Posts Tagged ‘εργάτες’

Αν δεν αντισταθούμε έτσι θα μας καταντήσουν! Γράμμα απόγνωσης από κινέζο εργάτη.

Δεκέμβριος 29, 2012

Ένα από τα βασικά «μελήματα» της Τρόικας, του ΔΝΤ και των ντόπιων εντολοδόχων τους είναι να γίνουν οι ευρωπαικές και οι υπόλοιπες οικονομίες ανά το παγκόσμιο πιο «ανταγωνιστικές» ως προς χώρες όπως Βιετνάμ, Κίνα κοκ. Όχι με αύξηση της ποιότητας των παραγόμενων προιόντων και υπηρεσιών που θα μπορούσε να ήταν ένας τρόπος ,αφού αυτό απαιτεί επενδύσεις που το κεφάλαιο ειδικά σε περιόδους «κρίσης» αλλά και γενικότερα δεν κάνει, αφού αποτελεί «αμάρτημα» για αυτούς η δαπάνη λίγων από τα τεράστια κέρδη τους παρά να καταλήξουν στις τσέπες τους σε φορολογικούς παραδείσους. Αντίθετα, προτιμούν (αφού οι κεφαλαιοκράτες που βρίσκονται πίσω από τις διεθνείς τράπεζες όμως το ΔΝΤ και την ίδια την ΕΕ προτιμούν) να προσπαθήσουν να το πετύχουν αυτό μέσω της μείωσης των μισθών και των εργατικών δικαιωμάτων σε επίπεδα Κίνας. Αυτός είναι και ο τελικός στόχος των μνημονιακών και των (νεο)»φιλελεύθερων» γενικά όταν μιλούν για ανταγωνιστικότητα.

Το παρακάτω γράμμα το βρήκε «τυχαία» μια αμερικανίδα σε ένα παιχνίδι που είχε αγοράσει (σε τιμή ασύγκριτα μεγαλύτερη του πόσο πληρώνεται ο εργάτης που το παράγει, πολλά παράσιτα όπως αφεντικά και μεσάζοντες τρώνε…) για τo Ηalloween (αμερικάνικη γιορτή). Περιγράφει ευθέως το τι περνάνε  οι κινέζοι εργάτες για να έχουν οι καπιταλιστές «ιδιοκτήτες» των μεγαλοεταιρειών που παράγουν αυτά τα προιόντα αμύθητα κέρδη εκμεταλλευόμενοι τον εργασιακό μεσαίωνα της Κίνας σήμερα.

(σημείωση: Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, η Κίνα έπαψε να είναι σοσιαλιστικό κράτος,  ασχέτως ονόματος, από τις «μεταρρυθμίσεις» του Ντενγκ Ξιαοπίνγκ και μετέπειτα και σήμερα είναι ίσως το πιο καπιταλιστικό κράτος του πλανήτη, προσφέροντας κάθε διευκόλυνση στις πολυεθνικές που ελάχιστο εισόδημα αφήνουν στη χώρα παρόλο που έχουν τα εργοστάσια τους εκεί και καταστέλλοντας με τον σκληρότερο τρόπο απεργίες και εργατικούς αγώνες για έστω τα στοιχειώδη δικαιώματα)

Πηγή: Yahoo! News

Letter from Chinese Laborer Pleading for Help found in Halloween Decorations

slavecamp

Julie Keith was unpacking some of last year’s Halloween decorations when she stumbled upon an upsetting letter wedged into the packaging.

Tucked in between two novelty headstones that she had purchased at Kmart, she found what appeared to be a letter from the Chinese laborer, who had made the decoration, pleading for help.

Samsung in hot seat over abusing Chinese workers

The letter reads: «Sir, if you occasionally buy this product, please kindly resend this letter to the World Human Right Organization. Thousands people here who are under the persecution of the Chinese Communist Party Government will thank and remember you forever.»

«I was so frustrated that this letter had been sitting in storage for over a year, that this person had written this plea for help and nothing had come of it.» Julie Keith told Yahoo! Shine. «Then I was shocked. This person had probably risked their life to get this letter in this package.»

The letter describes the conditions at the factory: «People who work here have to work 15 hours a day without Saturday, Sunday break and any holidays. Otherwise, they will suffer torturement, beat and rude remark. Nearly no payment (10 yuan/1 month).» That translates to about $1.61 a month.

Keith, a mom who works at the Goodwill in Portland, Oregon, did some research into the letter. «I looked up this labor camp on the internet. Some horrific images popped up, and there were also testimonials about people who had lived through this camp. It was just awful.»

Horrified, Keith took to Facebook. She posted an image of the letter to ask friends for advice. One responded with a contact at Amnesty International. Keith made several attempts to alert them about the letter, but the organization never responded.

With no response from various human rights organizations, Keith took her story to The Oregonian. «The reporter, Rachel Stark, got through to Human Rights Watch, but I had no luck.»

This is not the first time a letter like this has turned up. Just this week, another plea was found written in Chinese on a toilet seat and posted on Reddit. Commenters on the website have questioned the letters’ authenticity.

Though the letter lists the address of the specific camp, officials at Human Rights Watch were unable to verify the authenticity of the letter. However, Sophie Richardson, China director at Human Rights Watch, told The Oregonian that the description was consistent with their research. «I think it is fair to say the conditions described in the letter certainly conform to what we know about conditions in re-education through labor camps.»

The concern over the conditions laborers must endure in China and other countries first came to the public eye in the 1980s with the use of sweatshops to make Nike sneakers. Since then, according to an article recently published in The New York Times, Nike «has convened public meetings of labor, human rights, environmental and business leaders to discuss how to improve overseas factories.»

Tech companies, like Apple and Hewlett Packard, are being made to be accountable for their labor practices. After receiving a great deal of criticism, Apple is now making public statements that they are aware of the harsh conditions in China and are taking steps to improve them.

As for Julie Keith, she had a general idea about the conditions in Chinese labor camps, but this letter has been a dramatic eye-opener into the stark reality of the issue. «I was aware of labor camps. I knew they had factories but I had no idea of the gravity of the situation. I didn’t realize how bad it could be for people.»

Finding the letter has made Keith more aware of the origin of many products sold in the United States. «As I was doing my Christmas shopping this year, I checked every label. It’s virtually impossible to avoid purchasing things made in China as over 90 percent of our goods are made there. But if I saw ‘made in China,’ this year I asked myself, ‘do I really need this?'»

 

Αύριο μπορεί να είμαστε ΕΜΕΙΣ που θα στέλλουμε αυτά τα γράμματα.

Αν τους αφήσουμε.

Advertisements

Η Μέση Ανατολή στις φλόγες.Οι λαοί ξυπνούν.Παπανδρέου,ακούς???

Φεβρουαρίου 23, 2011

Η Μέση Ανατολή,το «κέντρο του κόσμου» όσο αφορά την οικονομική της σημασία,λόγω των πετρελαίων,θυμίζει ανοικτή πετρελαιοπηγή.

Η εξέγερση στην Τυνισία του αγανακτισμένου λαού ενάντια στην δικτατορία του Μπεν Άλι αποτέλεσε την αρχή,αποκαθηλώνοντας έναν σύμμαχο των αμερικανικών συμφερόντων,κατά την διάρκεια της κυριαρχίας του οποίου η φτώχεια,η ανεργία και η διαφθορά ήταν τα χαρακτηριστικά της καθημερινότητας

Τυνισία-παράδειγμα ΑΓΩΝΑ,ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ,ΝΙΚΗΣ!

Ταυτόχρονα,στην Αλγερία ο λαός εξεσηκώνετο ενάντια στις εξωφρενικές τιμές αγαθών πρώτης ανάγκης και την ανεργία

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1246166

Έπειτα,ακολούθησε η Αίγυπτος.

Ακόμη μια «δημ(ι)οκρατία» της διαφθοράς,με τον διεφθαρμένο 30ετή «πρόεδρο»-δικτατορίσκο της Μομπάρακ να ακολουθεί μεθόδους διακυβέρνησης παρόμοιες με αυτές που έχουν ήδη οδηγήσει τον λαό της Τυνισίας στην εξέγερση.

Έναν άνθρωπο των ΗΠΑ,

http://www.commondreams.org/headline/2011/01/28-5

που μπορούσαν να βασιστούν πάνω του για την διατήρηση της «σταθερότητας» στην περιοχή και την υποστήριξη του στενού τους συμμάχου,του δολοφονικού-τυραννικού κράτους του Ισραήλ

Το δράμα των κατοίκων της Γάζας από πρώτο χέρι-μαρτυρία ελληνικής αποστολής

Ξεσκεπάζωντας την προπαγάνδα του τυραννικού κράτους του Ισραήλ περί “όπλων” κοκ

Οδηγίες ισραηλινού στρατιωτικού επιτελείου λογοκρισίας(!) για ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ όσο αφορά στρατιωτικές δράσεις

Το τυραννικό κράτος του Ισραήλ δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο,ενώ τα κράτη Ελλάδας και Κύπρου συνεχίζουν την αλλοπρόσαλλη-και ύποπτη-στάση τους

τον οποίο ,αφού ο λαός μίλησε και οποιαδήποτε επιπλέον στήριξη τους προς αυτόν δεν τους εσύμφερε πλέον, «άδειασαν».

Με ένα τυραννικό καθεστώς,βασισμένο σε ψευδή «νομιμοποίηση» μέσω στημένων εκλογών,που ο χαρακτήρας τους φαίνεται και από τα ίδια τα αποτελέσματα

http://en.wikipedia.org/wiki/Egyptian_presidential_election,_2005

και σε άφθονη καταστολή βασικών ελευθεριών

http://en.wikipedia.org/wiki/Human_rights_in_Egypt

Και αυτά σε συνδυασμό με νεοφιλελεύθερα οικονομικά μέτρα και πολιτικές προς ικανοποίηση της συσπειρωμένης γύρω από τον «Φαραώ» ντόπιας ελίτ,αλλά και των αμερικανικών και πολυεθνικών μεγαλοεταιρειών και του διεθνούς κεφαλαίου, τα οποία συναντούσαν την αντίδραση του λαού

http://www.informaworld.com/smpp/content~db=all~content=a916669114~tab=content~order=page

Οι Αιγύπτιοι αποφάσισαν ότι είχε φτάσει η ώρα να ανατραπεί επιτέλους το σαπισμένο αυτό καθεστώς.

Στις 25/12,μια μέρα επιλεγμένη από το «κίνημα της 6ης Απριλίου»,μια ομάδα υποστήριξης εργατών που δημιουργήθηκε με αφορμή μια εργατική απεργία το 2008

http://en.wikipedia.org/wiki/April_6_Youth_Movement

δεκάδες χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους,στις μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην Αίγυπτο εδώ και δεκαετίες.Φανερά επηρεασμένοι από την εξέγερση της Τυνισίας,διαμαρτύρονταν για τα αυτονόητα-ενάντια στην αστυνομική καταστολή και την καταπίεση,τους «νόμους εκτάκτου ανάγκης»,την διαφθορά,την έλλειψη ελευθερίας έκφρασης,αλλά και οικονομικούς λόγους,οι οποίοι αποτελούν συνέπεια των νεοφιλελεύθερων πολιτικών του Μομπάρακ με τα σύνηθη αποτελέσματα-ανεργία,πληθωρισμός,χαμηλοί(50 δολάρια τον μήνα!)μισθοί.

Οι διαμαρτυρίες γρήγορα μετατράπηκαν σε εξέγερση που εξαπλώθηκε σε όλη την χώρα,στην οποία το καθεστώς απάντησε με απαγορεύσεις κυκλοφορίας,»καθεστώς εκτάκτου ανάγκης» και άγρια καταστολή.

Μέχρι τις 29/1,οι νεκροί είχαν ξεπεράσει τους 105(σύμφωνα με «επίσημα»μέσα,ενώ άλλες πληροφορίες εμιλούσαν για μέχρι και τριακόσιους) και οι τραυματίες τους 2300,με το Κάιρο και άλλες μεγάλες πόλεις να φλέγονται.Η κανονικότητα της ρουτινώδους καταπίεσης είχε αντικατασταθεί πλέον από την ορμή του λαού που απαιτεί την ελευθερία του,και παρά την συνεχή καταστολή συνεχίζει τον αγώνα μέχρι την νίκη.

Οι πολίτες,στα κενά πρακτικής εφαρμογής της εξουσίας που είχαν δημιουργηθεί,πήραν τον έλεγχο των γειτονιών τους και των ζωών τους στα χέρια τους,στήνοντας ομάδες επαγρύπνησης,οι  οποίες πλέον είχαν τον πρακτικό έλεγχο.

Εν τω μεταξύ,ο στρατός-ο οποίος αποτελείται κυρίως από κληρωτούς,οι οποίοι προέρχονται από τις τάξεις των μέσων Αιγυπτίων οι οποίοι εδέχοντο την καταπίεση-δηλώνει ότι δεν πρόκειται να επιτεθεί κατά των εξεγερμένων και πολλοί στρατιωτικοί ενώνονται με το κίνημα,στήνοντας ακόμη και οδοφράγματα με άρματα μάχης.

Με τον Μομπάρακ να έχει χάσει τον έλεγχο,οι ξένες κυβερνήσεις των ΗΠΑ και των ΝΑΤΟικών συμμάχων τους,ξέροντας ότι πλέον συνέχιση της υποστήριξης τους προς ένα καθεστώς του οποίου η μοίρα είναι προδιαγεγραμμένη δεν μπορεί να τους βγει σε καλό(δημόσιες σχέσεις…)αποφασίζουν να τον «αδειάσουν»,υποστηρίζοντας «πολιτικές μεταρρυθμίσεις με τάξη και μέσω της (ούτω καλούμενης) δημοκρατικής διαδικασίας»-της ίδιας «διαδικασίας» που έδωσε στις τελευταίες «εκλογές» 89%(!) στον Μομπάρακ.

Οι ΗΠΑ,φοβούμενοι από την μια την απώλεια ενός στρατηγικού τους συμμάχου στην περιοχή,και από την άλλη μη θέλοντας πολλά προβλήματα τόσο «πολιτικού κόστους» όσο και με την νέα κυβέρνηση της χώρας(η οποία ήλπιζαν να μπορεί να ελεγχθεί επίσης από αυτούς)εβρίσκοντο σε αμηχανία,όπως φαίνεται από τις νερόβραστες δηλώσεις τόσο του Ομπάμα όσο και του εκπροσώπου του λευκού οίκου,Ρόμπερτ Γκιμπς,ο οποίος δεν μπορούσε καν να αποκαλέσει τον Μομπάρακ δικτάτορα

http://beforeitsnews.com/story/387/377/Bulls_Mr._Gibbs_Reflections_on_a_Press_Conference.html

(οι οποίες ΗΠΑ μέχρι και δύο μέρες μετά την έναρξη της εξέγερσης υποστήριζαν τον Μομπάρακ)

http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:GAiqeGOcM5gJ:www.truth-out.org/us-continues-back-egyptian-dictatorship-face-pro-democracy-uprising67217+gibbs+egypt+dictator&cd=4&hl=en&ct=clnk&source=www.google.com

Όμως ο λαός είχε μιλήσει.

Ανυποχώρητοι,οι διαδηλωτές,εκατομμύρια κόσμου στο ζενίθ τους,συνέχισαν τον αγώνα.

Στην πλατεία Ταχρίρ(= Ελευθερία στα αραβικά) έλαβαν χώρα ομηρικές μάχες μεταξύ των διαδηλωτών και των «υποστηρικτών»¨του δικτάτορα,ενός συνονθυλεύματος μισθοφόρων,μυστικών αστυνομικών και τσιρακιών του υποκόσμου

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1260107

http://www.youtube.com/watch?v=ljC03EFtei8&feature=fvw

http://blogs.aljazeera.net/middle-east/2011/02/01/live-blog-feb-2-egypt-protests

οι οποίες τελικά έδειξαν τι μπορεί να πετύχει όποιος λαός πιστεύει πραγματικά στις δυνάμεις του και δεν υποχωρεί και δεν συμβιβάζεται παρά με το δίκαιο.

Οι συγκεντρωμένοι κατάφεραν να διατηρήσουν την πλατεία,να αντέξουν, και μαζί με την υπόλοιπη Αίγυπτο,τελικά να αναγκάσουν τον δικτάτορα σε παραίτηση,αφού οι ψευτουποχωρήσεις του δεν έγιναν αποδεκτές.

Η επόμενη μέρα βρήκε όμως τον στρατό,και όχι τις λαικές συνελεύσεις,να έχουν τον πρώτο λόγο.

Μπορέι να τύχει εμπιστοσύνης ένα απόλυτα ιεραρχικό σύνολο,το οποίο υποφέρει σίγουρα από τα προβλήματα διαφθοράς τα οποία χαρακτηρίζουν εξ ορισμού κάθε τέτοιο σύνολο, το οποίο τώρα,βλέποντας την συνέχιση της εξέγερσης στο πεδίο των απεργιών από τους εργάτες που διεκδικούν καλύτερες συνθήκες εργασίας

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1261529

σπεύδει να απαγορεύσει τις απεργίες?

Ο χρόνος θα δείξει…πάντως οι Αιγύπτιοι καλύτερα να μην θεωρούν τον στρατό ως «φρουρά της επανάστασης»,και να συνεχίσουν τον αγώνα.

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1264567

Παρ’όλα αυτά,η ανατροπή του δικτάτορα των ΗΠΑ δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί μια νίκη του αιγυπτιακού λαού,η οποία παρά το πιθανό μετέπειτα καπέλωμα της εξέγερσης από πχ τον στρατό,σίγουρα έχει αφήσει παρακαταθήκη στην αιγυπτιακή κοινωνία,παρόμοια με αυτή που έχει αφήσει ο Δεκέμβρης του 2008 στην ελληνική,η οποία θα αποτελέσει την απαρχή νέων αγώνων,όπως έγινε και στην Ελλάδα,ο λαός της οποίας τώρα αντιστέκεται συνεχώς στους σχεδιασμούς των αφεντικών του ΠΑ»ΣΟ»Κ,τόσο όσο αφορά το ξεπούλημα στην Τρόικα όσο αφορά και τον εκβιασμό των διοδίων και την καταστροφή του περιβάλλοντος,ως τρία τρανταχτά παραδείγματα

http://denplirono.wordpress.com/

http://athens.indymedia.org/topics.php3?lang=el&topic=102

και εκτός αυτού η αυτοοργανωμένη μέχρι τα τελικά της στάδια εξέγερση των αιγυπτίων,χωρίς αρχηγούς και «σωτήρες»(παρά την προσπάθεια κάποιων να την οικειοποιηθούν) αποτελεί παράδειγμα που δείχνει ότι ο ίδιος ο λαός μπορεί από μόνος του να διεκδικήσει το μέλλον του και να καθορίσει την μοίρα του.

Μετά το μπαμ της Αιγύπτου,ακολούθησε το Μπαχρέιν,όπου ο λαός εξεγείρεται κατά της μοναρχίας(η οποία πυροβολεί εν ψυχρώ)

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1263365

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1263687

Η οποία εξέγερση παίρνει και εργατικό χαρακτήρα

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1263637

Και τώρα η Λιβύη…

<περισσότερα σύντομα>

Τυνισία-παράδειγμα ΑΓΩΝΑ,ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ,ΝΙΚΗΣ!

Ιανουαρίου 19, 2011

Τυνισία,μια ακόμη υποτιθέμενη «Δημοκρατία»,υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ ούτως ώστε να μπορούν να έχουν συμμάχους στην περιοχή,κοντά στα πετρέλαια.

http://en.wikipedia.org/wiki/Tunisia_%E2%80%93_United_States_relations

καθώς και τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ γαλλική κυβέρνηση

http://latimesblogs.latimes.com/babylonbeyond/2011/01/tunisia-france-iran-neda-uprisings-protests-police-support-crackdown.html

του αρχιφασίστα ρατσιστή φταίω-την-κρίση-του-κεφαλαίου-στους-ρομά Σαρκοζύ

Ελευθερία(?),Ισότητα(?),Αδελφότητα(?)

Με την έλλειψη ελευθεριών που χαρακτηρίζει οποιαδήποτε περιοχή στην οποία μπλέκεται η αμερικανική εξωτερική πολιτική(δες Ιράκ,Αφγανιστάν,Ελλάδα-χούντα κοκ).

Με έναν (ισόβιο τα τελευταία 23 χρόνια) «πρόεδρο»-δικτάτορα(Μπεν Αλί) ο οποίος ήταν ο φόβος και ο τρόμος του καταπιεσμένου λαού,ο οποίος υπέφερε από ανεργία και οικονομική ένδεια ενώ η κλίκα του δικτάτορα απελάμβανε την χλιδή.

Με τις απαραίτητες «ελεύθερες εκλογές»

On October 25, 2009, national elections to elect the president and parliament were held in Tunisia in what was described by a Human Rights Watch report as «an atmosphere of repression».[56] Ben Ali faced three candidates, two of whom said they actually supported the incumbent[citation needed]. No independent observer was allowed to monitor the vote.[citation needed] Zinedine Ben Ali, won a landslide victory, with 89.62%. His opponent, Mohamed Bouchiha, received 5.01%. The candidate who was most critical of the regime, Ahmed Ibrahim, of the Ettajdid party, received only 1.57% after a campaign in which he was not allowed to put posters up or hold any kind of meeting.[57] The president’s party, the CDR, also got the majority of votes for the parliamentary election, 84.59%. The Movement of Socialist Democrats party received 4.63%

(wikipedia)

ούτως ώστε ο δικτάτορας να έχει και την απαιτούμενη «νομιμοποίηση».

Όμως ο λαός ήξερε από πρώτο χέρι την αλήθεια,μια αλήθεια που o Μοχάμεντ Μπουαζίζι αντιμετώπισε από πρώτο χέρι,όταν αφού μετά από μακροχρόνια ανεργία μετά τις σπουδές του,σε μια προσπάθεια να επιβιώσει πουλώντας φρούτα στους δρόμους δέκτηκε την καταστολή από τις δυνάμεις της «τάξης» επειδή «δεν είχε άδεια»-δηλ δεν μπορούσε να δωροδοκήσει για να πάρει άδεια.Στην απόγνωση του,αποφάσισε να θέσει τέρμα στην ζωή του αυτοπυρπολούμενος.

Εν τω μεταξύ,η οργάνωση wikileaks

http://213.251.145.96/

γνωστή για τις αποκαλύψεις σχετικά με τα άπλυτα των διεφθαρμένων κυβερνήσεων,οικονομικών παραγόντων και γενικότερα των ελίτ ανά το παγκόσμιο,αλλά και την άγρια καταστολή που δέκτηκε και δέχεται

Η αλήθεια ΑΚΟΜΗ δεν φιμώνεται

εδημοσίευσε το ακόλουθο απόρρητο τηλεγράφημα,ενδεικτικό της κατάστασης

¶1. (S) According to Transparency International’s annual survey and Embassy contacts’ observations, corruption in Tunisia is getting worse. Whether it’s cash, services, land, property, or yes, even your yacht, President Ben Ali’s family is rumored to covet it and reportedly gets what it wants. Beyond the stories of the First Family’s shady dealings, Tunisians report encountering low-level corruption as well in interactions with the police, customs, and a variety of government ministries. The economic impact is clear, with Tunisian investors — fearing the long-arm of «the Family» — forgoing new investments, keeping domestic investment rates low and unemployment high (Refs G, H). These persistent rumors of corruption, coupled with rising inflation and continued unemployment, have helped to fuel frustration with the GOT and have contributed to recent protests in southwestern Tunisia (Ref A). With those at the top believed to be the worst offenders, and likely to remain in power, there are no checks in the system. End Summary.

The Sky’s the Limit

¶2. (C) According to Transparency International’s 2007 index, the perception is that corruption in Tunisia is getting worse. Tunisia’s ranking on the index dropped from 43 in 2005 to 61 in 2007 (out of 179 countries) with a score of 4.2 (with 1 the most corrupt and 10 the least corrupt). Although corruption is hard to verify and even more difficult to quantify, our contacts all agree that the situation is headed in the wrong direction. When asked whether he thought corruption was better, worse, or the same, XXXXXXXXXXXX exclaimed in exasperation, «Of course it’s getting worse!»He stated that corruption could not but increase as the culprits looked for more and more opportunities. Joking about Tunisia’srising inflation, he said that even the cost of bribes was up. «A traffic stop used to cost you 20 dinars and now it’s up to 40 or 50!»

All in the Family

¶3. (S) President Ben Ali’s extended family is often cited as the nexus of Tunisian corruption. Often referred to as a quasi-mafia, an oblique mention of «the Family» is enough to indicate which family you mean. Seemingly half of the Tunisian business community can claim a Ben Ali connection through marriage, and many of these relations are reported to have made the most of their lineage. Ben Ali’s wife, Leila Ben Ali, and her extended family — the Trabelsis — provoke the greatest ire from Tunisians. Along with the numerous allegations of Trabelsi corruption are often barbs about their lack of education, low social status, and conspicuous consumption. While some of the complaints about the Trabelsi clan seem to emanate from a disdain for their nouveau riche inclinations, Tunisians also argue that the Trabelsis strong arm tactics and flagrant abuse of the system make them easy to hate. Leila’s brother Belhassen Trabelsi is the most notorious family member and is rumored to have been involved in a wide-range of corrupt schemes from the recent Banque de Tunisie board shakeup (Ref B) to property expropriation and extortion of bribes. Leaving the question of their progenitor aside, Belhassen Trabelsi’s holdings are extensive and include an airline, several hotels, one of Tunisia’s two private radio stations, car assembly plants, Ford distribution, a real estate development company, and the list goes on. (See Ref K for a more extensive list of his holdings.) Yet, Belhassen is only one of Leila’s ten known siblings, each with their own children. Among this large extended family, Leila’s brother Moncef and nephew Imed are also particularly important economic actors.

¶4. (S/NF) The President is often given a pass, with many Tunisians arguing that he is being used by the Trabelsi clan and is unaware of their shady dealings. XXXXXXXXXXXX a strong supporter of the government and member of XXXXXXXXXXXX, told the Ambassador that the problem is not Ben Ali, but «the Family» going too far and breaking the rules. Nevertheless, it is hard to believe Ben Ali is not aware, at least generally, of the growing corruption problem. This might also reflect the seeming geographical divisions between the Ben Ali and Trabelsi fiefdoms, with the Ben Ali clan reportedly focused on the central coastal regional and the Trabelsi clan operating out of the greater Tunis area and therefore, generating the bulk of the gossip. The Ben Ali side of the Family and his children and in-laws from his first marriage are also implicated in a number of stories. Ben Ali has seven siblings, of which his late brother Moncef was a known drug trafficker, sentenced in absentia to 10 years prison in the French courts. Ben Ali has three children with his first wife Naima Kefi: Ghaouna, Dorsaf and Cyrine. They are married respectively to Slim Zarrouk, Slim Chiboub, and Marouane Mabrouk — all significant economic powers.

This Land is Your Land, This Land is My Land

¶5. (S/NF) With real estate development booming and land prices on the rise, owning property or land in the right location can either be a windfall or a one-way ticket to expropriation. In summer 2007, Leila Ben Ali received a desirable tract of land in Carthage for free from the GOT in order to build the for-profit Carthage International School (Ref F). In addition to the land, the school received a 1.8 million dinar (US $1.5 million) gift from the GOT, and within a matter of weeks the GOT had built new roads and stoplights to facilitate school access. It has been reported that Ms. Ben Ali has sold the Carthage International School to Belgian investors, but the Belgian Embassy has as yet been unable to confirm or discount the rumor. XXXXXXXXXXXX asserted that the school was indeed sold for a huge, but undisclosed sum.He noted any such sale would be pure profit since Ms. Ben Ali’s received land, infrastructure, and a hefty bonus at no cost.

¶6. (S/NF) Construction on an enormous and garish mansion has been underway next to the Ambassador’s residence for the past year. Multiple sources have told us that the home is that of Sakhr Materi, President Ben Ali’s son-in-law and owner of Zitouna Radio. This prime real estate was reportedly expropriated from its owner by the GOT for use by the water authority, then later granted to Materi for private use. A cafe owner recounted a similar tale to an Embassy employee, reporting that Belhassen Trabelsi forced him to trade in a cafe he previously owned in a prime location for his current cafe. The cafe owner stated Trabelsi told him he could do whatever he wanted there; if 50 dinar bribes to the police were not effective, Trabelsi said the owner had only to call him and he would «take care of it.»Yacht Wanted

¶6. (S/NF) In 2006, Imed and Moaz Trabelsi, Ben Ali’s nephews, are reported to have stolen the yacht of a well-connected French businessman, Bruno Roger, Chairman of Lazard Paris. The theft, widely reported in the French press, came to light when the yacht, freshly painted to cover distinguishing characteristics, appeared in the Sidi Bou Said harbor. Roger’s prominence in the French establishment created a potential irritant in bilateral relations and according to reports, the yacht was swiftly returned. The stolen yacht affair resurfaced in early 2008 due to an Interpol warrant for the two Trabelsis. In May, the brothers were brought before Tunisian courts, in a likely effort to satisfy international justice. The outcome of their case has not been reported.

Show Me Your Money

¶7. (S) Tunisia’s financial sector remains plagued by serious allegations of corruption and financial mismanagement. Tunisian business people joke that the most important relationship you can have is with your banker, reflecting the importance of personal connections rather than a solid business plan in securing financing. The legacy of relationship-based banking is a sector-wide rate of non-performing loans that is 19 percent, which remains high but is lower than a high of 25 percent in 2001 (Ref I). Embassy contacts are quick to point out that many of these loans are held by wealthy Tunisian business people who use their close ties to the regime to avoid repayment (Ref E). Lax oversight makes the banking sector an excellent target of opportunity, with multiple stories of «First Family» schemes. The recent reshuffle at Banque de Tunisie (Ref B), with the Foreign Minister’s wife assuming the presidency and Belhassen Trabelsi named to the board, is the latest example. According to a representative from Credit Agricole, Marouane Mabrouk, another of Ben Ali’s sons-in-law, purchased a 17 percent share of the former Banque du Sud (now Attijari Bank) shares immediately prior to the bank’s privatization. This 17 percent share was critical to acquiring controlling interest in the bank since the privatization represented only a 35 percent share in the bank. The Credit Agricole rep stated that Mabrouk shopped his shares to foreign banks with a significant premium, with the tender winner, Spanish-Moroccan Santander-Attijariwafa ultimately paying an off the books premium to Mabrouk. XXXXXXXXXXXX recounted that when he was still at his bank he used to receive phone calls from panicked clients who stated that Belhassen Trabelsi had asked them for money. He did not indicate whether he advised them to pay.

The Trickle Down Effect

¶8. (S) While the stories of high-level, Family corruption are among the most flagrant and oft-repeated, Tunisians report encountering low-level corruption more frequently in their daily lives. Speeding tickets can be ignored, passports can be expedited, and customs can be bypassed — all for the right price. Donations to the GOT’s 26-26 Fund for development or to the Bessma Society for the Handicapped — Leila Ben Ali’s favored charity — are also believed to grease the wheels. Hayet Louani (protect), a well-connected member of Parliament, faced increased pressure from the GOT after refusing several «requests» to donate money to Trabelsi’s soccer team. XXXXXXXXXXXX reported that customs inspectors demanded 10,000 dinars to get his goods through customs; he did not reveal whether or not he acquiesced to the demand.

¶9. (S) Nepotism is also believed to play a significant role in awarding scholarships and offering jobs. Knowing the right people at the Ministry of Higher Education can determine admission to the best schools or can mean a scholarship for study abroad. An Embassy FSN stated that the Director of International Cooperation, a long-time contact, offered to give his son a scholarship to Morocco on the basis of their acquaintance. If you do not know someone, money can also do the trick. There are many stories of Tunisians paying clerks at the Ministry of Higher Education to get their children into better schools than were merited by their test scores. Government jobs — a prize in Tunisia — are also believed to be doled out on the basis of connections. Leila Ben Ali’s late mother, Hajja Nana, is also reported to have acted as a broker for both school admissions and government job placement, providing her facilitation services for a commission. Among the complaints from the protestors in the mining area of Gafsa were allegations that jobs in the Gafsa Phosphate Company were given on the basis of connections and bribery.

Mob Rule?

¶10. (S/NF) The numerous stories of familial corruption are certainly galling to many Tunisians, but beyond the rumors of money-grabbing is a frustration that the well-connected can live outside the law. One Tunisian lamented that Tunisia was no longer a police state, it had become a state run by the mafia. «Even the police report to the Family!» he exclaimed. With those at the top believed to be the worst offenders, and likely to remain in power, there are no checks in the system. The daughter of a former governor recounted that Belhassen Trabelsi flew into her father’s office in a rage — even throwing an elderly office clerk to the ground — after being asked to abide by laws requiring insurance coverage for his amusement park.

Her father wrote a letter to President Ben Ali defending his decision and denouncing Trabelsi’s tactics. The letter was never answered, and he was removed from his post shortly thereafter. The GOT’s strong censorship of the press ensures that stories of familial corruption are not published. The Family’s corruption remains a red line that the press cross at their own peril. Although the February imprisonment of comedian Hedi Oula Baballah was ostensibly drug-related, human rights groups speculate his arrest was punishment for a 30 minute stand-up routine spoofing the President and his in-laws (Tunis D). International NGOs have made the case that the harsh prison conditions faced by journalist Slim Boukdhir, who was arrested for failing to present his ID card and insulting a police officer, are directly related to his articles criticizing government corruption. Corruption remains a topic relegated to hushed voices with quick glances over the shoulder.The Elephant in the Room

¶11. (S) Several Tunisian economists argue that it does not matter whether corruption is actually increasing because «perception is reality.» The perception of increasing corruption and the persistent rumors of shady backroom dealings has a negative impact on the economy regardless of the veracity. Contacts tell us they afraid to invest for fear that the family will suddenly want a cut. «What’s the point?» Alaya Bettaieb asked, «The best case scenario is that my investment succeeds and someone important tries to take a cut.» Persistently low domestic investment rates bear this out (Ref H). Foreign bank accounts, while illegal, are reportedly commonplace. A recent Ministry of Finance amnesty to encourage Tunisians to repatriate their funds has been an abject failure. Bettaeib stated that he plans to incorporate his new business in Mauritania or Malta, citing fear of unwanted interference. Many economists and business people note that strong investment in real estate and land reflects the lack of confidence in the economy and an effort to keep their money safe (Ref C).

¶12. (S) Thus far, foreign investors have been undeterred, and according to Tunisian business contacts, largely unaffected. Foreign investment continues to flow in at a healthy rate, even excluding the privatizations and huge Gulf projects which have yet to get underway. Foreign investors more rarely report encountering the type of extortion faced by Tunisians, perhaps reflecting that foreign investors have recourse to their own embassies and governments. British Gas representatives told the Ambassador they had not encountered any impropriety. XXXXXXXXXXXX stated that several years ago Belhassen Trabelsi attempted to strong arm a German company producing in the offshore sector, but that after the German Embassy intervened Trabelsi was explicitly cautioned to avoid offshore companies. Despite pronouncements about increasing domestic investment, the GOT focuses heavily on increasing FDI flows to the country, particularly in the offshore sector. Nevertheless, there are still several examples of foreign companies or investors being pressured into joining with the «right» partner. The prime example remains McDonald’s failed entry into Tunisia. When McDonald’s chose to limit Tunisia to one franchisee not of the GOT’s choosing, the whole deal was scuttled by the GOT’s refusal to grant the necessary authorization and McDonald’s unwillingness to play the game by granting a license to a franchisee with Family connections.

Comment

¶13. (S) Although the petty corruption rankles, it is the excesses of President Ben Ali’s family that inspire outrage among Tunisians. With Tunisians facing rising inflation and high unemployment, the conspicuous displays of wealth and persistent rumors of corruption have added fuel to the fire. The recent protests in the mining region of Gafsa provide a potent reminder of the discontent that remains largely beneath the surface. This government has based its legitimacy on its ability to deliver economic growth, but a growing number of Tunisians believe those as the top are keeping the benefits for themselves.

¶14. (S) Corruption is a problem that is at once both political and economic. The lack of transparency and accountability that characterize Tunisia’s political system similarly plague the economy, damaging the investment climate and fueling a culture of corruption. For all the talk of a Tunisian economic miracle and all the positive statistics, the fact that Tunisia’s own investors are steering clear speaks volumes. Corruption is the elephant in the room; it is the problem everyone knows about, but no one can publicly acknowledge. End Comment.

Η αυτοπυρπόληση,μαζί με τις πιο πάνω αποκαλύψεις, ήταν η αφορμή για τον λαό της Τυνισίας,που ξέσπασε,με απεργίες,δυναμικές κινητοποιήσεις,και συμπλοκές με τις δυνάμεις καταστολής,με περισσότερους των 100 νεκρούς.

Το καθεστώς,αφού η κήρυξη καθεστώτος «εκτάκτου ανάγκης»(=στρατιωτικός νόμος)και οι δεκάδες νεκρών δεν μπόρεσαν να σταματήσουν την οργή του κόσμου,αποφάσισε να εγκαταλείψει την εξουσία.

Τότε,όλως «εξ απροόπτου»,οι ΗΠΑ και η Γαλλία,που μέχρι τότε αποτελούσαν τους καλύτερους συμμάχους του καθεστώτος,μπροστά στην αναμενόμενη αντίδραση της κοινής γνώμης ανά το παγκόσμιο-και έχοντας εις γνώσιν τους την οργή των ευρωπαίων σχετικά με την νεοφιλελεύθερη με αφορμή την κρίση αντεπίθεση κατά των λαικών κατακτήσεων

Τα χειρότερα έρχονται…οι μισθωτοί σκλάβοι (όλοι μας) το μυρίζονται?

έσπευσαν να «καταδικάσουν» το καθεστώς,μη δίδοντας ασυλία στον Μπεν Αλί-ξέροντας ότι υπήρχε η σύμμαχος τους ισλαμοφασιστική Σαουδική Αραβία για αυτό

http://en.news.maktoob.com/20090000547904/Saudi_Arabia_takes_in_Ben_Ali_and_family/Article.htm

Αν το κίνημα δεν σταθεί ικανό να οδηγήσει στην μη ανατρέψιμη ανατροπή αυτού καθαυτού του πολιτικού συστήματος και όχι απλά ενός συγκεκριμένου δικτάτορα  θα έρθει μάλλον νέος «πρόεδρος»-δες Κιργιστάν.

http://en.wikipedia.org/wiki/2010_Kyrgyzstani_uprising

(να δούμε τότε μετά από πόσες μέρες  θα κανονίσουν,και αυτοί διεφθαρμένοι από την εξουσία,συμφωνίες με τους άρχοντες σε Τυνησία και Δύση)…

επειδή,εκτός από τις θυσίες και το θάρρος του λαού,χρειάζεται πολιτική-ταξική-κοινωνική συνείδησηγια να καταστεί δυνατή η υιοθέτηση πολιτικών προτάσεων ανατροπής του υπάρχοντος άδικου συστήματος(καπιταλισμός,»αντιπροσωπευτική δημοκρατία» των 5ετών αυτοκρατόρων,τα οποία δίδουν χώρο για καλλιέργεια δικτατόρων) στην ολότητα του και την αντικατάσταση του με καθεστώς άμεσης δημοκρατίας με εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής και του κεφαλαίου.

Οι λαικές επιτροπές που δημιουργήθηκαν-όπως και στην Ελλάδα μετά τα Δεκεμβριανά του 2008

Τέτοιες μέρες

δίδουν μια κάποια ελπίδα αν όχι για ανατροπή σε βάθος,τουλάχιστο για καλλιέργεια πνεύματος,συνείδησης,νοοτροπίας,οργάνωσης και δομών κοινωνικής αυτοοργάνωσης/πάλης στην χώρα.

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1249040

Τώρα οι λαοί σε γειτονικές χώρες (με καθεστώτα δικτατορίας μαριονέτες των ΗΠΑ) παραδειγματίζονται.

Η Αλγερία ήδη ταλανίζεται από «ταραχές».

http://www.guardian.co.uk/world/2011/jan/07/algeria-riots-food-prices

και το καθεστώς της Αιγύπτου αναμένει την σειρά του

http://www.guardian.co.uk/world/2011/jan/18/mohamed-elbaradei-tunisia-egypt

(οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές φυσικά τρέμουν,αφού ανατροπή φιλικών προς αυτούς καθεστώτων σε Τυνισία,Αλγερία,Αίγυπτο,με δεδομένη την εχθρική προς αυτούς στάση της Συρίας και την αμφίβολη θέση της Τουρκίας μετά την χειροτέρεψη των διπλωματικών της σχέσεων με το Ισραήλ-ειδικά μετά την κρίση με τον Στόλο της Ελευθερίας,και την συνεχή υποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων στο μέτωπο του Αφγανιστάν και ένα «μη συνεργάσιμο» Πακιστάν θα θέσει σε κίνδυνο τα συμφέροντα του ιμπεριαλιστικού τους συμμάχου-ορμητηρίου για τα πετρέλαια στην περιοχή,του Ισραήλ,και την στρατηγική τους για το Ιράκ.Επίσης όμως οι λαοί της Ευρώπης έχουν ακόμη ένα παράδειγμα αντίστασης κατά της καταπίεσης,χρήσιμο για παραδειγματισμό σχετικά με την νεοφιλελεύθερη αντεπίθεση των μεγαλοτραπεζιτών του ΔΝΤ και την «κρίση»)

Ο χειμώνας στην Μ Ανατολή προβλέπεται θερμός,όπως το μεσημέρι στην έρημο

Το ίδιο και στην Ελλάδα και την Ευρώπη

Ο λαός της Ελλάδας συνεχίζει την αντίσταση-Καμία κάμψη μέχρι την ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Στην Κύπρο ακόμη τίποτα.

ΠΟΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ???

ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΣΑΚΩΝΟΜΑΣΤΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟ ΕΧΘΡΟ???

ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ / ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

Σεπτεμβρίου 22, 2010

ΠΡΟΒΟΛΗ ΣΑΒΒΑΤΟ 25/9 18:00 ΣΤΑ ΑΓΡΑΜΜΑΤΑ

Σεπτεμβρίου 22, 2010

Χαιρετισμός Νεολαίας Ενάντα στον Εθνικισμό στο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ στις 24/6/2010

Ιουλίου 1, 2010

(αναδημοσίευση από

http://youthagainstnationalism.wordpress.com/)

Το 3ο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ, οργανώνεται κατά τη διάρκεια της μεγαλύτερης καπιταλιστικής κρίσης, μετά το 1930.

Η κρίση τότε σήμαινε ανεργία, φτώχια, και μιζέρια για εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο.

Δημιούργησε της οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες για την άνοδο του εθνικισμού, του φασισμού και του Ναζισμού που οδήγησαν με τη σειρά τους στην άνοδο του Χίτλερ και στο 2οπαγκόσμιο πόλεμο, σε μαζικές καταστροφές και εκατομμύρια νεκρούς.

Όπως και τότε έτσι και τώρα την κρίση τη βιώνουμε μέσω της ανόδου της ανεργίας, της φτώχιας και της χρεοκοπίας χωρών, και την άνοδο ακροδεξιών, εθνικιστικών, ρατσιστικών και νέο-φασιστικών ομάδων και κομμάτων που επιτίθενται σε μετανάστες, εργαζόμενους, νεολαίους και αριστερούς ακτιβιστές!

Οι κυβερνήσεις σε όλες τις ευπρωπαικές χώρες προχωρούν σε μια σειρά από επιθέσεις στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων.

 Οι Έλληνες εργαζόμενοι κυρίως βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αυτών των επιθέσεων.

Αντιμετωπίζουν μείωση των μισθών και επιδομάτων τους κατά 20 μέχρι και 30%, μείωση των δημοσίων δαπανών, την αύξηση των ορίων ηλικίας αφυπηρέτησης, την αύξηση του ΦΠΑ και τη μείωση των συντάξεων ακόμα κι αυτών που δεν ξεπερνούν τα 500 € το μήνα.

 Το ίδιο και οι εργαζόμενοι στην Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία και την Ιταλία, επίσης αντιμετώπισαν και συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν σκληρές επιθέσεις κατά του βιοτικού τους επιπέδου και ενάντια στα δικαιώματά.

 Αυτές οι επιθέσεις δεν θα περιοριστούν στους εργαζομένους των λεγόμενων «περιφερειακών» ευρωπαϊκών οικονομιών.

 Οι εργαζόμενοι σε όλες τις χώρες της Ευρώπης θα δουν τα συνταξιοδοτικά τους δικαιώματα να διαβρώνονται ακόμη περισσότερο, τους μισθούς τους να συμπιέζονται προς τα κάτω, περικοπές στην κοινωνική πρόνοια, καθώς και συνέχιση των πολύ ψηλών ποσοστών ανεργίας. 

Οι επιθέσεις αυτές είναι ενταγμένες στην ευρύτερη στρατηγική της Ευρωπαικής Ένωσης όπως περιγράφεται στο κείμενο στρατηγικής «ΕΕ 2020», το οποίο παραπέμπει στην ανάγκη να αυξηθούν  τα όρια συνταξιοδότησης μαζί με τον αριθμό των ωρών εργασίας των ευρωπαίων εργαζομένων και την αυστηρή επιστροφή στο «Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης» το οποίο θα ισοδυναμεί με την περικοπή των δημοσίων δαπανών σε πολλές χώρες.

 Αυτές οι επιθέσεις συνδυάζονται με μια δηλητηριώδη προσπάθεια διάσπασης των εργαζομένων πάνω σε εθνική βάση .

 Για παράδειγμα τα ΜΜΕ στην Γερμανία όταν πρόκειται για τους εργαζόμενους στην ελλάδα, αλλά και αλλού, πρωτοστατούν στην δημιουργία εθνικιστικών αντιθέσεων ανάμεσα στους εργαζόμενους.

 Λένε συνειδητά ψέματα για τις συνθήκες ζωής των εργαζομένων στην Ελλάδα για να δημιουργήσουν την εντύπωση πως είναι αυτοί που ευθύνονται για την κρίση και πρέπει να πληρώσουν.

 Σε εθνικό επίπεδο αυτές οι επιθέσεις σε όλες τις χώρες αφορούν τους μετανάστες, τις εθνικές μειονότητες, τους γειτονικούς λαούς.

 Έχουμε καθήκον να αντιπαλέψουμε αυτόν τον πόλεμο προπαγάνδας με στοιχεία και αριθμούς.

 Για παράδειγμα, σε αντίθεση με τον μύθο των «τεμπέληδων Ελλήνων που βγαίνουν νωρίς στην σύνταξη», ο μ.ο. ηλικίας συνταξιοδότησης στην Ελλάδα είναι τα 61,4 έτη – υψηλότερος από τον ευρωπαϊκό μ.ο.!

 Επίσης σε αντίθεση με τον μύθο ότι οι μετανάστες μας παίρνουν τις δουλειές, στην Κύπρο, η ανεργία διπλασιάστηκε τα δυο τελευταία χρόνια χωρίς να έχουμε σημαντική αύξηση των μεταναστών, λόγω των απολύσεων που έχουν γίνει από τις εταιρίες για να σώσουν τα κέρδη τους!

 Έτσι σε σχέση με πέρυσι η ανεργία έχει αυξηθεί για τον μήνα Μάη κατά 35,8% και συνεχίζει ανοδική πορεία.

 Τη ίδια στιγμή το 1/4 των ανέργων είναι πτυχιούχοι 3 βάθμιας εκπαίδευσης και όχι ανειδίκευτοι εργάτες.

 Τα ψέματά τους το μόνο που κάνουν είναι να ενισχύουν τα κόμματα της ακροδεξιάς και του νεοφασισμού.

Να δίνουν άλλοθι για την χρήση ναζιστικών συνθημάτων όπως το  “ένας ξένος εργάτης = ένας κύπριος άνεργος” που χρησιμοποιήθηκε από το ΕΛΑΜ στις 27 του Δεκέμβρη.

Δίνουν άλλοθι για τις επιθέσεις όπως αυτή στο στέκι των Παλαιστινίων στην Λάρνακα.

Για την Κύπρο ο φασισμός δεν είναι κάτι καινούριο.

Η Κύπρος ήταν θύμα φασισμού και στο παρελθόν!

Τα αποτελέσματα του φασισμού είναι εμφανή μέχρι και σήμερα: πόλεμος, θάνατος, αγνοούμενοι, προσφυγιά και η διαίρεση του νησιού.

Ο φασισμός δεν πρέπει ποτέ ξανά να δυναμώσει

Τονίζουμε λοιπόν πως ο  αγώνας για έξοδο από την κρίση δεν είναι εθνικός όπως και η επίθεση δεν συμβαίνει μόνο σε μια χώρα.

 Ο αγώνας μας είναι διεθνιστικός, η αλληλεγγύη μας ξεφεύγει τα όρια του νησιού μας.

 Η αλληλεγγύη μας φτάνει στους έλληνες εργαζόμενους και όλους τους ευρωπαίους εργαζόμενους οι οποίοι βρίσκονται στον δρόμο στην πάλη για ένα καλύτερο παρόν και μέλλον.

 Μέσα από το φεστιβάλ λοιπόν θέλουμε να δείξουμε την Αλληλεγγύη μας στους Έλληνες εργαζόμενους και να καλέσουμε κι εμείς με τη σειρά μας για ενότητα των εργαζομένων σε όλη την Ευρώπη!

Αυτή τη στιγμή/ αυτή τη βδομάδα εργαζόμενοι σε διάφορες χώρες δραστηριοποιούνται στα πλαίσια της εβδομάδας δράσης και αλληλεγγύης στους έλληνες εργαζόμενους, μια πρωτοβουλία που πήρε ο Ευρωβουλευτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος στην Ιρλανδία, σύντροφος Τζό Χίγγινς, και υπογράφουν τα περισσότερα και σημαντικότερα αριστερά κόμματα της Ευρώπης.

Ας ενώσουμε τις φωνές μας σήμερα μαζί με τους ευρωπαίους εργαζόμενους.

Στην κρίση απαντάμε και λέμε:

–          Η κρίση δεν είναι δική μας, δεν θα πληρώσουμε εμείς γι’ αυτήν!

–          Την κρίση να πληρώσουν αυτοί που την δημιούργησαν – οι τραπεζίτες και το κεφάλαιο!

 Τα μίση που προσπαθούν να μας σπείρουν δεν είναι τίποτα άλλο από αντιπερισπασμός έτσι ώστε να μην καταλαβαίνουμε ποιος πραγματικά φταίει για την επιδείνωση της ζωής μας!

ενωμένοι λοιπόν ε/κ, τ/κ, μετανάστες λέμε

– όχι στις περικοπές, τις μειώσεις μισθών, την ανεργία και την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης!

 – Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις  των δημοσίων υπηρεσιών!

 Όχι άλλα λεφτά στις τράπεζες –  το τραπεζικό σύστημα να περάσει στην κοινωνία – δεν είναι δυνατό να χρησιμοποιούν τις δικές μας καταθέσεις για να κερδοσκοπούν και να προκαλούν οικονομικές κρίσεις και καταστροφές.

Αγώνας για την ανατροπή της δικτατορίας των αγορών, της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Αγώνας για την ανατροπή της εξουσίας των πολυεθνικών και του μεγάλου κεφαλαίου.

Αγώνας για μια οικονομία που να λειτουργεί για τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου και τις ανάγκες του ανθρώπου κι όχι για τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου.

Για μια κοινωνία σοσιαλιστική χωρίς πολέμους και εθνικισμούς που οι εργαζόμενοι να αποφασίζουν για τις ζωές τους, κάτω από συνθήκες πλήρους ελευθερίας, πολυκομματισμού και εργατικής δημοκρατίας.

Εκ μέρους της Νεολαίας Ενάντια στον Εθνικισμό

Προσωπικό σχόλιο-αν και προσωπικά δεν βλέπω την λύση στα κόμματα αλλά στους ίδιους τους πολίτες και την δράση βάσης,με τα υπόλοιπα δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω.

(Μαυρο)κόκκινη κάρτα!

Ιουνίου 14, 2010

Παγκόσμιο Κύπελλο…

όλος ο πλανήτης ξεχνά τα πάμπολλα προβλήματα που τον ταλανίζουν,και χάνεται στην «λατρεία» της «στρογγυλής θεάς»,όπως τον στρουθοκάμηλο που κρύβει το κεφάλι του,αναμένοντας να εξαφανιστεί ο κίνδυνος.

Ενώ στην Ν Αφρική(ναι,την χώρα του Νέλσον Μαντέλα και του μακροχρόνιου αγώνα κατά του ρατσιστικού απαρτχάιντ)σήμερα κυριαρχεί η φτώχεια και η κακομοιριά-φαίνεται ότι οι σκουρόχρωμοι καπιταλιστές πράγματι είναι το ίδιο με τους λευκούς-αυτό το σκηνικό οι «αρχές» της χώρας προσπαθούν να το κρύψουν επιμελώς,για να μην «αμαυρώσουν την εικόνα» της χώρας,ούτως ώστε όσοι ξένοι έχουν ακόμη,εν μέσω κρίσης,την δυνατότητα να δώσουν όσες οικονομίες τους έχουν απομείνει,να δανειστούν εντείνοντας περισσότερο το καθεστώς μισθωτής σκλαβιάς μέσα στο οποίο βρίσκονται

ΝΕΚΡΗ στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς

Πως οι τράπεζες μας καταληστεύουν

η ίσως είναι ένας από τους ελάχιστους ελίτ που μας ελέγχουν όλους,να πιστεύουν ότι όλα πάνε καλά,και ότι πρόκειται για μια υπέροχη χώρα,την οποία αξίζει να επισκεφτείς για τουρισμό,και να δώσεις χρήματα ούτως ώστε οι ντόπιοι καπιταλιστές να κερδίσουν ακόμη περισσότερα από τα έργα και τις υπηρεσίες του τουρισμού γενικότερα και του μουντιάλ ειδικότερα,οι οποίες κτίστηκαν από τους οικονομικά ασθενέστερους,οι οποίοι όμως δεν θα μπορέσουν ούτε να τις απολαύσουν,ούτε να ανταμειφθούν δίκαια για αυτές.

Και μάλιστα η ντόπια κυβέρνηση φτάνει στο σημείο ακόμη και να φυλακίζει άστεγους η/και να τους διώκει σε κέντρα υποδοχής εκτός των πόλεων,για να καλύπτει την μεγάλη κοινωνική αδικία που υπάρχει.

ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΧΑΧΕΣ!

Ξεχνώντας και τα δικά μας προβλήματα-επειδή απ’ότι φαίνεται στρουθοκάμηλοι δεν υπάρχουν μόνο στην Αφρική…

“Χρεωκοπία” της Ελλάδας-ποιος φταίει,ποιος πληρώνει

Βίντεο σχετικά με τι περιμένει την Ελλάδα αν δεν αντισταθούμε ΤΩΡΑ

Ακολουθεί ανακοίνωση της αναρχικής κομμουνιστικής νοτιαφρικάνικης οργάνωσης ZACF για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 στη Νότια Αφρική.

Να δείξουμε τη μαυροκόκκινη κάρτα στη FIFA!Το Αναρχικό Κομμουνιστικό Μέτωπο Ζαμπαλάζα είναι εναντίων της υποκρισίας της κυβέρνησης να παρουσιάσει το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου FIFA 2010 ως ευκαιρία για να ανέβει το κοινωνικοοικονομικό επίπεδο των κατοίκων της Νότιας Αφρικής και της ηπείρου γενικά. Είναι ξεκάθαρο πως αυτή η “ευκαιρία” είναι το συμφέρον του παγκόσμιου και τοπικού κεφαλαίου και της άρχουσας τάξης της Νοτίου Αφρικής. Το αθλητικό αυτό γεγονός θα έχει άσχημες επιπτώσεις για τους φτωχούς και την εργατική τάξη της Νοτίου Αφρικής, κάτι που έχει αρχίσει να φαίνεται ήδη.

Η κυβέρνηση ξόδεψε τεράστια χρηματικά ποσά σε υποδομές και στάδια που δεν θα ξαναγεμίσουν ποτέ, κι αυτό ενώ η ανεργία είναι στο 40% και υπάρχει απίστευτη φτώχεια. Τα τελευταία πέντε χρόνια οι εργαζόμενοι φτωχοί έχουν εκδηλώσει πολλές φορές το θυμό τους με πάνω απο 8.000 διαμαρτυρίες ζητώντας στέγαση και βασικές υπηρεσίες. Το γεγονός πως η κυβέρνηση προτιμά να ξοδεύει χρήματα για αθλητισμό δείχνει την αποτυχία του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού μοντέλου και της οικονομολογικής ιδέας οτι “αν κερδίζουν πολλά οι πλούσιοι, κάτι θα πέσει και στους φτωχούς” (trickle-down economics) ενώ στη πραγματικότητα δε γίνεται τίποτε άλλο παρά να αυξάνει η φτώχεια παγκοσμίως. Παρόλο οτι έλεγε άλλα στο παρελθόν, τώρα η κυβέρνηση άλλαξε ρότα λέγοντας οτι το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν είναι κερδοσκοπικό.

Η Νότια Αφρική χρειάζεται επειγόντως υποδομές, ειδικά για δημόσιες μεταφορές που σε ορισμένες πόλεις όπως το Johannesburg δεν υπάρχει καθόλου. Το τρένο Gautrain που ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 8 Ιουνίου (για το Παγκόσμιο Κύπελλο) είναι η μεγαλύτερη ειρωνεία: σε μια χώρα που η πλειοψηφία χρησιμοποιεί καθημερινά ιδιωτικά μικρά λεωφορεία-ταξί σε άσχημη μηχανολογική κατάσταση για μετακινήσεις μεταξύ πόλεων, το Gautrain προσφέρει γρήγορη σύνδεση του Johannesburg με τη Pretoria αρκεί να έχουν να πληρώσουν το ακριβό εισιτήριο. Η ιδιοκτήτρια εταιρία των αεροδρομίων της Νοτίου Αφρικής (ACSA) έχει ξοδέψει δισεκατομμύρια για αναβαθμίσεις των αεροδρομίων της, όπως έχει κάνει και η ιδιωτικοποιημένη εταιρία εθνικών οδών (SANRAL) για να εγκαταστήσει νέα δίκτυα διοδίων — όλα αυτά τα έργα δεν βοηθούν τους φτωχούς. Οι δήμοι προσπαθούν να ομορφύνουν τις πόλεις καθώς η κυβέρνηση προσπαθεί να κρύψει τη πραγματικότητα. Πάνω απο 15.000 άστεγοι άνθρωποι και παιδιά του δρόμου έχουν κλειστεί σε ιδρύματα μόνο στο Johannesburg, και στο Cape Town ο δήμος έδιωξε χιλιάδες φτωχών απο καταλήψεις στέγης πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο δήμος του Cape Town προσπάθησε ανεπιτυχώς να εκδιώξει 10.000 κατοίκους του Joe Slovo απο τα σπίτια τους για να τους κρύψει απο τουρίστες, και αλλού κάτοικοι εκδιώχθηκαν για να γίνει χώρος για στάδια και πάρκα αναψυχής ενώ δίπλα υπάρχουν σχολεία με σπασμένα παράθυρα και παλιά κτίρια.

Αν και πολλοί Νοτιοαφρικανοί δεν υποστηρίζουν το Παγκόσμιο Κύπελλο, άλλοι πέφτουν θύματα εθνικιστικής προπαγάνδας που κρύβει το πραγματικό πρόσωπο του τσίρκου που λέγεται Παγκόσμιο Κύπελλο. Κάθε Παρασκευή είναι η “αθλητική Παρασκευή” όπου το “έθνος” παροτρύνεται (και τα παιδιά στα σχολεία εξαναγκάζονται) να φοράνε μπλουζάκια Bafana-Bafana. Βλέπεις σημαίες στα αυτοκίνητα, ανθρώπους να μαθαίνουν το χορό Diski που χορεύεται στις εκδηλώσεις για τους τουρίστες, και καταναλωτές να αγοράζουν κουκλάκια με τη μασκότ Zakumi. Όποιος μένει σκεπτικιστής μπροστά σε αυτά ονομάζεται αντι-πατριωτικός, κάτι που το είδαμε όταν ζήτησαν απο τους απεργούς του σωματείου των Νοτιοαφρικανών εργαζομένων στα μέσα μεταφοράς (SATAWU) να επιστρέψουν στη δουλειά τους “για λόγους εθνικού συμφέροντος”. Ενώ ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας έχουν χαθεί το προηγούμενο έτος, οι φανφάρες της κυβέρνησης οτι το Παγκόσμιο Κύπελλο δημιούργησε 400.000 θέσεις εργασίας είναι θρασείς. Οι θέσεις που δημιουργήθηκαν είναι ως επι το πλείστον επισφαλείς καθώς γίνονται με Συμβόλαια Ορισμένου Χρόνου και με εργαζομένους που δεν είναι οργανωμένοι σε σωματεία και πληρώνονται λιγότερα απο τον ελάχιστο μισθό.

Πέρα απο τη καταστολή των σωματείων, τα κοινωνικά κινήματα επίσης έχουν δεχτεί την εχθρότητα του κράτους, καθώς έχει απαγορέψει ανεπίσημα όλες τις συγκεντρώσεις κατά τη διάρκεια των αθλητικών γεγονότων. Μάλιστα ίσως αυτή η απαγόρευση να υπάρχει ήδη απο τη 1η Μαρτίου. Σύμφωνα με τη Jane Duncan:

Μια γρήγορη έρευνα που έγινε τη τελευταία εβδομάδα στους δήμους που φιλοξενούν εκδηλώσεις του Παγκόσμιου Κυπέλλου δείχνει οτι έχουν απαγορευτεί οι συγκεντρώσεις. Σύμφωνα με το δήμο του Rustenberg “συγκεντρώσεις δεν γίνονται λόγω του Παγκόσμιου Κυπέλλου”. Το ίδιο είπε και ο δήμος της Mbombela. Το δημαρχείο του Cape Town λέει συνεχίζει να δέχεται αιτήσεις για συγκεντρώσεις αλλά αυτό “μπορεί να είναι πρόβλημα” κατά τη διάρκεια των αθλητικών εκδηλώσεων. Οι συγκεντρώσεις απαγορεύονται απο την αστυνομία στους δήμους Nelson Mandela Bay και Ethekwini.

Παρόλο που το σύνταγμα βαφτίζεται “προοδευτικό” δεν προστατεύει την ελευθερία και την ισότητα, και αυτές οι απαγορεύσεις είναι εξόφθαλμα εναντίων του συνταγματικού δικαιώματος συνάθροισης και ελευθερίας του λόγου. Ωστόσο τα κοινωνικά κινήματα στο Johannesburg, μαζί με το Φόρουμ Εναντίων των Ιδιωτικοποιήσεων δεν το βάζουν κάτω τόσο εύκολα,και κατάφεραν να πάρουν την άδεια να διαδηλώσουν τη πρώτη ημέρα του Παγκόσμιου Κυπέλλου με τη βοήθεια του Ινστιτούτου Ελευθερίας του Λόγου. Δυστυχώς η διαδήλωση εξαναγκάστηκε να γίνει τρία χιλιόμετρα μακρυά απο το στάδιο όπου δεν θα λάβει τη προσοχή των ΜΜΕ που φοβάται η κυβέρνηση.

Όχι μόνο το κράτος καταπατά άγρια τους φτωχούς και κάθε εκδήλωση ενάντια στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ζωγραφίζοντας μια εικόνα της Νοτίου Αφρικής με τα χέρια της ανοιχτά σε όσους έρχονται στα ακριβά ξενοδοχεία της, αλλά το κάνει αυτό υπό τις οδηγίες της νόμιμης εγκληματικής αυτοκρατορίας του Sepp Blatter που ονομάζεται FIFA (και σωστά το Κοινωνικό Φόρουμ Durban την ονομάζει THIEFA, δηλαδή κλέφτρα). Όχι μόνο αναμένεται να κερδίσουν 1,2 δις Ευρώ μέσα στο 2010, αλλά έχουν ήδη κερδίσει πάνω απο 1 δις από τα δικαιώματα στα ΜΜΕ.

Στα στάδια και στις περιοχές γύρω απο αυτά που δόθηκαν στη FIFA για όσο διαρκούν τα αθλητικά γεγονότα (χωρίς φορολογία, ουσιαστικά δημιουργώντας περιοχές υπο τον έλεγχο της FIFA όπου οι φόροι και άλλοι νόμοι του κράτους δεν ισχύουν) αλλά και στους δρόμους προς τα στάδια έγιναν εκκαθαρίσεις όσων πουλούσαν προϊόντα που δεν έκδιδε η FIFA καθώς και όσοι κατοικούσαν σε καταλήψεις στέγης κοντά στους δρόμους που οδηγούν στα αεροδρόμια.

Η FIFA, ο ιδιοκτήτης του εμπορικού ονόματος του Παγκόσμιου Κυπέλλου και παρόμοιων προϊόντων έχει μια ομάδα 100 δικηγόρων που ψάχνουν σε όλη τη χώρα για μη-εξουσιοδοτημένα προϊόντα. Αυτά τα προϊόντα κατάσχονται και οι πωλητές τους συλλαμβάνονται παρόλο που οι περισσότεροι Νοτιοαφρικανοί (και γενικά σε όλη την ήπειρο) αγοράζουν ανεπίσημα προϊόντα καθώς πολύ λίγοι έχουν τα χρήματα που απαιτούνται για τα επίσημα μπλουζάκια. Επίσης η FIFA έχει κλείσει το στόμα των δημοσιογράφων αφού τους απαγορεύει να λένε αρνητικά πράγματα για αυτήν, κάτι που καταργεί την ελευθερία του τύπου.

Η μεγάλη ειρωνεία είναι πως κάποτε το ποδόσφαιρο ήταν το άθλημα της εργατικής τάξης. Η επίσκεψη στο στάδιο ήταν φτηνή και εύκολη για τους ανθρώπους που προσπαθούσαν να ξεχάσουν τη μιζέρια της ζωής τους κάτω απο την εξουσία του αφεντικού και του Κράτους. Σήμερα το επαγγελματικό ποδόσφαιρο και το Παγκόσμιο Κύπελλο δίνουν υπέρογκα κέρδη σε μια μικρή ελίτ (που ξοδεύει δισεκατομμύρια εν καιρό παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης) και απαιτούν πληρωμή για να βλέπουμε ακριβοπληρωμένους ποδοσφαιριστές. Το ποδόσφαιρο έτσι έχει χάσει τον εργατικό του χαρακτήρα και έχει εμπορικοποιηθεί.

Ο Μπακούνιν κάποτε είπε “οι άνθρωποι πάνε στην εκκλησία για τους ίδιους λόγους που πάνε στη ταβέρνα, για να ξεχάσουν τη μιζέρια τους, να φανταστούν για λίγα λεπτά οτι είναι ελεύθεροι και χαρούμενοι”. Ίσως μέσα σε αυτό το πανηγύρι με σημαίες και τυφλό εθνικισμό μπορούμε να προσθέσουμε το άθλημα αυτό ως μια παράμετρο της εξίσωσης που κάνει να φαίνεται ευκολότερο να ξεχνάς παρά να παίρνεις ενεργά μέρος στη μάχη ενάντια στην αδικία και την ανισότητα. Υπάρχουν όμως πολλοί που παίρνουν μέρος, και η εργατική τάξη, οι φτωχοί και οι οργανώσεις τους δεν είναι τόσο ευάλωτες στα ψέμματα όσο θα ήθελε η κυβέρνηση. Από τις προσωρινές καταλήψεις στέγης γύρω απο τα στάδια μέχρι τις μαζικές διαδηλώσεις και τις απεργίες, με άδεια ή χωρίς, παρά τις κατηγορίες “έλλειψης πατριωτισμού” και τις απαγορεύσεις της ελευθερίας του λόγου, εμείς με πείσμα θα κάνουμε τις φωνές μας να ακουστούν για να δείξουμε τις τρομακτικές ανισότητες της κοινωνίας μας και τα παιχνίδια που παίζονται παγκοσμίως εναντίων των ζωών αυτών πάνω στους οποίους χτίζονται και τελικά θα καταστραφούν.

Κάτω το Παγκόσμιο Κύπελλο!

Phansi state repression and divisive nationalism! (κάτω η κρατική καταστολή και ο εθνικισμός!)

Phambili the people’s struggle against exploitation and profiteering! (ζήτω ο αγώνας των ανθρώπων εναντίον της εκμετάλλευσης και του κέρδους!)

ΚΑΤΩ Η ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΥΠΕΡΟΧΟΥ ΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Για περισσότερα

http://www.zabalaza.net

Όχι αργία.ΑΠΕΡΓΙΑ!

Απρίλιος 20, 2010

Πλησιάζει η 1η Μάη ακόμη μια χρονιά.

Οι περισσότεροι κύπριοι θα χαρούν που θα λείπουν (με άδεια…) από τις δουλειές τους για μια μέρα.

Και θα ακούσουν ξανά στην τιβί τήν ΣΕΚ και την ΠΕΟ,σε χωριστές συγκεντρώσεις,να αναμασάνε τα ίδια λόγια που λένε κάθε χρόνο.Τονίζοντας μεν (υποτίθεται) την μεγάλη σημασία της ημέρας,αλλά ρίχνοντας το και στα μικροκομματικά με την πρώτη ευκαιρία.

Μια μέρα σταθμός στην ιστορία του διεθνούς εργατικού κινήματος,που έχει μετατραπεί από όσους τους συμφέρει η αδράνεια των μαζών σε απολίθωμα,που σκοπεύουν σιγά σιγά να εξαφανίσουν από την μνήμη… 

Αλήθεια,πόσοι θυμούνται τι έγινε πραγματικά στο Σικάγο εκείνη τη μέρα,το 1886?

Ποιος θυμάται τους νεκρούς-καταδικασμένους σε θάνατο από το διεφθαρμένο σύστημα δικαιοσύνης των ΗΠΑ που προσπαθούσε σε άψογη συνεργασία με το κράτος,τις δυνάμεις καταστολής και το κεφάλαιο να συνθλίψει τους απεργούς και τα αιτήματα τους για οκτάωρο και γενικότερα πολιτισμένες συνθήκες εργασίας?

Τις δεκάδες χιλιάδες που αψηφώντας καταστολή,ακόμη και θανάσιμη εξουσιαστική βία,αγωνίστηκαν για ότι τους ανήκε δικαιωματικά?

Την απόλυτη κατασυκοφάντηση του κινήματος από τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης της εποχής,που χαρακτήρισαν ομόφωνα τους απεργούς «τρομοκράτες»(θυμίζει τίποτα)?

Έτσι,για να θυμόμαστε

http://en.wikipedia.org/wiki/Haymarket_Riot

(ακολουθεί αναδημοσίευση από άρθρο στο  blog «Gravity and the Wind»)

Σικάγο, Πρωτομαγιά του 1886

[Το (μακροσκελές) αυτό κείμενο βασίζεται σε λήμματα της Wikipedia, σε δική μου μετάφραση και ελεύθερη προσαρμογή.]
Την 1η Μαΐου του 1886, τα εργατικά συνδικάτα του Σικάγο οργάνωσαν απεργία με αίτημα τη μείωση των καθημερινών ωρών εργασίας από δέκα ή δώδεκα (ανάλογα με την περίπτωση) σε οκτώ. Δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο. Ας πάμε πρώτα λίγο πίσω στο χρόνο.

Το αίτημα για το οκτάωρο έχει τις ρίζες του στην Αγγλία – την πρώτη χώρα που γνώρισε τη βιομηχανική επανάσταση. Εκείνη την πρώτη περίοδο της ανάπτυξης της βιομηχανίας (18ος αιώνας), οι συνθήκες ήταν άθλιες. Η παιδική εργασία ήταν πολύ συχνό φαινόμενο (όπως τώρα στην Ασία), και οι καθημερινές ώρες εργασίας έφταναν μέχρι και τις 16, επί έξι μέρες την εβδομάδα.

Ο άνθρωπος που πρόβαλε οργανωμένα το αίτημα για οκτάωρο (που ως τότε ακουγόταν μόνο σποραδικά και μεμονωμένα) ήταν ο Ρόμπερτ Όουεν, ουαλός σοσιαλιστής (ουτοπιστής) που θεωρείται, μεταξύ άλλων, πατέρας του συνεταιριστικού κινήματος. Ο Όουεν πρόβαλε ήδη από το 1810 το αίτημα για δεκάωρη εργασία, και από το 1817 το αίτημα για οκτάωρο, με το σλόγκαν «οκτώ ώρες εργασία, οκτώ ώρες αναψυχή, οκτώ ώρες ανάπαυση». Το αίτημα, βέβαια, άργησε κάπως να τελεσφορήσει: Οι γυναίκες και τα παιδιά κέρδισαν το δεκάωρο στην Αγγλία μόλις το 1847, και οι γάλλοι εργάτες κατάφεραν να κερδίσουν το δωδεκάωρο μετά από επανάσταση το 1848.

Στην Αμερική, που μας ενδιαφέρει εδώ (λόγω Σικάγο), το αίτημα για μείωση των ωρών εργασίας ξεκίνησε μάλλον από τους ξυλουργούς της Φιλαδέλφεια, οι οποίοι κατέβηκαν σε απεργία το 1791 ζητώντας δεκάωρη εργασία. Το αίτημα αυτό γενικεύτηκε σιγά-σιγά. Το 1835, έγινε γενική απεργία στη Φιλαδέλφεια, με επικεφαλής τους ανθρακωρύχους. Το πανό τους έγραφε: «Από τις 6 ως τις 6, δέκα ώρες δουλειά και δυο για τα γεύματα». Από το 1836 άρχισαν να κυκλοφορούν εργατικά φυλλάδια με το αίτημα για οκτάωρο. Οι ξυλουργοί των πλοίων στη Βοστόνη, παρόλο που δεν είχαν συνδικάτο, πέτυχαν το οκτάωρο το 1842.

Το 1864, το οκτάωρο είχε γίνει κεντρικό αίτημα των συνδικάτων του Σικάγο. Το νομοθετικό σώμα του Ιλινόι πέρασε στις αρχές του 1867 ένα νόμο με τον οποίο θέσπιζε το οκτάωρο, αλλά είχε τόσα «παραθυράκια» που αποδείχτηκε τελικά αναποτελεσματικός. Την 1η Μαΐου του 1867 έγινε γενική απεργία στην πόλη, που κράτησε μια ολόκληρη εβδομάδα. Το 1868, το Κονγκρέσο ψήφισε το οκτάωρο για τους ομοσπονδιακούς υπαλλήλους, αλλά κι αυτός ο νόμος στην ουσία έμεινε στα χαρτιά.

Τη δεκαετία του 1870, το οκτάωρο έγινε κεντρικό αίτημα για όλους τους αναρχικούς και σοσιαλιστές συνδικαλιστές, και διαδόθηκε σε όλες τις ΗΠΑ με συγκεντρώσεις και πορείες. Το 1872, στη Νέα Υόρκη, εκατό χιλιάδες εργάτες έκαναν απεργία και το πέτυχαν. Το ίδιο και στον Καναδά.

Στο συνέδριο που έκανε το 1884 στο Σικάγο, η Ομοσπονδία Αναγνωρισμένων Επαγγελματικών και Εργατικών Συνδικάτων πήρε την απόφαση ότι «από την 1η Μαΐου του 1886 και στο εξής, η νόμιμη εργάσιμη ημέρα θα περιλαμβάνει οκτώ ώρες εργασίας».

Την 1η Μαΐου του 1886, λοιπόν, τα εργατικά συνδικάτα του Σικάγο ξεκίνησαν την απεργία τους. Μετά από δυο μέρες, οι απεργοί συγκεντρώθηκαν κοντά στο εργοστάσιο McCormick. Ξέσπασαν ταραχές, και η αστυνομία του Σικάγο επιτέθηκε στους απεργούς. Το αποτέλεσμα ήταν τουλάχιστον δυο άνθρωποι νεκροί, αρκετοί τραυματίες, και μια πόλη γεμάτη εξοργισμένους εργάτες. Οι αναρχικοί μοίρασαν φυλλάδια με τα οποία καλούσαν τους πάντες σε συγκέντρωση στην πλατεία Haymarket, που τότε αποτελούσε πολυσύχναστο εμπορικό κέντρο. Τα φυλλάδια έλεγαν ότι η αστυνομία είχε σκοτώσει τους απεργούς για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα, και παρότρυνε τους εργάτες να πάρουν εκδίκηση.

Η συγκέντρωση, πάντως, ξεκίνησε ειρηνικά, κάτω από ψιλόβροχο, το απόγευμα της 4ης Μαΐου. Ο επικεφαλής των αναρχικών, August Spies, μίλησε σε ένα πλήθος κάπου 6.000 ανθρώπων. Απ’ ό,τι φαίνεται, τους είπε πως δεν ήταν εκεί για να υποδαυλίσει κανενός είδους ταραχές. Στο μεταξύ, μια μεγάλη αστυνομική δύναμη ήταν εκεί κοντά και παρακολουθούσε τη συγκέντρωση. Το πλήθος ήταν τόσο ήρεμο που ο δήμαρχος της πόλης, που είχε περάσει από εκεί για να δει τι γινόταν, έφυγε ήσυχος για το σπίτι του. Λίγη ώρα μετά, ο επικεφαλής της αστυνομίας ζήτησε να διαλυθεί η συγκέντρωση, και οι αστυνομικοί άρχισαν να βαδίζουν παρατεταγμένοι προς το πλήθος. Κάποιος πέταξε μια βόμβα με αναμμένο φιτίλι, και η έκρηξη σκότωσε έναν αστυνομικό (και τραυμάτισε άλλους επτά, οι οποίοι αργότερα υπέκυψαν στα τραύματά τους). Η αστυνομία άνοιξε πυρ, σκοτώνοντας έντεκα ανθρώπους και τραυματίζοντας δεκάδες. Συνελήφθησαν πάνω από εκατό άτομα, και οκτώ από τους πιο επιφανείς αναρχοσυνδικαλιστές παραπέμφθηκαν σε δίκη.

Στη δίκη, η πολιτική αγωγή δεν παρουσίασε κανένα στοιχείο που να συνδέει τους κατηγορούμενους με τη βόμβα. Το μόνο επιχείρημα που είχε ήταν ότι αυτός που την πέταξε είχε, λέει, υποκινηθεί από τους διοργανωτές, κι έτσι ήταν κι εκείνοι εξίσου υπεύθυνοι. Οι ένορκοι δέχτηκαν την ενοχή και των οκτώ. Στους επτά επιβλήθηκε θανατική ποινή. Η απόφαση δημιούργησε ακόμη μεγαλύτερες εντάσεις και διαδηλώσεις. Ο κυβερνήτης της πολιτείας μετέτρεψε τις ποινές δύο κατηγορουμένων σε ισόβια, κι ένας από τους υπόλοιπους αυτοκτόνησε στο κελί του την παραμονή της εκτέλεσης.

Στις 11 Νοεμβρίου 1887, ο August Spies, ο Albert Parsons, ο Adolph Fischer και ο George Engel, όλοι αναρχικοί, απαγχονίστηκαν δημόσια. Αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι, καθώς περπατούσαν προς τα ικριώματα, τραγουδούσαν τη Μασσαλιώτιδα, που τότε ήταν ο ύμνος του διεθνούς επαναστατικού κινήματος. Οι συγγενείς τους, που είχαν πάει για να συμπαρασταθούν, συνελήφθησαν και υπέστησαν σωματικό έλεγχο. Τις τελευταίες στιγμές, λένε πως ο Spies φώναξε: «Θα έρθει κάποτε ο καιρός που η σιωπή μας θα είναι πιο δυνατή από τις φωνές μας που στραγγαλίζετε σήμερα». Οι καταδικασμένοι δεν πέθαναν αμέσως, αλλά ο θάνατός τους ήταν αργός και βασανιστικός, και οι θεατές έφυγαν εμφανώς ταραγμένοι.

Το τραγικό είναι ότι, στις 26 Ιουνίου 1893, ο κυβερνήτης του Ιλινόι έδωσε χάρη στους 3 που ήταν στη φυλακή, γιατί αποδείχτηκε πως, τελικά, ήταν και οι οκτώ αθώοι. Η δήλωσή του έλεγε πως οι απαγχονισμένοι ήταν «θύματα της υστερίας, ενός στημένου σώματος ενόρκων και ενός μεροληπτικού δικαστή». Περιττό να πούμε ότι η πολιτική του καριέρα τελείωσε εκείνη τη μέρα.

Οι αγώνες συνεχίστηκαν, με αποτέλεσμα το 1898 να κερδίσουν το οκτάωρο οι εργάτες των ορυχείων, και το 1900 οι οικοδόμοι. Ακολούθησαν κι άλλες ενώσεις, και τελικά το οκτάωρο θεσπίστηκε επίσημα στην Αμερική το 1938.

Στην Ελλάδα, η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση έγινε το 1892. Περισσότερα θα βρείτε στο σχετικό λήμμα της Βικιπαίδειας.

Εκείνη την απεργία του Σικάγο είναι που «γιορτάζουμε» την εργατική πρωτομαγιά, και τον άδικο θάνατο πέντε αναρχοσυνδικαλιστών μετά από μια δίκη-παρωδία. Και είναι καλό να θυμόμαστε, πού και πού, ότι πράγματα που σήμερα θεωρούμε δεδομένα δεν ήταν καθόλου δεδομένα στο (όχι και τόσο μακρινό) παρελθόν. Και δεν είναι δεδομένα ούτε σήμερα, και πολύ περισσότερο αύριο. Για μιλήστε για οκτάωρο στους περισσότερους ιδιωτικούς υπαλλήλους, και παρατηρήστε την αντίδρασή τους: προσέξτε ιδιαίτερα το πικρό χαμόγελο και το θλιμμένο βλέμμα. Γυρνάμε σιγά-σιγά προς τα πίσω, με άλλοθι την ανταγωνιστικότητα.

Το οκτάωρο φεύγει, το δεκάωρο έρχεται.

Καλό μεσαίωνα…

ΚΑΛΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ…

Τι άλλο να πεις όταν,χάριν της “ανταγωνιστικότητας”-διεθνές καπιτα-ληστικό σύστημα της “ελεύθερης”-για τους έχοντες και κατέχοντες-αγοράς-το οκτάωρο στον ιδιωτικό τομέα αποτελεί πλέον ξανά ΑΠΙΑΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ με ωράρια 10ωρα και 12ωρα,έξι μέρες την εβδομάδα?
————————————————————————————
Όταν η συλλογική μας αδράνεια δίδει την ευκαιρία σε υπηρέτες του κεφαλαίου-ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ-πολιτικάντηδες να σβήνουν με μελάνι στις αίθουσες συνεδριάσεων ότι γράφτηκε ΜΕ ΑΙΜΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ?
——————————————————————————————
Όταν η τιβί αποδεικνύεται πιο αποτελεσματική στην αποτροπή της αντίδρασης από τα όπλα-τα οποία βέβαια εξακολουθούν να είναι απλωμένα μπροστά,για παν ενδεχόμενο…
—————————————————————————————
και να φτάνουμε χάριν της “κρίσης” τους,η οποία έχει αναλυθεί εδώ πολλές φορές…
ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ!
——————————————————————————————
Πράγματι,μας παίρνουν πίσω ΟΛΟΤΑΧΩΣ!
ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥΣ ΠΕΤΥΧΑΙΝΕΙ!
—————————————————————————————
Τελικά το να έχουν την προπαγάνδα και την επιφανειακή “καλοπέραση” και την σταδιακή εξαθλίωση,και τα επιβαλλόμενα πρότυπα-σαν τον βάτραχο που χωρίς να το αντιλαμβάνεται σιγοβράζει στο καζάνι-μπροστά από τα όπλα τους μειώνει την ανάγκη χρήσης των δεύτερων?
—————————————————————————————
Βουλιάξαμε μήπως σε βόθρο με εικόνες που λέει ο Πανούσης?
Η μας βούλιαξαν?
Έτσι θα πνιγούμε,στην απάθεια και την υποταγή?
—————————————————————————————
—————————————————————————————
ΤΟ ΣΙΚΑΓΟ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ.
ΣΗΜΕΡΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΟΣΟ ΠΟΤΕ.
ΩΡΑ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ.
—————————————————————————————
Όχι,το πείραμα τους να ΜΗΝ πετύχει.
Να γράψουμε στα ΑΡΧΙΔΙΑ μας τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης.
Να αφήσουμε τους κομματάρχες να σκοτώνονται μόνοι τους.
Να σπάσουμε την τηλεόραση μας μια και καλή.
Να ξεχάσουμε όλα όσα μας έμαθαν-για τους δικούς τους λόγους-αυτοί που τους συμφέρει να είμαστε “μετριοπαθείς”-κόμματα,σχολείο,πολιτικοί,όλοι οι υποτακτικοί-όργανα του υπάρχοντος συστήματος,ασχέτως αν τολμούν να αποκαλούν τους πλουτοκράτες εαυτούς  τους “αριστερούς”.
—————————————————————————————
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ-ΑΝΥΠΑΚΟΗ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ.
Γενικές απεργίες για διεκδίκηση των κεκτημένων-οκτάωρο παντού,συντάξεις,μισθοί.
Καταλήψεις σχολείων-σχολών-παραγωγικών μονάδων παντού.
—————————————————————————————
Μέχρι να καμφθεί η νεοφιλελεύθερη αντεπίθεση και,γιατί όχι,να αλλάξει η κοινωνία.
—————————————————————————————
Ενάντια στα “μέτρα λιτότητας” των κυβερνήσεων ανά το παγκόσμιο.
Την κρίση να την πληρώσουν αυτοί που την δημιούργησαν-να μην μπορέσουν να την χρησιμοποιήσουν ως αφορμή για περαιτέρω αύξηση των κερδών τους σε βάρος όσων τους τα δημιουργούν -παίρνοντας σε αντάλλαγμα ψίχουλα…
—————————————————————————————
—————————————————————————————
Έρχονται κοινωνικές εκρήξεις.
Οι εξουσιαστές του συστήματος το ξέρουν.
Επειδή ο πεινασμένος και  ο κατασκοτωμένος μισθωτός σκλάβος δεν μπορεί να καλμάρεται από την τιβί και την “στρογγυλή θεά” επ’άπειρον.
—————————————————————————————
Ήδη κάποιοι που αντιστέκονται χαρακτηρίζονται “τρομοκράτες”
όπως ακριβώς οι τότε πρόδρομοι των σημερινών ΜΜΕξημέρωσης εβάφτιζαν τους απεργούς του Μάη.
—————————————————————————————
Η ιστορία επαναλαμβάνεται.
ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΜΑΣ
 

Κάλεσμα νεολαίας ενάντια στον εθνικισμό για αντιφασιστική πορεία

Δεκέμβριος 25, 2009

Δεν θα περάσει ο Φασισμός!

Στις 27 Δεκεμβρίου καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε ακόμη μια φασιστική απειλή στην πόλη.

Για πρώτη φορά η ακροδεξιά, νεοφασιστική οργάνωση ΕΛΑΜ καλεί ανοιχτά σε ρατσιστική πορεία «ενάντια στην λαθρομετανάστευση», που στην ουσία είναι ενάντια σε όλους μετανάστες.

 

Με το σύνθημα «κάθε ξένος εργάτης = ένας άνεργος» μας πηγαίνουν πολλά χρόνια πίσω όταν ο Χίτλερ κέρδισε τις εκλογές το 1933 φωνάζοντας «6 εκατομμύρια άνεργοι-6 εκατομμύρια Εβραίοι».

Ποιοι είναι;

Το σύνθημά τους δεν είναι τυχαίο αλλά αποδεικνύει την ταυτότητά τους. Στενοί τους συνεργάτες, όπως αναφέρεται και στην ιστοσελίδα τους, είναι νεοφασιστικές

οργανώσεις, γνωστές για τις δολοφονικές τους επιθέσεις: Στην Ελλάδα η Χρυσή Αυγή, στη Γερμανία οι συνεχιστές του Χίτλερ, το NPD, και στην Ιταλία, νοσταλγοί του Μουσολίνι, η Forza Nuova.

Το ΕΛΑΜ αντίστοιχα νοσταλγούν την ΕΟΚΑ Β’, στους οποίους και αναφέρονται ως «λησμονημένους ήρωες»! Έχουν καθαρό στόχο να επαναφέρουν τις ιδέες και τις δολοφονικές πρακτικές της ΕΟΚΑ Β’ και από ό,τι φαίνεται δεν θα διστάσουν να προκαλέσουν άλλο ένα αιματοκύλισμα στο νησί μας.

Υποκριτές

Σπέρνουν το μίσος και τον πανικό για να περάσουν τις ιδέες τους!

Χρησιμοποιούν τη λέξη λαθρομετανάστευση η οποία προκαλεί τρόμο μιλώντας όμως για όλους τους μετανάστες, πολλοί από τους οποίους είναι πρόσφυγες πολέμου, εμφυλίων συγκρούσεων, οικολογικών και οικονομικών συνθηκών. Είναι πρόσφυγες όπως ήταν πολλοί Κύπριοι κατά τις δεκαετίες του 60 και 70.

Για να περάσουν τις ιδέες τους, εκμεταλλεύονται την απόγνωση που προκαλεί η ανεργία και η χειροτέρευση της ποιότητας ζωής μας λόγω της οικονομικής κρίσης, καθώς και την ξενοφοβική υστερία που χτίζεται από μέρος των πολιτικών, της αστυνομίας και των ΜΜΕ, που ρίχνουν την ευθύνη για τα προβλήματα των Κυπρίων στους μετανάστες.. Οι ιδέες των νεοφασιστών του ΕΛΑΜ, όσο κι αν βάζουν κάποτε το κοστούμι της δημοκρατίας περιλαμβάνουν τη στρατικοποίηση, τη σύγκρουση και την κατάλυση της δημοκρατίας όπως έκαναν οι ομοϊδεάτες τους στο παρελθόν.

Δεν φταίνε οι μετανάστες για την ανεργία

 

Οι μετανάστες σύμφωνα με επίσημες στατιστικές φέρνουν ανάπτυξη στην οικονομία της χώρας όπου ζουν. Κι αυτό έχει δείξει και η εμπειρία της Κύπρου. Οι μετανάστες δεν ήρθαν ξαφνικά πέρυσι οπότε και άρχισε να ανεβαίνει η ανεργία. Υπάρχουν, ζουν, δουλεύουν, καταναλώνουν στην Κύπρο εδώ και χρόνια. Και αποτελούν πάντα το πρώτο, αδύναμο κομμάτι της οικονομίας που πλήττεται από οποιαδήποτε κρίση.

Στην πραγματικότητα, η απροκάλυπτη επίθεση στους μετανάστες ξεκίνησε όταν ξεκίνησε και η κρίση.. Η κυβέρνηση, παρόλη την προοδευτική προέλευσή της, τους κυνηγά με επιχειρήσεις σκούπα και απελάσεις. Πολλοί έχουν ήδη φύγει από την Κύπρο παρόλο που ζούσαν εδώ για χρόνια και είχαν ενσωματωθεί στην κοινωνία. Όμως αυτή η θυματοποίηση δεν βοήθησε στο να σταματήσει την άνοδο της ανεργίας! Αντίθετα το μόνο που κάνει είναι να κρύβει τους πραγματικά υπεύθυνους!

Φταίει το κεφάλαιο και η πλουτοκρατία 

Η ανεργία στην Κύπρο ήταν σε πολύ χαμηλό ποσοστό εδώ και χρόνια. Την ίδια στιγμή είχαμε πολλούς μετανάστες να καλύπτουν τους τομείς της οικονομίας τους οποίους απορρίπτουν οι Κύπριοι εργαζόμενοι επειδή ήταν κακοπληρωμένοι, βρώμικοι, απαξιωμένοι.. Μόλις ακούστηκε ότι θα χτυπήσει η παγκόσμια οικονομική κρίση και ακόμη κι όταν χτύπησε, οι εργοδότες ειδικά στον οικοδομικό και τουριστικό τομέα, βιάστηκαν να απολύσουν κόσμο. 

Χιλιάδες εργαζόμενοι έχασαν τις δουλειές τους επειδή οι εργοδότες θέλησαν να προφυλάξουν τα κέρδη τους και τα πλούτη τους! 

Αυτοί είναι λοιπόν υπεύθυνοι για την ανεργία και για την κρίση! 

Αυτών τα υπερκέρδη καλούμαστε τώρα να πληρώσουμε! 

Η Νεολαία Ενάντια στον Εθνικισμό στηρίζει την αντιφασιστική πορεία που οργανώνει η αντιφασιστική πρωτοβουλία.
Ελάτε να φράξουμε το δρόμο στους φασίστες.
 

Να μην αφήσουμε το δηλητήριό τους να φτάσει στην κοινωνία! 

Διαδηλώστε μαζί μας! 

  

Ελάτε σε επαφή! 

 

Για να μπορέσουμε να δώσουμε μαζί την μάχη ενάντια στον φασισμό, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό.

Να ενωθούμε Κύπριοι και μετανάστες εργαζόμενοι στον αγώνα για ίσα δικαιώματα.

Για να μην πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα της κρίσης, αλλά οι πραγματικοί υπεύθυνοι: Οι κεφαλαιοκράτες και οι τραπεζίτες.

ΝΕΟΛΑΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ