήνουν με μελάνι στις αίθουσες συνεδριάσεων ότι γράφτηκε ΜΕ ΑΙΜΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ?
——————————————————————————————
Όταν η τιβί αποδεικνύεται πιο αποτελεσματική στην αποτροπή της αντίδρασης από τα όπλα-τα οποία βέβαια εξακολουθούν να είναι απλωμένα μπροστά,για παν ενδεχόμενο…
—————————————————————————————
και να φτάνουμε χάριν της “κρίσης” τους,η οποία έχει αναλυθεί εδώ πολλές φορές…
ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ!
——————————————————————————————
Πράγματι,μας παίρνουν πίσω ΟΛΟΤΑΧΩΣ!
ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥΣ ΠΕΤΥΧΑΙΝΕΙ!
—————————————————————————————
Τελικά το να έχουν την προπαγάνδα και την επιφανειακή “καλοπέραση” και την σταδιακή εξαθλίωση,και τα επιβαλλόμενα πρότυπα-σαν τον βάτραχο που χωρίς να το αντιλαμβάνεται σιγοβράζει στο καζάνι-μπροστά από τα όπλα τους μειώνει την ανάγκη χρήσης των δεύτερων?
—————————————————————————————
Βουλιάξαμε μήπως σε βόθρο με εικόνες που λέει ο Πανούσης?
Η μας βούλιαξαν?
Έτσι θα πνιγούμε,στην απάθεια και την υποταγή?
—————————————————————————————
—————————————————————————————
ΤΟ ΣΙΚΑΓΟ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ.
ΣΗΜΕΡΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΟΣΟ ΠΟΤΕ.
ΩΡΑ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ.
—————————————————————————————
Όχι,το πείραμα τους να ΜΗΝ πετύχει.
Να γράψουμε στα ΑΡΧΙΔΙΑ μας τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης.
Να αφήσουμε τους κομματάρχες να σκοτώνονται μόνοι τους.
Να σπάσουμε την τηλεόραση μας μια και καλή.
Να ξεχάσουμε όλα όσα μας έμαθαν-για τους δικούς τους λόγους-αυτοί που τους συμφέρει να είμαστε “μετριοπαθείς”-κόμματα,σχολείο,πολιτικοί,όλοι οι υποτακτικοί-όργανα του υπάρχοντος συστήματος,ασχέτως αν τολμούν να αποκαλούν τους πλουτοκράτες εαυτούς  τους “αριστερούς”.
—————————————————————————————
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ-ΑΝΥΠΑΚΟΗ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ.
Γενικές απεργίες για διεκδίκηση των κεκτημένων-οκτάωρο παντού,συντάξεις,μισθοί.
Καταλήψεις σχολείων-σχολών-παραγωγικών μονάδων παντού.
—————————————————————————————
Μέχρι να καμφθεί η νεοφιλελεύθερη αντεπίθεση και,γιατί όχι,να αλλάξει η κοινωνία.
—————————————————————————————
Ενάντια στα “μέτρα λιτότητας” των κυβερνήσεων ανά το παγκόσμιο.
Την κρίση να την πληρώσουν αυτοί που την δημιούργησαν-να μην μπορέσουν να την χρησιμοποιήσουν ως αφορμή για περαιτέρω αύξηση των κερδών τους σε βάρος όσων τους τα δημιουργούν -παίρνοντας σε αντάλλαγμα ψίχουλα…
—————————————————————————————
—————————————————————————————
Έρχονται κοινωνικές εκρήξεις.
Οι εξουσιαστές του συστήματος το ξέρουν.
Επειδή ο πεινασμένος και  ο κατασκοτωμένος μισθωτός σκλάβος δεν μπορεί να καλμάρεται από την τιβί και την “στρογγυλή θεά” επ’άπειρον.
—————————————————————————————
Ήδη κάποιοι που αντιστέκονται χαρακτηρίζονται “τρομοκράτες”
όπως ακριβώς οι τότε πρόδρομοι των σημερινών ΜΜΕξημέρωσης εβάφτιζαν τους απεργούς του Μάη.
—————————————————————————————
Η ιστορία επαναλαμβάνεται.
ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΜΑΣ
 

Κάλεσμα ελληνικού κινήματος για Περιεκτική Δημοκρατία σε γενική απεργία-αντίσταση-Ανατροπή.Να πληρώσουν για την «κρίση» τους αυτοί που την προκάλεσαν!

Απρίλιος 7, 2010

http://www.inclusivedemocracy.org/pd/

(αναδημοσίευση από

http://www.inclusivedemocracy.org/brochures/mprosoura_apergia__11.03.2010.htm)

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ | ΜΑΡΤΗΣ 2010


ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΛΗΣΤΡΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

ΑΥΤΟ-ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ  ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΝΕ –

ΧΑΡΑΤΣΙ ΣΤΙΣ ΕΛΙΤ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΥΣ

εκτύπωση

Η επέλαση των πρωτοφανών ληστρικών μέτρων (με τον κατ’ ευφημισμόν τίτλο «Πρόγραμμα Σταθερότητας») που επέβαλε η υποτελής ντόπια ελίτ υπό τις διαταγές της ευρωπαϊκής και υπερεθνικής ελίτ του διεθνοποιημένου συστήματος της Οικονομίας της Αγοράς και της αντιπροσωπευτικής ψευτο-«δημοκρατίας», απομυζεί ανελέητα το ήδη πενιχρό εισόδημα των μισθωτών, των εργαζόμενων με μπλοκάκι, των ανέργων και των συνταξιούχων, σηματοδοτώντας την αρχή μιας νέας εποχής σοσιαλφασιστικής βαρβαρότητας, που καταδικάζει τη μεγάλη πλειονότητα του λαού στην φτώχεια, τη μαζική ανεργία και την ανασφάλεια, ενώ συνοδεύεται από την αδίστακτη βία των πραιτοριανών του υπουργείου του «Προστάτη του Πολίτη» που αναλαμβάνει πλέον το ρόλο του κρατικού τρομοκράτη για την εφαρμογή τους. Όλα αυτά με την πλήρη συνέργεια των καθεστωτικών ΜΜΕ (με τα κρατικά να παίζουν τον πρώτιστο προπαγανδιστικό ρόλο στο έγκλημα που συντελείται) που διαφημίζουν την περιοδεία επαιτείας του «πρωθανδρείκελου» του συστήματος στους υπερεθνικούς «ομολόγους» του, προς χάρη της «διάσωσης της πατρίδας». Την ίδια στιγμή, η πιθανή σύσταση ενός «Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου» που δρομολογείται και προβάλλεται από τα ίδια μέσα ως «θετικό βήμα» απλά θα παγιώσει και θεσμικά τα μέτρα αυτά!

Όμως, μόνο τα όργανα του διεθνοποιημένου συστήματος της Οικονομίας της Αγοράς και της Αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» και οι εγχώριοι και διεθνείς απολογητές του μπορούν να διαδίδουν ότι για την επιδείνωση της δημοσιονομικής τωρινής κρίσης και της χρόνιας πολυδιάστατης κρίσης της «πατρίδας» ευθυνόμαστε «όλοι» και να μας επιβάλλουν σε όλους να πληρώσουμε γι’ αυτή, όταν αυτοί που ευθύνονται για την κρίση ήταν οι ίδιες οικονομικές και πολιτικές ελίτ που εγκατέστησαν και επέκτειναν –χρησιμοποιώντας συχνά κτηνώδη βία ενάντια σε λαούς, π.χ. Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, πιθανόν σύντομα Ιράν κλπ. – το σύστημα αυτό και στα καθ’ ημάς μέσω της ένταξης της Ελλάδας στην Ε.Ε. και τη συνακόλουθη εντατικοποίηση της αποσύνθεσης της (ήδη πενιχρής) παραγωγικής δομής της χώρας. Ήταν η ένταξη στον συστημικό θεσμό της Ε.Ε. που ολοκλήρωσε έναν εξαρτημένο ευρωπαϊκό καταμερισμό παραγωγής όπου η ελληνική βιομηχανική και αγροτική παραγωγή έγινε ένα ακόμα εξάρτημα/εργαλείο της αλυσίδας των ευρωπαϊκών πολυεθνικών και των μεγάλων «αγρομπίζνες» της Βόρειας Ευρώπης και η οποία επέτεινε την τεράστια ανισότητα μεταξύ Βορρά και Νότου. Σε αυτή την εξαρτημένη διαδικασία «Ανάπτυξης» ο λαός του Νότου παίζει το ρόλο φτηνής και ευέλικτης εργασίας από τη μία και μαζικής κατανάλωσης εισαγόμενων αγαθών πρώτης ανάγκης της Ε.Ε. από την άλλη, σε μια τεχνοοικονομική και αποδοτική (για τις ελίτ και τα προνομιούχα στρώματα!) αλυσίδα παραγωγής και κατανάλωσης. Και αυτό, αφού πρώτα οι ξένες ελίτ χρύσωσαν το «χάπι» της ένταξης με μια τεχνητή ευμάρεια μέσω των επιδοτήσεων (που όλοι ήξεραν ότι έχουν ημερομηνία λήξης) και της δυνατότητας εύκολου δανεισμού που μας έδωσε το Ευρώ, τις οποίες μάλιστα οι ντόπιες ελίτ – ανδρείκελα του συστήματος εκμεταλλεύτηκαν για να φτιάξουν το γνωστό πελατειακό τους κράτος, οδηγώντας σε αστρονομικά ποσά το δημοσιονομικό χρέος και στην τωρινή κρίση.

Έτσι, η Ελλάδα έφτασε να χρωστά σήμερα 300 δις ευρώ (κυρίως σε Γερμανούς και Γάλλους τραπεζίτες) και ήδη να δαπανάει πάνω από τα μισά συνολικά δημόσια έσοδα στην πληρωμή τοκοχρεολυσίων. Το λογαριασμό θα πληρώσουν —με εντολή των υπεύθυνων για την κρίση— τα λαϊκά στρώματα. Γιατί η επέλαση των ληστρικών αυτών μέτρων — με το πετσόκομμα των μισθών και επιδομάτων, την αύξηση των έμμεσων και άμεσων φόρων, το ξεχείλωμα των ορίων για συνταξιοδότηση— και η αύξηση της ανεργίας και της ευέλικτης «εργασίας» που νομιμοποιούνται τώρα επίσημα με τη νέα «εργασιακή μεταρρύθμιση» της σοσιαλφασιστικής κυβέρνησης, δεν βαρύνει βέβαια τα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα, αυτούς δηλαδή που έτρωγαν τη μερίδα του λέοντος επί σειρά ετών από τα «θαλασσοδάνεια» που τώρα μας επιβάλλουν να ξεπληρώσουμε για να μη βουλιάξει η χώρα, αλλά οδηγεί στην εξόντωση τα μη προνομιούχα! Να «βάλουμε όλοι πλάτη» λοιπόν; Εμείς δημιουργήσαμε την κρίση, ή το σύστημα της οικονομίας της αγοράς με τους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς του (ΕΕ, ΔΝΤ κ.λπ.), καθώς  και τις  οικονομικές και πολιτικές ελίτ που διαχειρίζονται την οικονομία για το όφελος τους;

Το έγκλημα λοιπόν είναι καθαρά συστημικό και δεν είναι πρόβλημα «κακής» πολιτικής του ενός ή του άλλου κόμματος (ή «κακών» κερδοσκόπων) και γι’ αυτό οι φαντασιοπληξίες όσων μιλάνε για αναστροφή του νεοφιλελευθερισμού κι επιστροφή του κοινωνικού κράτους είναι πέρα για πέρα εκτός πραγματικότητας. Κοινωνικό κράτος θα σήμαινε αύξηση των κοινωνικών δαπανών, δηλαδή υψηλό επιχειρηματικό κι επενδυτικό κόστος και άρα μείωση των επενδύσεων και φυγή κεφαλαίων (όπως ήδη συμβαίνει), δηλαδή ταχύτερη χρεωκοπία.

Παρόμοια, η πολυφορεμένη «πράσινη ανάπτυξη» που δήθεν μπορεί να μας βγάλει από την κρίση, όπως διατυμπανίζουν τα συστημικά φερέφωνα, ανήκει εξ ίσου στη σφαίρα της φαντασίας. Η Ελλάδα δεν έχει τις απαραίτητες υποδομές για να παράξει και μπορεί μόνο να καταναλώσει «πράσινη ανάπτυξη», όπως κατανάλωνε και καταναλώνει σχεδόν τα πάντα εισαγόμενα εξαιτίας της αποσάρθρωσης της παραγωγικής της δομής στην Ε.Ε. Το συνολικό οικονομικό αποτέλεσμα, επομένως, θα ήταν η παραπέρα επιδείνωση των διαρθρωτικών προβλημάτων της Ελληνικής οικονομίας και ιδιαίτερα του ισοζυγίου πληρωμών και του εξωτερικού χρέους, με νέες φορολογικές επιδρομές και περιστολή των δημοσίων δαπανών στο μέλλον για να μειωθούν τα ελλείμματα και προσωρινό μόνο όφελος στο περιβάλλον, αφού η αιτία της οικολογικής κρίσης είναι η ίδια η Οικονομία Ανάπτυξης που δημιουργεί η Οικονομία της Αγοράς και όχι το χρώμα της Ανάπτυξης όπως παραπλανητικά ισχυρίζονται ΠΑΣΟΚ, Οικολόγοι – Πράσινοι κλπ.
Η «λύση» που ήδη άρχισαν να επιβάλλουν οι ξένες ελίτ (δηλαδή οι δανειστές μας) και οι ντόπιες ελίτ κατ’ εντολή τους, μπορεί να αποδειχτεί καταδικαστική για τα λαϊκά στρώματα

Τα ψέματα, λοιπόν, τελείωσαν. Κινδυνεύουμε να προσχωρήσουμε σε μια νέα μορφή πολυετούς συστημικής βαρβαρότητας, οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής που δεν θα έχει προηγούμενο, με τα εξαρτημένα από τα κόμματα εξουσίας, συνδικάτα, να παίζουν το ρόλο συναίνεσης με την εξουσία και την «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» να χαρακτηρίζει «παράνομες και καταχρηστικές» τις απεργίες που δεν βολεύουν τις ελίτ οι οποίες θα καταπνίγουν με τη βία κάθε προσπάθεια κοινωνικής εξέγερσης, αν δεν συγκροτηθεί άμεσα ένα μαζικό αντισυστημικό κίνημα με συνολική στρατηγική για άμεσα μέτρα που θα αναστρέψουν τη σημερινή προσπάθεια βάρβαρης αποικιοποίησης και μεσο-μακροπρόθεσμα μέτρα για το χτίσιμο μιας νέας δημοκρατικής κοινωνίας από τα κάτω όπου θα είναι αδιανόητη κάθε κοινωνική κρίση.

 Η λύση που προκρίνει σημαντικό κομμάτι της αντισυστημικής αριστεράς με το Σύνθημα για «ανατροπή του Συμφώνου Σταθερότητας» είναι εντελώς ανεπαρκής και αποπροσανατολιστική, καθώς μεταθέτει το πρόβλημα μέσα στην Ευρωζώνη, που με τους τωρινούς συσχετισμούς δυνάμεων και τις διαφορετικές συνθήκες σε κάθε χώρα που δημιουργήθηκαν λόγω της ίδιας της λειτουργίας του συστήματος, παραπέμπει τη  λύση του στον …αιώνα τον άπαντα, ενώ ο λαός θα έχει γονατίσει από το νέο Μεσαίωνα που μας προετοιμάζουν οι ντόπιες και υπερεθνικές ελίτ. Άλλωστε είδαμε το πού έγραψαν τα δημοψηφίσματα απόρριψης της Συνθήκης της Λισαβόνας οι ελίτ στην Ιρλανδία, στην Ολλανδία και αλλού και το θέμα αυτό (όπως και άλλα) έχει ήδη ξεχαστεί. 

Ο στόχος δεν μπορεί να είναι, λοιπόν, να ανατρέψουμε απλά το «Σύμφωνο Σταθερότητας», αφού είναι η εξαρτημένη οικονομία και πολιτική μας στην Ευρωζώνη και στην Ε.Ε. που σε συνδυασμό με το Σύμφωνο αυτό δημιουργούν την ανισότητα με το εκρηκτικό κοινωνικό μίγμα και, φυσικά, μέσα στο πλαίσιο της ΟΝΕ, στη θέση του «Συμφώνου Σταθερότητας» οι ελίτ μπορούν να θεσμίσουν άλλα παρεμφερή «Σύμφωνα» που δεν θα αλλάζουν την ουσία της σημερινής αποικιοποίησης. Το ίδιο, η προτροπή απλά για «ανυπακοή» και απειθαρχία στην Ε.Ε., τη στιγμή μάλιστα που τα συνδικάτα ελέγχονται αποφασιστικά από τα κόμματα εξουσίας είναι τουλάχιστον ουτοπική, πόσο μάλλον όταν δεν έχει οδηγήσει ποτέ σε συστημική αλλαγή!

Υπάρχουν όμως άλλες λύσεις που θα μετέφεραν την πληρωμή του Χρέους σε αυτούς που το δημιούργησαν και ωφελήθηκαν βασικά από αυτό, ενώ συγχρόνως θα έβαζαν τις βάσεις για μια πραγματική τοπική αυτοδυναμία (όχι αυτάρκεια) που θα κάλυπτε τις βασικές ανάγκες όλων μας, χωρίς την καταστροφή του περιβάλλοντος. 

Είναι λοιπόν ανάγκη να συσπειρωθούν όλες οι αντισυστημικές δυνάμεις γύρω από ένα μαζικό «αμυντικό» μέτωπο που θα πρέπει ως αρχικό βραχυπρόθεσμο στόχο, να πιέσει με τον αγώνα διαρκείας όλων των πολιτών (και όχι μόνο των εργαζομένων) σε αυτο-οργάνωση και μακροχρόνιες καταλήψεις πολιτικών, δημοτικών και εργασιακών χώρων που θα συντονίζουν συνομοσπονδιακά ανεξάρτητες από τα καθεστωτικά συνδικάτα απεργίες, με στόχο μια ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ που θα παραλύσει το σύστημα και θα παίξει ρόλο ρητής αντιπολίτευσης και αντιπληροφόρησης στις επιλογές των ελίτ και της συστημικής προπαγάνδας, και που θα έχει ως ΑΜΕΣΟ ΑΙΤΗΜΑ τη λήψη μέτρων:

 

ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ «ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ» 

 •  ΑΜΕΣΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ για την απόρριψη των ληστρικών μέτρων του αντιδραστικού «Προγράμματος Σταθερότητας» που επιβάλλουν οι ελίτ και ΕΓΚΡΙΣΗ ΝΕΩΝ ΜΕΤΡΩΝ για έξοδο από την κρίση που θα την πληρώσουν μόνο οι ελίτ και τα προνομιούχα στρώματα, που τη δημιούργησαν. Τα μέτρα αυτά περιλαμβάνουν:

1) την άμεση έξοδο από την Ευρωζώνη (ΟΝΕ) για να μη δεσμευόμαστε πια από το Μάαστριχτ και το Σύμφωνο Σταθερότητας και να μη μας διατάζει το Διευθυντήριο της ΕΕ,

2) την επανεισαγωγή της δραχμής, σε ισοτιμία με το Ευρώ και τα άλλα νομίσματα που θα συμφέρει τη χώρα μας,

3) την επαναδιαπραγμάτευση του Χρέους ώστε να επιμηκυνθεί η εξόφληση του μέχρι να αποδώσουν τα μέτρα κατά των προνομιούχων στρωμάτων,

4) την άμεση επιβολή φόρου μεγάλης περιουσίας (ακίνητης και κινητής) στις ελίτ και τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα (καθώς και της αμύθητης εκκλησιαστικής περιουσίας), που πρέπει να κληθούν να πληρώσουν για τη μακροχρόνια κρίση στην οποία έριξαν την χώρα (με το αζημίωτο φυσικά!), μετά από γενική απογραφή της ώστε να μην μπορούν να την κρύβουν, και στη συνέχεια την επιβολή ενός φόρου π.χ. 10%, με κατάσχεση ανάλογης αξίας από την καταγραφείσα περιουσία σε περίπτωση άρνησης πληρωμής του φόρου, ώστε να ξεπληρωθεί άμεσα όλο το Δημόσιο Χρέος,

5) την εισαγωγή παράλληλων αυστηρών ελέγχων στη κίνηση κεφαλαίων για να μην μπλοκαριστούν τα παραπάνω μέτρα από τους κερδοσκόπους και τις ελίτ.

• σε περίπτωση που οι ελίτ και η ΕΕ δεν δέχονται τα παραπάνω, ούτε δέχονται να κάνουν δημοψήφισμα τότε η πάλη του κινήματος θα έπρεπε να είναι:

1)     για την άμεση έξοδο της χώρας από την Ε.Ε. και την κήρυξη χρεοκοπίας (δηλαδή την προσωρινή στάση πληρωμών των τοκοχρεολύσιων {ΚΑΙ ΜΟΝΟ}), ώστε να προχωρήσουμε στην αναδιαπραγμάτευση των όρων πληρωμής του Χρέους και

2)     για την εθνικοποίηση των Τραπεζών που θησαύρισαν από τη σημερινή κρίση, ώστε να μην μπορούν να εκμεταλλευθούν την κήρυξη προσωρινής χρεοκοπίας του Κράτους.

3)     για τη δημιουργία των προϋποθέσεων για μια αυτοδύναμη, άμεσα ελεγχόμενη από τους πολίτες οικονομία χωρίς καταναλωτισμό.

ΜΙΑ ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ, ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ/ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Πέρα όμως από τα άμεσα μέτρα στα οποία θα έπρεπε να συμφωνήσουν όλες οι αντισυστημικές δυνάμεις της Αριστεράς, είναι επιτακτική η ανάγκη δημιουργίας εδώ και τώρα ενός μαζικού, αντισυστημικού, αμεσοδημοκρατικού κινήματος, που παράλληλα με την πάλη για την άμεση έξοδο της χώρας από την ΕΕ θα άρχιζε να χτίζει «από τα κάτω» εναλλακτικούς πολιτικούς και οικονομικούς θεσμούς με βάση τις δημοτικές συνελεύσεις των πολιτών, ΕΞΩ από την Οικονομία της Αγοράς, τους «αντιπροσωπευτικούς» πολιτικούς και αλληλένδετους ιεραρχικούς θεσμούς (Κοινοβούλιο, Κράτος, Εκκλησία κλπ.) ενώ θα δημιουργούσε λαϊκά εκπαιδευτικά εργαστήρια σε κάθε Δήμο που θα διέδιδαν τις απελευθερωτικές δημοκρατικές αξίες σε αντίθεση με τις ετερόνομες κυρίαρχες, μέσω των αυτό-διαχειριζόμενων δημοτικών ΜΜΕ και της δημοκρατικής Παιδείας. Αυτό σημαίνει:

Θεσμούς με:

• Συλλογική λήψη όλων των σημαντικών αποφάσεων από συνελεύσεις άμεσης δημοκρατίας που συνέρχονται ανά Δήμο και συντονίζονται μεταξύ τους με εκλεγμένες επιτροπές (από εξουσιοδοτημένους με ειδικές εντολές και όχι «αντιπροσώπους»,) σε τοπικό επίπεδο και, σε περίπτωση συνομοσπονδιών παρομοίων δήμων, σε περιφερειακό, εθνικό, ή και σε διεθνές επίπεδο.

• Συλλογική ιδιοκτησία και έλεγχο των μέσων παραγωγής και διανομής (που θα διαχειρίζονται οι «δημοτικές» επιχειρήσεις τις οποίες  θα ελέγχουν οι δήμοι μαζί με τους εργαζόμενους σε αυτές) ώστε να ικανοποιούνται για όλους οι βασικές ανάγκες (σίτιση, στέγαση, ιατρική κάλυψη, εκπαίδευση, συγκοινωνίες, πλήρης κοινωνική πρόνοια για όλους τους πολίτες κ.λπ.).

• Αυτοδιεύθυνση στη δουλειά, στο Πανεπιστήμιο κ.λπ. και κατάργηση των διακρίσεων με βάση το φύλο, τη φυλή, την εθνικότητα, την πολιτιστική και σεξουαλική ταυτότητα.

• Επανενσωμάτωση της κοινωνίας στη φύση, χωρίς την οικοκαταστροφική «Ανάπτυξη», με τη χρήση εναλλακτικών πηγών ενέργειας, την κατάργηση της καταναλωτικής κοινωνίας και την εξάλειψη όλων των δραστηριοτήτων που βλάπτουν το περιβάλλον και υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής και την ανθρώπινη υγεία.

Μεσοπρόθεσμος στόχος του κινήματος θα έπρεπε να είναι η ανάληψη από το λαό, μέσα από τις δημοτικές εκλογές, όσο το δυνατόν περισσότερων Δήμων, με ένα πρόγραμμα Περιεκτικής Δημοκρατίας, που θα σήμαινε την εξάπλωση των νέων θεσμών ισοκατανομής της πολιτικής και οικονομικής δύναμης σε μεγάλη κλίμακα, με στόχο την ουσιαστική αντικατάσταση της σημερινής δημοτικής εξουσίας την επόμενη μέρα των εκλογών από τις δημοτικές συνελεύσεις των πολιτών και την έναρξη υλοποίησης της μεταβατικής στρατηγικής για μια Περιεκτική Δημοκρατία.

ΛΥΣΕΙΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΘΕΛΗΣΟΥΜΕ!

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΛΗΣΤΡΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ Ο.Ν.Ε./Ε.Ε. – ΧΑΡΑΤΣΙ ΣΤΙΣ ΕΛΙΤ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΥΣ

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ,
ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

[ΔΙΚΤΥΟ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ] 

 Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία: www.inclusivedemocracy.org

περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία: www.inclusivedemocracy.org/pd

Eπικοινωνία: peridimok@gmail.com