Posts Tagged ‘καταπίεση’

Από την εξ ανάγκης εργασιακή εκμετάλλευση στην καταναγκαστική εργασία: Ειδικές οικονομικές ζώνες, στρατόπεδα συγκέντρωσης(!) για ανέργους, φυλακοβιομηχανικό σύμπλεγμα.

Οκτώβριος 3, 2013

Για τους πλουτοκράτες εκμεταλλευτές του μόχθου όσων εργάζονται (η θα μπορούσαν να εργαστούν αν δεν διέλυαν τις οικονομίες με τις κρίσεις που δημιούργησαν λόγω των ρίσκων και της απληστίας τους οι ίδιοι οι εκμεταλλευτές) δεν υπάρχει κανένα όριο. Μετά τις περικοπές μισθών, συντάξεων, κοινωνικής πρόνοιας, παιδείας, υγείας, τα κουρέματα καταθέσεων μιας ζωής, τα μνημόνια κλπ (με ντεκόρ φασισμού και μαχαιρωμάτων όσων διαφωνούν) προχωρούν στα επόμενα επίπεδα. Βλέπετε, κάτι άβολες απεργίες και αντιδράσεις όσων προσπαθούν να επιβιώσουν αξιοπρεπώς δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές αν θέλουμε «ανάπτυξη»…

Εξ ου και βρέθηκαν μαγικές λύσεις.

Λύση 1η: Σε ταλαιπωρεί η εργασιακή νομοθεσία που δε σου επιτρέπει να δίνεις στους εργαζόμενους λιγότερα από όσα χρειάζονται για να ζήσουν σαν άνθρωποι? Αντιδρούν ζητώντας τα αυτονόητα? Κανένα πρόβλημα! Ειδικές ζώνες καθεστώτος εξαίρεσης, χωρίς καμία προστασία των εργαζομένων, κανένα δικαίωμα!

http://left.gr/news/i-anaptyxi-pro-ton-pylon-eidikes-oikonomikes-zones-gia-tin-apoikia-hreoys-proteinei-germaniko

Ώστε σιγά σιγά να μην υπάρχουν άλλες δουλειές πλην αυτών στις «ζώνες»…βλέπετε, η «ανάπτυξη» έλκεται από την δουλεία!

Επιπλέον μπόνους η ευκολότερη γεωγραφικά καταστολή των διαφωνούντων, απεργών κοκ.

Λύση 2η (αν δεν επαρκεί η πρώτη, η δε σε καβλώνει/ικανοποιεί το σύμπλεγμα κατωτερότητας σου αρκετά): Οι σκατοάνεργοι επιμένουν να μη γίνονται τελείως δούλοι? Κανένα πρόβλημα! Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα του 30-40, που οι υποστηρικτές των εφοπλιστών στο Μαύρο Σκότος

υποστηρίζουν

http://en.wikipedia.org/wiki/Arbeit_macht_frei

Ναι…

http://classwar.espiv.net/?p=1516

καλά ακούσατε! Αυτές είναι οι νέες «θέσεις εργασίας» που μας υπόσχονται οι πολιτικάντηδες της «Ανάπτυξης», εδώ οδηγούν τα δόγματα τους! Επειδή δεν έχουν κανένα όριο.

Aλλά και για την περίπτωση που κάποιους δεν τους χωρούν τα στρατόπεδα, η προτιμούν να ζήσουν όπως μπορούν χωρίς να γίνουν δούλοι, αφού δεν τους αφήνουν άλλη επιλογή («έγκλημα») υπάρχει και εδώ η λύση…

http://rioters.espivblogs.net/2013/06/09/prisonindustrial/

Φυλακή, με υποχρεωτική εργασία για το κέρδος των μεγαλοεταιρειών, χωρίς κανένα δικαίωμα και με 10 τυφέκια πάνω από το κρανίο σου… δεν δουλεύεις αρκετά γρήγορα? Παραπονιέσαι? Λίγοι μήνες στην απομόνωση αρκούν να σου τονώσουν την «εργασιακή ηθική»…κάνεις απεργία πείνας/αρνείσαι να δουλέψεις? Συλλογική τιμωρία των συγκρατουμένων σου μέχρι να βρεθεί κάποιος (πιθανό βαλτός) να σε ξεπαστρέψει, η να «επιχειρήσεις να δραπετεύσεις»/»αυτοκτονήσεις»…

http://www.prisonexp.org/

Επειδή πάντα, το τελευταίο απόλυτο όπλο του συστήματος είναι…τα όπλα.

ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ???

Αυτοοργάνωση όλων των εργαζομένων, ανεξάρτητες αμεσοδημοκρατικές αγωνιστικές συντεχνίες χωρίς καμία υποχωρητικότητα, απεργιακά ταμεία, οργανωμένες δομές, δικτύωση εργαζομένων σε όλους τους βιομηχανικούς τομείς, επ’ αόριστο γενική απεργία μέχρι να καταλάβουν για τα καλά ότι δε θα τους περάσει…

 

 

 

επειδή στα κελιά δε γίνεται εύκολα απεργία.

Advertisements

Αν δεν αντισταθούμε έτσι θα μας καταντήσουν! Γράμμα απόγνωσης από κινέζο εργάτη.

Δεκέμβριος 29, 2012

Ένα από τα βασικά «μελήματα» της Τρόικας, του ΔΝΤ και των ντόπιων εντολοδόχων τους είναι να γίνουν οι ευρωπαικές και οι υπόλοιπες οικονομίες ανά το παγκόσμιο πιο «ανταγωνιστικές» ως προς χώρες όπως Βιετνάμ, Κίνα κοκ. Όχι με αύξηση της ποιότητας των παραγόμενων προιόντων και υπηρεσιών που θα μπορούσε να ήταν ένας τρόπος ,αφού αυτό απαιτεί επενδύσεις που το κεφάλαιο ειδικά σε περιόδους «κρίσης» αλλά και γενικότερα δεν κάνει, αφού αποτελεί «αμάρτημα» για αυτούς η δαπάνη λίγων από τα τεράστια κέρδη τους παρά να καταλήξουν στις τσέπες τους σε φορολογικούς παραδείσους. Αντίθετα, προτιμούν (αφού οι κεφαλαιοκράτες που βρίσκονται πίσω από τις διεθνείς τράπεζες όμως το ΔΝΤ και την ίδια την ΕΕ προτιμούν) να προσπαθήσουν να το πετύχουν αυτό μέσω της μείωσης των μισθών και των εργατικών δικαιωμάτων σε επίπεδα Κίνας. Αυτός είναι και ο τελικός στόχος των μνημονιακών και των (νεο)»φιλελεύθερων» γενικά όταν μιλούν για ανταγωνιστικότητα.

Το παρακάτω γράμμα το βρήκε «τυχαία» μια αμερικανίδα σε ένα παιχνίδι που είχε αγοράσει (σε τιμή ασύγκριτα μεγαλύτερη του πόσο πληρώνεται ο εργάτης που το παράγει, πολλά παράσιτα όπως αφεντικά και μεσάζοντες τρώνε…) για τo Ηalloween (αμερικάνικη γιορτή). Περιγράφει ευθέως το τι περνάνε  οι κινέζοι εργάτες για να έχουν οι καπιταλιστές «ιδιοκτήτες» των μεγαλοεταιρειών που παράγουν αυτά τα προιόντα αμύθητα κέρδη εκμεταλλευόμενοι τον εργασιακό μεσαίωνα της Κίνας σήμερα.

(σημείωση: Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, η Κίνα έπαψε να είναι σοσιαλιστικό κράτος,  ασχέτως ονόματος, από τις «μεταρρυθμίσεις» του Ντενγκ Ξιαοπίνγκ και μετέπειτα και σήμερα είναι ίσως το πιο καπιταλιστικό κράτος του πλανήτη, προσφέροντας κάθε διευκόλυνση στις πολυεθνικές που ελάχιστο εισόδημα αφήνουν στη χώρα παρόλο που έχουν τα εργοστάσια τους εκεί και καταστέλλοντας με τον σκληρότερο τρόπο απεργίες και εργατικούς αγώνες για έστω τα στοιχειώδη δικαιώματα)

Πηγή: Yahoo! News

Letter from Chinese Laborer Pleading for Help found in Halloween Decorations

slavecamp

Julie Keith was unpacking some of last year’s Halloween decorations when she stumbled upon an upsetting letter wedged into the packaging.

Tucked in between two novelty headstones that she had purchased at Kmart, she found what appeared to be a letter from the Chinese laborer, who had made the decoration, pleading for help.

Samsung in hot seat over abusing Chinese workers

The letter reads: «Sir, if you occasionally buy this product, please kindly resend this letter to the World Human Right Organization. Thousands people here who are under the persecution of the Chinese Communist Party Government will thank and remember you forever.»

«I was so frustrated that this letter had been sitting in storage for over a year, that this person had written this plea for help and nothing had come of it.» Julie Keith told Yahoo! Shine. «Then I was shocked. This person had probably risked their life to get this letter in this package.»

The letter describes the conditions at the factory: «People who work here have to work 15 hours a day without Saturday, Sunday break and any holidays. Otherwise, they will suffer torturement, beat and rude remark. Nearly no payment (10 yuan/1 month).» That translates to about $1.61 a month.

Keith, a mom who works at the Goodwill in Portland, Oregon, did some research into the letter. «I looked up this labor camp on the internet. Some horrific images popped up, and there were also testimonials about people who had lived through this camp. It was just awful.»

Horrified, Keith took to Facebook. She posted an image of the letter to ask friends for advice. One responded with a contact at Amnesty International. Keith made several attempts to alert them about the letter, but the organization never responded.

With no response from various human rights organizations, Keith took her story to The Oregonian. «The reporter, Rachel Stark, got through to Human Rights Watch, but I had no luck.»

This is not the first time a letter like this has turned up. Just this week, another plea was found written in Chinese on a toilet seat and posted on Reddit. Commenters on the website have questioned the letters’ authenticity.

Though the letter lists the address of the specific camp, officials at Human Rights Watch were unable to verify the authenticity of the letter. However, Sophie Richardson, China director at Human Rights Watch, told The Oregonian that the description was consistent with their research. «I think it is fair to say the conditions described in the letter certainly conform to what we know about conditions in re-education through labor camps.»

The concern over the conditions laborers must endure in China and other countries first came to the public eye in the 1980s with the use of sweatshops to make Nike sneakers. Since then, according to an article recently published in The New York Times, Nike «has convened public meetings of labor, human rights, environmental and business leaders to discuss how to improve overseas factories.»

Tech companies, like Apple and Hewlett Packard, are being made to be accountable for their labor practices. After receiving a great deal of criticism, Apple is now making public statements that they are aware of the harsh conditions in China and are taking steps to improve them.

As for Julie Keith, she had a general idea about the conditions in Chinese labor camps, but this letter has been a dramatic eye-opener into the stark reality of the issue. «I was aware of labor camps. I knew they had factories but I had no idea of the gravity of the situation. I didn’t realize how bad it could be for people.»

Finding the letter has made Keith more aware of the origin of many products sold in the United States. «As I was doing my Christmas shopping this year, I checked every label. It’s virtually impossible to avoid purchasing things made in China as over 90 percent of our goods are made there. But if I saw ‘made in China,’ this year I asked myself, ‘do I really need this?'»

 

Αύριο μπορεί να είμαστε ΕΜΕΙΣ που θα στέλλουμε αυτά τα γράμματα.

Αν τους αφήσουμε.

Οι κρατικοί τρομοκράτες τραμπούκοι ξανακτυπούν: Αναίτια επίθεση και δίωξη στον κατειλημμένο χώρο Occupy Buffer Zone στην Πράσινη Γραμμή

Απρίλιος 7, 2012

Παρασκευή 6/4, γύρω στις 10 το βράδυ (και ενώ η περιοχή ήταν, λόγω του ότι ήταν νύκτα Παρασκευής, γεμάτη με κόσμο, κάτι που δείχνει ακόμη περισσότερο την θρασυδειλία τους), δεκάδες οπλισμένοι σαν αστακοί (ακόμη και με στρατιωτικά υποπολυβόλα MP5) μπάτσοι της ΜΜΑΔ επιτέθηκαν κατά του κατειλημμένου χώρου όπου εδώ και μήνες, όπως και σε όλους τους κατειλημμένους χώρους του κινήματος Occupy ανά το παγκόσμιο, γίνεται μια προσπάθεια δημιουργίας κοινωνικών και πολιτικών χώρων, και όπου υπήρχαν νεαρά, άοπλα και χωρίς βίαιη αντίσταση άτομα.

Εκεί σίγουρα δεν υπήρχε ούτε γιάφκα «τρομοκρατών», ούτε κέντρο διακίνησης ναρκωτικών, ούτε τίποτα παρόμοιο (αν υπήρχε όντως κέντρο διακίνησης, τότε κι αν θα ήταν ασφαλής ο χώρος, αφού είναι πασίγνωστη η συμπαιγνία νονών του υποκόσμου-αστυνομίας). Αντίθετα, κάποια άτομα είχαν καταλάβει τον ακατοίκητο και αχρησιμοποίητο εδώ και δεκαετίες χώρο-κτίριο έχοντας ως στόχο να μεταδώσουν μέσω της παρουσίας τους εκεί και όσων διαδραματίζονταν (εκδηλώσεις, ραδιοφωνικός σταθμός) ένα πολιτικό μήνυμα. Ότι είναι καιρός πλέον όχι μόνο να επανενωθεί η Κύπρος με πρωτοβουλία των λαών και όχι των υπηρετών του κεφαλαίου ηγετίσκων-εξουσιαστών, αλλά να ανατραπεί αυτό το βάρβαρο σύστημα κυριαρχίας του ισχυρότερου και εξαθλίωσης που ονομάζεται καπιταλισμός.

Η δράση αυτή ήταν, όπως και όλα τα Occupy ανά το παγκόσμιο, καθαρά ειρηνική. Και δυστυχώς, όπως και όλα τα μεγάλα Occupy, δέχθηκε την (καθόλου ειρηνική) καταστολή των δυνάμεων (αν)ασφαλείας αφού είναι αναμενόμενο τέτοια μηνύματα για κοινωνική ελευθερία και δικαιοσύνη να μην βολεύουν τους άρχοντες.

Οι πάνοπλοι «γαμιάδες» μπάτσοι επιτέθηκαν, σπάζοντας πόρτες και τζάμια, δέρνοντας κόσμο, συλλαμβάνοντας αναίτια όσους εκείνη την ώρα βρίσκονταν μέσα στο κτίριο. Σκηνές βαρβαρότητας, πανικού, αλλοφροσύνης. Νέες κοπέλες δέκτηκαν ανοικτές παρενοχλήσεις από τα απολίτιστα ανθρωποειδή μαντρόσκυλα καθώς και το ξύλο κυριολεκτικά της αρκούδας (κάποιοι, συμπεριλαμβανομένης μιας νεαρής κοπέλας, χρειάστηκε να μεταφερθούν στο νοσοκομείο). Εφτά τραυματίες. 29 προσαγωγές. Ψυχολογικός πόλεμος. Ανοικτός φασισμός. Μια τεράστια πρόκληση ενάντια σε όλους όσους αντιστέκονται με οποιονδήποτε τρόπο σε αυτό το σκατοσύστημα που κυριαρχεί.

Η οποία πρόκληση συνεχίζεται από τα πιο αντιδραστικά Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης (βλέπε το Σίγμα του ακροδεξιού ΕΟΚΑΒητατζή που να μην λύσει το πτώμα του Χατζηκωστή, το ΑΝΤ1 του ακροδεξιού Παπαφιλίππου, και το OnlyCy το οποίο παλαιότερα «αβάνταρε» το νεοναζιστικό κόμμα Εθνικό Λαικό Μέτωπο) τα οποία μιλάνε για «άντρο ναρκωμανών» στο οποίο γίνονταν «πράματα και θάματα»(όπως λέμε…»άντρο του διαβόλουυυυυ…μπούυυυυυ!») αφού βρέθηκε η τεράστια ποσότητα του…ενός γραμμαρίου! Σε στρατόπεδα βρίσκεις πολύ μεγαλύτερες ποσότητες! (το αν έχει το κράτος το δικαίωμα να ορίζει τι χρησιμοποιούμε στο σώμα μας-με ποιο δικαίωμα- άλλο θέμα).

Ευτυχώς που υπάρχουν και κάποια άλλα άτομα τα οποία έχουν ακόμη κάποια λογική και βάζουν τα πράγματα μέχρι ένα βαθμό πιο κοντά στην πραγματικότητα.

http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=217887&-V=articles

Οι παραμέτροι που μπορούν να τεθούν πολλές.

Η επερχόμενη κυπριακή προεδρία της ΕΕ όπου «όλα πρέπει να λάμπουν» και δεν έχουν χώρο οι διαφορετικοί.

Το ότι το εν λόγω κτίριο ανήκε στην μονή Κύκκου (η εκκλησία, η οποία δεν έχει πρόβλημα με επιδρομές για να βρεθεί…ένα γραμμάριο ενώ παπάδες διακινούν κιλά)

http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=217810&-V=articles

και της οποίας οι αρχηγοί μπλέκονται συνεχώς σε οικονομικές συμφωνίες και σκάνδαλα εκατομμυρίων- δες Τόμης ο Βους και Ντουμπάι και κάποια χρόνια παλαιότερα ο πρώην επίσκοπος Λεμεσού

και η οποία εκκλησία φυσικά δεν δέχεται τα φιλελεύθερα άτομα λόγω του ότι αντιτίθενται στην ηγεμονία της.

Το ότι τα εν λόγω άτομα εκφράζονται κατά του καπιταλισμού και της εκμετάλλευσης των καταπιεσμένων/της πλειοψηφίας, κάτι που δεν αφήνει ούτε ιδιωτικά κανάλια-μεγαλοεταιρείες ασυγκίνητα, ούτε τις τράπεζες και τους λοιπούς διαφημιστές των εν λόγω καναλιών, ούτε φυσικά το κράτος όπου τα κόμματα που συμμετέχουν στην εξουσία επιχορηγούνται από τις επιχειρήσεις.

Ο νέος δήμ(ι)αρχος Λευκωσίας Γιωρκάτζης (ακροδεξιός), ο οποίος…αφρίζει όταν ακούει για επανένωση, αντικαπιταλισμό, το διαφορετικό, Αριστερά, αναρχισμό, διασκέδαση

Όταν η διασκέδαση γίνεται έγκλημα…

και γενικά…»ξυμαρισιά» και ο οποίος έταξε «τεκάλεμιτ» της παλιάς Λευκωσίας στους εγκεφαλοπλυμένους μαλάκες που τον ψήφισαν.

Η ερχόμενη και στην Κύπρο οικονομική κρίση οπότε θέλουν να μην υπάρχουν εστίες αντίστασης…

Η θέση της κατάληψης μεταξύ Βορρά, Νότου και ΟΗΕ.

Τέλος, ίσως αυτό που πραγματικά…τους έκανε να ανησυχήσουν, το ότι πριν λίγες μέρες τα παιδιά στην κατάληψη έστησαν ραδιοφωνικό σταθμό στο Διαδίκτυο, κάτι που πλέον επέτρεπε ένα άνοιγμα της κατάληψης προς την κοινωνία. Αφού άρχισε να λειτουργεί ο σταθμός, λίγες μέρες μετά επιτέθηκαν. Αυτό δείχνει και την μεγάλη δύναμη των νέων τεχνολογιών, ίσως το πιο σημαντικό (μαζί με την απεργία και την πολιτική ανυπακοή) όπλο  του καταπιεσμένου ενάντια στο καταστρεπτικό σημερινό σύστημα.

Πρέπει επίσης να κρατηθεί ο τρόπος με τον οποίο διαλύθηκε ο χώρος. Ενώ ήξεραν ότι είχαν να κάνουν με άοπλα άτομα τα οποία δεν τους απειλούσαν, επιτέθηκαν με αυτόματα όπλα και γκαγκστερικά σαν να είχαν να κάνουν με την Αλ Κάιντα. Και οι πράξεις βίας τους στοχεύονταν σε περισσότερο νέα άτομα. Οι προθέσεις τους φανερές: Χτυπήστε και τραμπουκίστε με το μέγιστο δυνατό σοκ

http://www.infoshop.org/amp/NaomiKlein-TheShockDoctrine.pdf

τα νέα (και άρα πιο ευδιαμόρφωτα) άτομα ώστε να τα εμποδίσετε από το να «ξυπνήσουν»…

Δυστυχώς, εξουσιαστές μαλάκες μου, σας έχω νέα:

Καταφέρατε από μόνοι σας να τα ξυπνήσετε ακόμη περισσότερο!

Δεν ξέρω τι νομίζετε πως πετύχατε, αλλά αυτό δεν θα περάσει. Το κτύπημα στην κατάληψη δυναμώνει την ιδέα πίσω της. Και δεν υπάρχει πιο δυνατό πράγμα από μια ιδέα που ο καιρός της έχει φτάσει (Βολταίρος)

Ήδη χιλιάδες έχουν ακούσει το τι έγινε και παρόλη την προπαγάνδα των πληρωμένων κονδυλοφόρων σας σε κάποια ΜΜΕ πολύ σύντομα η αλήθεια θα μεταδοθεί (και) από εμάς όπως έγινε, ώστε όλη η κοινωνία να δει το πραγματικό πρόσωπο του κράτους, το οποίο δείχνετε. Το Διαδίκτυο (το οποίο ξέρουμε πόσο μισάτε και θέλετε να ελέγξετε λόγω του εκ φύσεως ανεξέλεγκτου χαρακτήρα του) θα βουίσει με εικόνες του τι έγινε.

Να αναμένετε σύντομα την αντίδραση της κοινωνίας. Ήδη (και) από τα σχόλια και τις συζητήσεις στο Διαδίκτυο (θα επαναλαμβάνω αυτή την λέξη μέχρι να…πελλάνετε) φαίνεται πόσο σας…συμπαθούν!

Σημειωτέο: Η εν λόγω «επιχείρηση» ήταν και παράνομη, όπως εξηγά εδώ ο φίλος osr

http://osr55.wordpress.com/2012/04/07/%CF%83%CF%87%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CF%80%CE%AF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CF%84/

αλλά οι νόμοι ισχύουν μόνο για όσους δεν είναι αρκετά ισχυροί…

Το κίνημα Occupy ανά το παγκόσμιο, και στην Κύπρο, συνεχίζεται όπως και θα συνεχίζεται και η αντίσταση μέχρι είτε να ανατραπεί κάθε αδικία, είτε να μας «καθαρίσετε» όλους (μετά όμως ποιος θα δουλεύει για σας, ε;)

ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΕΤΕ

ΜΑΣ ΕΞΟΡΓΙΖΕΤΕ

Από την ΕΣΣΔ στον Άσιμο:Η διαστρέβλωση της ψυχιατρικής και η χρήση της ως εργαλείο προώθησης/επιβολής κοινωνικής συναίνεσης

Μαρτίου 13, 2012

«Θέλει όλοι μας να είμαστε ίσοι. Και να μην έχουμε ανώτερους! Δεν βλέπει τι γίνεται γύρω του; Είναι τρελός»!

Αυτή ήταν ανά τους αιώνες πάντα η απάντηση έναντι σε όσους τολμούσαν να τα βάλουν με τις κυρίαρχες αντιλήψεις. Μια απάντηση η οποία είναι η πιο αφοπλιστική από όσες μπορεί να σκεφτεί κάποιος. Αν κάποιος στιγματιστεί ως «πολιτικά ακραίος», ακριβώς η χρήση της λέξης «πολιτικά» του δίδει κάποια εγκυρότητα. Αν στιγματιστεί ως «τρομοκράτης», η λέξη «τρομοκρατία» συνεπάγεται πολιτικά/ιδεολογικά κίνητρα, μένει το ότι είχε κάτι να πει, παρόλο που ταυτόχρονα βαφτίζεται ως «κοινωνικά επικίνδυνος». Ακόμη κι αν στιγματιστεί ως κοινός εγκληματίας η συμφεροντολόγος, ακόμη κι αν αυτές οι λέξεις συνυποδηλώνουν εγωιστικά κίνητρα τα οποία υποτίθεται αντιτίθενται στις διακηρύξεις του, μένει ο πιο υποψιασμένος να διερωτάται τι τον οδήγησε στο «έγκλημα»- μήπως η ανάγκη αντίστασης (πιθανό με τρόπο λανθασμένο) σε μια κοινωνία-ζούγκλα;

Αν όμως τον βαφτίσουν τρελό; Αυτόματα χάνεται η οποιαδήποτε εγκυρότητα του ατόμου και άρα- σύμφωνα με το λογικά λανθασμένο αλλά ευρέως χρησιμοποιούμενο και αποδεκτό επιχείρημα «ad hominem»(προσωπική επίθεση, άλλως βλέπω το δάκτυλο και όχι το φεγγάρι) και η οποιαδήποτε εγκυρότητα των ιδεών του. Ακολουθεί η τροφοδότηση του με ψυχοφάρμακα και διάφορες άλλες «θεραπείες».

Ψυχοφάρμακα/ηλεκτροσόκ = άμεση καταστολή των διανοητικών-πνευματικών του λειτουργιών και βίαιη ανακατεύθυνση τους προς πιο «κοινωνικά αποδεκτές» κατευθύνσεις.

Η πιο «πολιτισμένη» «Συμβουλευτική» = το πιο πάνω, αλλά έμμεσα – και πιο ύπουλα;

Τελικά το ανήσυχο πνεύμα καταλήγει πραγματικά άρρωστος και φυτό ως αποτέλεσμα της «θεραπείας» – αναμενόμενο, όποιοι δεν μπορούν να «επανενταχθούν», δηλαδή να ξαναμπούν στο μαντρί, καλό θα ήταν να εξουδετερωθούν ως άτομα, και μαζί τους και όσα αυτοί πρεσβεύουν.

Αυτή ήταν η τύχη αμέτρητων. Από τον «ακραίο» υπέρμαχο των ατομικών και σεξουαλικών ελευθεριών Μαρκήσιο Ντε Σαντ (ο οποίος παρά την υποτιθέμενη τρέλα του δεν είχε κανένα πρόβλημα ακόμη και να εκτελεί χρέη μέλους της Εθνοσυνέλευσης κατά τη Γαλλική Επανάσταση)

en.wikipedia.org/wiki/Marquis_de_Sade

μέχρι τους «απροσάρμοστους» αντιφρονούντες των σταλινικών καθεστώτων της πρώην «Ε» «Σ» «Σ»  «»»Δ»»»

http://en.wikipedia.org/wiki/Political_abuse_of_psychiatry_in_the_Soviet_Union

μια τακτική που συνεχίζεται στη Ρωσία σήμερα από τον (πρώην πράκτορα της Κα Γκε Μπε) Πούτιν

http://mindhacks.com/2007/08/30/is-russia-entering-another-dark-age-of-psychiatry/

και τον εγκλεισμό του στιχουργού και μουσικοσυνθέτη και τραγουδιστή Νικόλα Άσιμου επειδή τολμούσε να τραγουδά χωρίς να του υπαγορεύουν οι δισκογραφικές τι να λέει και για πόσα και πόσο κώλο να δείχνει όπως κάποιες που ξέρουν μόνο να ξεντύνονται και γι’ αυτό γίνονται ινδάλματα (λέω γι’ αυτές που παρόλο που έχουν εκατομμύρια συνεχίζουν να το κάνουν με την θέληση τους λόγω απληστίας και όχι λόγω ανάγκης, όσες αναγκάζονται αντίθετα είναι θύματα που χρειάζονται στήριξη)

Σε κάθε εποχή, όσο υπήρχε και θα υπάρχει εξουσία, όσοι αντιστέκονται σε αυτή θα χαρακτηρίζονται με διάφορα διακοσμητικά επίθετα ώστε να μην μπορέσουν να περάσουν το μήνυμα τους στις μάζες. Αυτό θα ήταν επικίνδυνο για τους εξουσιαστές.

Έτσι λοιπόν αν ένα άτομο δεν δέχεται (είτε λόγω αξιοπρέπειας, είτε λόγω του ότι απλά δεν μπορεί να ανεκτεί) να ζει ως πλήρως καθορισμένο, ελεγχόμενο και υπάκουο αρνάκι χωρίς ατομική θέληση, χωρίς ύπαρξη, είναι τρελός. Αν   δεν δέχεται η ύπαρξη του και η εργασία του να τυγχάνουν της χείριστης εκμετάλλευσης και αυτός να απολαμβάνει να τον γαμάνε, δεν φταίει το σύστημα που μας αναγκάζει να ζούμε μια ζωή μίζερη ως εκμεταλλευόμενοι μισθωτοί σκλάβοι από μισθό σε μισθό, μια ζωή με δόσεις, δουλεύοντας 12 ώρες την ημέρα αν βρούμε δουλειά για ψίχουλα ενώ τα αφεντικά μας από τον μόχθο μας βγάζουν εκατομμύρια μόνο για να διατάζουν, αλλά το άτομο, που είναι «απροσάρμοστος».

Αυτά έχουν κάποια επιστημονική βάση;

http://www.szasz.com/2illegitimacy.pdf

http://www.szasz.com

και  όλα αυτά τα βιβλία

http://en.wikipedia.org/wiki/Category:Anti-psychiatry_books

και εδώ

http://www.whale.to/drugs/dsm_h.html

και εδώ

http://en.wikipedia.org/wiki/Anti-psychiatry#Tool_of_social_control

λένε πως ΟΧΙ

Χαρακτηριστικά, η «βίβλος των ψυχιατρικών διαταραχών» όπως λέγεται- που καθορίζει τι θεωρείται ασθένεια και τι όχι- αναθεωρείται με καθαρά υποκειμενικά κριτήρια

http://en.wikipedia.org/wiki/Diagnostic_and_Statistical_Manual_of_Mental_Disorders

και βασίζεται σε εγχειρίδιο του…στρατού των ΗΠΑ (που τα μέλη του εξολοθρεύουν αθώους αφγανούς χωρίς λόγο, αλλά όχι, αυτοί δεν είναι τρελοί)

http://www.ndtv.com/video/player/news/kandahar-massacre-karzai-demands-explanation/226157

«The manual evolved from systems for collecting census and psychiatric hospital statistics, and from a manual developed by the US Army»

(από το πιο πάνω άρθρο της wikipedia)

Ακόμη πιο χαρακτηριστικά, παλαιότερα και οι …ομοφυλόφιλοι (όπως πχ ο Κωνσταντίνος Π Καβάφης) εθεωρούντο τρελοί!

Δηλαδή αν υπήρχε ένα σύστημα όπως πχ στη Ρωμαική Αυτοκρατορία όπου όλοι έπρεπε να δεκτούν τον αυτοκράτορα ως θεό όσοι δεν τον δέχονταν θα ήταν τρελοί;

Αν υπήρχε ένα σύστημα όπως στην ΕΣΣΔ όπου όσοι διαφωνούσαν με τον Στάλιν ήταν «τρελοί», αυτό όντως ίσχυε;

Τώρα, αν υπήρχε ένα σύστημα όπου όσοι δεν δέχονταν ότι ζωή = δουλειά για 1000 ευρώ μισθό ενώ παράγω πολύ περισσότερα ως κέρδη για την εταιρεία που δουλεύω + καταναλώνω την κάθε βλακεία της τιβί + δέχομαι τις celebrities ως θεές είναι «τρελοί», αυτό θα ίσχυε;

Επειδή το τελευταίο προωθείται σήμερα!

Ακολουθεί ένα άρθρο από την ιστοσελίδα  mostlywater πάνω στο οποίο είχα την τύχη να «πέσω» γκουγκλάροντας, το οποίο μιλά για το πως τα πιο πάνω εφαρμόζονται στον καπιταλισμό (θα ακολουθήσει και μετάφραση στα ελληνικά σε αυτή την σελίδα που θα εισαχθεί μέσω edit).

Would We Have Drugged Einstein? How Anti-Authoritarianism Is Deemed a Mental Health Problem

We are increasingly marketing drugs that essentially «cure» anti-authoritarians.

By Bruce E. Levine; February 20, 2012 – AlterNet
http://www.alternet.org/story/154225

In my career as a psychologist, I have talked with hundreds of people previously diagnosed by other professionals with Oppositional Defiant Disorder, Attention Deficit Hyperactive Disorder, Anxiety Disorder and other psychiatric illnesses, and I am struck by 1) how many of those diagnosed are essentially anti-authoritarians; and 2) how those professionals who have diagnosed them are not.

Anti-authoritarians question whether an authority is a legitimate one before taking that authority seriously. Evaluating the legitimacy of authorities includes assessing whether or not authorities actually know what they are talking about, are honest, and care about those people who are respecting their authority. And when anti-authoritarians assess an authority to be illegitimate, they challenge and resist that authority — sometimes aggressively and sometimes passive-aggressively, sometimes wisely and sometimes not.

Some activists lament how few anti-authoritarians there appear to be in the United States. One reason could be that many natural anti-authoritarians are now psycho-pathologized and medicated before they achieve political consciousness of society’s most oppressive authorities.

Why Mental Health Professionals Diagnose Anti-Authoritarians with Mental Illness

Gaining acceptance into graduate school or medical school and achieving a PhD or MD and becoming a psychologist or psychiatrist means jumping through many hoops, all of which require much behavioral and attentional compliance with authorities, even those authorities one lacks respect for. The selection and socialization of mental health professionals tends to breed out many anti-authoritarians. Degrees and credentials are primarily badges of compliance. Those with extended schooling have lived for many years in a world where one routinely conforms to the demands of authorities. Thus for many MDs and PhDs, people different from them who reject this attentional and behavioral compliance appear to be from another world — a diagnosable one.

I have found that most psychologists, psychiatrists and other mental health professionals are not only extraordinarily compliant with authorities but also unaware of the magnitude of their obedience. And it also has become clear to me that the anti-authoritarianism of their patients creates enormous anxiety for these professionals, and their anxiety fuels diagnoses and treatments.

In graduate school, I discovered that all it took to be labeled as having “issues with authority” was not kissing up to a director of clinical training whose personality was a combination of Donald Trump, Newt Gingrich and Howard Cosell. When I was told by some faculty that I had “issues with authority,” I had mixed feelings about being so labeled. On the one hand, I found it amusing, because among the working-class kids I had grown up with, I was considered relatively compliant with authorities. After all, I had done my homework, studied and received good grades. However, while my new “issues with authority” label made me grin because I was now being seen as a “bad boy,” I was also concerned about just what kind of profession I had entered. Specifically, if somebody such as myself was labeled as having “issues with authority,” what were they calling the kids I grew up with who paid attention to many things that they cared about but didn’t care enough about school to comply there? Well, the answer soon became clear.

Mental Illness Diagnoses for Anti-Authoritarians

A 2009 Psychiatric Times article titled “ADHD & ODD: Confronting the Challenges of Disruptive Behavior” reports that “disruptive disorders,” which include Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) and Opposition Defiant Disorder (ODD), are the most common mental health problem of children and teenagers. ADHD is defined by poor attention and distractibility, poor self-control and impulsivity, and hyperactivity. ODD is defined as a “a pattern of negativistic, hostile, and defiant behavior without the more serious violations of the basic rights of others that are seen in conduct disorder”; and ODD symptoms include “often actively defies or refuses to comply with adult requests or rules” and “often argues with adults.”

Psychologist Russell Barkley, one of mainstream mental health’s leading authorities on ADHD, says that those afflicted with ADHD have deficits in what he calls “rule-governed behavior,” as they are less responsive to rules of established authorities and less sensitive to positive or negative consequences. ODD young people, according to mainstream mental health authorities, also have these so-called deficits in rule-governed behavior, and so it is extremely common for young people to have a “dual diagnosis” of AHDH and ODD.

Do we really want to diagnose and medicate everyone with “deficits in rule-governed behavior”?

Albert Einstein, as a youth, would have likely received an ADHD diagnosis, and maybe an ODD one as well. Albert didn’t pay attention to his teachers, failed his college entrance examinations twice, and had difficulty holding jobs. However, Einstein biographer Ronald Clark (Einstein: The Life and Times) asserts that Albert’s problems did not stem from attention deficits but rather from his hatred of authoritarian, Prussian discipline in his schools. Einstein said, “The teachers in the elementary school appeared to me like sergeants and in the Gymnasium the teachers were like lieutenants.” At age 13, Einstein read Kant’s difficult Critique of Pure Reason — because he was interested in it. Clark also tells us Einstein refused to prepare himself for his college admissions as a rebellion against his father’s “unbearable” path of a “practical profession.” After he did enter college, one professor told Einstein, “You have one fault; one can’t tell you anything.” The very characteristics of Einstein that upset authorities so much were exactly the ones that allowed him to excel.

By today’s standards, Saul Alinsky, the legendary organizer and author of Reveille for Radicals and Rules for Radicals, would have certainly been diagnosed with one or more disruptive disorders. Recalling his childhood, Alinsky said, “I never thought of walking on the grass until I saw a sign saying ‘Keep off the grass.’ Then I would stomp all over it.” Alinsky also recalls a time when he was 10 or 11 and his rabbi was tutoring him in Hebrew:

One particular day I read three pages in a row without any errors in pronunciation, and suddenly a penny fell onto the Bible….Then the next day the rabbi turned up and he told me to start reading. And I wouldn’t; I just sat there in silence, refusing to read. He asked me why I was so quiet, and I said, “This time it’s a nickel or nothing.” He threw back his arm and slammed me across the room.

Many people with severe anxiety and/or depression are also anti-authoritarians. Often a major pain of their lives that fuels their anxiety and/or depression is fear that their contempt for illegitimate authorities will cause them to be financially and socially marginalized, but they fear that compliance with such illegitimate authorities will cause them existential death.

I have also spent a great deal of time with people who had at one time in their lives had thoughts and behavior that were so bizarre they were extremely frightening for their families and even themselves; they were diagnosed with schizophrenia and other psychoses, but have fully recovered and have been, for many years, leading productive lives. Among this population, I have not met one person whom I would not consider a major anti-authoritarian. Once recovered, they have learned to channel their anti-authoritarianism into more constructive political ends, including reforming mental health treatment.

Many anti-authoritarians who earlier in their lives were diagnosed with mental illness tell me that once they were labeled with a psychiatric diagnosis, they got caught in a dilemma. Authoritarians, by definition, demand unquestioning obedience, and so any resistance to their diagnosis and treatment created enormous anxiety for authoritarian mental health professionals; and professionals, feeling out of control, labeled them “non-compliant with treatment,” increased the severity of their diagnosis, and jacked up their medications. This was enraging for these anti-authoritarians, sometimes so much so that they reacted in ways that made them appear even more frightening to their families.

There are anti-authoritarians who use psychiatric drugs to help them function, but they often reject psychiatric authorities’ explanations for why they have difficulty functioning. So, for example, they may take Adderall (an amphetamine prescribed for ADHD), but they know that their attentional problem is not a result of a biochemical brain imbalance but rather caused by a boring job. And similarly, many anti-authoritarians in highly stressful environments will occasionally take prescribed benzodiazepines such as Xanax even though they believe it would be safer to occasionally use marijuana but can’t because of drug testing on their job.

It has been my experience that many anti-authoritarians labeled with psychiatric diagnoses usually don’t reject all authorities, simply those they’ve assessed to be illegitimate ones, which just happens to be a great deal of society’s authorities.

Maintaining the Societal Status Quo

Americans have been increasingly socialized to equate inattention, anger, anxiety, and immobilizing despair with a medical condition, and to seek medical treatment rather than political remedies. What better way to maintain the status quo than to view inattention, anger, anxiety, and depression as biochemical problems of those who are mentally ill rather than normal reactions to an increasingly authoritarian society? [Emphasis added – MW]

The reality is that depression is highly associated with societal and financial pains. One is much more likely to be depressed if one is unemployed, underemployed, on public assistance, or in debt (for documentation, see “400% Rise in Anti-Depressant Pill Use”). And ADHD-labeled kids do pay attention when they are getting paid, or when an activity is novel, interests them, or is chosen by them (documented in my book Commonsense Rebellion).

In an earlier dark age, authoritarian monarchies partnered with authoritarian religious institutions. When the world exited from this dark age and entered the Enlightenment, there was a burst of energy. Much of this revitalization had to do with risking skepticism about authoritarian and corrupt institutions and regaining confidence in one’s own mind. We are now in another dark age, only the institutions have changed. Americans desperately need anti-authoritarians to question, challenge, and resist new illegitimate authorities and regain confidence in their own common sense.

In every generation there will be authoritarians and anti-authoritarians. While it is unusual in American history for anti-authoritarians to take the kind of effective action that inspires others to successfully revolt, every once in a while a Tom Paine, Crazy Horse or Malcolm X come along. So authoritarians financially marginalize those who buck the system, they criminalize anti-authoritarianism, they psycho-pathologize anti-authoritarians, and they market drugs for their “cure.”

Bruce E. Levine is a clinical psychologist and author of Get Up, Stand Up: Uniting Populists, Energizing the Defeated, and Battling the Corporate Elite.

Τυνισία-παράδειγμα ΑΓΩΝΑ,ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ,ΝΙΚΗΣ!

Ιανουαρίου 19, 2011

Τυνισία,μια ακόμη υποτιθέμενη «Δημοκρατία»,υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ ούτως ώστε να μπορούν να έχουν συμμάχους στην περιοχή,κοντά στα πετρέλαια.

http://en.wikipedia.org/wiki/Tunisia_%E2%80%93_United_States_relations

καθώς και τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ γαλλική κυβέρνηση

http://latimesblogs.latimes.com/babylonbeyond/2011/01/tunisia-france-iran-neda-uprisings-protests-police-support-crackdown.html

του αρχιφασίστα ρατσιστή φταίω-την-κρίση-του-κεφαλαίου-στους-ρομά Σαρκοζύ

Ελευθερία(?),Ισότητα(?),Αδελφότητα(?)

Με την έλλειψη ελευθεριών που χαρακτηρίζει οποιαδήποτε περιοχή στην οποία μπλέκεται η αμερικανική εξωτερική πολιτική(δες Ιράκ,Αφγανιστάν,Ελλάδα-χούντα κοκ).

Με έναν (ισόβιο τα τελευταία 23 χρόνια) «πρόεδρο»-δικτάτορα(Μπεν Αλί) ο οποίος ήταν ο φόβος και ο τρόμος του καταπιεσμένου λαού,ο οποίος υπέφερε από ανεργία και οικονομική ένδεια ενώ η κλίκα του δικτάτορα απελάμβανε την χλιδή.

Με τις απαραίτητες «ελεύθερες εκλογές»

On October 25, 2009, national elections to elect the president and parliament were held in Tunisia in what was described by a Human Rights Watch report as «an atmosphere of repression».[56] Ben Ali faced three candidates, two of whom said they actually supported the incumbent[citation needed]. No independent observer was allowed to monitor the vote.[citation needed] Zinedine Ben Ali, won a landslide victory, with 89.62%. His opponent, Mohamed Bouchiha, received 5.01%. The candidate who was most critical of the regime, Ahmed Ibrahim, of the Ettajdid party, received only 1.57% after a campaign in which he was not allowed to put posters up or hold any kind of meeting.[57] The president’s party, the CDR, also got the majority of votes for the parliamentary election, 84.59%. The Movement of Socialist Democrats party received 4.63%

(wikipedia)

ούτως ώστε ο δικτάτορας να έχει και την απαιτούμενη «νομιμοποίηση».

Όμως ο λαός ήξερε από πρώτο χέρι την αλήθεια,μια αλήθεια που o Μοχάμεντ Μπουαζίζι αντιμετώπισε από πρώτο χέρι,όταν αφού μετά από μακροχρόνια ανεργία μετά τις σπουδές του,σε μια προσπάθεια να επιβιώσει πουλώντας φρούτα στους δρόμους δέκτηκε την καταστολή από τις δυνάμεις της «τάξης» επειδή «δεν είχε άδεια»-δηλ δεν μπορούσε να δωροδοκήσει για να πάρει άδεια.Στην απόγνωση του,αποφάσισε να θέσει τέρμα στην ζωή του αυτοπυρπολούμενος.

Εν τω μεταξύ,η οργάνωση wikileaks

http://213.251.145.96/

γνωστή για τις αποκαλύψεις σχετικά με τα άπλυτα των διεφθαρμένων κυβερνήσεων,οικονομικών παραγόντων και γενικότερα των ελίτ ανά το παγκόσμιο,αλλά και την άγρια καταστολή που δέκτηκε και δέχεται

Η αλήθεια ΑΚΟΜΗ δεν φιμώνεται

εδημοσίευσε το ακόλουθο απόρρητο τηλεγράφημα,ενδεικτικό της κατάστασης

¶1. (S) According to Transparency International’s annual survey and Embassy contacts’ observations, corruption in Tunisia is getting worse. Whether it’s cash, services, land, property, or yes, even your yacht, President Ben Ali’s family is rumored to covet it and reportedly gets what it wants. Beyond the stories of the First Family’s shady dealings, Tunisians report encountering low-level corruption as well in interactions with the police, customs, and a variety of government ministries. The economic impact is clear, with Tunisian investors — fearing the long-arm of «the Family» — forgoing new investments, keeping domestic investment rates low and unemployment high (Refs G, H). These persistent rumors of corruption, coupled with rising inflation and continued unemployment, have helped to fuel frustration with the GOT and have contributed to recent protests in southwestern Tunisia (Ref A). With those at the top believed to be the worst offenders, and likely to remain in power, there are no checks in the system. End Summary.

The Sky’s the Limit

¶2. (C) According to Transparency International’s 2007 index, the perception is that corruption in Tunisia is getting worse. Tunisia’s ranking on the index dropped from 43 in 2005 to 61 in 2007 (out of 179 countries) with a score of 4.2 (with 1 the most corrupt and 10 the least corrupt). Although corruption is hard to verify and even more difficult to quantify, our contacts all agree that the situation is headed in the wrong direction. When asked whether he thought corruption was better, worse, or the same, XXXXXXXXXXXX exclaimed in exasperation, «Of course it’s getting worse!»He stated that corruption could not but increase as the culprits looked for more and more opportunities. Joking about Tunisia’srising inflation, he said that even the cost of bribes was up. «A traffic stop used to cost you 20 dinars and now it’s up to 40 or 50!»

All in the Family

¶3. (S) President Ben Ali’s extended family is often cited as the nexus of Tunisian corruption. Often referred to as a quasi-mafia, an oblique mention of «the Family» is enough to indicate which family you mean. Seemingly half of the Tunisian business community can claim a Ben Ali connection through marriage, and many of these relations are reported to have made the most of their lineage. Ben Ali’s wife, Leila Ben Ali, and her extended family — the Trabelsis — provoke the greatest ire from Tunisians. Along with the numerous allegations of Trabelsi corruption are often barbs about their lack of education, low social status, and conspicuous consumption. While some of the complaints about the Trabelsi clan seem to emanate from a disdain for their nouveau riche inclinations, Tunisians also argue that the Trabelsis strong arm tactics and flagrant abuse of the system make them easy to hate. Leila’s brother Belhassen Trabelsi is the most notorious family member and is rumored to have been involved in a wide-range of corrupt schemes from the recent Banque de Tunisie board shakeup (Ref B) to property expropriation and extortion of bribes. Leaving the question of their progenitor aside, Belhassen Trabelsi’s holdings are extensive and include an airline, several hotels, one of Tunisia’s two private radio stations, car assembly plants, Ford distribution, a real estate development company, and the list goes on. (See Ref K for a more extensive list of his holdings.) Yet, Belhassen is only one of Leila’s ten known siblings, each with their own children. Among this large extended family, Leila’s brother Moncef and nephew Imed are also particularly important economic actors.

¶4. (S/NF) The President is often given a pass, with many Tunisians arguing that he is being used by the Trabelsi clan and is unaware of their shady dealings. XXXXXXXXXXXX a strong supporter of the government and member of XXXXXXXXXXXX, told the Ambassador that the problem is not Ben Ali, but «the Family» going too far and breaking the rules. Nevertheless, it is hard to believe Ben Ali is not aware, at least generally, of the growing corruption problem. This might also reflect the seeming geographical divisions between the Ben Ali and Trabelsi fiefdoms, with the Ben Ali clan reportedly focused on the central coastal regional and the Trabelsi clan operating out of the greater Tunis area and therefore, generating the bulk of the gossip. The Ben Ali side of the Family and his children and in-laws from his first marriage are also implicated in a number of stories. Ben Ali has seven siblings, of which his late brother Moncef was a known drug trafficker, sentenced in absentia to 10 years prison in the French courts. Ben Ali has three children with his first wife Naima Kefi: Ghaouna, Dorsaf and Cyrine. They are married respectively to Slim Zarrouk, Slim Chiboub, and Marouane Mabrouk — all significant economic powers.

This Land is Your Land, This Land is My Land

¶5. (S/NF) With real estate development booming and land prices on the rise, owning property or land in the right location can either be a windfall or a one-way ticket to expropriation. In summer 2007, Leila Ben Ali received a desirable tract of land in Carthage for free from the GOT in order to build the for-profit Carthage International School (Ref F). In addition to the land, the school received a 1.8 million dinar (US $1.5 million) gift from the GOT, and within a matter of weeks the GOT had built new roads and stoplights to facilitate school access. It has been reported that Ms. Ben Ali has sold the Carthage International School to Belgian investors, but the Belgian Embassy has as yet been unable to confirm or discount the rumor. XXXXXXXXXXXX asserted that the school was indeed sold for a huge, but undisclosed sum.He noted any such sale would be pure profit since Ms. Ben Ali’s received land, infrastructure, and a hefty bonus at no cost.

¶6. (S/NF) Construction on an enormous and garish mansion has been underway next to the Ambassador’s residence for the past year. Multiple sources have told us that the home is that of Sakhr Materi, President Ben Ali’s son-in-law and owner of Zitouna Radio. This prime real estate was reportedly expropriated from its owner by the GOT for use by the water authority, then later granted to Materi for private use. A cafe owner recounted a similar tale to an Embassy employee, reporting that Belhassen Trabelsi forced him to trade in a cafe he previously owned in a prime location for his current cafe. The cafe owner stated Trabelsi told him he could do whatever he wanted there; if 50 dinar bribes to the police were not effective, Trabelsi said the owner had only to call him and he would «take care of it.»Yacht Wanted

¶6. (S/NF) In 2006, Imed and Moaz Trabelsi, Ben Ali’s nephews, are reported to have stolen the yacht of a well-connected French businessman, Bruno Roger, Chairman of Lazard Paris. The theft, widely reported in the French press, came to light when the yacht, freshly painted to cover distinguishing characteristics, appeared in the Sidi Bou Said harbor. Roger’s prominence in the French establishment created a potential irritant in bilateral relations and according to reports, the yacht was swiftly returned. The stolen yacht affair resurfaced in early 2008 due to an Interpol warrant for the two Trabelsis. In May, the brothers were brought before Tunisian courts, in a likely effort to satisfy international justice. The outcome of their case has not been reported.

Show Me Your Money

¶7. (S) Tunisia’s financial sector remains plagued by serious allegations of corruption and financial mismanagement. Tunisian business people joke that the most important relationship you can have is with your banker, reflecting the importance of personal connections rather than a solid business plan in securing financing. The legacy of relationship-based banking is a sector-wide rate of non-performing loans that is 19 percent, which remains high but is lower than a high of 25 percent in 2001 (Ref I). Embassy contacts are quick to point out that many of these loans are held by wealthy Tunisian business people who use their close ties to the regime to avoid repayment (Ref E). Lax oversight makes the banking sector an excellent target of opportunity, with multiple stories of «First Family» schemes. The recent reshuffle at Banque de Tunisie (Ref B), with the Foreign Minister’s wife assuming the presidency and Belhassen Trabelsi named to the board, is the latest example. According to a representative from Credit Agricole, Marouane Mabrouk, another of Ben Ali’s sons-in-law, purchased a 17 percent share of the former Banque du Sud (now Attijari Bank) shares immediately prior to the bank’s privatization. This 17 percent share was critical to acquiring controlling interest in the bank since the privatization represented only a 35 percent share in the bank. The Credit Agricole rep stated that Mabrouk shopped his shares to foreign banks with a significant premium, with the tender winner, Spanish-Moroccan Santander-Attijariwafa ultimately paying an off the books premium to Mabrouk. XXXXXXXXXXXX recounted that when he was still at his bank he used to receive phone calls from panicked clients who stated that Belhassen Trabelsi had asked them for money. He did not indicate whether he advised them to pay.

The Trickle Down Effect

¶8. (S) While the stories of high-level, Family corruption are among the most flagrant and oft-repeated, Tunisians report encountering low-level corruption more frequently in their daily lives. Speeding tickets can be ignored, passports can be expedited, and customs can be bypassed — all for the right price. Donations to the GOT’s 26-26 Fund for development or to the Bessma Society for the Handicapped — Leila Ben Ali’s favored charity — are also believed to grease the wheels. Hayet Louani (protect), a well-connected member of Parliament, faced increased pressure from the GOT after refusing several «requests» to donate money to Trabelsi’s soccer team. XXXXXXXXXXXX reported that customs inspectors demanded 10,000 dinars to get his goods through customs; he did not reveal whether or not he acquiesced to the demand.

¶9. (S) Nepotism is also believed to play a significant role in awarding scholarships and offering jobs. Knowing the right people at the Ministry of Higher Education can determine admission to the best schools or can mean a scholarship for study abroad. An Embassy FSN stated that the Director of International Cooperation, a long-time contact, offered to give his son a scholarship to Morocco on the basis of their acquaintance. If you do not know someone, money can also do the trick. There are many stories of Tunisians paying clerks at the Ministry of Higher Education to get their children into better schools than were merited by their test scores. Government jobs — a prize in Tunisia — are also believed to be doled out on the basis of connections. Leila Ben Ali’s late mother, Hajja Nana, is also reported to have acted as a broker for both school admissions and government job placement, providing her facilitation services for a commission. Among the complaints from the protestors in the mining area of Gafsa were allegations that jobs in the Gafsa Phosphate Company were given on the basis of connections and bribery.

Mob Rule?

¶10. (S/NF) The numerous stories of familial corruption are certainly galling to many Tunisians, but beyond the rumors of money-grabbing is a frustration that the well-connected can live outside the law. One Tunisian lamented that Tunisia was no longer a police state, it had become a state run by the mafia. «Even the police report to the Family!» he exclaimed. With those at the top believed to be the worst offenders, and likely to remain in power, there are no checks in the system. The daughter of a former governor recounted that Belhassen Trabelsi flew into her father’s office in a rage — even throwing an elderly office clerk to the ground — after being asked to abide by laws requiring insurance coverage for his amusement park.

Her father wrote a letter to President Ben Ali defending his decision and denouncing Trabelsi’s tactics. The letter was never answered, and he was removed from his post shortly thereafter. The GOT’s strong censorship of the press ensures that stories of familial corruption are not published. The Family’s corruption remains a red line that the press cross at their own peril. Although the February imprisonment of comedian Hedi Oula Baballah was ostensibly drug-related, human rights groups speculate his arrest was punishment for a 30 minute stand-up routine spoofing the President and his in-laws (Tunis D). International NGOs have made the case that the harsh prison conditions faced by journalist Slim Boukdhir, who was arrested for failing to present his ID card and insulting a police officer, are directly related to his articles criticizing government corruption. Corruption remains a topic relegated to hushed voices with quick glances over the shoulder.The Elephant in the Room

¶11. (S) Several Tunisian economists argue that it does not matter whether corruption is actually increasing because «perception is reality.» The perception of increasing corruption and the persistent rumors of shady backroom dealings has a negative impact on the economy regardless of the veracity. Contacts tell us they afraid to invest for fear that the family will suddenly want a cut. «What’s the point?» Alaya Bettaieb asked, «The best case scenario is that my investment succeeds and someone important tries to take a cut.» Persistently low domestic investment rates bear this out (Ref H). Foreign bank accounts, while illegal, are reportedly commonplace. A recent Ministry of Finance amnesty to encourage Tunisians to repatriate their funds has been an abject failure. Bettaeib stated that he plans to incorporate his new business in Mauritania or Malta, citing fear of unwanted interference. Many economists and business people note that strong investment in real estate and land reflects the lack of confidence in the economy and an effort to keep their money safe (Ref C).

¶12. (S) Thus far, foreign investors have been undeterred, and according to Tunisian business contacts, largely unaffected. Foreign investment continues to flow in at a healthy rate, even excluding the privatizations and huge Gulf projects which have yet to get underway. Foreign investors more rarely report encountering the type of extortion faced by Tunisians, perhaps reflecting that foreign investors have recourse to their own embassies and governments. British Gas representatives told the Ambassador they had not encountered any impropriety. XXXXXXXXXXXX stated that several years ago Belhassen Trabelsi attempted to strong arm a German company producing in the offshore sector, but that after the German Embassy intervened Trabelsi was explicitly cautioned to avoid offshore companies. Despite pronouncements about increasing domestic investment, the GOT focuses heavily on increasing FDI flows to the country, particularly in the offshore sector. Nevertheless, there are still several examples of foreign companies or investors being pressured into joining with the «right» partner. The prime example remains McDonald’s failed entry into Tunisia. When McDonald’s chose to limit Tunisia to one franchisee not of the GOT’s choosing, the whole deal was scuttled by the GOT’s refusal to grant the necessary authorization and McDonald’s unwillingness to play the game by granting a license to a franchisee with Family connections.

Comment

¶13. (S) Although the petty corruption rankles, it is the excesses of President Ben Ali’s family that inspire outrage among Tunisians. With Tunisians facing rising inflation and high unemployment, the conspicuous displays of wealth and persistent rumors of corruption have added fuel to the fire. The recent protests in the mining region of Gafsa provide a potent reminder of the discontent that remains largely beneath the surface. This government has based its legitimacy on its ability to deliver economic growth, but a growing number of Tunisians believe those as the top are keeping the benefits for themselves.

¶14. (S) Corruption is a problem that is at once both political and economic. The lack of transparency and accountability that characterize Tunisia’s political system similarly plague the economy, damaging the investment climate and fueling a culture of corruption. For all the talk of a Tunisian economic miracle and all the positive statistics, the fact that Tunisia’s own investors are steering clear speaks volumes. Corruption is the elephant in the room; it is the problem everyone knows about, but no one can publicly acknowledge. End Comment.

Η αυτοπυρπόληση,μαζί με τις πιο πάνω αποκαλύψεις, ήταν η αφορμή για τον λαό της Τυνισίας,που ξέσπασε,με απεργίες,δυναμικές κινητοποιήσεις,και συμπλοκές με τις δυνάμεις καταστολής,με περισσότερους των 100 νεκρούς.

Το καθεστώς,αφού η κήρυξη καθεστώτος «εκτάκτου ανάγκης»(=στρατιωτικός νόμος)και οι δεκάδες νεκρών δεν μπόρεσαν να σταματήσουν την οργή του κόσμου,αποφάσισε να εγκαταλείψει την εξουσία.

Τότε,όλως «εξ απροόπτου»,οι ΗΠΑ και η Γαλλία,που μέχρι τότε αποτελούσαν τους καλύτερους συμμάχους του καθεστώτος,μπροστά στην αναμενόμενη αντίδραση της κοινής γνώμης ανά το παγκόσμιο-και έχοντας εις γνώσιν τους την οργή των ευρωπαίων σχετικά με την νεοφιλελεύθερη με αφορμή την κρίση αντεπίθεση κατά των λαικών κατακτήσεων

Τα χειρότερα έρχονται…οι μισθωτοί σκλάβοι (όλοι μας) το μυρίζονται?

έσπευσαν να «καταδικάσουν» το καθεστώς,μη δίδοντας ασυλία στον Μπεν Αλί-ξέροντας ότι υπήρχε η σύμμαχος τους ισλαμοφασιστική Σαουδική Αραβία για αυτό

http://en.news.maktoob.com/20090000547904/Saudi_Arabia_takes_in_Ben_Ali_and_family/Article.htm

Αν το κίνημα δεν σταθεί ικανό να οδηγήσει στην μη ανατρέψιμη ανατροπή αυτού καθαυτού του πολιτικού συστήματος και όχι απλά ενός συγκεκριμένου δικτάτορα  θα έρθει μάλλον νέος «πρόεδρος»-δες Κιργιστάν.

http://en.wikipedia.org/wiki/2010_Kyrgyzstani_uprising

(να δούμε τότε μετά από πόσες μέρες  θα κανονίσουν,και αυτοί διεφθαρμένοι από την εξουσία,συμφωνίες με τους άρχοντες σε Τυνησία και Δύση)…

επειδή,εκτός από τις θυσίες και το θάρρος του λαού,χρειάζεται πολιτική-ταξική-κοινωνική συνείδησηγια να καταστεί δυνατή η υιοθέτηση πολιτικών προτάσεων ανατροπής του υπάρχοντος άδικου συστήματος(καπιταλισμός,»αντιπροσωπευτική δημοκρατία» των 5ετών αυτοκρατόρων,τα οποία δίδουν χώρο για καλλιέργεια δικτατόρων) στην ολότητα του και την αντικατάσταση του με καθεστώς άμεσης δημοκρατίας με εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής και του κεφαλαίου.

Οι λαικές επιτροπές που δημιουργήθηκαν-όπως και στην Ελλάδα μετά τα Δεκεμβριανά του 2008

Τέτοιες μέρες

δίδουν μια κάποια ελπίδα αν όχι για ανατροπή σε βάθος,τουλάχιστο για καλλιέργεια πνεύματος,συνείδησης,νοοτροπίας,οργάνωσης και δομών κοινωνικής αυτοοργάνωσης/πάλης στην χώρα.

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1249040

Τώρα οι λαοί σε γειτονικές χώρες (με καθεστώτα δικτατορίας μαριονέτες των ΗΠΑ) παραδειγματίζονται.

Η Αλγερία ήδη ταλανίζεται από «ταραχές».

http://www.guardian.co.uk/world/2011/jan/07/algeria-riots-food-prices

και το καθεστώς της Αιγύπτου αναμένει την σειρά του

http://www.guardian.co.uk/world/2011/jan/18/mohamed-elbaradei-tunisia-egypt

(οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές φυσικά τρέμουν,αφού ανατροπή φιλικών προς αυτούς καθεστώτων σε Τυνισία,Αλγερία,Αίγυπτο,με δεδομένη την εχθρική προς αυτούς στάση της Συρίας και την αμφίβολη θέση της Τουρκίας μετά την χειροτέρεψη των διπλωματικών της σχέσεων με το Ισραήλ-ειδικά μετά την κρίση με τον Στόλο της Ελευθερίας,και την συνεχή υποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων στο μέτωπο του Αφγανιστάν και ένα «μη συνεργάσιμο» Πακιστάν θα θέσει σε κίνδυνο τα συμφέροντα του ιμπεριαλιστικού τους συμμάχου-ορμητηρίου για τα πετρέλαια στην περιοχή,του Ισραήλ,και την στρατηγική τους για το Ιράκ.Επίσης όμως οι λαοί της Ευρώπης έχουν ακόμη ένα παράδειγμα αντίστασης κατά της καταπίεσης,χρήσιμο για παραδειγματισμό σχετικά με την νεοφιλελεύθερη αντεπίθεση των μεγαλοτραπεζιτών του ΔΝΤ και την «κρίση»)

Ο χειμώνας στην Μ Ανατολή προβλέπεται θερμός,όπως το μεσημέρι στην έρημο

Το ίδιο και στην Ελλάδα και την Ευρώπη

Ο λαός της Ελλάδας συνεχίζει την αντίσταση-Καμία κάμψη μέχρι την ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Στην Κύπρο ακόμη τίποτα.

ΠΟΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ???

ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΣΑΚΩΝΟΜΑΣΤΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟ ΕΧΘΡΟ???

Ο λαός της Ελλάδας συνεχίζει την αντίσταση-Καμία κάμψη μέχρι την ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Δεκέμβριος 16, 2010

Στην μεγαλειώδη  απεργία της 5ης Μαίου, εκατοντάδες χιλιάδες βγήκαν μαχητικά στους δρόμους ζητώντας τα αυτονόητα-μισθούς,συντάξεις,κοινωνική πρόνοια-τα οποία η εντολοδόχος κυβέρνηση Παπανδρέου θυσιάζει στον βωμό του χρέους των ντόπιων και ξένων τραπεζιτών(τρόικα ΕΕ/ΕΚΤ/ΔΝΤ),με τον αγανακτισμένο λαό να αντιστέκεται,ενώ το καθεστώς των πιο πάνω προσπαθεί με κάθε είδους προπαγάνδα και καταστολή να αποσοβήσει τον κίνδυνο γενικευμένης εξέγερσης.

Επιστρατεύοντας τον φόβο των «κακών τρομοκρατών» και την «Δικαιοσύνη»

Οι τρομοκράτες τοποτηρητές του ΔΝΤ τους βαφτίζουν όλους τρομοκράτες

«έγκριτους»-πλην ξεπουλημένους- ακαδημαικούς

Ανάλυση των απόψεων του “εθνικού” μας νομπελίστα σχετικά με την οικονομία

παλιές συνταγές

Σχολιασμός εγχειριδίου καταπίεσης

Know your enemy-τακτικές των διεθνών τραπεζιτών(δες ΔΝΤ)και των υποτελών κυβερνήσεων για αποτελεσματική καταπίεση!

και όταν όλα τα άλλα αποτύχουν,καθαρή βαρβαρότητα

Η βαρβαρότητα του καθεστώτος σε όλο της το μεγαλείο-ακόμη και ενάντια σε εγκύους!

ούτως ώστε ο λαός να δεχθεί αυτά

Νέα,φρέσκα μέτρα!Πάρε,κόσμε,εξαθλίωση!

Οι εξοπλισμοί μας έλειπαν!

Τα χειρότερα έρχονται…οι μισθωτοί σκλάβοι (όλοι μας) το μυρίζονται?

Το τανγκό της οργής -ΕΞΑΝΤΑΣ

Τα σχέδια των τραπεζιτών που ελέγχουν τον πλανήτη

Τότε,λοιπόν,στις 5 Μαίου,έγιναν αυτά

Ο ΛΑΟΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΞΕΓΕΙΡΕΤΑΙ!(και κάποιοι άλλοι μας λένε για νεκρούς,οι οποίοι όπως λένε αυτόπτες μάρτυρες ΠΕΘΑΝΑΝ ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΙΧΑΝ ΚΛΕΙΔΩΣΕΙ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ!)

και κάποιοι,για ευνόητους λόγους,επικεντρώθηκαν στις υποτιθέμενες(αντί τις πραγματικές) αιτίες αυτών

Καταγγελία από υπάλληλο της Μαρφίν Λαικής-ορίστε ποιοι φταίνε για τους νεκρούς!

ούτως ώστε ο κόσμος να ξανακλειστεί σπίτια του.

Κάτι που όμως δεν έγινε σε βάθος χρόνου,αφού μπορεί η ορμή της τότε κατάστασης να είχε περάσει,αλλά ο λαός,μη έχοντας πλέον τίποτα να χάσει από ένα σημείο και μετά-αφού πλέον του τα έχουν πάρει όλα-συνέχισε να αγωνίζεται,με καθημερινές απεργίες και πράξεις αντίστασης,από το κίνημα κατά της πληρωμής των διοδίων,μέχρι τις στάσεις των φορτηγατζήδων,μέχρι τις καταλήψεις πανεπιστημιακών σχολών,μέχρι και τον ένοπλο αγώνα.

Χθες,15 Δεκεμβρίου,γενική απεργία,ο ελληνικός λαός βγήκε ξανά στους δρόμους,διεκδικώντας τα αυτονόητα.

300 000 κόσμος,με συντηρητικές εκτιμήσεις.

Οι περισσότεροι χωρίς την χειραγώγηση των πουλημένων στο σύστημα συνδικάτων(ΠΑΜΕ/ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ).

Ταράζοντας ξανά τα «ήρεμα» νερά της κοινωνίας,δείχνοντας ξανά ότι δεν μπορεί να υπάρξει ανοχή σε όσους καταπιέζουν την μεγάλη πλειοψηφία του εργαζόμενου ελληνικού λαού προς ώφελος όσων θέλουν να ελέγχουν την μοίρα του πλανήτη(ΔΝΤ και λοιπή μαφία)και των ντόπιων τοποτηρητών τους.

Τα μαντρόσκυλα του συστήματος(ΕΛΑΣ κοκ)ξανά στους δρόμους,να καταστείλουν,χρησιμοποιώντας το τελευταίο όπλο που τους έχει απομείνει,αφού ο πεινασμένος δεν ακούει προπαγάνδα.

Από τις ταξικές συμπλοκές που ακολούθησαν έρχονται και οι παρακάτω εικόνες.

 

 

 

 

 

 

και άλλα πολλά…

μέχρι οι άρχοντες να μην έχουν που να κρυφτούν…

Know your enemy-τακτικές των διεθνών τραπεζιτών(δες ΔΝΤ)και των υποτελών κυβερνήσεων για αποτελεσματική καταπίεση!

Σεπτεμβρίου 16, 2010

(αναδημοσίευση από indymedia, σχολιασμός εδώ)

Σχολιασμός εγχειριδίου καταπίεσης

Εγχειρίδιο για τις τακτικές του ΔΝΤ και των υποτελών χωρών του.

από Διαλεκτικός ατομικιστής 5:51μμ, Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου 2010
(Τροποποιήθηκε 5:53μμ, Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου 2010)
Ο ωμός τσελεμεντές του ΔΝΤ για συντριβή υπόδουλων λαών (Christian Morrissonʼs “The Political Feasibility of Adjustment”) Posted on 30/08/2010 by OMADEON i13 VotesQuantcast
Αυτές οι οδηγίες επιβολής αντιλαϊκών μέτρων γράφτηκαν πριν μερικά χρόνια από τον Christian Morrison (στέλεχος του ΟΟΣΑ).  Αυτό το εγχειρίδιο του καλού… δικτάτορα περιέχει λεπτομερείς οδηγίες για τη συντριβή ολόκληρων λαών, με το πρόσχημα των (λεγόμενων) διαρθρωτικών αλλαγών στις οικονομίες των χωρών τους. Το έγγραφο είναι του ΟΟΣΑ,  αλλά προορίστηκε για χρήση από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα , καθώς και από υποτελείς (σε αυτούς)… κατοχικές κυβερνήσεις (όπως η δική μας)!
 

Αυτή την ανάρτηση, ήθελα να την κάνω εδώ και πολύν καιρό, αλλά… όχι χωρίς κάποια έρευνα για περισσότερα στοιχεία (και διασταυρώσεις τους). Ο “τσελεμεντές” περιέχει και οδηγίες… παράκαμψης της αντι-συνταγματικότητας (των αντι-λαϊκών μέτρων του ΔΝΤ) σε ορισμένες χώρες, καθώς και “ευγενικά διατυπωμένες” συστάσεις προς τις (κατοχικές) κυβερνήσεις να πετσοκόψουν το δικαίωμα της απεργίας και να επιμηκύνουν τη διάρκεια της παραμονής τους στην εξουσία (π.χ. 5 αντί για 4 χρόνια) έτσι ώστε να μπορέσουν να εφαρμόσουν τα αντι-λαϊκά μέτρα.  Ειδικά για το θέμα των… υπερβολικά δημοκρατικών (!) Εθνικών Συνταγμάτων, όταν αυτά  εμποδίζουν τις (νεοφιλελεύθερες)  μεταρρυθμίσεις, ο συγγραφέας ανάφερε σαν παράδειγμα το Εκουαντόρ, στο οποίο (δήθεν) “δεν εφαρμόστηκαν” οι “σωστές πολιτικές” λόγω του συντάγματός του. Ομως… αν κρίνω από τα στοιχεία που βρήκα για το Εκουαντόρ, όχι μόνο εφαρμόστηκαν οι ίδιες (αισχρές) πολιτικές (του ΔΝΤ) αλλά οι εξαιρετικά αρνητικές συνέπειές τους και οι διάτρητοι (αρπαχτικοί) στόχοι τους, άφησαν εποχήΗ “βοήθεια” του ΔΝΤ προς το Ecuador είχε κύριο σκοπό να βοηθήσει τις Τράπεζες και όχι το λαό, σύμφωνα με δημοσίευμα της διεθνούς οικολογικής οργάνωσης “Φίλοι της Γης(το 1999, τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του παρόντος “τσελεμεντέ”):

...The IMF loans will increase Ecuadorʼs debt by 15 percent. It is extremely unclear how the country will be able to service this higher debt, particularly since the government has already cut social programmes to zero. What is clear is that these loans will not benefit Ecuadorians, but are simply a way to keep the international banking system afloat. The IMF requirement on the free flow of investments is indicative of its strategy for the implementation of MAI-type agreements, even in the absence of an overarching international accord…

Πιο πρόσφατο (2006) ειναι το εξής αποκαλυπτικό άρθρο:

…όπου ο υπουργός οικονομικών του Εκουαντόρ κατηγόρησε ανοιχτά τους αξιωματούχους του ΔΝΤ ότι προσπάθησαν να του… υπαγορεύσουν το ΤΙ να κρύψει και το ΤΙ να φανερώσει (από τις πολιτικές τους) στο λαό της χώρας του!

UPDATE: Στον ʽΤσελεμεντέʼ είχε αναφερθεί συνοπτικά και ο Herr. K (Η μετατροπή της Ευρώπης σε τρίτο κόσμο αρχίζει από την Ελλάδα) στο δεύτερο blog του, βασιζόμενος σε ένα κείμενο του Γάλλου πανεπιστημιακού B. Conte (γαλλικά).

Αντιγράφω τώρα εδώ, την εξαιρετική ανάρτηση του blog cornelsen, που δυστυχώς αδικήθηκε πολύ (με μόνο 768 αναγνώστες μέχρι τώρα):

Οδηγίες εφαρμογής των μέτρων τού Μνημονίου (Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010, cornelsen)

Συνεχίζω το άρθρο τού ΗΡΑΚΛΗ http://irasot.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=25821&blid=25 από ένα άλλο σημείο. Πριν μερικά χρόνια γράφτηκε από τον κ. Christian Morrisson, Υπάλληλο του ΟΟΣΑ, έκθεση-οδηγία για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται ο «εχθρός λαός» από κυβερνήσεις που εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία. Το κείμενό του έχει τίτλο The Political Feasibility of Adjustment.

 Το ΔΝΤ κάνει καλό Από την μια, η αντιπολίτευση θα ρίξει όλα τα βάρη των μέτρων στην κυβέρνηση, ενώ από την άλλη, αν η κυβέρνηση περιμένει να ξεσπάσει η κρίση πριν πάρει τα μέτρα, θα έχει ελάχιστο χώρο για να ελιχθεί σε μια ενδεχόμενη πολιτική κρίση. […] Τελικά, μια ενδεχόμενη προσφυγή στο ΔΝΤ μπορεί να κάνει καλό σε μια κυβέρνηση, μιας και θα μπορέσει να απαντήσει στους επικριτές της ότι η συμφωνία με το ΔΝΤ της επιβλήθηκε, δεν το ήθελε. Διακομματική υποστήριξη Αν μια κυβέρνηση πρόκειται να χρειαστεί επαρκή χώρο για πολιτικές μανούβρες για την προσαρμογή, πρέπει να υποστηριχθεί από ένα ή δύο μεγάλα κόμματα κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, και όχι από έναν συνασπισμό μικρών κομμάτων, που σημαίνει ότι ένα ευθέως πλειοψηφικό σύστημα για κοινοβουλευτικές εκλογές προτιμάται από απλή αναλογική αντιπροσώπευση (ή τουλάχιστον έναν συνδυασμό των δύο). Υπάρχουν και άλλες μέθοδοι ενδυνάμωσης της εκτελεστικής εξουσίας, όπως η πιθανότητα προσωρινών έκτακτων/ειδικών εξουσιών ή η θέσπιση εκ των υστέρων ελέγχου από τη δικαστική εξουσία, ώστε να αποφευχθεί πιθανό εκ των προτέρων μπλοκάρισμα του προγράμματος από το δικαστικό σώμα. Ένα δημοψήφισμα μπορεί να αποδειχθεί αποτελεσματικό όπλο για μια κυβέρνηση, υπό την προϋπόθεση ότι μόνο η κυβέρνηση μπορεί να το καλέσει. Περί συνδικάτων Αν οι εργαζόμενοι σε εταιρίες του δημοσίου τομέα είναι οργανωμένοι σε δυνατά συνδικάτα, μπορεί να αναδειχτούν πολύ αποτελεσματική αντιπολίτευση ενάντια στις κυβερνητικές αποφάσεις (χιλιάδες απολύσεις ή ιδιωτικοποιήσεις). Κάθε πολιτική που αποδυναμώνει αυτόν το συντεχνιασμό είναι επιθυμητή: από οικονομικής σκοπιάς, αυτό θα εξαφάνιζε οποιαδήποτε εμπόδια για ανάπτυξη, ενώ από πολιτική σκοπιά η κυβέρνηση θα αποκτούσε ελευθερία κινήσεων σε περίοδο προσαρμογής. Μπορεί να πει κανείς ότι τέτοια πολιτική θα ξεσηκώσει αντιδράσεις, αλλά είναι σαφώς προτιμότερο να δοθεί αυτή η μάχη όταν η οικονομική κατάσταση είναι ικανοποιητική, από το να δοθεί σε περίοδο κρίσης και αδυναμίας. Τέτοιες πολιτικές μπορούν να λάβουν πολλές μορφές: εγγυήσεις μίνιμουμ υπηρεσιών, εκπαίδευση επιπλέον ειδικευμένων εργαζόμενων, ιδιωτικοποιήσεις ή κατάτμηση σε πολλές επιχειρήσεις που θα ανταγωνίζονται η μία την άλλη, όπου είναι εφικτό. Το κατάλληλο τάιμινγκ Παρατηρούμε μια σχέση, μια καθυστέρηση τριών με έξι μηνών, ανάμεσα στην ανακοίνωση των μέτρων σταθεροποίησης και τις κοινωνικές αντιδράσεις, απεργίες ή διαδηλώσεις. Αυτό είναι ενδιαφέρον, γιατί αποδεικνύει ότι, σε αντίθεση με την θεωρία των “αναλογικών προσδοκιών”, οι πολιτικές αντιδράσεις εμφανίζονται όχι τη στιγμή που ανακοινώνονται, αλλά τη στιγμή που εφαρμόζονται. Περικοπές μισθών Επιδόματα μπορούν να περικοπούν σε συγκεκριμένους τομείς, χρησιμοποιώντας μια πολιτική διακρίσεων, έτσι ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να ενωθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι σε ένα κοινό μέτωπο. Προφανώς δεν συμβουλεύουμε να κοπούν τα επιδόματα των δυνάμεων ασφαλείας σε δύσκολες πολιτικές καταστάσεις, όπου η κυβέρνηση μπορεί να τους χρεαστεί. Τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο από το να λαμβάνονται καθολικά οικονομικά μέτρα για να λυθεί ένα μακροοικονομικό πρόβλημα. Για παράδειγμα, αν η κυβέρνηση θέλει να μειώσει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, πρέπει να τους κόψει σε έναν τομέα, να τους παγώσει σε άλλον, και ακόμα και τους αυξήσει σε έναν πολιτικά ευαίσθητο τομέα. Τα πιο εφαρμόσιμα μέτρα Μπορούμε να προτείνουμε σειρά μέτρων που μπορούν να παρθούν χωρίς ιδιαίτερη πολιτική δυσκολία. Για να μειωθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα, υπάρχουν πολύ ουσιαστικές περικοπές στις δημόσιες επενδύσεις ή συμμάζεμα των λειτουργικών εξόδων που δεν εμπεριέχουν πολιτικό ρίσκο. Όταν κόβουμε τα λειτουργικά έξοδα, δεν το κάνουμε μειώνοντας την ποσότητα της παρεχόμενης υπηρεσίας, ακόμα και αν αυτό γίνει σε βάρος της ποιότητας. Για παράδειγμα, μπορούμε να κόψουμε τα λειτουργικά έξοδα σε σχολεία ή πανεπιστήμια, αλλά θα ήταν επικίνδυνο να μειωθεί ο αριθμός των μαθητών/φοιτητών. Οι οικογένειες θα αντιδράσουν βίαια αν τα παιδιά τους δεν μπορούν να σπουδάσουν, αλλά θα δεχτούν με ήπιες αντιδράσεις μια σταδιακή μείωση της ποιότητας της παρεχόμενης εκπαίδευσης, ενώ τα σχολεία μπορούν προοδευτικά και για συγκεκριμένους σκοπούς να ζητήσουν -και να πάρουν- συνεισφορές από τις οικογένειες, ή να παύσουν κάποια συγκεκριμένη δραστηριότητα. Αυτό δεν πρέπει να γίνει παντού ταυτόχρονα, πρέπει να γίνει αρχικά σε ένα σχολείο αλλά όχι κατευθείαν σε όλα τα σχολεία μιας γειτονιάς, ώστε να αποφευχθεί μια γενικευμένη δυσαρέσκεια. Απεργίες δασκάλων Οι απεργίες των καθηγητών-δασκάλων δεν προκαλούν από μόνες τους ιδιαίτερο πρόβλημα για μια κυβέρνηση, αλλά είναι εμμέσως επικίνδυνες, όπως έχουμε πολλές φορές δει, μιας και αφήνουν ελεύθερους τους μαθητές να διαδηλώνουν. Μέτρα προς αποφυγήν Πολλοί κάτοικοι φτωχών περιφερειών νιώθουν απελπισμένοι και αποκλεισμένοι σε σύγκριση με τον υπόλοιπο αστικό πληθυσμό. Βανδαλισμοί και λεηλασίες σε πιο εύπορες περιοχές είναι λοιπόν μια διέξοδος γιʼ αυτούς. Αν ένα σταθεροποιητικό μέτρο -παύση επιδοτήσεων, για παράδειγμα- προκαλέσει ραγδαία άνοδο στις τιμές των βασικών αγαθών, αυτοί οι πληθυσμοί θα αντιδράσουν βίαια πάνω στην απελπισία τους. Τέτοια μέτρα χαμηλώνουν βίαια το ήδη χαμηλό επίπεδο της ζωής τους, και όταν φτάσουν σε αυτό το σημείο, οι φτωχοί δεν έχουν τίποτε άλλο να χάσουν. Το πρώτο μέτρο που πρέπει να επισημανθεί είναι η αποφυγή μέτρων “χαλάρωσης” σε περιόδους ευημερίας, μιας και δημιουργεί “κεκτημένα δικαιώματα”, που μετά είναι δύσκολο να αμφισβητηθούν. Αν δεν μπορεί να αποφευχθεί αύξηση τιμών, πρέπει να ληφθούν κάποιες προφυλάξεις. Είναι αναγκαίο να αυξηθούν πρώτα οι τιμές στα “ενδιάμεσα” αγαθά, και όχι στα προϊόντα βασικής ανάγκης στα οποία στηρίζονται τα φτωχά νοικοκυριά. Αν σκοπεύουμε να αυξήσουμε κατόπιν και τις τιμές των βασικών αγαθών, πρέπει να δώσουμε για ένα χρονικό διάστημα πριν μετριοπαθείς αυξήσεις μισθών. Στιβαρή διακυβέρνηση Σε περιόδους πραγματικών αναμετρήσεων, το ειδικό πολιτικό βάρος ενός επικεφαλής του κράτους μπορεί να αναδειχτεί σε καθοριστικό παράγοντα για την επιτυχία της αναδιάρθρωσης. Οι κυβερνήσεις πάντα έχουν μια πραγματική δυνατότητα να αντισταθούν, βέβαια, χάρη στο στρατό και την αστυνομία. Σε κάποιες περιπτώσεις π.χ. στο Εκουαδόρ, η κυβέρνηση δεν έδρασε όταν ξέσπασαν απεργίες. Όταν οι αναταραχές μπορεί να απειλούν το καθεστώς, παρʼ όλα αυτά, η ειδική παρουσία τού αρχηγού τού κράτους είναι εξαιρετικά ισχυρός παράγοντας. Έτσι έγινε στο Μαρόκο, την Ακτή Ελεφαντοστού και τη Βενεζουέλα, όπου ο πρόεδρος είχε αυτή την εξουσία επειδή το κόμμα έλεγχε την προεδρία, το Κοινοβούλιο και το μεγαλύτερο συνδικάτο. Παλιός ο “τσελεμεντές”. Για να δούμε αν οι δικοί μας είναι ικανοί στην εφαρμογή του!http://omadeon.wordpress.com/2010/08/30/imf-manual-for-serial-killers/
Εδώ είναι ολόκληρο το κείμενο του Christian Morrison και αξίζει μετάφρασης.

http://omadeon.files.wordpress.com/2010/08/5l9v7fmj8xkc.pdf

Προκήρυξη Επαναστατικού Αγώνα

Ιουλίου 1, 2010

Σημείωση

Με το να αναδημοσιεύω αυτή την προκήρυξη δεν συνεπάγεται ότι επικροτώ τις τακτικές της εν λόγω οργάνωσης,με τις οποίες διαφωνώ,όπως αναφέρω και εδώ

https://m4trix87.wordpress.com/%cf%84%ce%bf-%ce%ba%cf%81%ce%ac%cf%84%ce%bf%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bf-%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%bf%cf%82-%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%ba%cf%81%ce%ac%cf%84%ce%b7%cf%82/

παρόλο που πιστεύω ότι πράγματι σε όσα αναπτύσσουν για το παρόν σαπισμένο σύστημα έχουν δίκαιο και μόνο με κοινωνικό αγώνα έξω από τα κόμματα,με την βάση,αλλά με την ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ στον δρόμο(και όχι με ατομικές εκτελέσεις οι οποίες χρησιμοποιούνται άνετα ως προβοκάτσια από το σύστημα) μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα.

oxtaselido.pdf

Μαζική δημόσια δήλωση άρνησης στράτευσης στην Ελλάδα

Μαΐου 21, 2010

(αναδημοσίευση από falies.com)

Ο στρατός θα χάσει κι εμάς!

Ας το πούμε απλά. Δε γουστάρουμε να πάμε φαντάροι. Δε θέλουμε το στρατό ούτε για εμάς, ούτε για κανέναν. Μας απωθεί ένας μηχανισμός εξουσίας, ιεραρχίας, απόλυτης πειθαρχίας, παραλογισμού, ισοπέδωσης της προσωπικότητας, της διαφορετικότητας, της ιδιαιτερότητας. Ένας μηχανισμός που υπάρχει για να ασκεί βία προς τρίτους, αλλά και στους ίδιους τους “μετέχοντες” σε αυτόν. Γνωρίζουμε τι ρόλο έχουν παίξει οι στρατοί ως σφαγείς της ιστορίας, κατακτητές, δυνάμεις κατοχής ή εσχάτως “ειρηνευτικές δυνάμεις” και “ανθρωπιστικές αποστολές”. Ξέρουμε και τα παράσημα του “δικού μας” εθνικού στρατού. Το ρόλο του στις δικτατορίες τόσο τις προπολεμικές όσο και κυρίως της επταετίας. Τις διεθνείς του αποστολές στην Ουκρανία, στην Κορέα, στη Βοσνία, το Κόσοβο, το Αφγανιστάν. Αν υπάρχει κάποιο νόημα στη λέξη πατρίδα σίγουρα για εμάς δεν είναι το μίσος για το γείτονα Τούρκο, Μακεδόνισσα, Αλβανό κτλ. εργαζόμενο, μαθήτρια, φοιτητή που αναγκάζεται να καταπίνει τις αντίστοιχες αηδίες περί εθνικού συμφέροντος που μας ταΐζει και η εγχώρια άρχουσα τάξη και η στρατοκρατική κάστα (ευτυχώς αδύναμη και σε απαξίωση όσο ποτέ σε αυτή τη χώρα).

Μας είναι ξεκάθαρο πως το μέτωπο σύγκρουσης που διαλέγουμε είναι ενάντια στο αφεντικό μας, στο λαμόγιο πολιτικό που μας κυβερνά, τους κεφαλαιοκράτες του τόπου που μας κοροϊδεύουν στα μούτρα, έναντια στον κάθε τύπου φασίστα της διπλανής πόρτας και όχι εναντίον των απέναντι (που η αμαρτία τους είναι απλά ότι γεννήθηκαν απέναντι).

Μας εξοργίζουν οι στρατιωτικές δαπάνες. Έχουμε δέκα χρόνια που τελειώσαμε το σχολείο, πολύ λίγα που βγάλαμε την όποια κάποια σχολή μας, μόλις (άλλα ήδη) 2-3 τουλάχιστον που μπήκαμε στην εργασία. Δεν προλάβαμε να ξεχάσουμε τις ελλείψεις στα προηγούμενα χρόνια σε δασκάλους, σε υποδομή, σε βιβλία και γενικά σε δυνατότητες. Κι έχουμε ήδη νιώσει στο πετσί μας την τρομοκρατία του βασικού μισθού, την αγωνία αν θα μας κολλήσουν ένσημα ή όχι, αφού (λέμε τώρα) μετά από πολύ κόπο γλιτώσαμε από την αγωνία αν θα έχουμε δουλειά. Την ίδια στιγμή τα αεροπλάνα του στρατού ψηλότερα και περισσότερα πετούν, οι φρεγάτες μακρύτερα πλέουν. Κανένας μπαμπούλας για εχθρούς του έθνους δεν μας πείθει για την ανάγκη αυτών των εξοπλισμών, και σίγουρα το δόγμα “για να έχεις ειρήνη, ετοιμάσου για πόλεμο” είναι από τα πιο άρρωστα που σκέφτηκε ποτέ ανθρώπου νους.

Μας κάθεται στο σβέρκο κι ο κοινωνικός ρόλος του στρατού. Ένα ακόμα κεφάλαιο στη γραμμικότητα της ζωής μας. Ένας χρόνος έξω από τον κόσμο, μακριά από όσα αγαπούμε, από όσα κάνουμε, από τους αγώνες μας. Κι αυτό γιατί «οι εμπειρίες από το στρατό είναι αξεπέραστες», «το κλίμα φανταστικό» (σχεδόν θλίψη προκαλούν αυτές οι ατάκες) και κυρίως γιατί θα γίνουμε (επιτέλους) άντρες. Ε, όχι, αν η αντροσύνη είναι αυτό που είστε, κρατήστε την για τον εαυτό σας, ας παραμείνουμε παιδιά, ας μπορούμε να αγγίξουμε και τη θηλυκή (ή όποια άλλη) πλευρά μας.

Τι νόημα έχει αν δε βγεις να το φωνάξεις;

Αισθανόμαστε αλληλέγγυοι με καθέναν που αρνείται την ένταξη στο στρατιωτικό μηχανισμό, που αμφισβητεί δια της απουσίας του ή της πάσης φύσεως διαφορετικής – εναλλακτικής στάσης του την υποχρεωτική στράτευση. Με αυτούς που βγάζουν τη γλώσσα και πηδούν από τη βάρκα ή διαλέγουν άλλο καράβι. Απλά δεν είναι αυτό που μας ταιριάζει, αυτό που (μετά από πολλή σκέψη και κουβέντα) διαλέγουμε. Θαρρούμε πως είναι πια ώριμος ο καιρός να βγούμε και να αρνηθούμε τη στράτευση πολιτικά, δημόσια και ωραία. Πως χρειάζεται να σπάσει η σιωπή γύρω από το θέμα, να δημιουργηθεί ένα ρήγμα στο πλέγμα της βεβαιότητας πως “έτσι έχουν τα πράγματα” και της αφωνίας των σκέψεων ότι δεν είναι μόνο έτσι. Να μιλήσουμε ξεκάθαρα για κατάργηση της υποχρεωτικής στράτευσης (σκεπτόμενοι διαρκώς την κατάργηση του στρατού ως τέτοιου), αρνούμενοι μαζί με αυτήν κάθε δικαίωμα του στρατού και του κράτους να μας την επιβάλλουν. Να κάνουμε σαφές και αδιαπραγμάτευτο το δικαίωμά μας στην συνειδητή και “στρατευμένη” προσφορά του χρόνου, της διάθεσης, της γνώσης και της κάθε ικανότητάς μας στις κοινωνικές δράσεις και τα κοινωνικά πεδία που ιεραρχούμε υψηλότερα και στα οποίες γνωρίζουμε καλύτερα από κάθε υδροκέφαλο μηχανισμό πως μπορούμε να προσφέρουμε περισσότερο.

Χαιρόμαστε και γεμίζουμε δύναμη από τη συνάντησή μας και την αβίαστη απόφαση της συμπόρευσής μας. Βρεθήκαμε και ενώνουμε διαθέσεις και δυνάμεις για να κινηθούμε όχι, όπως θα μας προτιμούσαν, κατά μονάδες χαμένες στην επικαιρότητα και το χάος των γεγονότων, αλλά ως συλλογικότητες, μικρές ή μεγαλύτερες με αλληλεγγύη και αμοιβαία εμπιστοσύνη με λόγο επιθετικό και ξεκάθαρο.

Στις σειρές του Μαΐου και του Αυγούστου του 2010, κάποιοι ούτε θα παρουσιαστούμε, ούτε θα κρυφτούμε. Θα φορέσουμε καλοκαιρινά κι όχι παραλλαγή, θα κάνουμε κάμπινγκ κι όχι στρατόπεδο. Γνωρίζοντας τις ενδεχόμενες συνέπειες και αναλαμβάνοντας πλήρως τις ευθύνες της επιλογής μας, θα αρνηθούμε το στρατιωτικό μας πεπρωμένο, διατηρώντας ακέραιη την πολιτική και κοινωνική μας υπόσταση.

Μάιος 2010 Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Γιάννενα-Κόρινθος,

* Παναγιώτης Σιαβελής

* Άγγελος Νικολόπουλος

* Μόρις Ζαφειριάδης

* Δημήτρης Σωτηρίου

* Μενέλαος Εξίογλου

* Ευάγγελος Ζώης

* Σταύρος Κεφάλας

http://antirrisies.gr/node/845

Υ.Γ. Διαβάστε και τις συμπληρωματικές δημόσιες δηλώσεις άρνησης στράτευσης του Άγγελου Νικολόπουλου: http://antirrisies.gr/node/853, και του Παναγιώτη Σιαβελή http://antirrisies.gr/node/848

(για τις απόψεις μου σχετικά εδώ)

Στρατός-αντιρρησίες συνείδησης,θέληση για ελευθερία που γίνεται πράξη,και η σκληρή απάντηση της εξουσίας σε Ελλάδα και Τουρκία εξίσου-παντού το ίδιο…

ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΠΑΙΔΙΑ!

ΜΟΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ Ο ΤΑΞΙΚΟΣ!

Καταγγελία από υπάλληλο της Μαρφίν Λαικής-ορίστε ποιοι φταίνε για τους νεκρούς!

Μαΐου 6, 2010

«Νιώθω υποχρέωση απέναντι στους αδικοχαμένους συναδέρφους μου να πω αυτές τις αντικειμενικές αλήθειες. Στέλνω αυτό το μήνυμα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και όλα τα ενημερωτικά sites. Όποιος έχει ακόμα συνείδηση, ας το δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης.

● Η πυροσβεστική υπηρεσία δεν έχει δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, η συμφωνία ήταν κάτω από το τραπέζι, όπως άλλωστε γίνεται πρακτικά με όλες τις επιχειρήσεις και τις εταιρείες στην Ελλάδα.

● Το συγκεκριμένο κτίριο δε …

διαθέτει πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη ούτε εγκατάσταση, δηλαδή ψεκαστήρες οροφής, εξόδους διαφυγής, πυροσβεστικές φωλιές. Μόνο φορητούς πυροσβεστήρες, οι οποίοι φυσικά δε μπορούν να αντιμετωπίσουν μια εκτεταμένη πυρκαγιά σε ένα κτίριο φτιαγμένο με προ πολλού ξεπερασμένες προδιαγραφές ασφαλείας.

● Κανένα κατάστημα της τράπεζας δε διαθέτει προσωπικό εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση πυρκαγιών. Ούτε καν στη χρήση των λιγοστών πυροσβεστήρων. Η διοίκηση προφασίζεται πάντα το κόστος και δεν κάνει ούτε στοιχειώδεις κινήσεις για να προφυλάξει το προσωπικό.

● Ποτέ δεν έχει γίνει άσκηση εκκένωσης οποιουδήποτε κτιρίου από τους εργαζόμενους της τράπεζας ούτε έχει γίνει σεμινάριο από πυροσβέστες, ώστε να δοθούν οδηγίες για τέτοιες καταστάσεις. Οι μόνες ασκήσεις που έχουν γίνει στη Mafrin Bank είναι για σενάρια τρομοκρατικών ενεργειών και διαφυγή των μεγάλων κεφαλιών της τράπεζας από τα γραφεία τους.

● Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρόλο που λόγω η κατασκευή του είναι πολύ ευαίσθητη κάτω από τέτοιες συνθήκες και παρόλο που ήταν γεμάτο με υλικά από πάνω μέχρι κάτω. Υλικά που παίρνουν φωτιά πολύ εύκολα, όπως χαρτί, πλαστικά, καλώδια, έπιπλα. Το κτίριο αυτό αντικειμενικά είναι ακατάλληλο για χρήση σαν τράπεζα λόγω της κατασκευής του.

● Καμία ομάδα προσωπικού ασφαλείας δεν έχει γνώση πρώτων βοηθειών και πυρόσβεσης, παρόλο που πρακτικά του ανατίθεται με προφορική εντολή κάθε φορά να προστατέψει το κατάστημα. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι καλούνται να γίνουν πυροσβέστες και σεκιούριτι ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε κ. Βγενόπουλου.

● Τα στελέχη της τράπεζας απαγόρεψαν κάθετα και κατηγορηματικά στους εργαζόμενους να φύγουν, παρόλο που οι ίδιοι το ζητούσαν επίμονα από νωρίς το πρωί, ενώ επέβαλλαν στους εργαζόμενους να κλειδώσουν τις πόρτες και επιβεβαίωναν συνέχεια τηλεφωνικά το κλείδωμα του κτιρίου. Όποιος φύγει να μην έρθει αύριο για δουλειά, ήταν η μόνιμη απειλή. Τους έκλεισαν ακόμα και την πρόσβαση στο διαδίκτυο για να μην επικοινωνούν με τον έξω κόσμο.

● Εδώ και μέρες επικρατεί πλήρης τρομοκρατία στην τράπεζα σχετικά με τις κινητοποιήσεις, με την προφορική προσφορά «ή δουλεύεις ή απολύεσαι».

● Οι δύο αστυνομικοί της ασφάλειας που δουλεύουν στο συγκεκριμένο κατάστημα για τις ληστείες δεν εμφανίστηκαν σήμερα, παρόλο που τα στελέχη είχαν υποσχεθεί προφορικά ότι θα τους φέρουν εκεί.

Επιτέλους κύριοι, κάντε την αυτοκριτική σας και σταματήστε να περιφέρεστε παριστάνοντας τους σοκαρισμένους. Είστε οι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε σήμερα και σε κάποιο ευνομούμενο κράτος (σαν κι αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα από τηλεοράσεως) θα ήσασταν ήδη κρατούμενοι για τις παραπάνω πράξεις. Με δόλο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδερφοί μου σήμερα. Δόλο της τράπεζας και του κ. Βγενόπουλου προσωπικά, που έδωσε εντολή, όποιος δε δουλέψει να μην έρθει αύριο στο γραφείο.»

(αναδημοσίευση από txvs.gr)