Posts Tagged ‘εξαθλίωση’

Ελευθερία(?),Ισότητα(?),Αδελφότητα(?)

Σεπτεμβρίου 27, 2010

Γαλλία,η χώρα που πριν από δύο αιώνες είδε την οργή των καταπιεσμένων κατωτέρων τάξεων με το σύστημα της μοναρχίας και των αυθαίρετων προνομίων και τους εξουσιαστές που επρότειναν στους πεινασμένους να φάνε παντεσπάνι να ξεχειλίζει.

Οδηγώντας τον λαό σε πράξεις αντίστασης,αντίδρασης και ανατροπής(γκρέμισμα της Βαστίλλης,απελευθέρωση των φυλακισμένων,άμεση στρατιωτική σύγκρουση-εμφύλιος-κατά του συστήματος με μόνο στόχο την εκρίζωση του άδικου συστήματος,εκτελέσεις όσων εκαταπίεζαν τον λαό και ήταν υπεύθυνοι για τον θάνατο εκατομμυρίων από πείνα).

Πράξεις που οι σημερινοί προύχοντες θα εχαρακτήριζαν «τρομοκρατία»,»προδοσία»,»αιματοχυσία»,»δίψα για αίμα»…

Επειδή δυστυχώς προύχοντες υπάρχουν ακόμη,τόσο στην Γαλλία όσο και στον υπόλοιπο κόσμο.

Η Γαλλική Επανάσταση,παρόλο που εβασίστηκε στον Διαφωτισμό που επροωθούσε τα κοινωνικά δικαιώματα,και εκινείτο λόγω της λαικής οργής,έφτασε να καπελωθεί από την αστική τάξη,τους εμπόρους,αυτούς που είδαν στη σύγκρουση,όπως τους γύπες,ευκαιρίες.Αυτή η τάξη αποτέλεσε και την μετέπειτα εξουσία,και αυτή η τάξη εδιαμόρφωσε σιγά σιγά σε ολόκληρο τον κόσμο-ειδικά μετά την βιομηχανική επανάσταση που έθεσε και τις αντικειμενικές συνθήκες(συγκέντρωση της εργασίας)το μοντέρνο καπιταλιστικό σύστημα,ουσιαστικά θέτοντας τους εαυτούς τους ως νέους βασιλιάδες.

Δυστυχώς,πράξεις αντίστασης όπως η Παρισινή Κομμούνα

http://en.wikipedia.org/wiki/Paris_Commune

για διάφορους λόγους επνίγησαν στο αίμα.

Έτσι,σήμερα φτάσαμε στο σημείο το πιο πάνω τρίπτυχο να αποτελεί μόνο κατ’επίφαση τις αρχές του γαλλικού κράτους καταπιεστή,το οποίο προς άγραν ψήφων,αλλά και εν αναμονή περαιτέρω κτυπημάτων στην γαλλική κοινωνία από το τοπικό και διεθνές κεφάλαιο,το οποίο ελέγχει μέσω επιχορηγήσεων κόμματα,ΜΜΕ,και το κράτος,να προσπαθεί να αποπροσανατολίσει από τον πραγματικό κίνδυνο που αντιμετωπίζει η γαλλική κοινωνία,στρέφοντας την ανησυχία του λαού στους «κακούς» Ρομά-που το μόνο τους έγκλημα ήταν να μεταναστεύσουν στην Γαλλία από τις διαλυμένες λόγω της αλληλουχίας κρατικού καπιταλισμού/δικτατορίας(ΕΣΣΔ,Τσαουσέσκου) και ιδιωτικού αντιστοίχου(«ελεύθερη» αγορά μετά 91,ηγεμονία των ΗΠΑ)χώρες τους για να βρουν μια καλύτερη ζωή.

http://www.bbc.co.uk/news/world-europe-11027288

Έτσι,πιστεύει ότι όχι μόνο θα εμποδίσει τον λαό από το να δει τα πραγματικά προβλήματα

http://www.wsws.org/articles/2010/jul2010/pens-j30.shtml

αλλά και να εξασφαλίσει από όσους από τους κυβερνώμενους δεν ανήκουν στους εντελώς εξαθλιωμένους(«μικροαστοί») συναίνεση και υποστήριξη κατά των πιο ευάλωτων,οι οποίοι θα κτυπηθούν με τον χειρότερο τρόπο από αυτά τα μέτρα,και άρα (μη έχοντας και τίποτα να χάσουν και όντας απεγνωσμένοι) σίγουρα θα προκαλέσουν «ταραχές» σε μια προσπάθεια να πάρουν πίσω όσα τους ανήκουν,όσα προιόντα της εργασίας τους τους έκλεψε η εκμετάλλευση του κεφαλαίου.Έτσι,θα έχουμε ενδολαική κοινωνική σύγκρουση μεταξύ των κυβερνωμένων αντί ένωση τους ενάντια στους υπαίτιους-το κράτος και το κεφάλαιο που βρίσκεται από πίσω του,επιχορηγώντας το,και το οποίο το πρώτο υπερασπίζεται.

Αν και ο Σαρκοζύ και οι αυλικοί του βλέπουν τον γαλλικό λαό να μην «τρώει κόνναρα»

http://www.wsws.org/articles/2010/sep2010/fran-s25.shtml

και μάλιστα τον ίδιο όχι μόνο να μην εξασφαλίζει συναίνεση,αλλά να χειροτερεύει περισσότερο την πολιτική του θέση

http://www.reputationmanagementfor.com/blog/2010/09/16/sarkozys-reputation-ratings-drop-as-gypsy-crackdown-begins/

Παρόλα αυτά,συνεχίζει,ίσως από εμμονή,αυτή την τακτική,η οποία αποδεικνύεται ηλίθια,αφού ο χρονισμός των απελάσεων και διώξεων με την επιβολή νέων αντιλαικών μέτρων δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη από οποιονδήποτε έχει έστω και στοιχειώδη λογική.

Πεπεισμένος ότι τυχόν προσπάθεια για «διόρθωση» θα τον έπληττε ακόμη περισσότερο,αποφάσισε να δείξει «τόλμη»,καταστέλλοντας ακόμη περισσότερο

http://anarchypress.wordpress.com/2010/09/26/%cf%85%cf%80%ce%bf-%c2%ab%ce%b4%ce%bf%ce%ba%ce%b9%ce%bc%ce%b7%c2%bb-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%b4%ce%b5%ce%ba%ce%b1-%cf%87%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%bf%cf%83%ce%bf%ce%b9-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%84/

http://www.ft.com/cms/s/0/b45aa18c-c27e-11df-956e-00144feab49a.html?ftcamp=rss

απειλώντας με αφαίρεση υπηκοότητας(άρα και κάθε πολιτικού δικαιώματος)σε όποιον εμπλακεί σε σύγκρουση με αστυνομικό,αφού αυτό θα αποτελεί δείγμα «μη προσαρμογής» στην κοινωνία!

Καλά,τι σημαίνει «μη προσαρμογή στην κοινωνία»?

Σημαίνει να μην τα πάει καλά με τους συνανθρώπους του?

Αν είναι έτσι,τι σχέση έχει το αν απλά ενεπλάκη με αστυνομικό,και όχι με οποιονδήποτε άλλο?Δεν θα ήταν χειρότερο για τους συνανθρώπους του αν πχ έδερνε 10 συμπολίτες του Ρομά (ας πούμε «νόμιμους»),αφού έτσι θα έδειχνε μη ανεκτικότητα προς τον συνάνθρωπο?Όμως αυτό για τον «Σαρκό» δεν συνεπάγεται «10 χρόνια»…

Μήπως σημαίνει να μην τα πάει καλά με τα «κοινωνικά πρότυπα»-οπότε θα εσυσχετίζετο η επίθεση σε αστυνομικό,η οποία προφανώς αντιτίθεται στα «πρότυπα»?

Αν ναι,ποιος αποφασίζει αυτά τα πρότυπα?

Ποιος θέτει τους «κανόνες» της κοινωνίας μας-δηλ τους νόμους?

Οι εξουσιαστές,που υποτίθεται αντιπροσωπεύουν τον λαό,αλλά αντιπροσωπεύουν συμφέροντα εταιρειών

Πίσω από τα κόμματα…

και βυθίζουν τους λαούς στην εξαθλίωση,ενώ αν τύχει και (σπάνια) βγει κάποιος με συνείδηση,τον «τρώει» κανένα πραξικόπημα η δολοφονία?

(Χιλή-Αλιέντε,ΗΠΑ-Κένεντυ,Ιράν-Μόσαχεντ)

Άρα τελικά μήπως μιλάμε για «πρότυπα» καλής υποταγής?

Δηλ όποιος δεν είναι «καλό παιδάκι» του κράτους,των εταιρειών,του καπιταλισμού,και υπάκουο προβατάκι…δεν έχει δικαιώματα! 

Τι να πεις άλλο?

Καλύτερα άλλαξε το τρίπτυχο,μαλάκα Σαρκοζύ.

ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ-ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ-ΑΔΕΛΦΟΚΤΟΝΙΑ

Advertisements

Πως μια πραγματικά ελεύθερη κοινωνία θα συνεπάγεται καθόλου έγκλημα

Σεπτεμβρίου 2, 2010

Έχω ήδη γράψει ένα άρθρο σχετικά με το σημερινό «σοφρωνιστικό» σύστημα,την αναποτελεσματικότητα του,τις συνέπειες του τόσο στους έγκλειστους όσο και στους γύρω τους,την διαφθορά του,και τον πραγματικό λόγο ύπαρξης του.

Η πραγματικότητα για τις φυλακές-άλλως “πως και γιατί καταλήγεις μέσα”…

Εδώ θα αναλύσω γιατί σε μια πραγματικά ελεύθερη κοινωνία των πολιτών,με άμεση δημοκρατία,αλληλοσεβασμό και οικονομική ισότητα,δεν θα υπάρχει έγκλημα.

Είναι παραδεκτή πραγματικότητα ότι τα περισσότερα «εγκλήματα» συνδέονται,άμεσα  η έμμεσα,με την οικονομική πραγματικότητα.

Η οικονομική αδυναμία σε σημείο δυσκολίας εξασφάλισης αξιοπρεπούς διαβίωσης ωθεί πολλούς ανθρώπους που δεν έχουν άλλες επιλογές στο «έγκλημα».Εξαναγκασμός δανεισμού από τις τράπεζες,που οδηγεί πολλές φορές σε μη δυνατότητα αποπληρωμής,και φυλάκιση για χρέη.Οικονομική ανέχεια που οδηγεί σε κλοπές,και «καταφυγή» στην ανάμειξη με τον υπόκοσμο.Εξώθηση στην πορνεία λόγω οικονομικών δυσκολιών.Μετανάστευση,εκ των οποίων μεταναστών όσοι δεν έχουν χαρτιά για τον άλφα η τον βήτα λόγο θεωρούνται «λαθραίοι» και καταλήγουν είτε στην απέλαση,είτε στην φυλακή,η οποία μετανάστευση οφείλεται στην ιμπεριαλιστική καπιταλιστική εκμετάλλευση

Ψεκάστε,σκουπίστε,τελειώσατε(?)

«Παράνομη» εργοδότηση,λόγω του ότι δεν επιτρέπεται η «νόμιμη».Όλα αυτά τα εγκλήματα,με η χωρίς εισαγωγικά,οφείλονται συνήθως στην δυσκολία εξασφάλισης αξιοπρεπούς διαβίωσης,λόγω ανεργίας η/και οικονομικής εκμετάλλευσης τους μη έχοντες από τους έχοντες,απόρροια της κατοχής των μέσων παραγωγής από την μειοψηφία,που έχει ως αποτέλεσμα τον εξαναγκασμό ενός μεγάλου μέρους των υπολοίπων να δουλεύουν ως μισθωτοί σκλάβοι για αυτή τη μειοψηφία,ο οποίος εξαναγκασμός οδηγεί και σε ψυχολογικά προβλήματα που πιθανό να οδηγήσουν και στο έγκλημα,και άλλους,λόγω «έλλειψης ζήτησης»,ειδικά σε περιόδους «κρίσης»,να αναγκάζονται,λόγω μη ύπαρξης επαρκούς κοινωνικής πρόνοιας(αφού αυτό δεν θα εσύμφερε τους έχοντες και κατέχοντες),να καταλήγουν στο «έγκλημα».

Επομένως,ο πρώτος λόγος,που ευθύνεται για «εγκλήματα» όπως κλοπές,διαρρήξεις,χρέη,»λαθρο»μετανάστευση,πορνεία,»παράνομη» εργασία,αλλά και πραγματικά ηθικά κατακριτές εγκλήματα,όπως συμμετοχή στο παρακράτος του υποκόσμου,είναι η οικονομική εξαθλίωση,όπως εξάλλου φαίνεται και από την έρευνα του ΟΝΕΚ που αναδημοσιεύω στο άρθρο μου στο οποίο οδηγεί σύνδεσμος πιο πάνω.

Άρα,σε ένα καθεστώς όπου όλα τα μέσα παραγωγής θα ανήκουν σε όλους,μέσω συνεταιρισμών,και ο καθένας θα έχει την ευκαιρία να συμμετέχει στην παραγωγή και να αμείβεται είτε εξίσου,είτε αναλόγως της προσφοράς του (αλλά ταυτόχρονα να εξασφαλίζεται η αξιοπρεπής διαβίωση των ανήμπορων,πχ αναπήρων με την αλληλεγγύη των υπολοίπων),σε ένα καθεστώς στο οποίο δεν θα υπάρχει ούτε ανεργία,ούτε εξαναγκασμός αποδοχής από την πλειοψηφία των όρων εργοδότησης της πλειοψηφίας,όπου δεν θα υπάρχει ανάγκη ιμπεριαλιστικών πολέμων για ανατροφοδότηση των καπιταλιστών με κέρδη-άρα ούτε ανάγκη μετανάστευσης,χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η μετανάστευση είναι κάτι το αρνητικό,δεν θα υπάρχει η ανάγκη καταφυγής στο έγκλημα για εξασφάλιση αξιοπρεπούς διαβίωσης.

Ένας δεύτερος  λόγος που οδηγεί τους ανθρώπους στο έγκλημα είναι η απληστία.Το θέμα είναι τι καλλιεργεί την απληστία.Όπως φαίνεται και από το παρακάτω βιβλίο,το οποίο βασίζεται σε επιστημονικές έρευνες και υποστηρίζεται από το ΜΙΤ,ένα από τα κορυφαία πανεπιστημιακά ιδρύματα του κόσμου,στην «ανθρώπινη φύση» υπάρχει τάση προς την αλληλοβοήθεια και την προσπάθεια για το γενικότερο καλό,και όχι το ατομικό συμφέρον και την απληστία,η οποία καλλιεργείται από τις κοινωνικές καταστάσεις κατά την διάρκεια της ανάπτυξης προσωπικότητας καθώς κάποιος μεγαλώνει.

http://mitpress.mit.edu/catalog/item/default.asp?ttype=2&tid=11864

Tomasello, M. (2009). Why We Cooperate. MIT Press

  Why We Cooperate
Michael Tomasello
With Carol Dweck, Joan Silk, Brian Skyrms and Elizabeth Spelke Table of ContentsDrop something in front of a two-year-old, and she’s likely to pick it up for you. This is not a learned behavior, psychologist Michael Tomasello argues. Through observations of young children in experiments he himself has designed, Tomasello shows that children are naturally—and uniquely—cooperative. Put through similar experiments, for example, apes demonstrate the ability to work together and share, but choose not to.

As children grow, their almost reflexive desire to help—without expectation of reward—becomes shaped by culture. They become more aware of being a member of a group. Groups convey mutual expectations, and thus may either encourage or discourage altruism and collaboration. Either way, cooperation emerges as a distinctly human combination of innate and learned behavior.

In Why We Cooperate, Tomasello’s studies of young children and great apes help identify the underlying psychological processes that very likely supported humans’ earliest forms of complex collaboration and, ultimately, our unique forms of cultural organization, from the evolution of tolerance and trust to the creation of such group-level structures as cultural norms and institutions.

Scholars Carol Dweck, Joan Silk, Brian Skyrms, and Elizabeth Spelke respond to Tomasello’s findings and explore the implications.

A Boston Review Book

About the Author

Michael Tomasello is Codirector of the Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology, Leipzig. He is the author of The Cultural Origins of Human Cognition and Constructing a Language: A Usage-Based Theory of Language Acquisition.

Reviews
«… the fascinating approach to the question of what makes us human renders this a singularly worthwhile read.»
Publishers Weekly

Επίσης εδώ

Περί αλληλεγγύης

εδώ πληροφορίες  για τον επιστήμονα που συνέταξε την έρευνα

http://email.eva.mpg.de/~tomas/

και εδώ

http://www.nytimes.com/2009/12/01/science/01human.html

Άρα,σε μια άλλη κοινωνία,η οποία(τόσο η κοινωνικές συνθήκες-ελευθερία και ισότητα όλων-όσο και η παιδεία)θα προωθεί την αλληλεγγύη και όχι τον ατομικισμό,σίγουρα θα κυριαρχεί η αλληλεγγύη σχεδόν εξολοκλήρου.

Να σκεφτούμε ότι αν σήμερα,που προωθείται ο ατομικισμός που είναι ασύμβατος με την ανθρώπινη φύση,αυτός κυριαρχεί σε μεγάλο βαθμό, τότε πόσο θα κυριαρχήσει η αλληλεγγύη,όταν προωθείται αυτή,η οποία είναι και συμβατή με την ανθρώπινη φύση.

Άρα ο εγωισμός δεν θα υπάρχει πλέον σε τόσο μεγάλο βαθμό που να προκαλεί πολλά περιστατικά εγκλήματος.

Όσο αφορά τον τρίτο λόγο,τα ναρκωτικά,αναλύω το θέμα εδώ

Οι χρήστες,οι εμπόροι,και γιατί το κράτος “ενδιαφέρεται για το καλό μας” φυλακίζοντας τα θύματα!

και όπως αναφέρω,δεν υπάρχει λόγος καταστολής της χρήσης ναρκωτικών,αφού δεν βλάπτει ο χρήστης τους υπόλοιπους.»Εγκλήματα» χωρίς θύμα δεν είναι εγκλήματα.

Ένας τέταρτος λόγος που υπάρχει έγκλημα είναι τυχόν ψυχολογικά προβλήματα κάποιων ανθρώπων(πχ παιδεραστές,βιαστές κοκ).Υπάρχουν πολλές μελέτες που αποδεικνύουν ότι η χαμηλή αυτοεκτίμηση και το αίσθημα κατωτερότητας(το οποίο προκαλείται από την αδυναμία «ανταπόκρισης» στις «επιταγές της κοινωνίας)ευθύνονται,σε συνδυασμό με τις «αξίες» οι οποίες υπάρχουν,έστω και υποσυνείδητα σε κάποιους ανθρώπους,για αυτά τα εγκλήματα.Κάποιος οικονομικά/κοινωνικά ανίσχυρος,με πληγωμένο εγωισμό,του οποίου εγωισμού η επίδραση ενισχύεται από την ατομικιστική νοοτροπία που αποκτάμε λόγω κοινωνίας και παιδείας,διακατέχεται από έντονο αίσθημα κατωτερότητας,το οποίο τον οδηγεί σε πράξεις μείωσης του εγωισμού και γενικότερα των συνανθρώπων του,σε μια λανθάνουσα προσπάθεια «εξίσωσης»,η οποία εκφράζεται με επιθέσεις (και)σεξουαλικές κατά των ασθενέστερων με οποιοδήποτε ορισμό μελών της κοινωνίας.Οι «αξίες» οι οποίες ήταν θεσμοθετημένες μέχρι και πρόσφατα,και ακόμη υπάρχουν στις συνειδήσεις πολλών ανθρώπων περί κατωτερότητας των γυναικών,των παιδιών κοκ,θέτουν στην θέση του αδύνατου-στόχου αυτές τις κοινωνικές ομάδες,έτσι έχουμε βιαστές,παιδεραστές κοκ.Άρα,σε μια κοινωνία όπου

1)Δεν θα προωθείται ο ατομικισμός/εγωισμός αλλά η αλληλεγγύη

2)Θα γίνεται πραγματική(και όχι κατ επίφαση και στα λόγια)προώθηση της ισότητας όλων των μελών όλων των κοινωνικών ομάδων,και του αλληλοσεβασμού,και οι παλιές «πατροπαράδοτες» «αξίες» της ανισότητας θα έχουν εξαφανιστεί εξολοκλήρου

3)Δεν θα υπάρχει κοινωνική ανισότητα

οι περιπτώσεις ψυχοπαθών βιαστών,παιδεραστών κοκ θα μειωθούν στο ελάχιστο,και για τους πολύ ελάχιστους που θα υπάρχουν,κατάλληλες μεθόδοι ψυχολογικής θεραπείας,όχι με μεθόδους ψυχοκαταστολής όπως σήμερα αλλά ενίσχυσης των θετικών πλευρών που υπάρχουν στην ανθρώπινη φύση-αλληλεγγύη,αλληλοσεβασμός-θα εγγυόνται την θεραπεία τους.

Άρα,έχω αναλύσει γιατί σε μια καλύτερη κοινωνία δεν θα υπάρχει εγωκεντρισμός,ανάγκη,η ψυχολογικά προβλήματα σε βαθμό που να γίνονται απειλή,και δεν θα υπάρχουν «εγκλήματα» χωρίς θύμα.Αν λάβουμε υπόψη ότι οι τέσσερεις αυτοί λόγοι,σε συνδυασμό με την ανυπακοή σε νόμους που μπαίνουν μόνο και μόνο για να εμποδίζουν την αντίσταση του λαού στο υπάρχον άδικο σύστημα, βρίσκονται πίσω από κάθε εκούσιο «έγκλημα»,τότε ναι,σε μια πραγματικά ελεύθερη κοινωνία ισότητας και αλληλοσεβασμού δεν θα υπάρχει έγκλημα.

Το τανγκό της οργής -ΕΞΑΝΤΑΣ

Μαΐου 23, 2010

Από την εν λόγω σειρά ντοκιμαντέρ.

Η οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής,ο ρόλος ΔΝΤ-δανειστών,μαθήματα που μπορούμε να πάρουμε…

Τα σχέδια των τραπεζιτών που ελέγχουν τον πλανήτη

Μαΐου 16, 2010

(αναδημοσίευση από

http://agisgios2.blogspot.com/2010/05/blog-post_16.html)

Αφέντες-Επαίτες και Πιόνια – Από το Σκάκι στο Καζίνο και Καπιταλιστές Εναντίον Καπιταλισμού

«Goldman Sachs: Μια τεράστια σουπιά-βρικόλακας γαντζωμένη στο
πρόσωπο της ανθρωπότητας που ρουφάει ανελέητα από το αίμα της
οτιδήποτε μυρίζει χρήμα».
Mατ Τάϊμπι Ο δημοσιογράφος που τρέμει η Goldman Sachs
.
Για το δημόσιο χρέος πρωτίστως ευθύνονται οι «νόμιμοι» κλέφτες
ξένοι και ντόπιοι, δηλαδή το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο που καρπώθηκε τη
μερίδα του λέοντος τόσο του παραγόμενου πλούτου όσο και των δανείων.
τόσο οι νόμιμοι τοκογλύφοι ξένοι δανειστές μας, οι ξένες εταιρείες που
αφαίμαξαν τον τόπο μέσω των ιδιωτικοποιήσεων και στη συνέχεια των
ιδιωτικών εταιρειών τους, οι εταιρείες που μας πουλούν τους
στρατιωτικούς εξοπλισμούς… όσο και οι ντόπιες τράπεζες, το ντόπιο
κρατικοδίαιτο επιχορηγούμενο ιδιωτικό κεφάλαιο,….
Διπλή απάτη με το δημόσιο χρέος Άρθρα Ελευθεροτυπία

 

.
Στα ψιλά των εφημερίδων διαβάσαμε προχθές ότι οι ελληνικές τράπεζες εκτός από τα 28 δισεκατομμύρια του αρχικού πακέτου και τα 10 δισεκατομμύρια από το δάνειο της ευρωπαϊκής ένωσης το προοριζόμενο για τη δική τους στήριξη θα πάρουν δώρο κι άλλα 10 δισεκατομμύρια από το υπόλοιπο ευρωπαϊκό πακέτο των 110 δισεκατομμυρίων, βλ. Εδώ

Δηλαδή, το συνολικό ποσό που διατίθεται για στήριξη των τραπεζών για την ώρα ανέρχεται στα 48 δισεκατομμύρια ευρώ.
Η εξοικονόμηση από τα μέτρα λιτότητας κατά των εργαζόμενων είναι ένα ιδιαίτερα μικρό ποσοστό της δωρεάς αυτής προς τους αφέντες – επαίτες.

Οι αφέντες- επαίτες απαιτούν να τους δωρίσουμε χρήματα τα οποία οι δωρητές θα δανειστούμε απ΄αυτούς με υπέρογκο επιτόκιο.
Το απαιτούν αδιαφορώντας για τις συνέπειες για τους δωρητές τους,
Την ίδια ώρα εμφανίζονται κομψευόμενοι και μας δίνουν συμβουλές για χρηστή διαχείρηση και το παίζουν και φιλάνθρωποι.

Και δεν βρίσκεται ένας από την κυβέρνηση, από την αντιπολίτευση, από τους νομικούς κύκλους, από τους δικαστές, να θέσει θέμα για την κατάφωρη αυτή παραβίαση του αισθήματος δικαίου.
Δεν βρίσκεται ένας από τους επώνυμους τους καταφερόμενους κατά του πολιτικού συστήματος να καταγγείλει και τους κοστουμαρισμένους εκβιαστές του.
Δεν βρίσκεται ένας από τα ελληνικά ΜΜΕ να παρακάμψει τις δεσμεύσεις των διαπλεκόμενων καναλαρχών και να βγάλει στη φόρα τις μεθοδεύσεις, τις διασυνδέσεις τους, τις απάτες και τα σκάνδαλα τους, (βλ.«Διαίρει και Βασίλευε»).

Πώς φθάσαμε στον εικοστό πρώτο αιώνα ολόκληροι λαοί να γινόμαστε κυριολεκτικά πιόνια στους σχεδιασμούς μιας χούφτας διαταραγμένων ανθρώπων;

Θα επιχειρήσουμε να αναζητήσουμε τις αιτίες γι αυτή την αιχμαλωσία και να δερευνήσουμε αν υπάρχουν διέξοδοι.από την κατάσταση αυτή.
H γνώση του κόσμου στον οποίο ζούμε και η γνώση των χαρακτηριστικών μας που επέτρεψαν την αιχμαλωσία μας σ΄αυτόν είναι απαραίτητη για να καθορίσουμε τη στάση της ζωής μας στις ραγδαίες εξελίξεις που συμβαίνουν γύρω μας και μας επηρεάζουν πια άμεσα.

Στη σημερινή ανάρτηση παραθέτουμε συμπτηγμένο το πρώτο μέρος ενός ιδιαίτερα κατατοπιστικού αρθρου του Richard K. Moore με τίτλο Prognosis 2012: Towards a New World Social Order από την ιστοσελίδα Information clearing house.
Στην επόμενη ανάρτηση θα παραθέσουμε το δεύτερο μέρος του άρθρου σχετικά με τις προβλέψεις για την κατάσταση στον κόσμο το 2012, αν οι τραπεζοκράτορες αφεθούν να ολοκληρώσουν τους σχεδιασμούς τους.

>.
.
«Σε αντίθεση με τους παλιούς αριστοκράτες, οι καπιταλιστές δεν είναι δεμένοι με έναν τόπο, ή με τη διατήρησή του.
Το κεφάλαιο ρέει προς τον τόπο με τη μεγαλύτερη ανάπτυξη, όπως από την Ολλανδία στη Βρετανία, έπειτα από τη Βρετανία στις ΗΠΑ, και πιο πρόσφατα από παντού στην Κίνα.
Όπως ένα ορυχείο χαλκού θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο εκμετάλλευσης και στη συνέχεια να εγκαταλειφθεί, έτσι και στον καπιταλισμό ένα έθνος μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης και στη συνέχεια να εγκαταλειφθεί.

Αυτή η αποστασιοποίηση από τον τόπο οδηγεί σ΄ένα διαφορετικό είδος γεωπολιτικής στον καπιταλισμό απ΄αυτό με την αριστοκρατία.
Ένας βασιλιάς πήγαινε σε πόλεμο, όταν έβλεπε κάποιο εθνικό πλεονέκτημα. Οι ιστορικοί μπορούν να «εξηγήσουν» τους πολέμους της προ-καπιταλιστικής εποχής, όσον αφορά την άνοδο των βασιλέων και των εθνών.

Ένας καπιταλιστής ξεκινά έναν πόλεμο προκειμένου να αποκομίσει κέρδη και στην πραγματικότητα οι ελίτ οικογένειες των τραπεζιτών έχουν χρηματοδοτήσει και τις δύο πλευρές των περισσότερων στρατιωτικών συγκρούσεων, τουλάχιστον από τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά (βλ. Oι Τραπεζογκάγκστερς και τα Διαχρονικά Παιχνίδια τους)
Εξ ου που οι ιστορικοί δυσκολεύονται να βρουν μια εξήγηση για τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο που να σχετίζονται με εθνικά κίνητρα και στόχους.
Στην περίπτωση των πολέμων της προ-καπιταλιστικής εποχής ήταν όπως το σκάκι, κάθε πλευρά προσπαθούσε να κερδίσει.
Στον καπιταλισμό ο πόλεμος είναι όπως το καζίνο, όπου οι παίκτες μάχονται όσο περισσότερο χρόνο μπορούν για να πάρουν πίστωση για περισσότερες μάρκες και ο πραγματικός νικητής είναι πάντα το καζίνο – οι τραπεζίτες που χρηματοδοτούν τον πόλεμο και αποφασίζουν ποιος θα είναι ο τελευταίος που θα μείνει όρθιος (βλ. Ο Πόλεμος Είναι Κομπίνα).
Δεν είναι μόνο οι πόλεμοι που είναι οι πιο αποδοτικές από όλες τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις.
Επιλέγοντας τους νικητές και έχοντας τη διαχείριση της ανασυγκρότησης, οι ελίτ τραπεζικές οικογένειες είναι σε θέση, με την πάροδο του χρόνου, να συντονίζουν τους γεωπολιτικούς σχηματισμούς να ταιριάζουν στα δικά τους συμφέροντα.
.
Έθνη και λαοί δεν είναι παρά πιόνια στα παιχνίδια τους.
Εκατομμύρια πεθαίνουν σε πολέμους, υποδομές καταστρέφονται και ενώ ο κόσμος θρηνεί, οι τραπεζίτες μετρούν τα κέρδη τους και κάνουν σχέδια για τις επενδύσεις τους στη μεταπολεμική ανοικοδόμηση.Το τέλος της ανάπτυξης – καπιταλιστές εναντίον του καπιταλισμού

Ήταν αναπόφευκτο ότι σε ένα πεπερασμένο πλανήτη θα υπάρξει ένα όριο στην οικονομική ανάπτυξη.
Η εκβιομηχάνιση έδωσε τη δυνατότητα να σπεύσουμε προς αυτό το όριο κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων.

Η παραγωγή έχει γίνει όλο και πιο αποτελεσματική, οι αγορές γίνονται όλο και πιο παγκόσμιες και τελικά φτάσαμε στο σημείο όπου το πρότυπο της διαρκούς αύξησης δεν μπορεί πλέον να διατηρηθεί.

Το οριακό αυτό σημείο το φθάσαμε στην πραγματικότητα γύρω στο 1970.
Από τότε το κεφάλαιο δεν έχει αναζητήσει ανάπτυξη μέσω της αύξησης της παραγωγής, αλλά μέσω μεγαλύτερων αποδόσεων από σχετικά σταθερά επίπεδα παραγωγής.

Εξ ου και η παγκοσμιοποίηση, η οποία μεταφέρει την παραγωγή σε περιοχές με χαμηλότερους μισθούς, επιτρέποντας μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους.
Εξ ου και η ιδιωτικοποίηση, η οποία μεταφέρει στους επενδυτές τα έσοδα που προηγουμένως πήγαιναν στα εθνικά δημόσια ταμεία.
Εξ ου και τα παράγωγα προϊόντα και οι αγορές συναλλάγματος, οι οποίες δημιουργούν την ηλεκτρονική ψευδαίσθηση οικονομικής ανάπτυξης, χωρίς πραγματικά να παράγουν τίποτα στον πραγματικό κόσμο.

Αν μελετήσει κανείς την κατάρρευση των πολιτισμών, αυτό που μαθαίνει είναι ότι η αποτυχία προσαρμογής είναι μοιραία.
Συνεχίζοντας στο δρόμο της επιδίωξης ανάπτυξης δεν είναι παρά μια τέτοια αδυναμία προσαρμογής.
Αν διαβάσει κανείς τις οικονομικές σελίδες αυτές τις μέρες, θα διαπιστώσει ότι είναι γεμάτες κακές ειδήσεις.
Διαβάζουμε ότι η ευρωζώνη είναι καταδικασμένη και η Ελλάδα είναι μόνο το πρώτο θύμα.
Διαβάζουμε ότι οι δέσμες μέτρων ανάκαμψης δεν είναι αποτελεσματικές, η ανεργία αυξάνεται, το δολάριο είναι μεγάλο πρόβλημα, η ανάπτυξη εξακολουθεί να λιμνάζει, οι επιχειρήσεις ακινήτων θα είναι η επόμενη φούσκα που θα σκάσει, κλπ.

 

Δίνεται η εντύπωση ότι ο καπιταλισμός αδυνατεί να προσαρμοστεί και ότι οι κοινωνίες μας κινδυνεύουν να καταρρεύσουν στο χάος.
Μια τέτοια εντύπωση είναι εν μέρει αληθινή και εν μέρει λανθασμένη.
Για να κατανοήσουμε την πραγματική κατάσταση πρέπει να κάνουμε σαφή διάκριση μεταξύ των καπιταλιστικών ελίτ και του καπιταλισμού.
Ο καπιταλισμός είναι ένα οικονομικό σύστημα οδηγούμενο κυρίως από την ανάπτυξη
Η καπιταλιστική ελίτ είναι αυτοί που έχουν καταφέρει να αποκτήσουν τον έλεγχο του δυτικού κόσμου κατά τη διάρκεια του καπιταλισμού τους δύο τελευταίους αιώνες.
.
Το καπιταλιστικό σύστημα έχει ημερομηνία λήξης και η ελίτ των τραπεζιτών το γνωρίζουν και προσαρμόζονται.
Ο καπιταλισμός είναι ένα όχημα που βοήθησε τους τραπεζίτες να αποκτήσουν την απόλυτη εξουσία, αλλά δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη πίστη στο σύστημα αυτό, καθόλου περισσότερη από ό,τι σ΄έναν τόπο ή οποιονδήποτε άλλο.
.

Όπως προαναφέρθηκε, σκέφτονται σε παγκόσμια κλίμακα θεωρώντας τα έθνη και τους πληθυσμούς πιόνια.
Καθορίζουν τί είναι το χρήμα και το χειρίζονται ακριβώς όπως ο τραπεζίτης σε ένα παιχνίδι Monopoly.
Μπορούν επίσης να φτιάξουν ένα νέο παιχνίδι με νέα μορφή χρήματος.
Έχουν εδώ και καιρό ξεπεράσει την ανάγκη να στηρίζονται σε οποιοδήποτε ιδιαίτερο οικονομικό σύστημα προκειμένου να διατηρήσουν την εξουσία τους.
Ο καπιταλισμός βόλευε σε μια εποχή ταχείας ανάπτυξης.
Για την εποχή της μη-ανάπτυξης, ένα διαφορετικό παιχνίδι είναι στο στάδιο της προετοιμασίας.
Έτσι, ο καπιταλισμός δεν έχει το δικαίωμα να πεθάνει από φυσικό θάνατο.
Πρώτα τέθηκε σε σύστημα υποστήριξης της ζωής του, όπως προαναφέρθηκε, με την παγκοσμιοποίηση, την ιδιωτικοποίηση, τις αγορές παραγώγων, κ.λπ.

Μετά του έγινε ένεση ναρκωτικών για ευθανασία με τη μορφή των τοξικών παραγώγων.
Και όταν συνέβη η σχεδιαζόμενη κατάρρευση, αντί να στηριχθεί ο βιομηχανικός καπιταλισμός στηρίχθηκαν οι ελίτ τραπεζίτες.

 

Δεν ήταν ότι οι τράπεζες ήταν υπερβολικά μεγάλες για να αποτύχουν, αλλά οι τραπεζίτες ήταν πολύ ισχυροί πολιτικά για να αποτύχουν.
Έκαναν στις κυβερνήσεις μια προσφορά που δεν μπορούσαν να αρνηθούν.

Το αποτέλεσμα των τρισεκατομμυρίων δολαρίων στήριξης μπορούσε εύκολα να προβλεφθεί αν και δεν θα το ξέρετε από την ανάγνωση των οικονομικών σελίδων.

Οι εθνικοί προϋπολογισμοί ήταν ήδη στα ύψη και σίγουρα δεν είχαν αποθέματα για να διατεθούν για τη στήριξη των τραπεζών.
Έτσι, η στήριξη των τραπεζών δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την ανάληψη τεράστιων νέων οφειλών από τις κυβερνήσεις.

Προκειμένου να εκπληρωθούν οι δεσμεύσεις στήριξης των τραπεζών, τα χρήματα θα έπρεπε να δανειστούν από τα ίδια τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα τα οποία διεσώθηκαν με αυτά.

Με τις διασώσεις των τραπεζών οι δυτικές κυβερνήσεις παρέδωσαν τα έθνη τους στους χούφτες των τραπεζιτών.
Οι κυβερνήσεις βρίσκονται τώρα σε διαρκή δουλεία για χρέη προς τους τραπεζίτες.

Αντί να τεθούν οι τράπεζες σε καθεστώς πτώχευσης, τέθηκαν σε κατάσταση πτώχευσης οι κυβερνήσεις.
Το υπουργικό συμβούλιο και οι σύμβουλοι του Ομπάμα είναι σχεδόν όλοι από την Γουόλ Στριτ, (βλ. Αμερικανοί Γερουσιαστές Εξαγοράζονταν από την Wall Street και Επέτρεψαν τα «Παιχνίδια» της. Να Καταστούν Υπόλογοι για την Ελληνική Κρίση ).
Είναι στο Λευκό Οίκο ώστε να μπορούν να έχουν στενή παρακολούθηση για τη νέα κατάκτησή τους, τις άλλοτε κυρίαρχες ΗΠΑ.
Ίσως σύντομα θα επιβλέπουν τη διάλυσή τους.

Οι τραπεζίτες έχουν πλέον τον έλεγχο των εθνικών προϋπολογισμών.
Λένε τι μπορεί να χρηματοδοτηθεί και τι δεν μπορεί.
Όταν πρόκειται για τη χρηματοδότηση πολέμων και της παραγωγής των όπλων τους δεν θέτουν όρια.
Όταν πρόκειται για δημόσιες υπηρεσίες, τότε λένε ότι τα ελλείμματα πρέπει να διατηρούνται υπό έλεγχο.
Η κατάσταση αυτή εκφράζεται πολύ καλά από τον Brian Cowan, επικεφαλής της κυβέρνησης της Ιρλανδίας.
Την ίδια εβδομάδα που η Ιρλανδία υποσχέθηκε 200 δισεκατομμύρια ευρώ για να διασώσει τις τράπεζες τον ρώτησα γιατί περικόπτει μερικά εκατομμύρια ευρώ από κρίσιμους προϋπολογισμούς υπηρεσιών.
Μου απάντησε, «Λυπάμαι, αλλά δεν υπάρχουν χρήματα».
Φυσικά δεν υπάρχουν! Το θησαυροφυλάκιο δόθηκε μακριά. Είναι άδειο το ντουλάπι.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η υψηλότερη προτεραιότητα για τον προϋπολογισμό είναι η εξυπηρέτηση του χρέους προς τις τράπεζες.
Ακριβώς όπως οι περισσότερες χώρες του τρίτου κόσμου υπόκεινται στη δουλεία του χρέους προς το ΔΝΤ, έτσι και το σύνολο της Δύσης υπόκειται στη δουλεία του χρέους στις δικές της κεντρικές τράπεζες.
Η Ελλάδα είναι ο προάγγελος του τι πρόκειται να συμβεί παντού».

Συνεχίζεται

 

Από θέση ισχύος, ως χρηματοδότες των κυβερνήσεων, η ελίτ των τραπεζών έχει τελειοποιήσει με την πάροδο του χρόνου τις μεθόδους ελέγχου τους.
Παραμένοντας πάντα πίσω από το προσκήνιο, κινούν τα νήματα ελέγχοντας τα μέσα ενημέρωσης, τα πολιτικά κόμματα, τις υπηρεσίες πληροφοριών, τις χρηματιστηριακές αγορές και τις κυβερνήσεις.
Και ίσως από τους μεγαλύτερους μοχλούς της εξουσίας τους είναι ο έλεγχό τους στα νομίσματα.
Μέσω της απάτης των κεντρικών τραπεζών τους
(βλ. BIS – ΜΙα Τράπεζα Αόρατο Βομβαρδιστικό), κατασκευάζουν κύκλους άνθησης και ύφεσης και τυπώνουν χρήματα εκ του μηδενός και στη συνέχεια το δανείζουν με τόκο στις κυβερνήσεις (βλ. Το Πρόβλημα των Τραπεζών) .
Η δύναμη της ελίτ των τραπεζιτών είναι απόλυτη και διακριτική…

Βίντεο σχετικά με τι περιμένει την Ελλάδα αν δεν αντισταθούμε ΤΩΡΑ

Απρίλιος 25, 2010

Η οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής

Πρωταγωνιστούν

Διεθνές Νομισματικό Ταμείο,Citibank, Credit Suisse, JP Morgan και λοιπά φιλανθρωπικά ιδρύματα…

Enjoy:)

Χωρίς περαιτέρω σχόλια…το μεγαλείο της οικονομικής ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ του νεοφιλελεύθερου δρόμου της ΕΕ αναλυμένο από ειδικούς

Ιανουαρίου 10, 2010

Στόχοι της Λισαβόνας και η φτώχεια

Λάθη πολιτικών της ΕΕ για μια δεκαετία

Γράφει η
Dr. Χριστίνα Βαλανίδου
PhD- Σχολή Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Πατρών [Παιδαγωγικά] , Master of Science-SUNY University New York, Albany-USA [Ανάπτυξη Αναλυτικών Προγραμμάτων και Διδακτική Επιστήμη]

Κλείνει η περίφημη δεκαετία ελπίδων, «στόχων και ανταγωνισμού», της Στρατηγικής της Λισαβόνας (2000) που στόχευσε μέχρι το 2010, να καταστήσει την ΕΕ «την πιο δυναμική και ανταγωνιστική οικονομία στο κόσμο, που να βασίζεται στη γνώση», ανταγωνιστική σε όλους τους τομείς -οικονομία, έρευνα, ανάπτυξη- και να ξεπερνά τις πλέον αναπτυγμένες οικονομίες/οικονομία των ΗΠΑ. Η Δεκαετία κλείνει με τους στόχους ανεκπλήρωτους και αντί πανηγυρισμών, έχουμε την ανακήρυξη του 2010 ως «Ευρωπαϊκού Έτους κατά της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού». Ποια είναι τα σημερινά χαρακτηριστικά των «στόχων» και της «φτώχειας» στην Ευρώπη;
1. Οι στόχοι και το πρόγραμμα αποδείχτηκαν πέραν των δυνατοτήτων της ΕΕ -που μέσα σε δέκα χρόνια έφτασε τα 27 κράτη μέλη [η ένταξη των οποίων δεν ακολούθησε οικονομικά κριτήρια, αλλά καθαρά πολιτικά.] Και παρά τις συνεχείς «τροποποιήσεις» στο θεσμικό πλαίσιο, με αποκορύφωμα την τρανταχτή αποτυχία της υιοθέτησης του «Συντάγματος» φτάσαμε στη Συνθήκη της Λισαβόνας, με επικεφαλής/ αρχή της ΕΕ- «άχρωμα» πολιτικά πρόσωπα, αλλά με «ισχυρό πολιτικό παρασκήνιο» για να διαμορφώνουν τις επιθυμητές πολιτικές που θα επιβάλλονται σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο.
2. Σε πολλούς τομείς υιοθετήθηκε η προσέγγιση των ΗΠΑ: φορολογικές μεταρρυθμίσεις, επέκταση του φόρτου εργασίας, ιδιωτικοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης, ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, πλήρης απελευθέρωση της αγοράς, χρηματιστηριακή επέκταση. Πολλές ευρωπαϊκές χώρες ακολούθησαν το δρόμο της κατάργησης των ιστορικών κατακτήσεων, όπως η κοινωνική ασφάλιση. Πολλές δημόσιες υπηρεσίες, που στην Ευρώπη διαδραμάτιζαν ιστορικά πολύ σημαντικότερο ρόλο στην καθημερινή ζωή απ΄ ότι στις ΗΠΑ, κατεδαφίστηκαν και μεταφέρθηκαν στο ιδιωτικό κεφάλαιο, χωρίς μέτρα για προστασία των πολιτών.
*Η παγκόσμια οικονομική κρίση-και προφανώς και ευρωπαϊκή- και η «ανικανότητα» των επικεφαλής των οικονομικών πολιτικών της ΕΕ να την προβλέψουν, οδήγησε στην αυτοαναίρεση των φιλόδοξων στόχων σε όλους τους τομείς- με την εκπαίδευση και έρευνα να επηρεάζονται και να πλήττονται, αφού η ικανότητα για επενδύσεις των κρατών μελών έχει μειωθεί.
3. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες παραδέχονται «ήττα» στο στόχο που είχαν θέσει πριν δέκα χρόνια «να εξαλείψουν τη φτώχεια στην ΕΕ μέχρι το 2010.» Η φτώχεια συνδεόταν συχνά με τις αναπτυσσόμενες χώρες, όπου ο υποσιτισμός, η πείνα, η έλλειψη καθαρού νερού αποτελούν συχνά καθημερινή πρόκληση. Και εκεί που ήθελαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες να διαδραματίσουν ένα ηγεμονικό ρόλο και στις κοινωνίες των φτωχών αναπτυσσόμενων χωρών, προσπαθούν τώρα να σώσουν τις δικές τους κοινωνίες-που μια «επίσκεψη» σε κεντρικά σημεία των πρωτευουσών τους θα αποδείξει του λόγου το αληθές:
*Αύξηση των αστέγων, των πεινασμένων, και των ζητιάνων. Τα καταστήματα της πώλησης «χρησιμοποιημένων προσωπικών και άλλων αντικειμένων/ειδών» αυξάνονται και οι κοινωνικές ομάδες στήριξης των φτωχών δεν αρκούν να «χορτάσουν» τους «πεινασμένους».
4. Αλλά εκτός από αυτά τα τρανταχτά, εμπειρικά παραδείγματα, έχουμε και τα επίσημα. Φτωχός θεωρείται το άτομο του οποίου το εισόδημα είναι κάτω από το 60% της διάμεσης τιμής του εισοδήματος της χώρας στην οποία ζει. Σήμερα στην ΕΕ αναφέρεται ότι: [επίσημα στοιχεία, ιστοσελίδα]:
*Το 17% των Ευρωπαίων έχει περιορισμένα οικονομικά μέσα και δεν μπορεί να ανταποκριθεί οικονομικά στις ανάγκες του.
*Πάνω από το 15% του πληθυσμού ζουν στο όριο της φτώχειας ή κάτω από αυτό [80 περίπου εκατομμύρια].
*Ο ένας στους 10 Ευρωπαίους ζει σε νοικοκυριό όπου κανένας δεν εργάζεται
*Το 8% των Ευρωπαίων δηλώνουν ότι η απασχόλησή τους δεν επαρκεί για να τους απαλλάξει από τη φτώχεια.
5. Στον τομέα της εκπαίδευσης οι στόχοι και οι πολιτικές της ΕΕ δεν έχουν επιτύχει-παρά τις πολλές διακηρύξεις και τα κονδύλια.
*Στόχοι και κριτήρια αναφοράς έχουν τεθεί σε παραμέτρους της εκπαίδευσης, όπως για τον αλφαβητισμό, τα μαθηματικά, τις επιστήμες, την πρόωρη εγκατάλειψη, την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, της συνέχισης των σπουδών σε επίπεδο πανεπιστημίων.
*Ορισμένες χώρες οδηγήθηκαν στην αύξηση των ιδιωτικών επενδύσεων στην εκπαίδευση, με όλες τις προφανείς επιπτώσεις όξυνσης των κοινωνικών διακρίσεων και της αδικίας. όπως π.χ. το Ην.Βασίλειο/Αγγλία, που έθεσε δίδακτρα ακόμη και στους πολίτες τους, που θα αποπληρώνουν μετά τις σπουδές τους.
*Στόχους είχε θέσει/θέτει και η ίδια η Ευρ. Επιτροπή για αύξηση «του ελέγχου» επί των εκπαιδευτικών πολιτικών των κρατών μελών/παραβιάζοντας την επικουρικότητα. Δεν το έχει καταφέρει άμεσα, αλλά το προωθεί έμμεσα-και εκβιαστικά- μέσω διαφόρων «μετρήσεων» και κονδυλίων.
*Σημασία έχει δοθεί στην κατάρτιση, και τώρα σε περίοδο οικονομικής κρίσης- παρουσιάζεται ως τρόπος αντιμετώπισης της ανεργίας-άλλη μια επιφανειακή προσέγγιση στο πρόβλημα της απασχόλησης.
6. Η ανεργία καλπάζει, τα μέτρα αντιμετώπισης των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης δεν αποδεικνύονται αποτελεσματικά. Σε αυτές τις διαδικασίες δυστυχώς το χάσμα μεταξύ των πλουσίων και φτωχών έχει διευρυνθεί και στην Ευρώπη. Και αντί πανηγυρισμούς για επίτευξη των στόχων της Λισαβόνας η ΕΕ ζητά «Χείρα βοηθείας για τους φτωχούς» [! ] και αναφέρει:
*«Το πρόβλημα της φτώχειας είναι σύνθετο με πολλές αιτίες όπως το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, οι διάφορες μορφές εξάρτησης ή μια δύσκολη παιδική ηλικία στερημένη από πολιτισμικά, κοινωνικά και υλικά αγαθά.»
*«Η κατάσταση δεν είναι απελπιστική»[!] επικαλούμενη την κοινωνική αλληλεγγύη [μια «ασπιρίνη» για να αντιμετωπιστεί το σύμπτωμα.]
*Προγραμματίζει «δράσεις και πρωτοβουλίες» σε επίπεδο ΕΕ, όπως «συνάντηση ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες φτώχειας σε όλη την Ευρώπη (τον Μάιο) και συζήτηση στρογγυλής τραπέζης (τον Οκτώβριο).»
*Είναι ή όχι «τραγελαφικό»; Ποιοι και πώς θα επιλεγούν αυτοί οι «φτωχοί άνθρωποι», μπορούμε να φανταστούμε-κάποιες κοινωνικές οργανώσεις που χρηματοδοτούνται από την Ευρ. Επιτροπή με εκπροσώπους στις Βρυξέλλες, θα «φέρουν» στη συζήτηση «επιλεγμένους φτωχούς» για να μιλήσουν για τη φτώχεια τους!
7. Ο στόχος ενάντια στη φτώχεια αφορά κάθε κράτος μέλος και -ανάλογα- καλούνται οι πολίτες να ευαισθητοποιηθούν! Αλλά θα πρέπει να υποχρεωθούν τα κράτη να «δώσουν», όχι μόνο να γίνεται έκκληση στην ευαισθησία μόνο των πολιτών/κοινωνικών ομάδων.
*Αυτός ο στόχος είναι καλός σε επίπεδο σχολείων για να καλλιεργηθεί η κοινωνική ευαισθησία παιδιών, των μελλοντικών πολιτών. Αλλά δεν αρκεί.
*Στην Κύπρο, εκτός από τη μίζερη κατάσταση πολλών μεταναστών-νόμιμων και παρανόμων- η φτώχεια και των Κυπρίων, όσο και να μην αρέσει στο νέο-πλουτισμό της κοινωνίας μας, είναι ανάμεσα μας.
*Μια επίσκεψη σε σχολεία, ιδιαίτερα σε αυτά που βρίσκονται σε περιοχές με μη προνομιούχα κοινωνικά στρώματα, θυμίζει τα διηγήματα της Έλλης Αλεξίου, για τα σχολεία εκείνης της εποχής, «που το στοματάκι των παιδιών μύριζε από την πείνα». Και βλέπεις παιδιά να κυκλοφορούν με τριμμένα φτηνά αθλητικά παπούτσια και χωρίς ένα σακάκι για το κρύο. Και ευτυχώς που υπάρχει η ευαισθησία των Συνδέσμων Γονέων, των Εκπαιδευτικών και Μαθητών, αλλά και ευαίσθητων πολιτών της κοινωνίας, που αναλαμβάνουν δράσεις στήριξης-τουλάχιστο για ένα πρόγευμα σε ορισμένα παιδιά-που και αυτό δεν είναι αρκετό.
8. Για να σταματήσει η φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός δεν αρκεί μόνο η κοινωνική ευαισθησία. Και είναι σίγουρο ότι οι κοινωνίες δεν μπορούν να προχωρούν με πεινασμένους ανθρώπους που δεν έχουν τη βασική μόρφωση και που η κοινωνικοοικονομική τους κατάσταση, τους σπρώχνει στο περιθώριο. Η κοινωνία πρέπει να γίνει θεσμικά πιο δίκαια, να προσφέρει/διασφαλίζει ίσες ευκαιρίες για όλους και να στηρίζει και να καλλιεργεί την κοινωνική ευημερία και την ποιότητα ζωής. Προφανώς η φτώχεια και ο αποκλεισμός ενός ατόμου ισοδυναμεί με τη φτώχεια της κοινωνίας στο σύνολό της.

 

Κωδικός άρθρου: 921910

ΠΟΛΙΤΗΣ – 10/01/2010, Σελίδα: 83