Posts Tagged ‘νεοφιλελευθερισμός’

Το κίνημα καταλήψεων πλατειών: Μερικές σκέψεις

Νοέμβριος 22, 2011

Τελευταία, κυρίως λόγω και της εντεινόμενης αντεπίθεσης των οικονομικών και πολιτικών ελίτ ενάντια στις κατακτήσεις των λαών που κερδήθηκαν με αίμα και θυσίες των τελευταίων δύο αιώνων παρουσιάζεται μια ευρεία και παγκόσμια αμφισβήτηση του υπάρχοντος οικονομικού/πολιτικού/κοινωνικού μοντέλου, δηλαδή του νεοφιλελεύθερου, ανεξέλεγκτου καπιταλισμού.

Ένα μοντέλο το οποίο επροωθείτο από τους διάφορους πριμοδοτούμενους πολιτικάντηδες της Δύσης αλλά και τους παρατρεχάμενους τους βαλτούς δικτατορίσκους του Τρίτου Κόσμου από την δεκαετία του 70 και μετά, όταν είδαν ότι μετά και τα τεράστια κοινωνικά και πολιτικά κινήματα των 60, με αποκορύφωμα το αντιπολεμικό κίνημα και το κίνημα για τα δικαιώματα των γυναικών και των νέγρων στις ΗΠΑ, έτριζαν πλέον επικίνδυνα οι καρέκλες τους. Ήδη οι λαοί και οι «κατώτερες» τάξεις είχαν κερδίσει πολλούς αγώνες, πολλά δικαιώματα σε σχέση με την δεκαετία του 20 και παλαιότερα (όταν ο μέσος εργάτης δούλευε δωδεκάωρο, εξαήμερο και δεν είχε να φάει) και διεκδικούσαν με όλο και πιο δυναμικούς τρόπους όλο και περισσότερα.

(στατιστικές για ΗΠΑ, η μείωση του μεριδίου των ελίτ-και η συνεπαγόμενη αύξηση του μεριδίου των υπολοίπων- από την δεκαετία του 20 μέχρι το 70, ενόσω υπήρχαν ισχυρά και οργανωμένα λαικά κινήματα και αγώνες φανερή, σε αντίθεση με το τι ακολούθησε λόγω της αποδυνάμωσης των τελευταίων)

http://elsa.berkeley.edu/~saez/saez-UStopincomes-2006prel.pdf

Πληρωμένοι από τις μεγαλοεταιρείες πολιτικοί όπως ο πρώην ηθοποιός Ρόναλντ Ρέγκαν στις ΗΠΑ και η Θάτσερ στην Αγγλία κατάφεραν να βγουν στην εξουσία μετά από ένα τεράστιο όγκο προπαγάνδας των ΜΜΕ, δημαγωγίας, εκμετάλλευσης των πιο συντηρητικών κομματιών/ενστίνκτων της κοινωνίας και μια επανάπαυση των κατώτερων στρωμάτων. Από τότε μέχρι σήμερα το μέτωπο των ελίτ προελαύνει συνεχώς, διαλύοντας συνεχώς, μεθοδικά, τις κατακτήσεις της πλειοψηφίας η οποία απαιτούσε και απαιτεί το αυτονόητο: Το μερίδιο του πλούτου σε αυτούς που εργάζονται για να τον παράξουν.

Παράλληλα, λόγω της μείωσης της καταναλωτικής ισχύς της πλειοψηφίας λόγω της πιο πάνω αύξησης της ανισοκατανομής του πλούτου οι επιχειρηματικές δραστηριότητες των ελίτ οι οποίες βασίζονταν σε παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών για ευρεία κατανάλωση δεν ήταν πλέον επικερδείς. Έτσι στράφηκαν στα διάφορα στημένα χρηματοοικονομικά/επενδυτικά/τραπεζικά παιχνίδια, ούτως ώστε να μπορούν να «παίζουν» με το χρήμα-αέρα τους

https://m4trix87.wordpress.com/2009/09/19/%CF%80%CF%89%CF%82-%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CF%81%CE%AC%CF%80%CE%B5%CE%B6%CE%B5%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%8D%CE%BF%CF%85%CE%BD/

ενώ ο κόσμος εξαθλιώνεται όλο και περισσότερο.

Το χρέος λοιπόν, τόσο οργανισμών/εταιρειών/πολιτών όσο και ολόκληρων κρατών, ολοένα και πολλαπλασιαζόταν, μέχρι που η μη δυνατότητα αποπληρωμής στεγαστικών δανείων έγινε η θρυαλλίδα που ανατίναξε ολόκληρη την βόμβα του συσσωρευμένου χρέους. Αποτέλεσμα η κρίση του 2008, που παρόλο που υποτίθεται είχε μπει «υπό έλεγχο» -μετά από θυσίες (ποιου άλλου) του μαλάκα πολίτη πο κλήθηκε να πληρώσει για την «διάσωση» των τραπεζών πληρώνοντας σε αυτές λεφτά που αυτές ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ευθύς εξαρχής δεν τελείωσε εκεί.

Το πρόβλημα μεταφέρθηκε στο κρατικό χρέος, το οποίο είναι η αιτία της σημερινής κρίσης που τίναξε στον αέρα την όποια οικονομία της Ελλάδας και πήρε μαζί του και την κυβέρνηση του Γιωργάκη, και τώρα απειλεί όλη την υπόλοιπη ευρωζώνη, με το μέλλον του ευρώ να είναι αβέβαιο (άντε και στο διάολο).  Οι κυβερνήσεις, σε μια προσπάθεια να διασώσουν τις τράπεζες από την βλακεία τους (αντίθετα σε όσα υποτίθεται ότι λέει η ιδεολογία της «ελεύθερης αγοράς») αφαιμάσσουν τους λαούς διαλύοντας και οικονομικά δικαιώματα με πολύ γοργότερους ρυθμούς, τέτοιους που οι λαοί αναμενόμενο ήταν να αντιδράσουν.

Στην Ελλάδα το καζάνι έβραζε από το 2009, έχοντας και πίσω του την κληρονομιά του Δεκέμβρη του 2008, τότε όταν η δολοφονία του Αλέξη έγινε η σπίθα και το κίνητρο για δημιουργία πολλών εναλλακτικών δομών και το ξύπνημα πολλών συνειδήσεων. Μη μπορώντας να ανεκτεί αυτή την κατάσταση, ο ελληνικός λαός έκανε αμέτρητες μεγάλες διαμαρτυρίες και δράσεις κατά αυτών των μέτρων, μερικές πολύ δυναμικές. Οι Αγανακτισμένοι του συντάγματος ήταν μια από αυτές.

Στον υπόλοιπο κόσμο, η Αραβική Άνοιξη (ασχέτως του πως κατέληξε τελικά η ίδια) έδειξε στους λαούς της «ανεπτυγμένης» δύσης ότι αφού κατάφεραν οι αραβικοί λαοί να εκθρονίσουν τέτοιους στυγνούς δικτάτορες παρά την τεράστια υπεροπλία τους (κρατικό μονοπώλιο της βίας) μπορούμε κι εμείς ν’ αλλάξουμε τα πράγματα.

Έτσι δημιουργήθηκε το κίνημα των Αγανακτισμένων ανά το παγκόσμιο, το οποίο αποτέλεσε και την έμπνευση για το τελευταίο μεγάλο κύμα δράσεων: Μακροχρόνιες καταλήψεις κοντά στα κέντρα όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις για διάλυση της κοινωνίας (χρηματιστήρια, κοινοβούλια κοκ).

Μια προσπάθεια γεννημένη στο Διαδίκτυο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα φόρουμ, ίσως τον μόνο τόπο που έχει παραμείνει (κάπως) ελεύθερος λόγω και της προσπάθειας ανθρώπων όπως οι Anonymous.

http://anonops.blogspot.com/

Μετά την κατάληψη στο πάρκο Zuccoti, κοντά στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, η οποία είχε μια για τους περισσότερους ανέλπιστη επιτυχία, ακολούθησαν καταλήψεις σε πάρκα και πλατείες κοντά σε οικονομικά κέντρα και κέντρα λήψης αποφάσεων ανά το παγκόσμιο. Παρόλη την αρχική ομολογουμένως έλλειψη σαφών αιτημάτων από αυτό το νέο κίνημα, έδειξε από την αρχή ότι δεν αποτελούσε ακόμη ένα ξέσπασμα. Αποφάσεις λαμβανόμενες πάντα αμεσοδημοκρατικά, ομάδες εργασίας, οργάνωση, σωστή αντιμετώπιση των διάφορων προκλήσεων από τα όργανα καταστολής, τα ΜΜΕ και γενικότερα τα καθεστώτα των ελίτ.

Παρόλες τις προσπάθειες οικειοποίησης και ελέγχου του κινήματος από διάφορες ομάδες από τον χώρο της εξουσιαστικής «άκρας Αριστεράς» μέχρι την άκρα δεξιά και διάφορους συνωμοσιολόγους, κατάφερε μέχρι και σήμερα να ελέγχεται μόνο από τον κόσμο του. Παρόλη την αρχική δυσκολία οργάνωσης τέτοιων σχετικά μακροχρόνιων εγχειρημάτων σε συνδυασμό με την απειρία των περισσότερων (πολλοί από τους οποίους σηκώνονταν από τον καναπέ τους για πρώτη φορά) σε αμεσοδημοκρατικές δομές και λήψη αποφάσεων από τους ιδίους σε συνδυασμό με τις συνεχείς προκλήσεις και επιθέσεις από τα ΜΜΕ στο πεδίο της προπαγάνδας και τις δυνάμεις (αν)ασφαλείας στο δρόμο, κατάφερε να αντέξει μέχρι σήμερα και να εξαπλωθεί.

Αρχίζοντας με τις καταλήψεις/φυσική παρουσία, την μετάδοση απόψεων και γεγονότων σε εναλλακτικά μέσα (κυρίως στο Διαδίκτυο) και τις ανακοινώσεις τύπου και τα καλέσματα, σύντομα το κίνημα αυτό προχώρησε στο κάλεσμα γενικών απεργιών, μπλοκάρισμα της «ομαλής» λειτουργίας του σαπισμένου αυτού συστήματος (πχ κλείσιμο κύριων οδικών αρτηριών και απόφραξη περιοχών σημαντικών για τα κέρδη των λίγων όπως της πρόσβασης στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης) και κάλεσμα για ευρύτερη επέκταση, μέσω καταλήψεων ακόμη και σε επίπεδο γειτονιών και δημιουργία εναλλακτικών αμεσοδημοκρατικών δομών αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης παντού.

Τα κομμάτια της κοινωνίας που πλήττονται άμεσα από τις τελευταίες επελάσεις του κεφαλαίου υποστηρίζουν και συμμετέχουν όλο και περισσότερο.  Πλέον μιλάμε για εκατόν και πλέον χιλιάδες συμμετέχοντες απευθείας στις καταλήψεις ανά το παγκόσμιο, εκατοντάδες χιλιάδες στα γεγονότα που προκάλεσε, και σίγουρα πολλά εκατομμύρια αφυπνισμένες συνειδήσεις. Χιλιάδες τοποθεσίες ανά το παγκόσμιο είναι αυτή την στιγμή κατελειμμένες, και οι προσπάθειες του συστήματος να αντιδράσει μέχρι τώρα δεν το ωφελούν.

Οι προσπάθειες των «mainstream» μέσων μαζικής αποβλάκωσης να τους συκοφαντήσουν έπεσαν στο κενό, αφού τα ψέματα τους αντικρούονται εύκολα από τα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης, τους ανεξάρτητους δημοσιογράφους στα γεγονότα, αλλά κυρίως την δύναμη του Διαδικτύου, όπου κάθε μέρα χιλιάδες βίντεο δείχνουν την αλήθεια γι’αυτό το κίνημα και την καταστολή που δέχεται. Οπότε τελικά τα ΜΜΕ δεν επιτυγχάνουν μέχρι τώρα τίποτα παρά να πλήττουν την έτσι κι αλλιώς καταρρακωμένη τελευταία αξιοπιστία τους, και κάποια γι’αυτό το λόγο ελάφρυναν κάπως την στάση τους. Η νομιμοποίηση του διεφθαρμένου σημερινού συστήματος στις συνειδήσεις των λαών φθίνει μέρα με τη μέρα, ως αποτέλεσμα και αυτού του κινήματος.

Ταυτόχρονα, οι προσπάθειες βίαιης καταστολής ενός ειρηνικού κινήματος, λόγω ακριβώς αυτού του χαρακτήρα του σε αντίθεση με την βίαιη καταστολή που δέχεται, τελικά δεν καταφέρνει παρά να συσπειρώνει τον κόσμο περισσότερο γύρω από αυτό και να ριζοσπαστικοποιεί περισσότερο τον χαρακτήρα του.

Τα δύο μεγαλύτερα όπλα των ελίτ και των κυβερνήσεων κατά των λαών, η προπαγάνδα/νομιμοποίηση και το μονοπώλιο της βίας (τα οποία αποτελούν και τους κύριους πυλώνες πάνω στους οποίους στηρίζεται η ίδια η επιβίωση και η ύπαρξη ενός κράτους) αποτυγχάνουν μέχρι τώρα να σταματήσουν αυτό το κίνημα και μάλιστα δέχονται και συνεχώς πλήγματα στην αξιοπιστία τους.

Είναι επόμενο αυτό το κίνημα να αποτελεί για μένα την μεγαλύτερη ίσως ελπίδα για αντίσταση των λαών σε αυτό το άδικο σύστημα τα τελευταία χρόνια η οποία έχει παρουσιαστεί, ιδιαίτερα από την στιγμή που δεν είναι μόνοι- οργανώσεις υπεράσπισης των συμφερόντων της κοινωνίας έναντι στο 1% των καρκινικών κυττάρων που εκμεταλλεύονται όλο τον παραγόμενο πλούτο προς ίδιο ώφελος στέκονται αλληλέγγυες με το κίνημα.

Οργανώσεις ατομικών/κοινωνικών/πολιτικών δικαιωμάτων, ΜΚΟ, εναλλακτικές πολιτικές ομάδες, νομικοί υποστηρικτές, και ίσως το πιο σημαντικό-συντεχνίες. Στην γενική απεργία που καλέστηκε από την κατάληψη του Ώκλαντ στις ΗΠΑ στις 2/11, λίγες μέρες μετά την άγρια καταστολή και «εκκαθάριση» του από τα σκυλιά της εξουσίας (που ακολουθήθηκε από την ισχυρότερη επανακατάληψη του με τα πιο πάνω σκυλιά τώρα αδύναμα να αντιδράσουν) συμμετείχε ένα μεγάλο μέρος των εργαζόμενων στην πόλη, κλείνοντας το λιμάνι της πόλης διαταράσσοντας την «εμπορική»-καπιταλιστική δραστηριότητα.

Αυτά ήταν μόνο η αρχή. Οι εξουσιαστές παντού προσπαθούν με κάθε βίαιο μέσο να διαλύσουν ειρηνικές συγκεντρώσεις, καταφέρνοντας μόνο να προκαλέσουν, ώστε οι διαδηλωτές να επιστρέψουν ενισχυμένοι, περισσότεροι,δριμύτεροι, πιο προετοιμασμένοι, πιο αποφασισμένοι. Όπως και γίνεται. Μετά την μεγάλη νυκτερινή καταστολή της κατάληψης της Γουώλ Στρητ, την επόμενη μέρα μετά από μια μεγάλη πορεία η πλατεία επανακαταλήφθηκε, το ίδιο και στο Ώκλαντ. Απειλές για διάλυση της κατάληψης στην πλατεία Αγίου Παύλου στο Λονδίνο προκάλεσαν την κατάληψη δεύτερης πλατείας! Τώρα οι διαμαρτυρόμενοι καταλαμβάνουν εγκαταλειμμένα κτίρια τραπεζών, μετατρέποντας τα σε τράπεζες ιδεών.

http://occupywallst.org/article/occupy-vacant-buildings-99/

http://occupylsx.org/?p=1269

Επόμενο βήμα…κατάληψη εργοστασίων?

ΜΑΚΑΡΙ!

Τώρα καλούν σε κλείσιμο ΟΛΩΝ των λιμανιών της Δυτικής ακτής των ΗΠΑ στις 12/12, κάτι που σίγουρα θα αποτελέσει ηχηρή προειδοποίηση και χαστούκι στο 1% που ρημάζει τον κόσμο, αφού εκείνη την μέρα εκατομμύρια από τα πολύτιμα κερδάκια τους θα χαθούν.

Και συνεχίζουμε.

ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ,ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ!

Αφιερωμένο

Advertisements

Ο κόσμος, η χούντα, ο Σεπτέμβρης και η εξέγερση. Ώρα αποφάσεων

Σεπτεμβρίου 5, 2010

(αναδημοσίευση από athens indymedia)

από BLACKBATMARX 0:31πμ, Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 2010
(Τροποποιήθηκε 2:18μμ, Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 2010)
Aνάλυση σε δύο μέρη για την σημασία του Σεπτέμβρη, τις εξεγερσιακές προοπτικές του, τον χαρακτήρα του σημερινού καθεστώτος και την παγκοσμια κατάσταση.
Ας ετοιμαζόμαστε όλοι για να δώσουμε τους καλύτερους εαυτους μας στους δρόμους…

O Σεπτέμβρης ήρθε και τα χειρότερα σενάρια έχουν ήδη επιβεβαιωθεί.


Η ακρίβεια και η μαζική ανεργία σαρώνουν τα πάντα, οι αυτοκτονίες προϊόν του οικονομικού στραγγαλισμού είναι καθημερινές, η νεολαία διακηρύσσει μαζικά ότι θέλει να μεταναστεύσει, τα μαγαζιά κλείνουν το ένα μετά το άλλο, η οικονομία και επίσημα είναι σε βαθιά ύφεση.

Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ τα χειρότερα είναι ακόμη μπροστά μας…

Το μεγαλύτερο χτύπημα το βιώνουν οι μικροαστοί, η  ραχοκοκαλιά του κοινωνικού συστήματος.Παραδοσιακά συντηρητικοί και στυλοβάτες του δικομματισμού βλέπουν τώρα με απόγνωση να βρίσκονται στο χείλος της αβύσσου.

Λίγο καιρό πριν,  οι περισσότεροι από αυτούς αρέσκονταν  να βρίζουν τους δημόσιους υπάλληλους, να θεωρούν ως μέγιστο πρόβλημα  τους μετανάστες, να φοβούνται τους αναρχικούς ότι θα καταστρέψουν τις περιούσιες τους.

Τώρα αντιλαμβάνονται σοκαρισμένοι ότι όλα αυτά ήταν εξωπραγματικοί και ανούσιοι φόβοι που τους έτρεφαν στην σιγουριά της μικρής ιδιοκτησίας τους και ότι οι πραγματικοί εχθροί είναι άλλοι, ασύλληπτα πιο ανελέητοι και αμείλικτοι.

Το μόνο παρήγορο για αυτούς είναι ότι  δίπλα τους όλες οι  κοινωνικές ομάδες πέρα των οικονομικά ισχυρών, υποφέρουν και  δέχονται επίθεση όπως και αυτοί…

Οι στρατιές των ανέργων πυκνώνουν από παντού.Όσοι μπορούν ακόμη να βρουν δουλειά ανακαλύπτουν ότι  αυτή  είναι πιο επισφαλής και κακοπληρωμένη όσο ποτέ.

Και απέναντι σε αυτά, ο εικονικός κόσμος των ΜΜΕ να ασχολείται με εκλογολογίες, να εξωραΐζει την φρίκη, να αποπροσανατολίζει με θεάματα και κουτσομπολιά πιστεύοντας ότι έτσι θα κρατήσει το κοινωνικό σώμα πειθήνιο, παραλυμένο και συγχυσμένο.

Και ο Σεπτέμβρης ήρθε….

Γνωρίζουμε ότι αυτός ο μήνας δημιουργεί προαισθήματα αγωνίας για τους από πάνω και ότι αυτοί θέλουν με κάθε τρόπο να ξορκίσουν τις εξελίξεις με μετάθεση της επικαιρότητας σε ανασχηματισμούς και εκλογικές αναμετρήσεις.

Το γνωρίζουμε γιατί γνωρίζουμε και την συσσωρευμένη προσδοκία που υπήρχε στους από κάτω για αυτόν τον μήνα, από τον Μάη κιόλας .

Tα επιτελεία τους έχουν γυρίσει πρόωρα από το καλοκαίρι για να συσκεφθούν, να αποφασίσουν, να κατευθύνουν, να χειραγωγήσουν, να διαχειριστούν τον ΤΥΦΩΝΑ που έρχεται με το όνομα:»ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ»

Καινούργια φουρνιά τεχνοκρατών μισθώθηκε για να τα  στελεχώσει επαρκέστερα.

Εμείς δεν διαθέτουμε επαγγελματικά επιτελεία που χρηματοδοτούνται παράνομα από την κλοπή του μόχθου του κόσμου ή από υπερπλούσιους που έχουν ήδη κλέψει αυτόν τον μόχθο.Ούτε βέβαια χρειαζόμαστε ή επιθυμούμε τέτοια…

Είμαστε σε μια εποχή όπου ο καθένας μπορεί να είναι ένα ξεχωριστό  επιτελείο, να συνομιλεί στον έξω κόσμο ή στο ίντερνετ με άλλο κόσμο, να συμμαχεί μαζί του, να είναι αλληλέγγυος, συντροφικός, συνεργάσιμος με αυτόν.

Τουλάχιστον στο 90% του κοινωνικού σώματος μπορούν να βρεθούν σύμμαχοι για τον καθέναν και την καθεμιά που βρίσκεται σε αυτό το 90%

Ακριβώς γιατί από την εποχή της ναζιστικής κατοχής είχε να συμβεί τέτοια επίθεση σε τόσους πολλούς για να ωφεληθούν τόσο λίγοι…

Η κατάσταση είναι πρωτοφανής και πρωτόγνωρη σε εξεγερσιακό δυναμικό και προοπτική…

«Ακόμη και οικογενειάρχες απειλούν με εξέγερση…» έγραψε ένας Γερμανός δημοσιογράφος το καλοκαίρι κάνοντας ρεπορτάζ στην Ελλάδα του ΔΝΤ.

Και αν κάποιοι μέσα στην θλίψη του φθινοπώρου που ανταμώνει με την γενικότερη κοινωνική απόγνωση  αυτό δεν θέλουν να το δούν παραμένοντας κουκουλωμένοι στον πεσσιμισμό και στην απάθεια τους, τότε η ίδια πραγματικότητα παραμονεύει για να τους ταρακουνήσει.

Τίποτε βέβαια δεν είναι εγγυημένο και όλα παραμένουν στην αβέβαιη σφαίρα των ιστορικών ευκαιρίων που μπορούν να διαψευστούν και να οδηγήσουν σε ακόμη μεγαλύτερη απογοήτευση.

Εδώ όμως βρίσκεται η προσωπική ευθύνη του καθενα και της καθεμιάς.Οι ευθύνες όλων μας είναι τεράστιες…

Κανείς πλέον δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τις ανεπάρκειες και τις αδυναμίες της αριστεράς ή οποιοδήποτε άλλου πολιτικού χώρου…Το θέμα τώρα είναι εμείς τι θα κάνουμε.

Ο Σεπτέμβρης ήρθε…

Το ποντάρισμα της κυβερνητικής μαφίας.Η Μαφία που κυβερνά ποντάρει στην σύγχυση, στην αδράνεια, στις ατομικές λύσεις για να αποτρέψει τον κατακλυσμό που έρχεται.

Διάφοροι ακόμη και αθέλητα, την σιγοντάρουν προβάλλοντας έναν εκτός τόπου και χρόνου σκεπτικισμό, ένας βολικό κυνισμό, έναν φόβο για το τι θα έρθει ως διάδοχη κατάσταση.

Πίσω από αυτά κρύβεται η δική τους δομική ανευθυνότητα και ανικανότητα να αλλάξουν τις κοινωνικές συνθήκες δραστικά και προς το καλύτερο.Κατά βάθος τους βολεύει αυτή η ΧΟΥΝΤΑ…

Χαϊδεύει την αδράνεια τους, τρέφει τον μαζοχισμό τους, τους καθηλώνει στην κατάσταση ενός εξαρτημένου παιδιού.Και άλλωστε τι μπορεί να περιμένει κανείς από μια κοινωνική έκρηξη;Τι θα έρθει;

Μήπως πάλι δεν θα ανακυκλωθεί ακόμη και προς το χειρότερο η ανθρώπινη αθλιότητα και αυθαιρεσία;

Έτσι σκέφτονται γιατί και οι ίδιοι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τους εαυτούς τους διαφορετικά.Να συντρίψουν την εσώτερη μιζέρια τους, την παγερή ακαμψία τους που θριαμβεύει ακόμη και στους καύσωνες του καλοκαιριού…

Οι υπόλοιποι Ζωντανοί έχουμε φυσικά άλλες σκέψεις και αισθήματα, άλλα φίλτρα για να ερμηνεύουμε ΚΑΙ να αλλάζουμε την πραγματικότητα.Λιγότερο φραγμένα, περισσότερο ζωτικά…

Σε εμάς αναλογούν οι μεγαλύτερες ευθύνες για να αλλάξει η Ιστορική κατάσταση.

Να ανατρέψουμε την σημερινή αδίστακτη ΧΟΥΝΤΑ, ηχώ και κύμα της άλλης ΧΟΥΝΤΑΣ που έχει γίνει στις ΗΠΑ από το 2000 και διακηρύχτηκε ανοιχτά στις 11 Σεπτέμβρη 2001. Ζώντας σε πρωτόγνωρους καιρούς…Όλοι ξέρουμε ότι το σημερινό πρωτοφανές για τα ελληνικά μεταπολεμικά δεδομένα κοινωνικό πείραμα δεν θα μπορούσε να γίνει με τα κοινοβουλευτικά προσχήματα ανέπαφα και χωρίς ποιοτικές αλλαγές στο σύστημα διακυβέρνησης.
(και ακριβώς για αυτό ήταν τόσο προβλέψιμος ο εκλογικός καταποντισμός του Καραμανλή που απλά υπαινίχθηκε πλευρές αυτού του πειράματος)Χρειαζόταν
1)Η κλοπή της λαϊκής ψήφου από ένα κόμμα που υποσχέθηκε τα διαμετρικά αντίθετα προεκλογικά.
2)Η επιβολή του ΔΝΤ που εργολαβικά έχει ειδικευτεί σε τέτοια πειράματα σε όλη την φτωχή υφήλιο.
3)Η κυνική στροφή των Ευρωπαίων γραφειοκρατών προς ένα σύστημα ανελέητου νεοφιλελευθερισμού συμπράττοντας με το ΔΝΤ και φέρνοντας το ακόμη και σε χώρες που είχαν εντάξει στο ευρώ.
4)Η ολοκληρωτική συμπαιγνία ΜΜΕ-εφημερίδων  αλλά και πολιτικών που προέρχονται από όλους τους χώρους είτε αυτοί είναι του φασιστοΛΑΟΣ, είτε της οικογένειας Μητσοτάκη, είτε καριεριστών της αριστεράς  αλά κουβέλη μαζί με το ολοκληρωτικό ξεπούλημα μεγαλοσυνδικαλιστών αλά Παναγόπουλο.
5)Δολοφονίες κλειδωμένων εργαζόμενων σε μέρα παλλαϊκού ξεσηκωμού.
Τα γεγονότα έτρεξαν σε αυτό το μέρος με καταιγιστικό ρυθμό και κατέλαβαν τους πάντες εξ απηνής.

Ακόμη πολλοί δεν μπορούν να αντιληφθούν τι έχει συμβεί και παραζαλισμένοι προσπαθούν να ερμηνεύσουν την νέα κατάσταση με παλιά σχήματα και εμπειρίες.

Θυμίζουν τους Αμερικάνους και το σοκ που αυτοί δέχτηκαν με την διακυβέρνηση Μπους.

Γιατί αν οι παραπάνω 5 συνθήκες ήταν αναγκαίες για την επιβολή του νέου καθεστώτος, χρειαζόταν προηγούμενα μια άλλη ιστορία για να έχει εξασφαλίσει το ικανό τους.

Μια ιστορία που εφοδίασε τους απο πάνω με όλο το αναγκαίο θράσος ώστε να προχωρήσουν στο σημερινό πείραμα και που ως ιστορία ξετυλίχτηκε στις ΗΠΑ με την αυγή του νέου αιώνα… ΜΙΑ ΣΧΕΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΗ ιστορία είχε τρέξει τότε ως εξής:Από την μία πλευρά μια δράκα υπερπλουσίων  είχε συσσωρεύσει σε λίγες δεκαετίες την μεγαλύτερη δύναμη στην ιστορία της, εξακοντίζοντας τις κοινωνικές ανισότητες σε επίπεδα ρεκόρ και επιβάλλοντας παγκόσμια ένα σύστημα υπερεκμετάλλευσης που ωφελούσε την ίδια.

Από την άλλη ένα καινούργιο και πολλά υποσχόμενο κίνημα αμφισβήτησης που βαπτίστηκε στου δρόμους του Σιάτλ το 1999 και χρησιμοποίησε προς όφελος του το νεαρό ακόμη ίντερνετ.

Ένα κίνημα που γρήγορα απέκτησε παγκόσμιες διαστάσεις, περπάτησε στους δρόμους της Πράγας, του Κεμπέκ, του νεού Δελχί, της Γένοβας και έδωσε παγκόσμια ελπίδες στους κατατρεγμένους  με έναν τρόπο και σε μια κλίμακα που  είχε να συμβεί από το 1968.

Ένα κινημα που φόβιζε τους από πάνω με τους ξεκάθαρους ανθρωπιστικούς στόχους του και το ξεμπρόστιασμα της κλίκας τους.

Τα πράγματα όδευαν προς μια τεράστια αναμέτρηση.

Το κλίμα φορτιζόταν περισσότερο με την επερχόμενη οικονομική κρίση που ερχόταν ακάθεκτη και με το πρωτοφανές εκλογικό πραξικόπημα που έγινε στις ίδιες τις ΗΠΑ με επικεφαλής  έναν ηλίθιο κοκάκια.

Θυμάμαι την Πράγα και τον Σεπτέμβρη του 2000 όταν μαζί με 20.000 αποφασισμένους από όλη την ευρώπη ματαιώσαμε την σύνοδο του ΔΝΤ μαχόμενοι με ατελείωτες ορδές μπάτσων και ουρλιάζοντας:»THE IMF KILLS, KILL THE IMF»
(ποιός θα μου το έλεγε ότι αυτό το ΔΝΤ θα ερχόταν 10 χρόνια αργότερα εδώ και θα κυβερνούσε για μήνες….)

Και ξαφνικά έρχεται μια μέρα που σφραγίζει για πολλά χρόνια προς το χειρότερο τις εξελίξεις και αλλάζει την δομή του καθεστώτος στην ίδια του Μέκκα του καπιταλισμού.

Η μέρα αυτή βέβαια ήταν η 11 Σεπτέμβρη 2001 που ανεξάρτητα αν έγινε από πωρωμένες σέκτες φανατικών ισλαμιστών που προηγούμενα απολάμβαναν οικονομική και ηθική στήριξη από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ ή αν έγινε από το ίδιο το καθεστώς, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.
Το «παιχνίδι» άλλαξε όπως ήθελαν αυτοί.Το αντικαπιταλιστικό κίνημα ενταφιάστηκε σε μια μέρα και ακόμη προσπαθεί να συνέλθει.

Στις ΗΠΑ ξεκίνησε μια πρωτόγνωρη επίθεση σε ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες , το ίδιο το σύνταγμα τους καταργήθηκε, στήθηκε από το μηδέν  ένα βιομηχανικό σύμπλεγμα παρακολούθησης, επιτήρησης και ελέγχου που απέκτησε γιγάντιες διαστάσεις, ο κόσμος παρέλυσε από μια ενορχηστρωμένη εκστρατεία φόβου   για αόρατους τρομοκράτες που μπορούσαν να χτυπήσουν οποτεδήποτε, οπουδήποτε και με κάθε μέσο, αιματηροί πόλεμοι εξαπολύθηκαν, μυστικές φυλακές στήθηκαν και κοντολογίς έγιναν όλα αυτά που παλιότερα τα απόδιδαν στο ανατολικό μπλοκ με τον στιγματισμό του ολοκληρωτισμού…»Όσοι δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας…»

 Οι ανησυχίες και η εντεινόμενη οργή για ανισότητες, μεταλλαγμένα τρόφιμα, ιμπεριαλισμούς  και  εξοργιστικές κοινωνικές αδικίες εξαφανίστηκαν για να αντικατασταθούν από  το άγχος, την ανασφάλεια και τον κομφορμισμό προς ένα καθεστώς που στο εξής θα γινόταν όλο και πιο ξεδιάντροπο, ύπουλο  και δολοφονικό…

Ένα καθεστώς που έφτασε στο σημείο να ιδιωτικοποιήσει τους ίδιους τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς και να μισθώσει από τον ιδιωτικό τομέα βασανιστές και στρατιώτες…

Τα χρόνια πέρασαν, και ο κόσμος εκεί άρχισε να ξεμουδιάζει από το αρχικό σοκ και να εκδηλώνει την απέχθεια του και την άρνηση του να αποδεχτεί την νέα φρικτή κατάσταση.Καρπός αυτής της δυσαρέσκειας και αποδέκτης της ελπίδας για αλλαγή υπήρξε ο Ομπάμα.
Η Ευρώπη που παρακολουθούσε από μακριά και αμήχανα όσα συνέβαιναν στις ΗΠΑαγαλλίασε με την εκλογή του και πίστεψε ότι αυτή σηματοδότησε μια επαναφορά στην παλιά κανονικότητα.

Τα πράγματα αποδείχτηκαν αλλιώς..
.Η νέα Χούντα είχε ριζώσει και ο Ομπάμα όχι μόνο δεν την ξερίζωσε αλλά από πολλές πλευρές την χειροτέρεψε.
Κλιμάκωσε τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, παρέδωσε το Ιράκ σε ιδιωτικούς στρατούς καμώνοντας ότι τελείωσε τον εκεί πόλεμο, εξαπόλυσε επίθεση στο ίδιο το ίντερνετ με τρόπο και ένταση που δεν είχε αποτολμήσει ο προκατοχος του μεθοδεύοντας την άρση της ανωνυμίας σε αυτό και εξισώνοντας την ανταλλαγή αρχείων με ληστεία http://www.osnews.com/story/23750/Obama_Administration_Piracy_Is_Theft , ανάστησε το παρηκμασμένο σύπλεγμα της πυρηνικής ενέργειας και όπως πλέον όλοι ξέρουμε προχώρησε στο αδιανόητο…
Έφερε το ΔΝΤ στην δυτική Ευρώπη…

Έτσι αν εκείνη η ΧΟΥΝΤΑ,— που φακέλωσε όλους τους Αμερικάνους, δημιούργησε παγκόσμια αρχιπέλαγα μυστικών φυλακών και θαλάμων βασανιστηρίων , διεξήγαγε 2 αιματηρότατους πολέμους και κατοχές, ιδιωτικοποίησε ακόμη και τον στρατό και έκανε το ζήτημα του ελέγχου και τον βασανιστηρίων μια επικερδής επιχείρηση αλλά και τόσα άλλα που μια απλή παράθεση τους θα ήθελε πολλές σελίδες (και υπάρχει ως τέτοια στο shock doctrine της naomi klein)—–,δεν παρέμβαινε αυτά τα 10 χρόνια ολοκληρωτικά στα δυτικά ευρωπαϊκά εδάφη,ΤΩΡΑ εξάγει απροκάλυπτα και βίαια το μοντέλο της. ΕΛΛΑΔΑ:ΧΩΡΑ ΑΠΟΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΓΩΓΗ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΣΤΟΝ ΔΥΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ…Χώρα απόβασης για το κατεστημένο των ΗΠΑ αυτή που έχει ως κυβερνήτη ένα δικό της παιδί με αμερικανίδα μάνα.Η απόβαση είναι δοκιμαστική και πειραματική.Αν το πείραμα πετύχει θα ακολουθήσουν και άλλες χώρες, ίσως και όλη η δυτική Ευρώπη.

Η κατοχή οργανώνεται από έναν μηχανισμό που ελέγχει απόλυτα, (το ΔΝΤ )και σύμμαχοι της διάφοροι διεφθαρμένοι ανώτεροι Ευρωπαίοι γραφειοκράτες και στην ίδια την Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ.Οι στόχοι είναι αντίστοιχοι και ανάλογοι με τους στόχους που επιδίωξε το καθεστώς στις ΗΠΑ στην αυγή της νέας χιλιετίας.Ως στόχοι αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοκαλύπτονται.Αδρά συνίστανται στους εξής:
1)Διάλυση της μεσαίας τάξης.

2)Εξαθλίωση της εργατικής.

3)Λεηλασία του δημόσιου πλούτου από μια δράκα υπερπλουσιων.

4)Είσπραξη εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ από τον μόχθο εκατομμυρίων.

5)Διάλυση συλλογικών μορφών οργάνωσης και αντίστασης.

6)Δημιουργία ανίκητου αστυνομικού μηχανισμού που θα επιτηρεί θα ελέγχει και θα καταστελει κατά βούληση.

7)Προστασία copyright και πατεντών σε φάρμακα, γονίδια, προγραμματιστικό κώδικα και οτιδήποτε άλλο αυτοί φανταστούν ότι μπορούν να πατεντάρουν.

8)θεοποίηση της αριστοκρατίας του πλούτου και προβολή  της σαν φιλανθρωπική και μεγαλόψυχη.

9)Έλεγχο των επικοινωνιών και μετατροπή τους σε μέσα μαζικής παρακολούθησης.αλλά  και πολλά άλλα που εντάσσονται στο ευρύτερο σχέδιο τους με κωδικό:
«Νεοφιλελεύθερος αστυνομικός υπερναζισμός, aka φασισμός του χρήματος».

ΑΥΤΑ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΜΟΝΟ ΑΝ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΑΔΡΑΝΕΙΣ, ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΣ, ΣΥΓΧΥΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΚΟΝΗ ΑΝ ΣΗΚΩΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΞΕΓΕΡΘΟΥΜΕ! Ο καθένας να κάνει τις επιλογές του.Για αυτές θα κριθεί και αυτές συνολικά θα καθορίσουν τι θα συμβεί.Διαλέγω να πάω με αυτούς και αυτές που αποφάσισαν να εξεγερθούν…Αυτοί και αυτές που περίμεναν  τον Σεπτέμβρη πώς και πώς…
Που προσδοκούσαν σε αυτόν και που δεν έχουν εγκαταλείψει κάθε ελπίδα για την απελευθερωτική δράση του πλήθους.
Που ακόμη πιστεύουν ότι όλα είναι ανοιχτά και ότι σύγκορμη η ανθρωπότητα είναι στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της.Ή θα χρησιμοποιήσει για την ελευθερία, συνεργατικά  και προς ώφελος της,τις τρομερές παραγωγικές δυνάμεις (του 2010), την ονειρική τεχνολογία και την απίστευτη συσσωρευμένη γνώση της,

Ή θα υποδουλωθεί σε αυτά μέσα σε μια σκλαβιά που θα είναι η πιο εφιαλτική όλων, δεχόμενη να λιμοκτονεί όταν ένας δυτικός αγρότης είναι τόσο παραγωγικός ώστε να μπορεί να καλλιεργεί τροφή για χίλιους.(σε βιολογικές καλλιέργειες και όχι με μεταλλαγμένους σπόρους…)

Λοιπόν, τα πράγματα είναι όσο πιο δραματικά γίνεται να είναι …

Όλοι να σοβαρευτούμε και να κάνουμε τις επιλογές μας.Αρκετά με τα ανθρωπάκια που περιμένουν και εύχονται σωτήρες ενώ είναι ανίκανα να δράσουν αυτόνομα στην Ιστορία…

Αρκετά με τις εκτός τόπου και χρόνου εκλογολογίες που θέλουν να αντικαταστήσουν την συζήτηση για τις ευθύνες μας στον Σεπτέμβρη με συζητήσεις για εκλογοχαρτάκια που θα ριχτούν σε κάλπικες κάλπες.

Αρκετά με τις υπεκφυγές και την μετάθεση των ζητημάτων σε αφηρημένες πολιτικολογίες όταν μπροστά μας έχουμε την 11 Σεπτέμβρη και την 29….

Την ΧΟΥΝΤΑ αυτή έχουμε χρέος να την ρίξουμε για τα παιδιά μας (που θα ρωτήσουν αργότερα:τι έκανες στην ΧΟΥΝΤΑ μπαμπά;)για νά έχουν δικαίωμα αυτά να έχουν μέλλον, να  είναι ελεύθερα…

Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ ήρθε… (τέλος του πρώτου μέρους…έρχεται γρήγορα το δεύτερο και πιο ουσιαστικό…)sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/

ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΕΡΟΣ

από BLACKBATMARX 0:45πμ, Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 2010
(Τροποποιήθηκε 1:49μμ, Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 2010)
Συνέχεια από το πρώτο μέρος ———————
Αν αυτοί έχουν όλους τους λόγους  να κάνουν τα πάντα ώστε να την βγάλουν καθαρή αυτόν τον μήνα, εμείς έχουμε τους ίδιους λόγους με αντίθετο πρόσημο ώστε να κάνουμε τα πάντα για αυτόν τον μήνα να είναι η νέμεση τους.Και η αλήθεια είναι ότι από τις 6 Μάη σε αυτόν τον τόπο έχει διαπραχθεί μια ύβρις.

Για να αντιληφθούμε το μέγεθος της πρέπει να πάμε λίγο πίσω στο 2008. ΜΙΑ ΠΙΟ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΣΧΕΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΤο 2008 ο παγκόσμιος καπιταλισμός βίωσε την τρομερότερη κρίση της ιστορίας του.Όλο το διαφημισμένο τραπεζικό του σύστημα κατάρρευσε συμπαρασύροντας στον όλεθρο χρηματιστήρια και λοιπό εικονικό χαρτομάνι αλλά και την ίδια την πραγματική οικονομία του.

Για να το σώσουν χρειάστηκαν να καταφύγουν στην μεγαλύτερη κρατική παρέμβαση που έγινε ποτέ ξεχνώντας εν μια νυκτί τις οικονομικές  νεοφιλελεύθερες δοξασίες τους περί μη παρέμβασης του κρατικού τομέα στον ιδιωτικό.

Κι αν αυτή η κρατική παρέμβαση ξεπέρασε σε μέγεθος αυτή που είχε γίνει στο κραχ του 1929 κάτω από την υπόδειξη τότε των φρέσκων κεϋνσιανών ιδεών, σε καμιά περίπτωση δεν είχε τις ευεργετικές επιδράσεις για την κοινωνία όπως η προηγούμενη.

Το αντίθετο!
Δεν δημιουργήθηκαν όπως τότε νέες θέσεις εργασίας, δεν τονώθηκε η ενεργή ζήτηση του πληθυσμού, δεν ξεκίνησε ένας κύκλος δημόσιων έργων που ανανέωσε και εκσυγχρόνισε τις γενικές υποδομές.

Όλα μα όλα τα λεφτά, και μιλάμε για πολλά τρισεκατομμύρια ευρώ, πήγαν αποκλειστικά για την διάσωση των τραπεζών επιβαρύνοντας με νέα χρέη τα ήδη χρεωμένα κράτη.
Και ξαφνικά έγινε το αδιανόητο!

Οι ίδιοι τραπεζιτες που ήταν υπόλογοι για ατασθαλίες, σκάνδαλα και καταστροφικές αποφάσεις που οδήγησαν στον όλεθρο τον κλάδο τους, αυτοί οι τραπεζίτες που για ένα διάστημα ήταν στημένοι στον τοίχο από μια  κοινή γνώμη που σύσσωμη ζήταγε την παραδειγματική τιμωρία  και τη  ισόβια φυλάκιση τους,αυτοί οι τύποι λοιπόν επανεμφανίστηκαν σε χρόνο ρεκόρ για να ζητήσουν τα ρέστα!

Όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν για την καταστροφική διαχείριση που έκαναν, όχι μόνο πήραν τρισεκατομμύρια ευρώ δανεικά και αγύριστα που μεταφράζονται σε ατελειωτες ώρες μοχθου για την κοινωνία αλλά βρήκαν και το αμίμητο θράσος να ξαναεμφανιστούν ως άτεγκτοι ξερόλες τεχνοκράτες που απαιτούν την τιμωρία κρατών για το γεγονός ότι χρεωθηκαν για να τους σώσουν!

Χώρες που ήταν ήδη χρεωμένες και με αναγνωρισμένο ιστορικό ενδημικής διαφθοράς όπως η Ελλάδα έγιναν άμεσα στόχοι τιμωρίας και δικτατορικών απαιτήσεων  εφαρμογής  εξοντωτικών προγράμματων ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας, περικοπών και λιτότητας για να ξαναπάρουν λεφτά οι αρχιγκάγκστερ του χρηματικού συστήματος.
Και βέβαια,  βρέθηκαν  οι ξεπουλημένοι δοσίλογοι πολιτικοί που ήταν διαθέσιμοι  να ικανοποιησουν τις παράλογες και εξοργιστικές απαιτήσεις τους.

Αυτοί, εκμεταλλευόμενοι την κοντή και ασταθή μνήμη του πληθυσμού, θέλησαν να σβήσουν το 2008 και τι σήμαινε το 2008 για τον καπιταλισμό και την βιωσιμότητα του και αφοσιώθηκαν στο να γίνουν οι πιο πιστοί υπηρέτες ενός απάνθρωπου τραπεζικού συστήματος που εδώ απολάμβανε συσσωρευμενα υπερκέρδη και καθόλου δεν κινδύνευσε με χρεοκοπία το 2008 όπως κινδύνευσαν άλλα τραπεζίκα συστήματα με προεξάχον αυτό των ΗΠΑ.

Έφεραν το ΔΝΤ και την Τρόικα, παρουσιάζοντας τον γύψο αυτών των μηχανισμών ως αναγκαστικό μονόδρομο και όταν αντιμετώπισαν μια παλλαϊκή εξέγερση που έφτασε κοντά να ματαιωσει το επαχθές σχέδιο τους, δεν δίστασαν να φορτώσουν την σκοτεινή και πιθανότατα παρακρατική δολοφονία κλειδωμένων εργαζόμενων σε όλους τους διαδηλωτές ώστε να σπείρουν με τον πιο κύνικο τρόπο την σύγχιση, το αλληλοφάγωμα και την αυτοενοχοποίηση.

Όντως ήταν τεράστια η ύβρις που έγινε στις 6 Μάη από κάθε άποψη…

Ο κόσμος μέσα σοκ και την σύγχυση του διαισθάνθηκε,  έστω με παθητικό και ακίνδυνο τρόπο, αυτήν την ύβρη και από τότε άρχισε να κυκλοφορεί την δοξασία ότι η απάντηση σε αυτήν την ύβρη θα δοθεί τον Σεπτέμβρη.

Αλλά όσο ο κόσμος ήταν στην ενδοσκόπιση, στην αυτοενοχοποίηση, στις δοξασίες, αυτοί βρήκαν πολύτιμο χρόνο για να περάσουν την λαίλαπα τους το καλοκαιρι, είτε με ασφαλιστικα εκτρώματα, είτε με επιστρατεύσεις φορτηγατζήδων, είτε με μια σειρά άλλων τερατουργηματικών νομοσχεδίων, καλλιεργώντας ταυτόχρονα το κλίμα των μη αναστρέψιμων αλλαγών και παγιώνοντας τον γύψο, την ηττοπάθεια, την απελπισία, την τάση φυγής σε ολόκληρη την κοινωνία.

Και ενώ αυτοί έκαναν τις αλητείες τους στο καλοκαίρι, είχαν παράλληλα το θράσος να κατηγορούν κάθε κοινωνική ομάδα που προσπαθούσε στοιχειωδώς να αντισταθεί, ως ανεύθυνη και υπονομευτική για τον τουρισμό λες και η καλοκαιριάτικη λαίλαπα τους δεν εξαπολυθηκε από επιλογη τους σε τουριστική περίοδο!Πραγματικά αμίμητο το θράσος των νέων εξουσιαστών.

Μπροστά στην ηλιθιότητα και τον κυνισμό του Μπους, αυτοί είναι 1000 φορές χειρότεροι και άπειρα πιο υποκριτικοί και δίγλωσσοι.

Ο Μπουσισμός τσάκιζε κοινωνικές ομάδες και εξαπόλυε φονικούς πολέμους αλλά δεν έκρυβε την ουσία του.

Αυτοί κλέβουν το λαϊκό εισόδημα και λένε ότι κάνουν αλληλεγγύη. Διαλύουν την παιδεία και την υγεία και λένε ότι εφαρμόζουν τον τέταρτο δρόμο για τον σοσιαλισμό, ρημάζουν μια ολόκληρη κοινωνία και λένε ότι εκτελούν το ύψιστο πατριωτικό καθήκον.

Η ικανότητα τους να ψεύδονται ασύστολα και διαστρέφουν τις έννοιες συναγωνίζεται και ίσως ξεπερνά αυτή των παλιών σταλινικών της ΕΣΣΔ της δεκαετίας του 30…

Δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή που να μην την έχουν κουρελιάσει σε όλα τα επίπεδα…Έφτασαν να κάνουν ανοιχτή συμμαχία με το αρχιφασιστικό κράτος πειρατή του Ισραήλ και να παριστάνουν τους ειρηνοποιούς!

Το ενδεχόμενο για αυτήν τη μαφία να προχωρήσει στην απελπισία της σε επιθετικό πόλεμο με την Τουρκία συμμαχώντας με το Ισραήλ, όσο κι αν είναι μικρό και στις τωρινές συνθήκες σχετικά αδιανόητο, έχει φύγει πάντως από την κλίμακα της ολικής απιθανότητας. Είναι για όλα ικανοί… ακόμη και για έναν τέτοιο όλεθρο…

Και από δίπλα, αφελείς τηλεορασόπληκτοι να ψελίζουν αποσβολωμένοι ότι δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική λύση εκτός από αυτή της  Τρόικας και του ΔΝΤ καί ότι οτιδήποτε άλλο θα ήταν πολύ χειρότερο και αυτά να τα λένε  εν έτει 2010! ΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΠΙΚΑΙΡΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ!Ας καταλάβουν οι κύριοι κυρίες που λένε τα πιο απίστευτα για να δικαιολογήσουν τα πιο αδικαιολόγητα ότι δεν είμαστε ούτε στο  1910, ούτε στο 1810 και ας πάρουν επιτέλους χαμπάρι   ότι ζούμε στο 2010.

Το να είναι κάποιος επίκαιρος με την εποχή του, τις δυνατότητές της, τους κινδύνους και τις προοπτικές της, είναι πλέον αναγκαίος όρος αν θέλει σοβαρά να ασχοληθεί με ζητήματα σύγχρονης κοινωνίας και της αλλαγής της.Ζώντας στο 2010 απολαμβάνουμε τα μέσα παραγωγής, την τεχνολογία και την γνώση του 2010 και όχι τα μέσα παραγωγής, την τεχνολογία και την γνώση του 1910 ή του 1810.

Απλά αυτό σημαίνει ότι απολαμβάνουμε αυτοματοποίηση, ρομποτοποίηση και δικτύωση που ήταν ανονείρευτη για το 1910 και που αν κάποιος μάθαινε τότε για την ύπαρξη της,θα θεωρούσε ως αυτονόητο ότι η ανθρωπότητα δεν υποφέρει από φτώχεια, βλακεία, αμάθεια, πολιτικές- μονόδρομους που φτωχαίνουν τους πολλούς και πλουτίζουν τους ελάχιστους.

Κι εδώ βρίσκεται η παράνοια της εποχής μας.

Όταν ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ έχει καταργηθεί η ανάγκη πολύωρης κοινωνικής εργασίας και οι κοινωνικές ανάγκες (τροφής, στέγασης, ενδυμασίας, μεταφορών, επικοινωνιών, γνώσης και πληροφορίας ) μπορούν παγκόσμια να καλυφτούν  με ελάχιστη κοινωνική εργασία– της τάξης του βδομαδιάτικου 10ωρου με έξι μήνες άδεια και σύνταξη στα 45–,η ανθρωπότητα βιώνει την φτώχεια, τον αποκλεισμό, την αμάθεια, την ανευθυνότητα, το άγχος και την αυτοκαταστροφή.

Αποκλειστικός και υποχρεωτικός τρόπος διακανονισμού των ανθρωπινων σχέσεων έχει αναγορευτεί το χρήμα.Και αν παλιότερα αυτό έδινε κίνητρα στους ανθρώπους να κινητοποιηθούν(όπως έγραφε ο άνταμ σμίθ το 1776…),σήμερα στην εποχή του υπεραναπτυγμένου τεχνολογικού καπιταλισμούδιαδραματίζει τον ρόλο του χρέους και της υποδούλωσης ολόκληρων κρατών.

Ο φετιχισμός, η αλλοτρίωση, η ταπείνωση, η κυριαρχία ήταν πάντα σήματα κατατεθέντα του χρήματος.Αλλά τώρα έγινε κάτι χειρότερο από αυτά… ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΠΟΙΟΙ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΧΡΩΣΤΑΣ 100.000 ΕΥΡΩ!Με κάποιο τρόπο όλοι οι κάτοικοι αυτής της χώρας βρεθήκαμε να χρωστάμε πολλά λεφτά.

Ανεξάρτητα αν είχαμε κλέψει λεφτά ή είχαμε δώσει λεφτά στο κράτος ή και τίποτε από αυτά,ΟΛΟΙ βρέθηκαμε να χρωστάμε ένα χρέος της τάξης των 314 δις ευρώ που αν το διαιρέσεις με το 3 εκατομμύρια (στοιχειώδεις οικογενειακές μονάδες) βρίσκεται ότι κάθε μικρή οικογένεια χρωστά πάνω από 100.000 ευρώ…
(μόνο ως μερίδιο της στο κρατικό χρέος και χωρίς να υπολογίζονται τα άλλα χρέη όπως αυτά προς τις ιδιωτικές τράπεζες!)

Αυτό το τρομερό χρέος καλούμαστε ΤΩΡΑ να το πληρώσουμε ΟΛΟΙ ανεξάρτητα αν συμβάλαμε στην δημιουργία του ή όχι, λες και ΟΛΟΙ ωφελήθηκαν από την δημιουργία του και τώρα πρέπει να γυρίσουν πίσω την ωφέλεια, και όταν μάλιστα ως ΧΡΕΟΣ φούσκωνε μόνο του αυτά τα χρονια λόγω των απαράδεκτων τόκων που του είχαν βάλει….

Και μάλιστα καλούμαστε να το πληρώσουμε με ποιο τρόπο;Δανειζόμενοι περισσότερα με πιο επαχθείς όρους!Δεν υπάρχει προηγούμενο στην αλητεία που κάνει αυτή η χουντική κυβέρνηση…Φανταστείτε ότι χρωστάτε πολλά και ότι παίρνετε νέο δάνειο που θα σας κάνει να χρωστάτε περισσότερα με τον όρο να σας πάρουν το σπίτι, να σας απολύσουν από την δουλειά και να σάς φέρνουν κάθει βδομάδα έναν τύπο που θα τσεκάρει πόσο λιγότερο καταναλώνετε από πριν για να δεχτεί να σας δώσει την δεύτερη δόση του δανείου!

ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΝΕΙ ΤΩΡΑ Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΝΤ ΣΕ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΛΑΟ όπως έκανε  στο παρελθόν σε τόσους άλλους λαούς… ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ;Αυτοί που λένε ότι όσοι θέτουν θέμα εξέγερσης βάζουν σε κίνδυνο την κοινοβουλευτική δημοκρατία (με διάφορες διατυπώσεις και συνειρμούς…) απλά ή είναι εκτός τόπου και χρόνου ώστε να μην ξέρουν ότι από 6 Μάη 2010 δεν υπάρχει σε αυτόν τον τόπο ούτε κοινοβούλιο, ούτε δημοκρατία ή είναι πιονια αυτού του καθεστώτος ώστε να αλλάζουν το όνομα του και να το αποκαλούν «δημοκρατία».

Ο Σεπτέμβρης λοιπόν έχει να δείξει πολλά και το τι θα συμβεί σε αυτόν και κυρίως   τι θα κάνουμε τώρα, είναι εκατομμύρια φορές πιο σημαντικό από αυτό που θα κάνουμε σε κάλπες.

Σε αυτήν την φάση κάθε συζήτηση για εκλογές είτε από υποστηρικτές της αποχής, είτε από εκλογικούς υποστηρικτές της αριστεράς, είναι ο ορισμός του αποπροσανατολισμού για τα γεγονότα του ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ…

Αυτοί που επιμένουν για τους δικούς τους λόγους να αποκαλούν το σημερινό καθεστώς «δημοκρατία» είναι αυτοί που σήμερα συκοφαντούν και διασύρουν το περιεχόμενο της έννοιας πέρα από κάθε φαντασία και δίνουν έτσι όλα τα πατήματα και τις αβάντες στους καθαρόαιμους φασίστες να πουν:»είδατε η δημοκρατία σας;φάτε την τώρα!»
(H παράγραφος αυτή αναφέρεται στους υποστηρικτές του καθεστώτος και όχι σε ανρχικούς που ορίζουν διαφορετικά την έννοια και το περιέχομενο της δημοκρατίας…)
ΕΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ…Το χρέος που έχουν δρομολογήσει να αυξηθεί και άλλο και στο όνομα του οποίου εξαθλιώνουν και υποδουλώνουν μια ολόκληρη κοινωνία, είναι οφειλή σε συγκεκριμένους ανθρώπους που συγκροτούν το πιο ισχνό εκμεταλλευτικό κοινωνικό στρώμα από καταβολής ταξικών κοινωνιών…

Όμως αυτοί μάς χρωστάνε, όχι εμείς σε αυτούς!’

Οταν ο bill gates για τους δικούς του λόγους (για να παρουσιαστεί ως ο μεγάλος φιλάνθρωπος, για να εμπεδώσει την κοινωνία της πατέντας που εκπροσωπεί κλπ) ζητάει από τους 1000 πλουσιότερους ανθρώπους της γης να επιστρέψουν ως δωρεά το 50% της περιουσίας τους,εμείς έχουμε περισσότερους λόγους να απαιτούμε τουλάχιστον το 75% αυτών των περιουσιών με την ρήτρα αυτό να χρησιμοποιηθεί πραγματικά για την κάλυψη κοινωνικών αναγκών και ότι τα κράτη στο εξής δεν θα χρωστάνε τίποτε σε αυτούς.

Πόσο αδιανόητο είναι τελικά αυτό;Για πόσο καιρό κάποιες λίγες χιλιάδες ανθρώπων θα αποφασίζουν και θα καταδικάζουν τις Ζωές δισεκατομμυρίων άλλων; Ο εχθρός είναι τελικά μέσα μας…Όπως ήδη αναφέρθηκε, η ανθρωπότητα διαθέτει ένα σύνολο μέσων παραγωγής, επικοινωνίας, μεταφορών και μετάδοσης πληροφορίας ανονείρευτο ακόμη και για αυτούς που ζουσαν μόλις  πριν 20 χρόνια.

Οι βασικές ανάγκες διατροφής, στέγασης, μεταφορών, επικοινωνίας, αλλά και οι αυτές της γνώσης της ψυχαγωγίας και άλλες θα μπορούσαν να καλυφτούν με ελάχιστη κοινωνική εργασία της τάξης των λίγων ωρών την βδομάδα που θα παρεχόταν είτε από εθελοντικά δίκτυα αλληλοϋποστήριξης είτε από επαγγελματικές ομάδες επιφορτισμένες με συγκεκριμένα καθήκοντα και με άμεσο λόγο (ΕΡΓΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ)στις εργασιακές σχέσεις.

Η τεχνολογία, η αυτοματοποίηση, η ρομποτοποίηση της παραγωγής του 2010 έχουν ανοίξει αντικειμενικά άλλους ορίζοντες για το πώς θα μπορούσε να είναι οργανωμένη μια κοινωνία.

Ταινίες σαν το zeitgeist έχουν ακριβώς δείξει αυτήν την προοπτική του ξεπεράσματος ενός κόσμου που κυβερνάται από απρόσωπες και απάνθρωπες δυνάμεις του χρήματος και την εισαγωγή ενός άλλου που θα τοποθετήσει τον άνθρωπο στον κέντρο και την τεχνολογία στην υπηρεσία των αναγκών του.

Το ίδιο το software και τα τρομερά εργαλεία του έχουν ήδη κοινωνικοποιηθεί με την ξεχωριστή επανάσταση του opensource και του gnu/linux και οι καρποί της εργασίας των προγραμματιστών του είναι ήδη διαθέσιμοι στον καθένα να τους κατέχει δωρεάν, να τους μοιράζει κατά βούληση, να εξερευνεί και να τροποποιεί τον κώδικα του.

Τα torrents μεταφέρουν ολόκληρες συλλογές βιβλίων, μουσικής, ταινιών και προγραμμάτων με το πάτημα ενός πλήκτρου που προηγούμενα απαιτουσαν υπέρογκα ποσά για να αποκτηθούν και πολύ μεγαλύτερο χώρο για να αποθηκευτούν.

{Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, αυτό δεν σημαίνει ότι σε μια νέα κοινωνία που θα τοποθετεί τον άνθρωπο και τις λειτουργίες του στο κέντρο και θα αντιμετωπίζει τα έμψυχα με πολύ μεγαλύτερο σεβασμό από τα άψυχα, θα πάρουμε ανέπαφες και αυτούσιες όλες τις τεχνολογίες που μας έχει κληρονομήσει αυτό το σύστημα. Πολλές τεχνολογίες είτε ρυπογόνες,(όπως τα πετροχημικά), είτε καταστροφικές (όπως η πυρηνική και οι τεχνολογιες όπλων μαζικής καταστροφής) θα χρειαστεί να εγκαταλειφτούν το δυνατό συντομότερο. Επίσης όπως έδειξε αυτό το σπουδαίο βιβλίο http://thepiratebay.org/torrent/5793272/Suppressed_Inventions στο έδαφος του καπιταλισμού για κάθε μία επαναστατική ιδέα που κατάφερε να γίνει κοινός τόπος υπάρχει άλλη μία που λογοκρίθηκε για εξουσιαστικούς ή/και κερδοσκοπικούς λόγους .
Επομένως θα χρειαστεί να αναστήσουμε πολλές τέτοιες επιστημονικές ιδέες (μία από αυτές είναι η Βιοφυσική του Βίλχελμ Ράιχ) και να απελευθερώσουμε την  επιστήμη από τα δεσμά του κέρδους και της εξουσίας προκειμένου αυτή να γίνει υπηρέτης και οδηγός του ανθρώπου και όχι δυνάστης του…}

Κι όμως…Παρά τις διαδοχικές επαναστάσεις στην μηχανική, στην ηλεκτρονική, στην αυτοματοποίηση και στην μετάδοση πληροφορίας, εξακολουθεί να κυριαρχεί η βλακεία, η άγνοια, η ενασχόληση με ρουτινιάρικες ή/και βλαβερές εργασίες που σκοπό τους έχουν μόνο να διασφαλίσουν την κυκλοφορία και την προστασία του χρήματος.

ΠΙΚΡΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ  ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΑΒΟΥΡΑ ΧΙΛΙΕΤΙΩΝ ΤΑΞΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ…

Ο μέσος άνθρωπος εδώ και παγκόσμια είναι ακόμη ανίκανος να σκεφτεί ανεξάρτητα και για τον εαυτό του χωρίς να αναμασά άκριτα και παθητικά αμφίβολη διανοητική τροφή άλλων.

Ο μέσος άνθρωπος φαίνεται αθεράπευτα να τέρπεται από το επουσιώδες είτε αυτό είναι γελοία θεάματα είτε κακοήθη κουτσομπολιά και να το βάζει στα πόδια μπροστά στα ουσιώδη που αφορούν την Ζωή του και της λειτουργίες της.

Ο μέσος άνθρωπος φαίνεται ακόμη δομικά ανίκανος να αναλάβει κοινωνικές ευθύνες και να υπερασπιστεί την ίδια την ελευθερία του και αναζητά σωτήρες που θα τον σώσουν από τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο μέσος άνθρωπος ελκύεται από την πορνογραφία που απομιμείται βάναυσα και μηχανικά την φυσική ένωση και ταυτόχρονα νιώθει ανίκανος να παραδοθεί ηδονικά στην αμοιβαία ολοκλήρωση αλλά και να δοθεί συναισθηματικά στον σύντροφο του.

Ο μέσος άνθρωπος αναζητά χαιρέκακα αυτά που τον χωρίζουν ανούσια και επιφανειακά  από τον διπλανό του και αποστρέφεται τα ουσιαστικά που τον ενώνουν.

Ο μέσος άνθρωπος αγαπά όταν πρέπει να μισεί, μισεί όταν πρέπει να αγαπά, είναι καχύποπτος όταν πρέπει να δείξει εμπιστοσύνη και δείχνει εμπιστοσύνη όταν πρέπει να είναι καχύποπτος  και εσωτερικά νιώθει μίζερα και ανήμπορα να καθορίσει το οτιδήποτε.

Ο μέσος άνθρωπος φαντάζεται μυστικιστικά ότι είναι κάτι μεγαλύτερο από αυτό που μπορεί να είναι και λειτουργεί ως πολύ μικρότερος από αυτό που μπορεί να είναι.

Ο μέσος άνθρωπος βολεύεται σε προκαθορισμένους ρόλους που του αφαιρούν κάθε αίσθηση πρωτοβουλίας και αυθεντικής δράσης και υποτάσσεται σε κοινωνικούς κανόνες που είναι βουτηγμένοι στην αντιζωικότητα και στον παραλογισμό.

Αυτή η πραγματικότητα μάς είναι κληρονομημένη εδώ και χιλιάδες χρόνια και καμιά τεχνική επανάσταση δεν την άλλαξε.
Τότε;

Προς τι η αισιοδοξία και τα καλέσματα για δράση;

Δεν είμαστε μήπως καταδικασμένοι να ζήσουμε εκ νέου την ανθρώπινη αθλιότητα όσες ιστορικές ανατροπές κι αν γίνουν;

ΚΙ ΟΜΩΣ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΕΠΙΜΕΝΕΙ, ΤΩΡΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΠΟΤΕ!

Υπάρχουν κάποια νέα δεδομένα που μας επιτρέπουν την αισιοδοξία.

Μετά το παγκόσμιο νεολαιίστικο ξέσπασμα της δεκαετίας του 60 άρχισε δειλά να βγαίνει στο προσκήνιο ένα νέο είδος ανθρώπου ασύγκριτα πιο ελεύθερο και ανεξάρτητο από αυτό που προϋπήρχε,  απρόθυμο να υποταχθεί σε φθαρμένα δόγματα και προκαθορισμένους ρόλους και πιο ανοικτΌ να επαναδιεκδικήσει την χαμένη ή μπλοκαρισμένη φυσικότητα του.Στην Ελλάδα είδαμε τόσο στην εξέγερση του Δεκέμβρη όσο και σε αυτήν της 5 Μάη, μια κρίσιμη μάζα ανθρώπων που μακριά από καθοδηγήσεις ήταν αποφασισμένη να γράψει αυτόβουλα την δική της ιστορία.

Μια μάζα ανθρώπων που δεν θέλει να εξαγοραστεί, δεν επιθυμεί να καπελωθεί, δεν υποτάσσεται σε ιεραρχίες και δεν δέχεται διαταγές.

Μια μάζα ανθρώπων που διψά για γνήσια ανθρώπινη επαφή, έχει περιέργια για πραγματική γνώση και θάρρος για συγκρουσιακή δράση.

Μια μάζα που είναι ικανή να πάρει πρωτοβουλίες, που δεν φοβάται αλήθειες που φλέγεται για τον φυσικό έρωτα και που μπορεί και θέλει να σκεφτεί για τον εαυτό της.

Μια μάζα που αναρωτιέται κατά πόσο η καθημερινότητα της, οι βαθύτερες έξεις, ενορμήσεις και πάθη της εναρμονίζονται με τις κοινωνικές επιδιώξεις  και πιστεύω της.

Παραμένει ως τέτοια μειοψηφική και βασανίζεται και αυτή από τις δικές της αντιφάσεις, αστοχίες και ασυνέπειες της.

Ζώντας πλάι στην πολυ μεγαλύτερη μάζα των ανθρωπάκων δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Κι άλλωστε όσοι την συναποτελούν δεν είναι μεταξύ τους συντονισμένοι και ενωμένοι παρά διασκορπισμένοι και σχετικά απομονωμένοι.

Σε αυτό όμως το σύνολο ανθρώπων βρίσκεται σήμερα το βάρος της ευθύνης για να ξεσηκώσει τους υπόλοιπους.

Όχι για να δράσει ως πεφωτισμένη πρωτοπορία που θα αποφασίσει για τους υπολοιπους, αλλά για να ανοίξει δρόμους και να δώσει έμπνευση σε αυτούς που είναι εγκλωβισμένοι στην ακαμψία της μικρότητας τους.

Να αντιτάξει στο :”ποιος είμαι εγώ για να αλλάξω τον κόσμο, άλλοι πάντα αποφασίζουν” ή ακόμη χειρότερα στο “δεν πανε να πνιγούν ολοι, θα βρω την άκρη με την λαμογια και την ρουφιανιά μου”, την φυσική αξιοπρέπεια, την αλληλεγγύη, το πνεύμα πρωτοβουλίας και θάρρους.

Το σύνολο των ανθρώπων που έχει την ικανότητα να δρα ορθολογικά και αλληλέγγυα επανακαλύπτοντας όλα τα βάθη και της δυνατότητες της ανθρώπινης φύσης υπάρχει ευτυχώς  παγκόσμια και σε διαφορετικές αναλογίες σε κάθε χώρα.

Από ΗΠΑ ήρθε αυτό το σπουδαίο κείμενο που μαρτυρά την πολιτική δράση ενός κομματιού  του δικού της συνόλου Ζωντανών Ανθρώπων…http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1201070

Η Ελλάδα δεν πρωτοπορεί στην δύναμη αυτού του συνόλου αλλά ξεχωρίζει όντας στο μάτι του κυκλώνα για τις αυξημένες ευθύνες και ευκαιρίες που έχει εδώ αυτό το σύνολο.

ΟΛΟΙ ΘΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΝ!

Από κει και πέρα η ευθύνη της απόφασης ανήκει σε όλους και στον καθένα χωριστάΕίτε ανεύθυνος, είτε υπεύθυνος, είτε δειλός είτε θαρραλέος, είτε συνειδητοποιημένος είτε ασυνείδητος,ο καθένας θα κριθεί για την απόφαση που θα πάρει αυτόν τον μήνα.

Και η απόφαση του καθένα θα καθορίσει στο μέτρο της και στην βαρύτητα της τις εξελίξεις που θα έρθουν.

Κανείς όμως όπου κι αν βρίσκεται ό,τι κι αν κάνει δεν θα μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν είχε ευθύνες για αυτά που ήρθαν.

Ο καθένας κατέχει μια τεράστια δύναμη για να καθορίσει τα γεγονότα είτε με την συμμετοχή του είτε με την απουσία του.

Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι από πάνω που έχουν επιδοθεί με μανία στο σπορ της εξουδετέρωσης της λαϊκής οργής. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ…Επιστροφή στο προηγούμενο καθεστώς δεν μπορεί να υπάρξει ούτε θα έπρεπε να είναι επιθυμητό κάτι τέτοιο.

Το βασίλειο της μικρολαμογειάς, της ενδημικής διαφθοράς, της περιρρέουσας κοινωνικής ανευθυνότητας, της υποδούλωσης σε κομματικά φέουδα ας πάει στον αγύριστο!

Μπροστά μας έχουμε την προοπτική είτε να δεχτούμε ένα νέο καθεστώς 1000 φορές χειρότερο και πιο ανάλγητο από το προηγούμενο είτε να φέρουμε ένα άλλο 1000 φορές πιο όμορφο και δίκαιο.Με όλους τους διχασμούς που θέλει να φέρει η πολιτική πανούκλα,  με όλες τις ανούσιες εκλογολογίες που θέλουν να μας παγιδέψουν σε κάλπικες κάλπες και να δημιουργήσουν αυταπάτες για μαγικά εκλογοχαρτάκια που αλλάζουν καθεστώτα

και κυρίως με όλα τα οργανωμένα σχέδια των ισχυρών να τρομοκρατήσουν και να επιβάλουν γύψους στημένων μονόδρομων οι ευκαιρίες είναι μπροστά μας,η  μάχη έχει ήδη ξεκινήσει… ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΤΟ ΚΑΤΕΒΑΣΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ;Πολλοί ισχυρίζονται ότι είναι ανούσιο και ανεπαρκές να κατέβει ο κόσμος στους δρόμους αν δεν είναι συνειδητοποιημένος για αυτά που θελει να φέρει.

Κάποιοι βλέπουν ακόμη χειρότερα με φόβο έναν λαϊκό ξεσηκωμό με την θεωρία ότι θα φέρει ένα ακόμη πιο κατασταλτικό κράτος και μια ακόμη πιο συντηρητική κοινωνία.

Οι αντιρρήσεις είναι θεμιτές και μπορεί να δικαιωθούν

Αλλά ας μην ξεχνάμε το βασικότερο.

Ότι δεν μπορεί να υπάρξει καμιά κοινωνική αλλαγή αν ο κόσμος δεν κατέβει σύσσωμος στον δρόμο.

Ότι για να πάρει ο κόσμος την ζωή στα χέρια του, να καταλάβει και να ορίσει εκ νέου τους εργασιακούς του χώρους και τις ίδιες τις γειτονιές του, να παρασυρθεί στα κύματα της άμεσης δημοκρατίας και των συνελεύσεων προαπαιτείται η αποφασισμένη και θαρραλέα κάθοδος του στους δρόμους των τσιμεντουπόλεων.

Η αναμέτρηση με τις κατασταλτικές δυνάμεις είναι αναπόφευκτη και ένας άλλος αναγκαίος όρος για να συντρίψει τους φόβους του μπροστά στην εξουσία και για να αποκτήσει αυτοπεποίθηση για τις δικές του δυνάμεις.

Τα πράγματα δεν είναι εύκολα και τα ρίσκα είναι μεγάλα.

Εμπνέει το γεγονός ότι αυτή η μάχη δεν αφορά μόνο αυτήν την χώρα αλλά ολάκερη την ευρώπη και σε ένα άλλο επίπεδο και ολάκερη την υφήλιο.

Τις τελευταίες βδομάδες άλλωστε ζούμε έναν τρομερό ξεσηκωμό εργατών και πληβείων ενάντια σε μεροκάματα πείνας και εξοντωτικές ακρίβειες, ξεσηκωμός  που έχει αγκαλιάσει όλο τον τρίτο κόσμο. Από την Νότια Αφρική και την Μοζαμβίκη ως το Βιετνάμ και την Κίνα.

Αυτός ο κόσμος που επιτέλους δείχνει διαθέσεις να σπάσει τις αλυσίδες του και να πάψει να είναι ένα παθητικό αντικείμενο εκμετάλλευσης που το ξεζουμίζουν μέχρι θανάτου, θα χαρεί και θα πάρει κουράγια από έναν γνήσιο Ελληνικό ξεσηκωμό που θα προτάξει πανανθρώπινες αξίες.

Τα ίδια τα γεγονότα εδώ έχουν προκαλέσει παγκόσμιο ενδιαφέρον εδώ και μήνες…

Αν από την άλλη,αυτός ο λαός αποδειχτεί λίγος και αθεράπευτα δειλός για να συντρίψει την επελαύνουσα παγκόσμια χούντα που του έκατσε στον σβέρκο από τις 6 Μάη. τότε άλλοι λαοί θα αναλάβουν αυτό το βάρος και δεν θα τελειώσει εδώ η ιστορία. ΟΙ  ΜΑΧΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ…Όμως πριν καταφύγουμε σε τέτοιες κρίσεις έχουμε μπροστά μας απτές και συγκεκριμένες ιστορικές μάχες.Δύο ημερομηνίες δίνουν τον τόνο χωρις να εξανλτλείται σε αυτές το δυναμικό του Σεπτέμβρη.

Η πρώτη είναι η 11 Σεπτέμβρη και η μάχη της ΔΕΘ. Η δεύτερη είναι η 29 Σεπτέμβρη και η πανευρωπαϊκή γενική απεργία.

Την πιο αποφασιστική σημασία έχει η 29 Σεπτέμβρη που σηματοδοτεί την αυλαία του Σεπτέμβρη.

Αλλά πιο κρίσιμη είναι η 11 Σεπτέμβρη καθώς η επιτυχία ή η αποτυχία της κινητοποίησης και της σύγκρουσης θα διαμορφώσει το κλίμα και τις προσδοκίες για την 29 Σεπτέμβρη.

Μια μαζική συγκρουσιακή 11 Σεπτέμβρη είναι η καλύτερη παρακαταθηκη για αυτά που θα έρθουν στις 29.

Το κράτος ετοιμάζεται για εκείνη την μέρα να εξαπολύσει την Χούντα του στους δρόμους και έχει προαναγγείλει προληπτικές συλλήψεις και μαζική παρουσία ταγματασφαλιτών που θα εκφοβίσουν και θα καταστείλουν.

Όσοι θα ανέβουν Θεσσαλονίκη θα πρέπει να είναι έτοιμοι για όλα και αποφασισμένοι για πολλά.

Εδώ ο καθένας θα δείξει πόσο αντιστασιακός και ανυπότακτος είναι.

Πόσο μίλαγε για τον Σεπτέμβρη γιατί πίστευε πραγματικά σε αυτόν ή τον χρησιμοποιούσε σαν βολικό άλλοθι για την καλοκαιρινή του αδράνεια.

Πόσο είναι διατεθειμένος να αγωνιστεί σε δύσκολες συνθήκες και να παρακινήσει και άλλους να κάνουν το ίδιο και πόσο η αγωνιστικότητα του εξαντλείται σε εύκολα λόγια και κορώνες που δεν τον μετακινούν από τον καναπέ του.

Η 11 Σεπτέμβρη βέβαια δεν θα μπορούσε να μαζέψει τον κόσμο που μπορεί να κατέβει στις 29 και ούτε θα ήταν εφικτό κάτι τέτοιο σε οποιεσδήποτε συνθήκες.Ο ρόλος της παραμένει κρίσιμος αλλά πάντα προπαρασκευαστικός.Μια πρώτη αναμέτρηση δυνάμεων πριν το μεγάλο ραντεβού για τις 29.

Ακριβώς για αυτό όμως προσφέρεται ως γεγονός για τους πιο συνειδητοποιημένους και θαρραλέους.

Και μέσα στις πολωμένες συνθήκες που ζούμε δεν αποκλείεται να φέρει ακόμη μεγαλύτερα αποτελέσματα αν την πάρουν σοβαρά αυτοί και αυτές που είναι και συνειδητοποιημένοι και θαρραλέοι.

Η ώρα της απόφασης έφτασε.

Οι δικαιολογίες και τα άλλοθι αδράνειας τελείωσαν.

Εσύ θα καθορίσεις αυτά που θα έρθουν.

Όλα είναι ανοικτά για το καλύτερο και το χειρότερο και τα κλειδιά τα κρατάς εσύ.

Αν όλα πάνε όπως θέλουν οι λίγοι ισχυροί εξαιτίας της  δικής σου λιγοψυχιάς και απάθειας τότε θα παγιωθεί για μεγάλο διάστημα η κοινωνική φρίκη και απόγνωση με απρόβλεπτες αρνητικές συνέπειες για τις ζωές όλων γύρω σου.

Δεν ξέρω για σένα αλλά εγώ προσωπικά είμαι αισιόδοξος και αποφασισμένος όσο ποτέ.

Σε τελική ανάλυση υπόλογοι δεν είμαστε μόνο στους εαυτούς μας αλλά κυρίως στα παιδιά μας…

Χειροβομβίδα με τραβηγμένη περόνη…

Ιουλίου 5, 2010

(αναδημοσίευση άρθρου του «Πολίτη»)

Στην εποχή μου, όταν έκλειναν τα σχολεία για τις καλοκαιρινές διακοπές, οι μαθητές των 15 -16 χρόνων, ιδιαίτερα εκείνοι από οικογένειες με ισχνό βαλάντιο, έβρισκαν καμιά δουλίτσα, έτσι κανένα μήνα, πιο πολύ για το χαρτζιλίκι τους. Άλλος γκαρσόνι, άλλος στην αγορά, έπιαναν στο χέρι τα πρώτα δικά τους χρήματα, έρχονταν σε επαφή με τον κόσμο, άνοιγε το μάτι τους, που λέμε. Σήμερα τίποτα, δεν υπάρχει δουλειά ούτε για δείγμα. Τελειώνουν το λύκειο, τελειώνουν το στρατό, τελειώνουν το πανεπιστήμιο, περιμένουν και δυο-τρία χρόνια και στο τέλος βρίσκουν καμιά μισοδουλειά μερικής απασχόλησης ή ωρομίσθιοι, απ’ αυτές που βρίσκαμε εμείς τα καλοκαίρια. Κι έτσι, λέει, η γενιά των 700 ευρώ γίνεται γενιά των 600 ευρώ. Ένας στους πέντε νέους κάτω των 25, άνεργος στην Ευρώπη των 27 και το ποσοστό όλο και ανεβαίνει. Πρωταθλήτρια η Ελλάδα με το ποσοστό ανεργίας στους νέους να πιάνει το 30%. Πώς κατάντησαν έτσι τον κόσμο! Βρόμικο όπλο η ανεργία. Σε βάζει από κάτω, σε κάνει να νιώθεις άχρηστος, ανενεργός, σχεδόν παράσιτο, εξαρτημένος από το χαρτζιλίκι των γονιών σου, σε ηλικία που άλλοτε έκαναν οικογένεια. “Εσύ», έλεγαν, «θα γνωρίσεις καλύτερες μέρες”. Και τώρα, με τα χέρια χαμένα στις τσέπες, γυροφέρνουν πέντε δέκα ευρώ σε κέρματα, στο Περιστέρι και στη Μαδρίτη, στα προάστια του Παρισιού και στη Νάπολη, στους χειμώνες των νησιών και στα γραφεία ευρέσεως εργασίας, σκυφτοί, αμήχανοι, σχεδόν ντροπιασμένοι που δεν μπορούν να βρουν μια δουλειά, κάπου ό,τι και να ’ναι. Με τον υπάλληλο πίσω από το τζάμι να κοιτάζει καχύποπτα και δύσθυμα να ρωτάει τι και πώς. Τους έφαγε λάχανο το παμφάγο σύστημα, ο νεοφιλελεφθερισμός των γκόλντεν μπόις και των τραπεζών, τα ευλύγιστα ωράρια και τα σπρεντ. Ο Σαρκοζί στα Ηλύσια Πεδία, ο “σοσιαλιστής” Γιωργάκης, η Μέρκελ που πανηγύριζε προχθές στα θεωρεία των επισήμων τη νίκη της Γερμανίας. Παρεμπιπτόντως, άχαρο πράγμα η προσποίηση, ιδιαίτερα όταν δεν σου βγαίνει και το κάνεις μόνο για να δείξεις πως κι εσύ συμμετέχεις. Βρόμικο πράγμα η ανεργία. Το πιο βρόμικο του καπιταλισμού. Ένας μοχθηρός Μινώταυρος, που τρώει τα όνειρα των ανθρώπων. Μαντάτα με μαύρα πανιά στο πέλαγο, ξανά και ξανά. Τυφλά παιδικά δωμάτια και μια βουβουζέλα στο μυαλό. Σταρ του ποδοσφαίρου με αστρονομικές απολαβές και σταρ της showbiz στην τηλεόραση, να παριστάνουν τον καραγκιόζη, εθισμένοι στο τίποτα μιας φθηνιάρας δημοσιότητας. Βρόμικο πραγμα η ανεργία. Πράσινη κάμπια που τρυπάει τα όνειρα. Σε τρώει λαχανάκι Βρυξελλών, σε ριάλιτι μαγειρικής. Ανοίγεις την τηλεόραση και στα μισά κανάλια μαγειρεύουν. Όλο το έθνος παρακολουθεί ριάλιτι μαγειρικής. Πιθανόν να είναι η νέα φτηνή μέθοδος πνευματικής νάρκωσης. Ένας νέος τρόπος να παραμένουν σε καταστολή τα όνειρα στις εργατικές συνοικίες και στα διαμερίσματα των εξήντα τετραγωνικών με τους λερούς φωταγωγούς. Αν ο ασθενής δείξει πως ξυπνά τού ρίχνουμε και έναν Αιμίλιο Λιάτσο και τον κάνουμε να νιώθει πως όλη η Ελλάδα είναι ένα τρελό πανηγύρι από ψώνια, καφετζούδες, αστροπελέκια του βλαχορόκ, πουτανίτσες, γκέι πάρτυ και γάμους επωνύμων με πολυτελή αυτοκίνητα. Κάτι τέτοια ακούει και βλέπει και ο γερμανικός λαός και τον έκαναν να πιστεύει πως δάνεισε τα λεφτά του στους Έλληνες για να τα φάνε στα μπουζούκια. Πασάδες στα Γιάννενα, που λέμε. Στο Περιστέρι και τη Μαδρίτη, στη Νάπολη και στα τουριστικά πεδία, με τα άδεια δωμάτια και τις άδειες καφετέριες, όσο πάει και αγριεύει η ανεργία, ιδιαίτερα εκείνη των νέων. Τσαλακωμένα όνειρα των είκοσι χρόνων και των είκοσι πέντε. Εκείνων που περιμένουν αμήχανα στις ουρές για μια δουλειά των 600 ευρώ, εκείνων που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, εκείνων που είτε από τιμιότητα είτε από αδυναμία δεν είναι “πελάτες” στα μαγαζιά των κομμάτων. Εκείνων που δεν έχουν σόγια και ψήφους να ανταλλάξουν, ούτε κανένα γ.γ. να του στείλουν e-mail. Εκείνων που δεν πάνε για αρχιτελώνες, ούτε επηρεάζουν κομματικές ισορροπίες και αλισβερίσια. Τώρα, πολλοί πολιτικάντηδες βγαίνουν στα ράδια και στις τηλεοράσεις και με θράσος χιλίων πιθήκων τα ονομάζουν “ενέργειες προς άρση των αδικιών”. Είναι κι αυτός ένας πιο εύσχημος τρόπος να ονομάσεις το ρουσφέτι. Στη Λευκωσία και στη Δραπετσώνα, στο Ομπερβίλ και στη Μαδρίτη. Πώς βρόμισε έτσι ο καιρός! Δυο άδειες φούχτες στις τσέπες η ανεργία. Χαμένοι πρίγκιπες ενός κόσμου, που δεν τον περίμεναν πριγκιπικό, τουλάχιστον, όμως, ας ήταν ίδιος με τον προηγούμενο. Να τελειώνεις μια σχολή, να έρχεται η σειρά σου να δουλέψεις και να βρίσκεις δουλειά, δίχως να χρειάζεται να φιλίσεις κατουρημένες ποδιές, δίχως να χρειάζεται να παρακαλέσεις κανένα κομματάρχη για μια θέση καθαρίστριας.
   Δυο χέρια αμήχανα χωμένα στις τσέπες η ανεργία. Σφίγγουν την οργή και τ’ αδικο. Σφίγγουν χειροβομβίδα με τραβηγμένη περόνη…

Tου Xρήστου Xαλικιόπουλου

Κωδικός άρθρου: 956002

ΠΟΛΙΤΗΣ – 05/07/2010, Σελίδα: 13

Ένα ενδιαφέρον άρθρο του «Πολίτη»

Μαΐου 31, 2010

Ο έλεγχος της παγκόσμιας οικονομίας και το πείραμα της Ελλάδας

Η ώρα της αλήθειας

Τα θλιβερά γεγονότα που συνέβησαν κατά τη γενική απεργία, τοποθετούν την Ελλάδα στο ίδιο επίπεδο με τις υπανάπτυκτες τριτοκοσμικές χώρες. Οι εικόνες που ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο, θύμιζαν Ταϊλάνδη, Ιράκ ή, ακόμα, Αφγανιστάν, αλλά, σίγουρα, όχι μια αναπτυγμένη ευρωπαϊκή χώρα.
Αυτή είναι η εικόνα. Αν όμως κοιτάξουμε τι υπάρχει πίσω από την εικόνα, θα δούμε ότι το σκηνικό αυτό ξαπλώνεται σιγά – σιγά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες με παρόμοια με την Ελλάδα οικονομική κατάσταση. Σκηνικό καθόλου τυχαίο, για το οποίο δεν έχει την αποκλειστική ευθύνη η Ελλάδα. Το νερό μπήκε στο αυλάκι εδώ και πολύ καιρό. Το αυλάκι είναι η σχέση του ανθρώπου με τη δύναμη.

Από το Βεστφαλιανό έθνος-κράτος στην αποικιοκρατία και στο διεθνές κεφάλαιο
Διανύουμε την αρχή του τέλους του Βεστφαλιανού έθνους-κράτους, το οποίο οφείλει την ύπαρξή του στην υπογραφή της Συνθήκης της Βεστφαλίας το 1648, τερματίζοντας τον 80ετή (1568 – 1648) πόλεμο της ανεξαρτησίας των Κάτω Χώρων και τον 30ετή (1618 – 1648) πόλεμο μεταξύ Προτεσταντών και Καθολικών στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που ερήμωσαν ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη. Η βασική αρχή της Συνθήκης της Βεστφαλίας, όπως πολλοί αναλυτές διεθνών σχέσεων υποστηρίζουν, είναι η κατοχύρωση της ανεξάρτητης κυριαρχίας του έθνους-κράτους μέσα στα εδαφικά του σύνορα, χωρίς εξωτερικές επεμβάσεις σε εσωτερικές του υποθέσεις.
Τα έθνη, με την εξάπλωσή τους, δημιούργησαν αυτοκρατορίες, οι οποίες επέβαλλαν σε αυτούς που κατακτούσαν τους τις δικές τους αρχές (γλώσσα, θρησκεία, παιδεία), θεωρώντας τις ανώτερες από αυτές των υποτελών τους. Τα έθνη και οι αυτοκρατορίες τους μεταμορφώθηκαν με το χρόνο σε έθνη-κράτη, κάτω από την πίεση της ανερχόμενης τάξης των εμπόρων και των άλλων ελεύθερων επαγγελματιών, ώστε να αποσπάσουν ένα μέρος από την εξουσία που κατείχαν αποκλειστικά οι μονάρχες. Μέσα σε αυτό το κλίμα οι Κάτω Χώρες εξεγέρθηκαν κατά των Ισπανών κατακτητών με το σύνθημα «Όχι φορολόγηση, χωρίς εκπροσώπηση».
Και ενώ θα περνούσαν άλλα περίπου 150 χρόνια προτού το έθνος-κράτος επανιδρυθεί μέσα από τις στάχτες της Γαλλικής Επανάστασης και τις ιδέες του κοινοβουλευτισμού, επεκτεινόμενα τα έθνη-κράτη, επέβαλαν την αποικιοκρατία.
Κατά την αποικιοκρατία, η προσοχή στράφηκε στον οικονομικό έλεγχο της αποικίας και λιγότερο στην πολιτισμική αφομοίωση. Παράλληλα, άρχισε να αναδεικνύεται σταδιακά μια νέα ανερχόμενη πολιτική δύναμη: η τάξη του διεθνούς κεφαλαίου. Και ενώ στην αρχή το διεθνές κεφάλαιο έβλεπε τα συμφέροντα του να ευθυγραμμίζονται με τα συμφέροντα του εγχώριου έθνους-κράτους, άρχισε να γίνεται αντιληπτό, αργά, αλλά σταθερά, με τη βοήθεια της επιταχυνόμενης παγκοσμιοποίησης, ότι τα περιθώρια κέρδους σε μια οικονομία δίχως σύνορα είναι απλά απεριόριστα.

Οι νέες διεθνείς οικονομικές σχέσεις
Το τραγικό είναι ότι ακολουθώντας το σύνηθες μοντέλο εξέλιξης της ανθρώπινης ιστορίας, χρειάστηκε ακόμη ένας 30ετής πόλεμος (1914 – 1945 η περίοδος μεταξύ των δύο Παγκοσμίων Πολέμων που συμπεριλαμβάνει την περίοδο του Μεσοπολέμου κατά τη διάρκεια της οποίας έλαβαν χώρα αρκετοί πόλεμοι), για να φτάσουμε στην επόμενη αναδιοργάνωση του συστήματος και στη μεταμόρφωση του έθνους-κράτους.

Ήταν η ώρα κατά την οποία, στο όνομα της παγκόσμιας ειρήνης και συνεργασίας, οι διάφοροι διεθνείς οργανισμοί ανέλαβαν να αναδιοργανώσουν το παγκόσμιο οικονομικό και πολιτικό σύστημα. Οι αποικιοκράτες, μέσα από νεοσύστατους οργανισμούς, όπως τα Ηνωμένα Έθνη, η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, δημιούργησαν τους όρους με τους οποίους οι διεθνείς οικονομικές και πολιτικές σχέσεις θα καθορίζονται. Μέσα από το σύστημα νομισματικής ισοτιμίας Bretton-Woods και τον έλεγχο της τιμής του πετρελαίου, επετεύχθη η μεταφορά του πλούτου των πρώην αποικιών στις μητροπόλεις. Η εφαρμογή του συστήματος Bretton-Woods κατήργησε τον κανόνα, στη βάση του οποίου η αξία κάθε χαρτονομίσματος ήταν μετατρέψιμη σε μια ποσότητα χρυσού. Με το σύστημα αυτό ο κάθε πόλεμος μπορούσε να χρηματοδοτείται επ’ αόριστον, αφού, το μόνο που είχαν να κάνουν οι κυβερνήσεις ήταν να τυπώνουν όσο επιπλέον χρήμα χρειάζονταν. Αλλά, ακόμη και τότε, οι υπερεθνικοί αυτοί οργανισμοί λειτουργούσαν στη βάση κάποιων ισχυρών, εθνικών όμως, συμφερόντων. Μεταξύ των ισχυρών δυτικών δυνάμεων η συνεργασία δεν ήταν πάντοτε εύκολη και οι συμβιβασμοί ήταν συνήθως αναγκαίοι.
Για τις αναπτυσσόμενες, όμως, χώρες, οι όροι του παιχνιδιού ήταν διαφορετικοί. Ενώ οι χρόνιες νεο-αποικιοκρατικές σχέσεις και οι εκάστοτε δικτατορικές κυβερνήσεις λήστευαν το φυσικό τους πλούτο, υπό την ανοχή του ΟΗΕ, η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ ετοίμαζαν τα, γνωστά πλέον για τις καταστροφικές τους συνέπειες, «Προγράμματα Διαρθρωτικής Προσαρμογής» που καθόριζαν τους όρους κάτω από τους οποίους οι αναπτυσσόμενες χώρες θα έπαιρναν τα δάνεια ανάπτυξης.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, πάντως, θεωρείται από τους διάφορους αναλυτές ως μια πολλά υποσχόμενη μορφή υπερεθνικής πολιτειακής οργάνωσης. Δεν παύει όμως το κράτος-έθνος να διατηρεί κάποια ορατή εξουσία ως προς την τελική ευθύνη προς τον ευρωπαϊκό λαό.

Το πείραμα της Ελλάδας
Σήμερα, αφού η παγκόσμια οικονομική κρίση έχει προλειάνει το έδαφος, το διεθνές τραπεζικό καρτέλ χρειάζεται ένα πειραματόζωο (μια χώρα ασθενή από τα ανεπτυγμένα κράτη) για να επιβάλει τα σχέδιά του για τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας. Η Ελλάδα, ως ο πιο αδύναμος κρίκος της ευρωζώνης, είναι αυτός ο κατάλληλος ασθενής. Τα μέτρα λιτότητας που άρχισαν να εφαρμόζονται, δεν έχουν μεγάλες διαφορές από τα Προγράμματα Διαρθρωτικής Προσαρμογής. Με τα μέτρα αυτά, που δοκιμάζονται πειραματικά στην Ελλάδα, το ΔΝΤ και η ΠΤ (δύο πραγματικά υπερεθνικοί και καθαρά τεχνοκρατικοί οργανισμοί που δεν είναι υπόλογοι σε κανένα) θα έχουν, για πρώτη φορά, λόγο στον τρόπο οργάνωσης της οικονομίας μέσα στην ευρωζώνη. Το σίγουρο είναι ότι θα ακολουθήσουν και άλλες χώρες, με τη βοήθεια και του πανικού που θα διασπείρουν τα ΜΜΕ για την εξάπλωση της ελληνικής κρίσης. Ο στόχος παραμένει ένας, ο έλεγχος της παγκόσμιας οικονομίας. Και όσο τα έθνη-κράτη εφαρμόζουν ακόμα τις δημοκρατικές αρχές και διαδικασίες, αυτός ο έλεγχος είναι δύσκολο να επιβληθεί. Οι δημοκρατικές αρχές και τα ανθρώπινα δικαιώματα πολεμούνται με τη μέθοδο της τρομοκρατίας. Με τη διασπορά του τρόμου για τους ξένους, για την ανεργία και τη φτώχια, για την υγεία, για το περιβάλλον. Για την ανθρώπινη ύπαρξη. Και τα όπλα που χρησιμοποιεί αυτός ο πόλεμος για την επιβολή της τρομοκρατίας είναι η παραπληροφόρηση μέσα από τα ΜΜΕ. Με πρώτο θύμα, πάντα, τη μόρφωση, την εκπαίδευση του έθνους-κράτους.

*Αντρέας Γιαννάκος
Μ.Α. European Studies – Amsterdam University
M.Sc. International Development Studies – Amsterdam University

Του Αντρέα Γιαννάκου*

Κωδικός άρθρου: 948403

ΠΟΛΙΤΗΣ – 30/05/2010, Σελίδα: 43

Τα σχέδια των τραπεζιτών που ελέγχουν τον πλανήτη

Μαΐου 16, 2010

(αναδημοσίευση από

http://agisgios2.blogspot.com/2010/05/blog-post_16.html)

Αφέντες-Επαίτες και Πιόνια – Από το Σκάκι στο Καζίνο και Καπιταλιστές Εναντίον Καπιταλισμού

«Goldman Sachs: Μια τεράστια σουπιά-βρικόλακας γαντζωμένη στο
πρόσωπο της ανθρωπότητας που ρουφάει ανελέητα από το αίμα της
οτιδήποτε μυρίζει χρήμα».
Mατ Τάϊμπι Ο δημοσιογράφος που τρέμει η Goldman Sachs
.
Για το δημόσιο χρέος πρωτίστως ευθύνονται οι «νόμιμοι» κλέφτες
ξένοι και ντόπιοι, δηλαδή το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο που καρπώθηκε τη
μερίδα του λέοντος τόσο του παραγόμενου πλούτου όσο και των δανείων.
τόσο οι νόμιμοι τοκογλύφοι ξένοι δανειστές μας, οι ξένες εταιρείες που
αφαίμαξαν τον τόπο μέσω των ιδιωτικοποιήσεων και στη συνέχεια των
ιδιωτικών εταιρειών τους, οι εταιρείες που μας πουλούν τους
στρατιωτικούς εξοπλισμούς… όσο και οι ντόπιες τράπεζες, το ντόπιο
κρατικοδίαιτο επιχορηγούμενο ιδιωτικό κεφάλαιο,….
Διπλή απάτη με το δημόσιο χρέος Άρθρα Ελευθεροτυπία

 

.
Στα ψιλά των εφημερίδων διαβάσαμε προχθές ότι οι ελληνικές τράπεζες εκτός από τα 28 δισεκατομμύρια του αρχικού πακέτου και τα 10 δισεκατομμύρια από το δάνειο της ευρωπαϊκής ένωσης το προοριζόμενο για τη δική τους στήριξη θα πάρουν δώρο κι άλλα 10 δισεκατομμύρια από το υπόλοιπο ευρωπαϊκό πακέτο των 110 δισεκατομμυρίων, βλ. Εδώ

Δηλαδή, το συνολικό ποσό που διατίθεται για στήριξη των τραπεζών για την ώρα ανέρχεται στα 48 δισεκατομμύρια ευρώ.
Η εξοικονόμηση από τα μέτρα λιτότητας κατά των εργαζόμενων είναι ένα ιδιαίτερα μικρό ποσοστό της δωρεάς αυτής προς τους αφέντες – επαίτες.

Οι αφέντες- επαίτες απαιτούν να τους δωρίσουμε χρήματα τα οποία οι δωρητές θα δανειστούμε απ΄αυτούς με υπέρογκο επιτόκιο.
Το απαιτούν αδιαφορώντας για τις συνέπειες για τους δωρητές τους,
Την ίδια ώρα εμφανίζονται κομψευόμενοι και μας δίνουν συμβουλές για χρηστή διαχείρηση και το παίζουν και φιλάνθρωποι.

Και δεν βρίσκεται ένας από την κυβέρνηση, από την αντιπολίτευση, από τους νομικούς κύκλους, από τους δικαστές, να θέσει θέμα για την κατάφωρη αυτή παραβίαση του αισθήματος δικαίου.
Δεν βρίσκεται ένας από τους επώνυμους τους καταφερόμενους κατά του πολιτικού συστήματος να καταγγείλει και τους κοστουμαρισμένους εκβιαστές του.
Δεν βρίσκεται ένας από τα ελληνικά ΜΜΕ να παρακάμψει τις δεσμεύσεις των διαπλεκόμενων καναλαρχών και να βγάλει στη φόρα τις μεθοδεύσεις, τις διασυνδέσεις τους, τις απάτες και τα σκάνδαλα τους, (βλ.«Διαίρει και Βασίλευε»).

Πώς φθάσαμε στον εικοστό πρώτο αιώνα ολόκληροι λαοί να γινόμαστε κυριολεκτικά πιόνια στους σχεδιασμούς μιας χούφτας διαταραγμένων ανθρώπων;

Θα επιχειρήσουμε να αναζητήσουμε τις αιτίες γι αυτή την αιχμαλωσία και να δερευνήσουμε αν υπάρχουν διέξοδοι.από την κατάσταση αυτή.
H γνώση του κόσμου στον οποίο ζούμε και η γνώση των χαρακτηριστικών μας που επέτρεψαν την αιχμαλωσία μας σ΄αυτόν είναι απαραίτητη για να καθορίσουμε τη στάση της ζωής μας στις ραγδαίες εξελίξεις που συμβαίνουν γύρω μας και μας επηρεάζουν πια άμεσα.

Στη σημερινή ανάρτηση παραθέτουμε συμπτηγμένο το πρώτο μέρος ενός ιδιαίτερα κατατοπιστικού αρθρου του Richard K. Moore με τίτλο Prognosis 2012: Towards a New World Social Order από την ιστοσελίδα Information clearing house.
Στην επόμενη ανάρτηση θα παραθέσουμε το δεύτερο μέρος του άρθρου σχετικά με τις προβλέψεις για την κατάσταση στον κόσμο το 2012, αν οι τραπεζοκράτορες αφεθούν να ολοκληρώσουν τους σχεδιασμούς τους.

>.
.
«Σε αντίθεση με τους παλιούς αριστοκράτες, οι καπιταλιστές δεν είναι δεμένοι με έναν τόπο, ή με τη διατήρησή του.
Το κεφάλαιο ρέει προς τον τόπο με τη μεγαλύτερη ανάπτυξη, όπως από την Ολλανδία στη Βρετανία, έπειτα από τη Βρετανία στις ΗΠΑ, και πιο πρόσφατα από παντού στην Κίνα.
Όπως ένα ορυχείο χαλκού θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο εκμετάλλευσης και στη συνέχεια να εγκαταλειφθεί, έτσι και στον καπιταλισμό ένα έθνος μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης και στη συνέχεια να εγκαταλειφθεί.

Αυτή η αποστασιοποίηση από τον τόπο οδηγεί σ΄ένα διαφορετικό είδος γεωπολιτικής στον καπιταλισμό απ΄αυτό με την αριστοκρατία.
Ένας βασιλιάς πήγαινε σε πόλεμο, όταν έβλεπε κάποιο εθνικό πλεονέκτημα. Οι ιστορικοί μπορούν να «εξηγήσουν» τους πολέμους της προ-καπιταλιστικής εποχής, όσον αφορά την άνοδο των βασιλέων και των εθνών.

Ένας καπιταλιστής ξεκινά έναν πόλεμο προκειμένου να αποκομίσει κέρδη και στην πραγματικότητα οι ελίτ οικογένειες των τραπεζιτών έχουν χρηματοδοτήσει και τις δύο πλευρές των περισσότερων στρατιωτικών συγκρούσεων, τουλάχιστον από τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά (βλ. Oι Τραπεζογκάγκστερς και τα Διαχρονικά Παιχνίδια τους)
Εξ ου που οι ιστορικοί δυσκολεύονται να βρουν μια εξήγηση για τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο που να σχετίζονται με εθνικά κίνητρα και στόχους.
Στην περίπτωση των πολέμων της προ-καπιταλιστικής εποχής ήταν όπως το σκάκι, κάθε πλευρά προσπαθούσε να κερδίσει.
Στον καπιταλισμό ο πόλεμος είναι όπως το καζίνο, όπου οι παίκτες μάχονται όσο περισσότερο χρόνο μπορούν για να πάρουν πίστωση για περισσότερες μάρκες και ο πραγματικός νικητής είναι πάντα το καζίνο – οι τραπεζίτες που χρηματοδοτούν τον πόλεμο και αποφασίζουν ποιος θα είναι ο τελευταίος που θα μείνει όρθιος (βλ. Ο Πόλεμος Είναι Κομπίνα).
Δεν είναι μόνο οι πόλεμοι που είναι οι πιο αποδοτικές από όλες τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις.
Επιλέγοντας τους νικητές και έχοντας τη διαχείριση της ανασυγκρότησης, οι ελίτ τραπεζικές οικογένειες είναι σε θέση, με την πάροδο του χρόνου, να συντονίζουν τους γεωπολιτικούς σχηματισμούς να ταιριάζουν στα δικά τους συμφέροντα.
.
Έθνη και λαοί δεν είναι παρά πιόνια στα παιχνίδια τους.
Εκατομμύρια πεθαίνουν σε πολέμους, υποδομές καταστρέφονται και ενώ ο κόσμος θρηνεί, οι τραπεζίτες μετρούν τα κέρδη τους και κάνουν σχέδια για τις επενδύσεις τους στη μεταπολεμική ανοικοδόμηση.Το τέλος της ανάπτυξης – καπιταλιστές εναντίον του καπιταλισμού

Ήταν αναπόφευκτο ότι σε ένα πεπερασμένο πλανήτη θα υπάρξει ένα όριο στην οικονομική ανάπτυξη.
Η εκβιομηχάνιση έδωσε τη δυνατότητα να σπεύσουμε προς αυτό το όριο κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων.

Η παραγωγή έχει γίνει όλο και πιο αποτελεσματική, οι αγορές γίνονται όλο και πιο παγκόσμιες και τελικά φτάσαμε στο σημείο όπου το πρότυπο της διαρκούς αύξησης δεν μπορεί πλέον να διατηρηθεί.

Το οριακό αυτό σημείο το φθάσαμε στην πραγματικότητα γύρω στο 1970.
Από τότε το κεφάλαιο δεν έχει αναζητήσει ανάπτυξη μέσω της αύξησης της παραγωγής, αλλά μέσω μεγαλύτερων αποδόσεων από σχετικά σταθερά επίπεδα παραγωγής.

Εξ ου και η παγκοσμιοποίηση, η οποία μεταφέρει την παραγωγή σε περιοχές με χαμηλότερους μισθούς, επιτρέποντας μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους.
Εξ ου και η ιδιωτικοποίηση, η οποία μεταφέρει στους επενδυτές τα έσοδα που προηγουμένως πήγαιναν στα εθνικά δημόσια ταμεία.
Εξ ου και τα παράγωγα προϊόντα και οι αγορές συναλλάγματος, οι οποίες δημιουργούν την ηλεκτρονική ψευδαίσθηση οικονομικής ανάπτυξης, χωρίς πραγματικά να παράγουν τίποτα στον πραγματικό κόσμο.

Αν μελετήσει κανείς την κατάρρευση των πολιτισμών, αυτό που μαθαίνει είναι ότι η αποτυχία προσαρμογής είναι μοιραία.
Συνεχίζοντας στο δρόμο της επιδίωξης ανάπτυξης δεν είναι παρά μια τέτοια αδυναμία προσαρμογής.
Αν διαβάσει κανείς τις οικονομικές σελίδες αυτές τις μέρες, θα διαπιστώσει ότι είναι γεμάτες κακές ειδήσεις.
Διαβάζουμε ότι η ευρωζώνη είναι καταδικασμένη και η Ελλάδα είναι μόνο το πρώτο θύμα.
Διαβάζουμε ότι οι δέσμες μέτρων ανάκαμψης δεν είναι αποτελεσματικές, η ανεργία αυξάνεται, το δολάριο είναι μεγάλο πρόβλημα, η ανάπτυξη εξακολουθεί να λιμνάζει, οι επιχειρήσεις ακινήτων θα είναι η επόμενη φούσκα που θα σκάσει, κλπ.

 

Δίνεται η εντύπωση ότι ο καπιταλισμός αδυνατεί να προσαρμοστεί και ότι οι κοινωνίες μας κινδυνεύουν να καταρρεύσουν στο χάος.
Μια τέτοια εντύπωση είναι εν μέρει αληθινή και εν μέρει λανθασμένη.
Για να κατανοήσουμε την πραγματική κατάσταση πρέπει να κάνουμε σαφή διάκριση μεταξύ των καπιταλιστικών ελίτ και του καπιταλισμού.
Ο καπιταλισμός είναι ένα οικονομικό σύστημα οδηγούμενο κυρίως από την ανάπτυξη
Η καπιταλιστική ελίτ είναι αυτοί που έχουν καταφέρει να αποκτήσουν τον έλεγχο του δυτικού κόσμου κατά τη διάρκεια του καπιταλισμού τους δύο τελευταίους αιώνες.
.
Το καπιταλιστικό σύστημα έχει ημερομηνία λήξης και η ελίτ των τραπεζιτών το γνωρίζουν και προσαρμόζονται.
Ο καπιταλισμός είναι ένα όχημα που βοήθησε τους τραπεζίτες να αποκτήσουν την απόλυτη εξουσία, αλλά δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη πίστη στο σύστημα αυτό, καθόλου περισσότερη από ό,τι σ΄έναν τόπο ή οποιονδήποτε άλλο.
.

Όπως προαναφέρθηκε, σκέφτονται σε παγκόσμια κλίμακα θεωρώντας τα έθνη και τους πληθυσμούς πιόνια.
Καθορίζουν τί είναι το χρήμα και το χειρίζονται ακριβώς όπως ο τραπεζίτης σε ένα παιχνίδι Monopoly.
Μπορούν επίσης να φτιάξουν ένα νέο παιχνίδι με νέα μορφή χρήματος.
Έχουν εδώ και καιρό ξεπεράσει την ανάγκη να στηρίζονται σε οποιοδήποτε ιδιαίτερο οικονομικό σύστημα προκειμένου να διατηρήσουν την εξουσία τους.
Ο καπιταλισμός βόλευε σε μια εποχή ταχείας ανάπτυξης.
Για την εποχή της μη-ανάπτυξης, ένα διαφορετικό παιχνίδι είναι στο στάδιο της προετοιμασίας.
Έτσι, ο καπιταλισμός δεν έχει το δικαίωμα να πεθάνει από φυσικό θάνατο.
Πρώτα τέθηκε σε σύστημα υποστήριξης της ζωής του, όπως προαναφέρθηκε, με την παγκοσμιοποίηση, την ιδιωτικοποίηση, τις αγορές παραγώγων, κ.λπ.

Μετά του έγινε ένεση ναρκωτικών για ευθανασία με τη μορφή των τοξικών παραγώγων.
Και όταν συνέβη η σχεδιαζόμενη κατάρρευση, αντί να στηριχθεί ο βιομηχανικός καπιταλισμός στηρίχθηκαν οι ελίτ τραπεζίτες.

 

Δεν ήταν ότι οι τράπεζες ήταν υπερβολικά μεγάλες για να αποτύχουν, αλλά οι τραπεζίτες ήταν πολύ ισχυροί πολιτικά για να αποτύχουν.
Έκαναν στις κυβερνήσεις μια προσφορά που δεν μπορούσαν να αρνηθούν.

Το αποτέλεσμα των τρισεκατομμυρίων δολαρίων στήριξης μπορούσε εύκολα να προβλεφθεί αν και δεν θα το ξέρετε από την ανάγνωση των οικονομικών σελίδων.

Οι εθνικοί προϋπολογισμοί ήταν ήδη στα ύψη και σίγουρα δεν είχαν αποθέματα για να διατεθούν για τη στήριξη των τραπεζών.
Έτσι, η στήριξη των τραπεζών δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την ανάληψη τεράστιων νέων οφειλών από τις κυβερνήσεις.

Προκειμένου να εκπληρωθούν οι δεσμεύσεις στήριξης των τραπεζών, τα χρήματα θα έπρεπε να δανειστούν από τα ίδια τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα τα οποία διεσώθηκαν με αυτά.

Με τις διασώσεις των τραπεζών οι δυτικές κυβερνήσεις παρέδωσαν τα έθνη τους στους χούφτες των τραπεζιτών.
Οι κυβερνήσεις βρίσκονται τώρα σε διαρκή δουλεία για χρέη προς τους τραπεζίτες.

Αντί να τεθούν οι τράπεζες σε καθεστώς πτώχευσης, τέθηκαν σε κατάσταση πτώχευσης οι κυβερνήσεις.
Το υπουργικό συμβούλιο και οι σύμβουλοι του Ομπάμα είναι σχεδόν όλοι από την Γουόλ Στριτ, (βλ. Αμερικανοί Γερουσιαστές Εξαγοράζονταν από την Wall Street και Επέτρεψαν τα «Παιχνίδια» της. Να Καταστούν Υπόλογοι για την Ελληνική Κρίση ).
Είναι στο Λευκό Οίκο ώστε να μπορούν να έχουν στενή παρακολούθηση για τη νέα κατάκτησή τους, τις άλλοτε κυρίαρχες ΗΠΑ.
Ίσως σύντομα θα επιβλέπουν τη διάλυσή τους.

Οι τραπεζίτες έχουν πλέον τον έλεγχο των εθνικών προϋπολογισμών.
Λένε τι μπορεί να χρηματοδοτηθεί και τι δεν μπορεί.
Όταν πρόκειται για τη χρηματοδότηση πολέμων και της παραγωγής των όπλων τους δεν θέτουν όρια.
Όταν πρόκειται για δημόσιες υπηρεσίες, τότε λένε ότι τα ελλείμματα πρέπει να διατηρούνται υπό έλεγχο.
Η κατάσταση αυτή εκφράζεται πολύ καλά από τον Brian Cowan, επικεφαλής της κυβέρνησης της Ιρλανδίας.
Την ίδια εβδομάδα που η Ιρλανδία υποσχέθηκε 200 δισεκατομμύρια ευρώ για να διασώσει τις τράπεζες τον ρώτησα γιατί περικόπτει μερικά εκατομμύρια ευρώ από κρίσιμους προϋπολογισμούς υπηρεσιών.
Μου απάντησε, «Λυπάμαι, αλλά δεν υπάρχουν χρήματα».
Φυσικά δεν υπάρχουν! Το θησαυροφυλάκιο δόθηκε μακριά. Είναι άδειο το ντουλάπι.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η υψηλότερη προτεραιότητα για τον προϋπολογισμό είναι η εξυπηρέτηση του χρέους προς τις τράπεζες.
Ακριβώς όπως οι περισσότερες χώρες του τρίτου κόσμου υπόκεινται στη δουλεία του χρέους προς το ΔΝΤ, έτσι και το σύνολο της Δύσης υπόκειται στη δουλεία του χρέους στις δικές της κεντρικές τράπεζες.
Η Ελλάδα είναι ο προάγγελος του τι πρόκειται να συμβεί παντού».

Συνεχίζεται

 

Από θέση ισχύος, ως χρηματοδότες των κυβερνήσεων, η ελίτ των τραπεζών έχει τελειοποιήσει με την πάροδο του χρόνου τις μεθόδους ελέγχου τους.
Παραμένοντας πάντα πίσω από το προσκήνιο, κινούν τα νήματα ελέγχοντας τα μέσα ενημέρωσης, τα πολιτικά κόμματα, τις υπηρεσίες πληροφοριών, τις χρηματιστηριακές αγορές και τις κυβερνήσεις.
Και ίσως από τους μεγαλύτερους μοχλούς της εξουσίας τους είναι ο έλεγχό τους στα νομίσματα.
Μέσω της απάτης των κεντρικών τραπεζών τους
(βλ. BIS – ΜΙα Τράπεζα Αόρατο Βομβαρδιστικό), κατασκευάζουν κύκλους άνθησης και ύφεσης και τυπώνουν χρήματα εκ του μηδενός και στη συνέχεια το δανείζουν με τόκο στις κυβερνήσεις (βλ. Το Πρόβλημα των Τραπεζών) .
Η δύναμη της ελίτ των τραπεζιτών είναι απόλυτη και διακριτική…

Βίντεο σχετικά με τι περιμένει την Ελλάδα αν δεν αντισταθούμε ΤΩΡΑ

Απρίλιος 25, 2010

Η οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής

Πρωταγωνιστούν

Διεθνές Νομισματικό Ταμείο,Citibank, Credit Suisse, JP Morgan και λοιπά φιλανθρωπικά ιδρύματα…

Enjoy:)

Όχι αργία.ΑΠΕΡΓΙΑ!

Απρίλιος 20, 2010

Πλησιάζει η 1η Μάη ακόμη μια χρονιά.

Οι περισσότεροι κύπριοι θα χαρούν που θα λείπουν (με άδεια…) από τις δουλειές τους για μια μέρα.

Και θα ακούσουν ξανά στην τιβί τήν ΣΕΚ και την ΠΕΟ,σε χωριστές συγκεντρώσεις,να αναμασάνε τα ίδια λόγια που λένε κάθε χρόνο.Τονίζοντας μεν (υποτίθεται) την μεγάλη σημασία της ημέρας,αλλά ρίχνοντας το και στα μικροκομματικά με την πρώτη ευκαιρία.

Μια μέρα σταθμός στην ιστορία του διεθνούς εργατικού κινήματος,που έχει μετατραπεί από όσους τους συμφέρει η αδράνεια των μαζών σε απολίθωμα,που σκοπεύουν σιγά σιγά να εξαφανίσουν από την μνήμη… 

Αλήθεια,πόσοι θυμούνται τι έγινε πραγματικά στο Σικάγο εκείνη τη μέρα,το 1886?

Ποιος θυμάται τους νεκρούς-καταδικασμένους σε θάνατο από το διεφθαρμένο σύστημα δικαιοσύνης των ΗΠΑ που προσπαθούσε σε άψογη συνεργασία με το κράτος,τις δυνάμεις καταστολής και το κεφάλαιο να συνθλίψει τους απεργούς και τα αιτήματα τους για οκτάωρο και γενικότερα πολιτισμένες συνθήκες εργασίας?

Τις δεκάδες χιλιάδες που αψηφώντας καταστολή,ακόμη και θανάσιμη εξουσιαστική βία,αγωνίστηκαν για ότι τους ανήκε δικαιωματικά?

Την απόλυτη κατασυκοφάντηση του κινήματος από τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης της εποχής,που χαρακτήρισαν ομόφωνα τους απεργούς «τρομοκράτες»(θυμίζει τίποτα)?

Έτσι,για να θυμόμαστε

http://en.wikipedia.org/wiki/Haymarket_Riot

(ακολουθεί αναδημοσίευση από άρθρο στο  blog «Gravity and the Wind»)

Σικάγο, Πρωτομαγιά του 1886

[Το (μακροσκελές) αυτό κείμενο βασίζεται σε λήμματα της Wikipedia, σε δική μου μετάφραση και ελεύθερη προσαρμογή.]
Την 1η Μαΐου του 1886, τα εργατικά συνδικάτα του Σικάγο οργάνωσαν απεργία με αίτημα τη μείωση των καθημερινών ωρών εργασίας από δέκα ή δώδεκα (ανάλογα με την περίπτωση) σε οκτώ. Δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο. Ας πάμε πρώτα λίγο πίσω στο χρόνο.

Το αίτημα για το οκτάωρο έχει τις ρίζες του στην Αγγλία – την πρώτη χώρα που γνώρισε τη βιομηχανική επανάσταση. Εκείνη την πρώτη περίοδο της ανάπτυξης της βιομηχανίας (18ος αιώνας), οι συνθήκες ήταν άθλιες. Η παιδική εργασία ήταν πολύ συχνό φαινόμενο (όπως τώρα στην Ασία), και οι καθημερινές ώρες εργασίας έφταναν μέχρι και τις 16, επί έξι μέρες την εβδομάδα.

Ο άνθρωπος που πρόβαλε οργανωμένα το αίτημα για οκτάωρο (που ως τότε ακουγόταν μόνο σποραδικά και μεμονωμένα) ήταν ο Ρόμπερτ Όουεν, ουαλός σοσιαλιστής (ουτοπιστής) που θεωρείται, μεταξύ άλλων, πατέρας του συνεταιριστικού κινήματος. Ο Όουεν πρόβαλε ήδη από το 1810 το αίτημα για δεκάωρη εργασία, και από το 1817 το αίτημα για οκτάωρο, με το σλόγκαν «οκτώ ώρες εργασία, οκτώ ώρες αναψυχή, οκτώ ώρες ανάπαυση». Το αίτημα, βέβαια, άργησε κάπως να τελεσφορήσει: Οι γυναίκες και τα παιδιά κέρδισαν το δεκάωρο στην Αγγλία μόλις το 1847, και οι γάλλοι εργάτες κατάφεραν να κερδίσουν το δωδεκάωρο μετά από επανάσταση το 1848.

Στην Αμερική, που μας ενδιαφέρει εδώ (λόγω Σικάγο), το αίτημα για μείωση των ωρών εργασίας ξεκίνησε μάλλον από τους ξυλουργούς της Φιλαδέλφεια, οι οποίοι κατέβηκαν σε απεργία το 1791 ζητώντας δεκάωρη εργασία. Το αίτημα αυτό γενικεύτηκε σιγά-σιγά. Το 1835, έγινε γενική απεργία στη Φιλαδέλφεια, με επικεφαλής τους ανθρακωρύχους. Το πανό τους έγραφε: «Από τις 6 ως τις 6, δέκα ώρες δουλειά και δυο για τα γεύματα». Από το 1836 άρχισαν να κυκλοφορούν εργατικά φυλλάδια με το αίτημα για οκτάωρο. Οι ξυλουργοί των πλοίων στη Βοστόνη, παρόλο που δεν είχαν συνδικάτο, πέτυχαν το οκτάωρο το 1842.

Το 1864, το οκτάωρο είχε γίνει κεντρικό αίτημα των συνδικάτων του Σικάγο. Το νομοθετικό σώμα του Ιλινόι πέρασε στις αρχές του 1867 ένα νόμο με τον οποίο θέσπιζε το οκτάωρο, αλλά είχε τόσα «παραθυράκια» που αποδείχτηκε τελικά αναποτελεσματικός. Την 1η Μαΐου του 1867 έγινε γενική απεργία στην πόλη, που κράτησε μια ολόκληρη εβδομάδα. Το 1868, το Κονγκρέσο ψήφισε το οκτάωρο για τους ομοσπονδιακούς υπαλλήλους, αλλά κι αυτός ο νόμος στην ουσία έμεινε στα χαρτιά.

Τη δεκαετία του 1870, το οκτάωρο έγινε κεντρικό αίτημα για όλους τους αναρχικούς και σοσιαλιστές συνδικαλιστές, και διαδόθηκε σε όλες τις ΗΠΑ με συγκεντρώσεις και πορείες. Το 1872, στη Νέα Υόρκη, εκατό χιλιάδες εργάτες έκαναν απεργία και το πέτυχαν. Το ίδιο και στον Καναδά.

Στο συνέδριο που έκανε το 1884 στο Σικάγο, η Ομοσπονδία Αναγνωρισμένων Επαγγελματικών και Εργατικών Συνδικάτων πήρε την απόφαση ότι «από την 1η Μαΐου του 1886 και στο εξής, η νόμιμη εργάσιμη ημέρα θα περιλαμβάνει οκτώ ώρες εργασίας».

Την 1η Μαΐου του 1886, λοιπόν, τα εργατικά συνδικάτα του Σικάγο ξεκίνησαν την απεργία τους. Μετά από δυο μέρες, οι απεργοί συγκεντρώθηκαν κοντά στο εργοστάσιο McCormick. Ξέσπασαν ταραχές, και η αστυνομία του Σικάγο επιτέθηκε στους απεργούς. Το αποτέλεσμα ήταν τουλάχιστον δυο άνθρωποι νεκροί, αρκετοί τραυματίες, και μια πόλη γεμάτη εξοργισμένους εργάτες. Οι αναρχικοί μοίρασαν φυλλάδια με τα οποία καλούσαν τους πάντες σε συγκέντρωση στην πλατεία Haymarket, που τότε αποτελούσε πολυσύχναστο εμπορικό κέντρο. Τα φυλλάδια έλεγαν ότι η αστυνομία είχε σκοτώσει τους απεργούς για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα, και παρότρυνε τους εργάτες να πάρουν εκδίκηση.

Η συγκέντρωση, πάντως, ξεκίνησε ειρηνικά, κάτω από ψιλόβροχο, το απόγευμα της 4ης Μαΐου. Ο επικεφαλής των αναρχικών, August Spies, μίλησε σε ένα πλήθος κάπου 6.000 ανθρώπων. Απ’ ό,τι φαίνεται, τους είπε πως δεν ήταν εκεί για να υποδαυλίσει κανενός είδους ταραχές. Στο μεταξύ, μια μεγάλη αστυνομική δύναμη ήταν εκεί κοντά και παρακολουθούσε τη συγκέντρωση. Το πλήθος ήταν τόσο ήρεμο που ο δήμαρχος της πόλης, που είχε περάσει από εκεί για να δει τι γινόταν, έφυγε ήσυχος για το σπίτι του. Λίγη ώρα μετά, ο επικεφαλής της αστυνομίας ζήτησε να διαλυθεί η συγκέντρωση, και οι αστυνομικοί άρχισαν να βαδίζουν παρατεταγμένοι προς το πλήθος. Κάποιος πέταξε μια βόμβα με αναμμένο φιτίλι, και η έκρηξη σκότωσε έναν αστυνομικό (και τραυμάτισε άλλους επτά, οι οποίοι αργότερα υπέκυψαν στα τραύματά τους). Η αστυνομία άνοιξε πυρ, σκοτώνοντας έντεκα ανθρώπους και τραυματίζοντας δεκάδες. Συνελήφθησαν πάνω από εκατό άτομα, και οκτώ από τους πιο επιφανείς αναρχοσυνδικαλιστές παραπέμφθηκαν σε δίκη.

Στη δίκη, η πολιτική αγωγή δεν παρουσίασε κανένα στοιχείο που να συνδέει τους κατηγορούμενους με τη βόμβα. Το μόνο επιχείρημα που είχε ήταν ότι αυτός που την πέταξε είχε, λέει, υποκινηθεί από τους διοργανωτές, κι έτσι ήταν κι εκείνοι εξίσου υπεύθυνοι. Οι ένορκοι δέχτηκαν την ενοχή και των οκτώ. Στους επτά επιβλήθηκε θανατική ποινή. Η απόφαση δημιούργησε ακόμη μεγαλύτερες εντάσεις και διαδηλώσεις. Ο κυβερνήτης της πολιτείας μετέτρεψε τις ποινές δύο κατηγορουμένων σε ισόβια, κι ένας από τους υπόλοιπους αυτοκτόνησε στο κελί του την παραμονή της εκτέλεσης.

Στις 11 Νοεμβρίου 1887, ο August Spies, ο Albert Parsons, ο Adolph Fischer και ο George Engel, όλοι αναρχικοί, απαγχονίστηκαν δημόσια. Αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι, καθώς περπατούσαν προς τα ικριώματα, τραγουδούσαν τη Μασσαλιώτιδα, που τότε ήταν ο ύμνος του διεθνούς επαναστατικού κινήματος. Οι συγγενείς τους, που είχαν πάει για να συμπαρασταθούν, συνελήφθησαν και υπέστησαν σωματικό έλεγχο. Τις τελευταίες στιγμές, λένε πως ο Spies φώναξε: «Θα έρθει κάποτε ο καιρός που η σιωπή μας θα είναι πιο δυνατή από τις φωνές μας που στραγγαλίζετε σήμερα». Οι καταδικασμένοι δεν πέθαναν αμέσως, αλλά ο θάνατός τους ήταν αργός και βασανιστικός, και οι θεατές έφυγαν εμφανώς ταραγμένοι.

Το τραγικό είναι ότι, στις 26 Ιουνίου 1893, ο κυβερνήτης του Ιλινόι έδωσε χάρη στους 3 που ήταν στη φυλακή, γιατί αποδείχτηκε πως, τελικά, ήταν και οι οκτώ αθώοι. Η δήλωσή του έλεγε πως οι απαγχονισμένοι ήταν «θύματα της υστερίας, ενός στημένου σώματος ενόρκων και ενός μεροληπτικού δικαστή». Περιττό να πούμε ότι η πολιτική του καριέρα τελείωσε εκείνη τη μέρα.

Οι αγώνες συνεχίστηκαν, με αποτέλεσμα το 1898 να κερδίσουν το οκτάωρο οι εργάτες των ορυχείων, και το 1900 οι οικοδόμοι. Ακολούθησαν κι άλλες ενώσεις, και τελικά το οκτάωρο θεσπίστηκε επίσημα στην Αμερική το 1938.

Στην Ελλάδα, η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση έγινε το 1892. Περισσότερα θα βρείτε στο σχετικό λήμμα της Βικιπαίδειας.

Εκείνη την απεργία του Σικάγο είναι που «γιορτάζουμε» την εργατική πρωτομαγιά, και τον άδικο θάνατο πέντε αναρχοσυνδικαλιστών μετά από μια δίκη-παρωδία. Και είναι καλό να θυμόμαστε, πού και πού, ότι πράγματα που σήμερα θεωρούμε δεδομένα δεν ήταν καθόλου δεδομένα στο (όχι και τόσο μακρινό) παρελθόν. Και δεν είναι δεδομένα ούτε σήμερα, και πολύ περισσότερο αύριο. Για μιλήστε για οκτάωρο στους περισσότερους ιδιωτικούς υπαλλήλους, και παρατηρήστε την αντίδρασή τους: προσέξτε ιδιαίτερα το πικρό χαμόγελο και το θλιμμένο βλέμμα. Γυρνάμε σιγά-σιγά προς τα πίσω, με άλλοθι την ανταγωνιστικότητα.

Το οκτάωρο φεύγει, το δεκάωρο έρχεται.

Καλό μεσαίωνα…

ΚΑΛΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ…

Τι άλλο να πεις όταν,χάριν της “ανταγωνιστικότητας”-διεθνές καπιτα-ληστικό σύστημα της “ελεύθερης”-για τους έχοντες και κατέχοντες-αγοράς-το οκτάωρο στον ιδιωτικό τομέα αποτελεί πλέον ξανά ΑΠΙΑΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ με ωράρια 10ωρα και 12ωρα,έξι μέρες την εβδομάδα?
————————————————————————————
Όταν η συλλογική μας αδράνεια δίδει την ευκαιρία σε υπηρέτες του κεφαλαίου-ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ-πολιτικάντηδες να σβήνουν με μελάνι στις αίθουσες συνεδριάσεων ότι γράφτηκε ΜΕ ΑΙΜΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ?
——————————————————————————————
Όταν η τιβί αποδεικνύεται πιο αποτελεσματική στην αποτροπή της αντίδρασης από τα όπλα-τα οποία βέβαια εξακολουθούν να είναι απλωμένα μπροστά,για παν ενδεχόμενο…
—————————————————————————————
και να φτάνουμε χάριν της “κρίσης” τους,η οποία έχει αναλυθεί εδώ πολλές φορές…
ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ!
——————————————————————————————
Πράγματι,μας παίρνουν πίσω ΟΛΟΤΑΧΩΣ!
ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥΣ ΠΕΤΥΧΑΙΝΕΙ!
—————————————————————————————
Τελικά το να έχουν την προπαγάνδα και την επιφανειακή “καλοπέραση” και την σταδιακή εξαθλίωση,και τα επιβαλλόμενα πρότυπα-σαν τον βάτραχο που χωρίς να το αντιλαμβάνεται σιγοβράζει στο καζάνι-μπροστά από τα όπλα τους μειώνει την ανάγκη χρήσης των δεύτερων?
—————————————————————————————
Βουλιάξαμε μήπως σε βόθρο με εικόνες που λέει ο Πανούσης?
Η μας βούλιαξαν?
Έτσι θα πνιγούμε,στην απάθεια και την υποταγή?
—————————————————————————————
—————————————————————————————
ΤΟ ΣΙΚΑΓΟ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ.
ΣΗΜΕΡΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΟΣΟ ΠΟΤΕ.
ΩΡΑ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ.
—————————————————————————————
Όχι,το πείραμα τους να ΜΗΝ πετύχει.
Να γράψουμε στα ΑΡΧΙΔΙΑ μας τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης.
Να αφήσουμε τους κομματάρχες να σκοτώνονται μόνοι τους.
Να σπάσουμε την τηλεόραση μας μια και καλή.
Να ξεχάσουμε όλα όσα μας έμαθαν-για τους δικούς τους λόγους-αυτοί που τους συμφέρει να είμαστε “μετριοπαθείς”-κόμματα,σχολείο,πολιτικοί,όλοι οι υποτακτικοί-όργανα του υπάρχοντος συστήματος,ασχέτως αν τολμούν να αποκαλούν τους πλουτοκράτες εαυτούς  τους “αριστερούς”.
—————————————————————————————
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ-ΑΝΥΠΑΚΟΗ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ.
Γενικές απεργίες για διεκδίκηση των κεκτημένων-οκτάωρο παντού,συντάξεις,μισθοί.
Καταλήψεις σχολείων-σχολών-παραγωγικών μονάδων παντού.
—————————————————————————————
Μέχρι να καμφθεί η νεοφιλελεύθερη αντεπίθεση και,γιατί όχι,να αλλάξει η κοινωνία.
—————————————————————————————
Ενάντια στα “μέτρα λιτότητας” των κυβερνήσεων ανά το παγκόσμιο.
Την κρίση να την πληρώσουν αυτοί που την δημιούργησαν-να μην μπορέσουν να την χρησιμοποιήσουν ως αφορμή για περαιτέρω αύξηση των κερδών τους σε βάρος όσων τους τα δημιουργούν -παίρνοντας σε αντάλλαγμα ψίχουλα…
—————————————————————————————
—————————————————————————————
Έρχονται κοινωνικές εκρήξεις.
Οι εξουσιαστές του συστήματος το ξέρουν.
Επειδή ο πεινασμένος και  ο κατασκοτωμένος μισθωτός σκλάβος δεν μπορεί να καλμάρεται από την τιβί και την “στρογγυλή θεά” επ’άπειρον.
—————————————————————————————
Ήδη κάποιοι που αντιστέκονται χαρακτηρίζονται “τρομοκράτες”
όπως ακριβώς οι τότε πρόδρομοι των σημερινών ΜΜΕξημέρωσης εβάφτιζαν τους απεργούς του Μάη.
—————————————————————————————
Η ιστορία επαναλαμβάνεται.
ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΜΑΣ
 

Παγκόσμια οικονομική κρίση:μια «αιρετική» άποψη

Αύγουστος 30, 2009
Σήμερα ακόμη τρεις μεγάλες τράπεζες στην Αμερική κήρυξαν πτώχευση, ανεβάζοντας τον αριθμό των τραπεζών στις ΗΠΑ που έχουν κηρύξει φέτος-μέχρι τώρα- πτώχευση στις 84.
 
Βαρεθήκαμε να ακούμε συνεχώς στα ΜΜΕ για αυτό το θέμα.Αναγκαστήκαμε να εξοικειωθούμε με πολύπλοκους οικονομικούς όρους καθώς αντιληφθήκαμε ότι, δυστυχώς,οι αποφάσεις και οι πράξεις μιας μικρής μειοψηφίας «ισχυρών» στην Αμερική και αλλού καθορίζουν την ζωή μας.
Αν θα έχουμε δουλειά,αν θα μπορούμε να πάρουμε δάνειο,τι μισθό θα πάρουμε…
 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η κρίση ακόμη να κτυπήσει δυνατά στην Κύπρο.Φαίνεται ότι οτιδήποτε συμβαίνει στον κόσμο,φτάνει σ’ εμάς με κάποια καθυστέρηση.Ήδη όμως άρχισε να δείχνει τα δόντια της.Επειδή είναι λογικό επόμενο για μια τουριστική χώρα που εξάρταται άμεσα από το ρεύμα τουριστών(άρα και από το πόσο καλά περνάνε οι πολίτες στο εξωτερικό) να επηρεαστεί από την πτώση του βιοτικού επιπέδου ανά τον κόσμο.Η οικοδομική βιομηχανία ήδη βρίσκεται σε κρίση, με μείωση 50% στις πωλήσεις(φαίνεται η διαβόητη «φούσκα των ακινήτων» άρχισε να σπάει και εδώ),η εγχώρια οικονομία άρχισε να μπαίνει σε φάση ύφεσης, παρατηρούμε απολύσεις επί απολύσεων στην επίσης σημαντικά επηρεασμένη ξενοδοχειακή βιομηχανία,έναν από τους πιο ζωτικούς τομείς της οικονομίας.Και τα χειρότερα έπονται…
 
Πως όμως άρχισε όλη αυτή η ιστορία?
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η «mainstream» εκδοχή μιλά για την λεγόμενη «φούσκα των ακινήτων»-αύξηση των τιμών η οποία έγινε η αιτία μεγάλης αύξησης στον δανεισμό από τράπεζες σε ιδιώτες για αγορά κατοικιών κοκ, η οποία «φούσκα» όταν έσπασε, σήμαινε ότι πλέον οι ιδιώτες δεν μπορούσαν να πληρώσουν πλέον τις δόσεις των δανείων τους και έτσι «αναγκάστηκαν» οι τράπεζες να βγάλουν υποθηκευμένα σπίτια στο σφυρί,και ακόμη και αυτό δεν γλύτωσε οικονομικούς οργανισμούς/δανειστές από την κατάρρευση.Αυτό, σε συνδυασμό με τις ευκολίες/χαλαρούς όρους δανεισμού,τα επισφαλή δάνεια από άπληστες εταιρείες που ήθελαν με δάνεια με ρυθμιζόμενα επιτόκια να «γδάρουν» τους δανειζόμενους,την φιλελευθεροποίηση της οικονομίας μέσω της μείωσης των ελέγχων, την αύξηση του χρέους και την κατάρρευση του λεγόμενου «παράλληλου τραπεζικού συστήματος» λόγω της μη ύπαρξης επαρκούς ρυθμιστικού πλαισίου.
 
Εκείνο όμως που δεν μας λένε είναι τι προκάλεσε την αύξηση των τιμών των ακινήτων?Γιατί δεν υπήρχε «επαρκές ρυθμιστικό πλαίσιο»?Γιατί οι τράπεζες δάνειζαν με τόση ευκολία?Ήταν δυνατό όλοι να φάνηκαν τόσο ανόητοι?
 

 Η σημερινή νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική έχει τις ρίζες της στην δεκαετία του 70, οπότε υποστηρικτές της πολιτικής αυτής,συντηρητικοί πολιτικοί, όπως ο Ρόναλντ Ρέγκαν στις ΗΠΑ και η Μ Θάτσερ στην Μ Βρετανία ανέλαβαν την εξουσία και άρχισαν να «πειραματίζονται» με περισσότερη φιλελευθεροποίηση της οικονομίας, παρόλο που είχαν εν γνώσει τους τις συνέπειες του μη επαρκούς ελέγχου στην οικονομία κατά την δεκαετία του 30 με την Μεγάλη Ύφεση στις ΗΠΑ.Άρα γιατί το έκαναν αυτό?Όχι πάντως λόγω βλακείας-αν ήταν βλάκες δεν θα έφταναν σε θέσεις εξουσίας.

 

 Η απάντηση?Για τα συμφέροντα αυτών που τους έβγαλαν και διατηρούσαν στην εξουσία-των κομμάτων τους, που έπαιρναν επιχορηγήσεις από μεγάλες επιχειρήσεις.

 

 Οι πολιτικές αυτές φάνηκε αρχικά να δουλεύουν.Όμως κανείς δεν έβλεπε τον μεγάλο κίνδυνο της πλήρους χειραφέτησης της αγοράς- η όσοι τον έβλεπαν,σωπούσαν λόγω ίδιου συμφέροντος η για να μην «πάνε ενάντια στο ρεύμα»-που σήμαινε εναντίωση σε μεγάλα συμφέροντα.Άρα ένα εκρηκτικό μίγμα απληστίας των ισχυρών, δειλίας και ανοχής όσων είχαν γνώση και υποβαλλόμενου εφησυχασμού των μαζών έκανε να φαίνεται ότι δεν υπήρχαν κίνδυνοι στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο,κάτι που ενισχύθηκε μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.

 

 Μέχρι που φάνηκαν δυσκολίες.Η οικονομική κρίση του 2007-2009.Μια κρίση που προκλήθηκε από ένα συνδυασμό συνθηκών που είχαν δημιουργηθεί από την -παράλογη- λειτουργία του υπάρχοντος συστήματος και των εγγενών αδυναμιών του συστήματος να αντιδράσει σε τέτοιες συνθήκες.Η περίοδος της -μη φυσιολογικής – «ανάπτυξης» ακολουθήθηκε από μια μεγάλη ύφεση.Κάτι που δείχνει την κυκλική φύση του υπάρχοντος συστήματος, όπου η μακροχρόνια οικονομική ανάπτυξη συμβιβάζεται από αυτά τα σκαμπανεβάσματα.Κάποιος μπορεί να πει ακόμη και ότι αυτή η κρίση ήταν κάτι το προδιαγεγραμμένο, δεδομένων των συνθηκών που οδήγησαν σε αυτή.

 

 Μια κρίση η οποία οφείλεται στην απληστία των μεγαλοεταιρειών και των κυβερνήσεων που επωφελούνται, συνεργάζονται, και ελέγχονται ουσιαστικά από αυτές.Που όμως δεν πλήρωσαν οι υπαίτιοι, αλλά εκείνοι που την πληρώνουν πάντα:ο απλός λαός, εκατομμύρια ανά τον κόσμο.

Απολύσεις, μειώσεις μισθών,ανεργία,μείωση επιπέδου διαβίωσης,εξώσεις-κατασχέσεις υποθηκευμένων περιουσιών….
 

 Και αυτά επειδή μια μικρή μειοψηφία «ανθρώπων» που δεν έμαθαν ποτέ στην ζωή τους τι θα πει να βγάζεις το ψωμί σου με τον ιδρώτα σου αντί με τις επενδύσεις χωρίς φυσικά να εργάζεσαι καθόλου θέλησαν να κάνουν τα δισεκατομμύρια τους ακόμη περισσότερα.

 
 Μετά ήρθαν οι κυβερνήσεις, με σχέδια για να ξελασπώσουν τις μεγαλοεταιρείες.Δηλαδή ο φορολογούμενος-όλοι μας-να πληρώσουμε επειδή εκείνη η μειοψηφία τα έκανε επιεικώς σκατά(γιατί δηλαδή να μην ξελασπώσουν τις εταιρείες τους οι ίδιοι οι διευθυντές με τα δις της προσωπικής περιουσίας τους αφού εκείνοι φταίνε?)
.
 
 Υποτίθεται ότι τα πακέτα στήριξης που θα έδιδαν οι κυβερνήσεις θα τα έπαιρναν οι εταιρείες για να διορθωθούν κάπως τα οικονομικά τους και να αντέξουν,ώστε να μην χρειαστεί να βρεθεί κόσμος στους δρόμους.Και τι τα έκαναν?Τα έδωσαν ΜΠΟΝΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΕΣ!
 

 Ναι, στα ίδια άτομα που ευθύνονται γι’ αυτό το χάλι!

 

 Να πληρώνουμε δηλαδή φόρους για να τρώνε (ακόμη περισσότερα) οι διευθυντές!

 

Μιλάμε για καταστάσεις κωμικοτραγικές.

 

 Από αυτή την κρίση, τα αίτια της, τα αποτελέσματα της, και την αντίδραση των κυβερνήσεων,φαίνεται ξεκάθαρα

 

 1)Η αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού, ειδικά του ακραίου μοντέλου.

 2)Ο απόλυτος έλεγχος των μεγαλοεταιρειών πάνω στα κράτη και τις κυβερνήσεις.
 

3)Η σαπίλα που επικρατεί σε κράτη και οικονομία ανά το παγκόσμιο.

  4)Η αδιαφορία όλων τους για τον απλό πολίτη.
 Στις εποχές των «παχιών αγελάδων» δεν μοίραζαν μαζί μας τα κέρδη τους.Τώρα απαιτούν να πληρώσουμε την κρίση τους.
 

 Η απάντηση μπορεί να είναι μόνο μία

 ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ