Posts Tagged ‘εξέγερση’

Αυτοοργανωμένο μαθητικό περιοδικό Σκαπούλα: Πορεία μνήμης Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και ανακοίνωση

Νοέμβριος 22, 2011

(σημ. πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε μεγάλη, το μπλογκ δεν τη δείχνει καλά)

Η ΟΡΓΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΕΙΣΜΑ, ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΙΣΜΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Βράδυ 6 Δεκέμβρη, 2008, Εξάρχεια. Ο μπάτσος Κορκονέας δολοφονεί τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Τις επόμενες μέρες η Ελλάδα έζησε τη σφοδρότερη εξέγερση εδώ και δεκαετίες – εξέγερση η οποία δεν περιορίστηκε μόνο σαν απάντηση στη δολοφονία του Αλέξη, αλλά έγινε απάντηση στην καθημερινή καταπίεση και μιζέρια. Καταλαμβάνονται πανεπιστήμια και άλλα κτίρια, γίνονται πορείες, συγκρούσεις, απαλλοτριώσεις και μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας εξεγείρονται και επιτίθενται.

3 χρόνια μετά, και τίποτα δεν φαίνεται να έχει αλλάξει. Ή μήπως όχι? Στην Ελλάδα ο Δεκέμβρης άφησε μια παρακαταθήκη αυτοοργάνωσης, είτε από τις καταλήψεις που εμφανίστηκαν, είτε από διάφορα εγχειρήματα όπως τα αυτοδιαχειριζόμενα πάρκα και τις συνελεύσεις γειτονιάς, που προτάσσουν έμπρακτα την αντιιεραρχική κοινωνική οργάνωση. Η εξέγερση σηματοδότησε την αρχή μιας παγκόσμιας περιόδου όπου η εξουσία γίνεται όλο και πιο επιθετική, αλλά οι αντιστάσεις δυναμώνουν – παντού. Στην μισή Ευρώπη τα κράτη εξαπολύουν επίθεση με «μέτρα λιτότητας» ενάντια στην κοινωνία, σε κάθε γωνιά της γης όμως όλο και πληθαίνουν αυτοί που μπροστά στο ζοφερό μέλλον που μας ετοιμάζουν επιλέγουν να αντισταθούν. Από τις απεργίες στην Ελλάδα, μέχρι τον πολύμηνο αγώνα των φοιτητών στην Χιλή, από μαθητικούς αγώνες και το ξέσπασμα των περιθωριοποιημένων στο Λονδίνο μέχρι τα κινήματα των καταλήψεων που εμφανίζονται παντού, από τους κοινωνικούς αγώνες στη Γαλλία μέχρι την αυτοοργανωμένη γενική απεργία στο Όκλαντ της Αμερικής, από τις εξεγέρσεις του Αραβικού κόσμου μέχρι την κατάληψη της Wall St. Στην καρδιά του καπιταλισμού.

Στην Κύπρο όμως? Τα πράγματα δεν φαίνονται και τόσο καλά… Ραγδαία άνοδος του εθνικισμού σε ένα νησί που άλλωστε έχει παράδοση στην ακροδεξιά, «αφυπνισμένοι», «αγανακτισμένοι» και λοιποί (οι οποίοι σε συνδυασμό με τα οικονομικά μέτρα αποτελούν μορφή της επίθεσης του κεφαλαίου ενάντια στην κοινωνία) να αναμετρούνται σε παιχνίδια πολιτικής σκοπιμότητας με το ΑΚΕΛ, βλέπουμε την νεκρή από χρόνια αριστερά να γυροφέρνει το κουφάρι της, μια ενδυναμωμένη δεξιά, την εκκλησία και την εθνικιστική της υστερία, καθώς και τον πολιτικό ρόλο που προσπαθεί να παίξει.  Ο αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση δυστυχώς φαντάζει ανύπαρκτος. Γιατί όμως? Μήπως οι λογικές του συστήματος που μας θεωρεί αναλώσιμους, οι ίδιες λογικές δηλαδή που σκότωσαν τον Αλέξη, δεν εμφανίζονται εδώ? Μήπως η απαξίωση για την ανθρώπινη ζωή δεν είναι ολοφάνερη? Το σύστημα μας σκοτώνει καθημερινά, με την καταπίεση και την εκμετάλλευση που επιβάλλει: στο δρόμο, στους χώρους εργασίας, στο σχολείο, στο στρατό… παντού. Το είχαμε ξαναπεί για τα γεγονότα στο Μαρί. Το σύστημα δολοφονεί: όχι μόνο σε κάποιες «άτυχες στιγμές» ή σε κάποια «μεμονωμένα περιστατικά» αλλά κάθε μέρα, συνεχώς. Μήπως στην Κύπρο δεν εμφανίζονται τα σημάδια του γενικευμένου εργατικού μεσαίωνα που οι κυρίαρχοι προσπαθούν να επιβάλουν? Η απάντηση βρίσκεται στα χιλιάδες εργατικά ατυχήματα, στην αυξανόμενη ανεργία, και στα «μέτρα λιτότητας.» Ως μαθητές και μελλοντικοί εργαζόμενοι οφείλουμε να πάρουμε θέση, τώρα που οι εργαζόμενοι βρίσκουν τον εαυτό τους στο έλεος των αφεντικών, να κρατήσουμε ζωντανή την μνήμη των ταξικών αγώνων και των κεκτημένων που κέρδισαν (τα οποία μέχρι πρότινος θεωρούνταν δεδομένα, όπως το οκτάωρο – όχι πια!), χωρίς να πέφτουμε στην παγίδα να ζητάμε καλύτερους όρους σφαγής, αλλά κρατώντας πάντα το όραμα της ανατροπής. Να αντιληφθούμε την κρίση ως κοινωνικό φαινόμενο όπου οξύνεται ο κοινωνικός ανταγωνισμός και η πάλη των τάξεων. Οργή λοιπόν, όχι για έναν «κακό μπάτσο» ή κάποιες «λανθάνουσες αποφάσεις» των κυρίαρχων. Συνειδητοποιημένη οργή ενάντια στην εξουσία και τις αντιλήψεις που τη στηρίζουν.

Γι’ αυτό λοιπόν, καιρός να ακουστούμε. Καιρός να προτάξουμε στην πράξη την αξιοπρέπεια και την αντίσταση. Καιρός να πάρουμε τον αγώνα στα χέρια μας, μακριά από κάθε είδους καθοδηγητές, αρχηγούς, και υποκινητές. Καιρός να αγωνιστούμε, για μια κοινωνία ισότητας-αλληλεγγύης-ελευθερίας, για να ξεφορτωθούμε επιτέλους τις αλυσίδες της εξουσίας και της βαρβαρότητας.

Τώρα μιλάμε εμείς!

Πορεία, Παρασκευή 2/12 19:30 Πλ. Ελευθερίας

Μαθητική ομάδα σκαπούλα / skapoula.espivblogs.net

Advertisements

Ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τον ριζοσπάστη οικονομολόγο Michael Albert σχετικά με τα γεγονότα στο Λονδίνο

Αύγουστος 17, 2011

Το ακόλουθο αποτελεί μετάφραση της συνέντευξης που μπορείτε να βρείτε εδώ

http://www.zcommunications.org/london-burning-whats-next-by-michael-albert

Το Λονδίνο καίγεται-μετά;

Η αληθινή έκπληξη σχετικά με τις αναταραχές από το Λονδίνο μέχρι το Μπίρμινχαμ και το Μάντσεστερ δεν είναι ότι το Λονδίνο καίγεται, μα ότι το Παρίσι, η Νέα Υόρκη και η Ρώμη δεν καίγονται- ακόμη.Μα ποιος ξέρει τι ακολουθεί; Και ποιος ξέρει τι πρέπει να ακολουθήσει;

1. Οι αναταραχές δεν είναι στρατηγικά απόλυτα ορθές, μα ούτε και απλός χουλιγκανισμός.

Οι αναταραχές είναι δημιουργημένο, απεγνωσμένο και δικαιολογημένο ξέσπασμα. Δημιουργούνται λόγω των πολιτικών κλιμακούμενης εκμετάλλευσης η οποία προστίθεται στην συνεχή συστεμική κοινωνική αδικία. Αξίζουν τον τίτλο της πράξης αντίστασης; Πρέπει να τις αποκαλέσουμε επανάσταση; Ασχέτως αν οι στάχτες αξίζουν τέτοιας εξύψωσης, δεν είναι χουλιγκανισμός. Για να είμαστε ειλικρινείς, ακόμη και ο πραγματικός χουλιγκανισμός- όπως παρατηρείται σε μερικούς αγώνες ποδοσφαίρου- είναι συνήθως λανθασμένα προσανατολισμένος θυμός για τις συνθήκες της φοιτητικής ζωής.Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα όσα συμβαίνουν στους δρόμους είναι σωστά. Φυσικά όχι. Σημαίνει ότι (α) πολύ χειρότερα συμβαίνουν συνεχώς, προκαλώντας αυτές τις αντιδράσεις, και (β) κάποιες όψεις ακόμη και των πιο αυθόρμητων αντιδράσεων είναι όχι μόνο κατανοητές, είναι, λαμβάνοντας υπόψη τις καταστάσεις, δεδομένων περιορισμένων επιλογών, τουλάχιστο υπό μια άποψη έγκυρες.Παρατηρήστε το εύρος της κάλυψης τους, σε σχέση με προηγούμενες ειρηνικές διαμαρτυρίες. Βέβαια, ως επί το πλείστον η κάλυψη δεν είναι αντικειμενική, αλλά προσανατολίζεται στην υποκίνηση βίαιων αισθημάτων στο ευρύτερο κοινό, τροφοδοτώντας καταστολή και ίσως και ολοκληρωτικές πολιτικές.

Όταν οι κυρίαρχοι των mainstream ΜΜΕ καταδικάζουν τις αναταραχές, οφείλουν να καταδικάσουν και τους εαυτούς τους για την επιβολή συνθηκών που τις παράγουν. Όταν η «αριστερά» κριτικάρει τις αναταραχές, οφείλει να κριτικάρει και τον εαυτό της για την μη δημιουργία κινημάτων μέσω των οποίων ο λαός να μπορεί να επιτελέσει αγώνα πιο εποικοδομητικά παρά μέσω αναταραχών.

2. Τα σπασμένα παράθυρα και τα καμένα κτίρια δεν είναι βία.

Τα πεταμένα τούβλα και τα αναμμένα σπίρτα εκφράζουν εκνευρισμό, εξαπολύουν καταπιεσμένα πάθη, και μαρτυρούν ανικανοποίητες επιθυμίες όσο αφορά ύπαρξη  στην ροή της κοινωνίας ως συμμέτοχοι και όχι μόνο ως θύματα. Είναι τα τούβλα βίαιες επιθέσεις κατά κάποιων περιουσιών; Ναι, είναι. Είναι τα τούβλα βία, όπως η χρήση της λέξης αυτής από τα ΜΜΕ συνυποδηλώνει; Όχι. Ομοίως, είναι το κάψιμο κτιρίων βία κατά περιουσιών; Ναι. Περαιτέρω, όταν η περιουσία είναι περιουσία μικρών καταστηματαρχών και η βία βλάπτει ακόμη και σπίτια φτωχών ανθρώπων, είναι το κάψιμο αηδιαστικό; Ναι, φυσικά. Μα δεν θα αποκαλούσαμε την απεγνωσμένη αυτοάμυνα ενός ατόμου που δεν έχει εργαλεία για αυτοπροστασία, το οποίο προσπαθεί να απωθήσει ένα ληστή, βία. Θα την αποκαλούσαμε απεγνωσμένη άμυνα.

Δεν θα έπρεπε να αποκαλούμε τις απεγνωσμένες ενέργειες νεαρών ανθρώπων που πετούν τούβλα ενάντια σε ένα βάρβαρο σύστημα επειδή δεν έχουν εργαλεία ανάπτυξης των δυνάμεων τους με άλλο τρόπο, βία. Θα έπρεπε να τις αποκαλούμε απεγνωσμένη άμυνα. Και για οποιονδήποτε που έχαψε ποτέ την έννοια των παράπλευρων απωλειών από κυβερνήσεις όταν την χρησιμοποιούν για να δικαιολογίσουν εκκαθαριστικούς βομβαρδισμούς χιλιάδων ακόμη και εκατομμυρίων ανθρώπων οδηγώντας τους στην προσφυγιά και τον θάνατο ( σημείωση διαχειριστή ιστολογίου:βλέπε πχ τουρκική εισβολή, αυτοχαρακτηριζόμενε εθνικιστή ακροδεξιέ που θεωρείς τις ταραχές έγκλημα η ακόμη και… φυλετική απειλή), για να τιμωρήσουν ολόκληρες κοινότητες για τους δικούς τους ανόητους αγώνες εξουσίας είναι, ειλικρινά, υβριστικό.

3. Η κλοπή δεν είναι καν κλοπή.

Παρατηρούνται κλοπές, ώστε με τεχνικούς όρους κάποιοι προβλεπόμενοι ανθρώποι κρατώντας λεξικά μπορούν να αποκαλέσουν σύμφωνα με τον επίσημο ορισμό κλοπή; Ναι, φυσικά. Είναι ότι ορίζεται επίσημα ως κλοπή απλό έγκλημα, η είναι μια δικαιολογημένη, αν και περιορισμένη και συγχισμένη, αναδιανομή πλούτου; Το τελευταίο. Όταν οι φτωχοί, οι οποίοι είναι αποκλεισμένοι από την εμπορική δραστηριότητα, προσπαθούν να επανακτήσουν τα μέσα για ζωή, είναι αναδιανομή, όχι κλοπή, και αυτό εξακολουθεί να ισχύει ακόμη και όταν είναι αδέξιο και σε μεγάλο βαθμό αυτοαναιρετικό για τον στόχο.  Αντιθέτως, όταν οι πλούσιοι νόμιμα χρησιμοποιούν εντατικοποίηση εργασίας, ανεργία, περικοπές, φορολογικές ελαφρύνσεις ( σημ. διαχειριστή ιστολογίου: για τους πλουσίους, εταιρείες κοκ), κυβερνητική βοήθεια, συμβόλαια, τράπεζες και τέλος αστυνομία για να αρπάξουν και να κρατήσουν το μεγαλύτερο μέρος του κοινωνικού πλούτου για τον εαυτό τους, ενώ οι φτωχοί δεν παίρνουν σχεδόν τίποτα- ακόμη και όταν γίνεται με μεγάλο κύρος, αποτελεί απλώς καπιταλιστική εκμετάλλευση σε τεράστια κλίμακα.Αν οι κλοπές που γίνονται από τους φτωχούς προκαλούν σε κάποιον αισθήματα οργής- μα η εκμετάλλευση από τους πλούσιους θεωρείται ασήμαντη και ότι πρέπει να αγνοηθεί- υπάρχει πρόβλημα.Γι’ αυτό τον λόγο, το πάθος που φαίνεται στους δρόμους από αυτούς που σπάζουν τζαμαρίες και προσπαθούν να ικανοποιηθούν με τηλεοράσεις (η φαγητό) είναι επίσης προσπάθεια για απόκτηση μιας αίσθησης σημασίας, αξιοπρέπειας, επιρροής, ακόμη και αλληλεγγύης και ανήκειν, όσο ελάχιστη και όσο σύντομη, σε αντίθεση με το συστεμικό πρότυπο μιας μακράς βασανιστικής υποταγμένης πορείας προς ένα μοναχικό θάνατο, η οποία αρχίζει περίπου από τα 15, η οποία γίνεται ανεκτή μόνο μέσω προσωπικής αντοχής και δημιουργικότητας ενάντια στις επιβολές της κοινωνίας.

As soon as you’re born they make you feel small,

By giving you no time instead of it all,

Till the pain is so big you feel nothing at all,

They hurt you at home and they hit you at school,

They hate you if you’re clever and they despise a fool,

Till you’re so fucking crazy you can’t follow their rules,

When they’ve tortured and scared you for twenty odd years,

Then they expect you to pick a career,

When you can’t really function you’re so full of fear,

A working class hero is something to be

Οι ατέλειωτοι λεκτικοί διαξιφισμοί που διακοσμούν τώρα τα ΜΜΕ του Λονδίνου  σχετικά με το τι παρακινεί τους ανθρώπους που συγκρούονται με την αστυνομία, διαλύουν κτίρια, καίνε αυτοκίνητα, και παίρνουν αγαθά που η τηλεόραση διακηρύσσει ότι όλοι χρειάζονται αλλά τους τα αρνούνται, είναι ηθικά αηδιαστικοί, όπως και οτιδήποτε άλλο που περνιέται για συζήτηση, λεκτική αντιπαράθεση, και σκέψη ανάμεσα στα «φωτισμένα» κομμάτια της κοινωνίας, και ακόμη λιγότερο ότι περνιέται για ανάλυση η σοφία σε ελεγχόμενες από ιδιωτικές εταιρείες εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Θα μπορούσε η υποκρισία να είναι πιο ξεκάθαρη; Μπορεί οποιοσδήποτε που καταφέρνει να ξεφύγει από το ατελείωτο σφυροκόπημα των διαφημίσεων, της μόδας, της ηλιθιότητας της μαζικής κουλτούρας και από τις πιέσεις της ελεγχόμενης και φοβισμένης καπιταλιστικής καθημερινής ζωής για συμβιβασμό, να το αμφισβητήσει; Αν δεν καταλαβαίνετε, διαβάστε τους στίχους του Τζον Λένον παραπάνω και παρακάτω. Νοιώστε τους.

Keep you doped with religion and sex and TV,

And you think you’re so clever and classless and free,

But you’re still fucking peasants as far as I can see,

There’s room at the top they are telling you still,

But first you must learn how to smile as you kill,

If you want to be like the folks on the hill,

A working class hero is something to be

Το ερώτημα είναι: Τώρα τι; Καθώς η συνεχώς αυξανόμενη απόγνωση μετατρέπεται σε συνεχώς κλιμακούμενο θυμό σε όλο και περισσότερους τόπους, τι μπορεί να βγει από αυτό; Και περαιτέρω, τι πρέπει να βγει από αυτό;

Η πρώτη ερώτηση είναι πιο εύκολη. Τι μπορεί να βγει από αυτό; Σε αδρές γραμμές, δύο πράγματα.

Πρώτο, με απαισιοδοξία, το αποτέλεσμα θα είναι πολύς θόρυβος και αναταραχή και μερικά σπασμένα και κτυπημένα κτίρια του συστήματος και διαλυμένοι δρόμοι τα οποία τελικά διαλύονται στην εξάντληση και η όλη προσπάθεια καταρρέει. Κάποια αγαθά θα έχουν αναδιανεμηθεί- μα ουσιαστικά πολύ λίγα. Κάποιοι άνθρωποι θα φυλακιστούν, μα όχι πολλοί σχετικά με τον πληθυσμό η ακόμη και την συμμετοχή στις δράσεις. Κάποια κεφάλια θα χρειαστούν θεραπεία- αν και κάποια δεν θα μπορούν να θεραπευτούν λόγω του ότι ήδη θα αναπαύονται εν ειρήνη.Αναμνήσεις θα παραμείνουν σε μερικές συνειδήσεις ως στιγμές αξιοπρέπειας και ελπίδας . Θα παραμείνουν σε κάποιες άλλες ως στιγμές χάους και φόβου. Στις περισσότερες συνειδήσεις, δεν θα παραμείνουν καθόλου. Ίσως, σε αυτό το λυπηρό μα αρκετά πιθανό σενάριο, να παραμείνουν ίχνη αντίστασης τα οποία να μπορούν σε μετέπειτα φάση να αναζωοπυρωθούν. Ίσως, όμως, να παραμείνει μια αυξανόμενη απόγνωση βασισμένη στην αντίληψη ότι παρά το ότι δράσαμε μαζικά, η επιβαλλόμενη εξόντωση των ελπίδων μας παραμένει.

Δεύτερο, αισιόδοξα, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι δραματικά μεταμορφωμένες συνειδήσεις χιλιάδων η ακόμη και εκατομμυρίων ανθρώπων. Νέοι συναισθηματικοί δεσμοί πιθανό να δημιουργηθούν. Νέες οργανωτικές δομές πιθανό να εφαρμοστούν. Οι αυξανόμενες επιθυμίες πιθανό να παραμείνουν, εμπνέοντας ένα διαρκές μαζικό κίνημα με στόχους, μεθόδους, προγράμματα, συνεχιζόμενο ριζοσπαστισμό, και μια θέληση για ακούραστο αγώνα για επίτευξη κλιμακούμενων νικών και ακόμη και ένα νέο κόσμο.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ερωτηθεί σχετικά με αυτές τις δύο πιθανότητες είναι: Ποια προσέγγιση προς ανθρώπους που αγωνίζονται μαζικά κατά σκληρών πολιτικών στα πλαίσια ενός ήδη βάρβαρου και άδικου συστήματος είναι πιο πιθανό να οδηγήσει στην αισιόδοξη αντί στην απαισιόδοξη κατάσταση;  Η προσέγγιση που τώρα εξαπλώνεται στο Λονδίνο και το Ηνωμένο Βασίλειο; Ή η προσέγγιση που συνεχίζεται στην Ισπανία;

Η προσέγγιση του Λονδίνου είναι πιο επιθετική, πιο ορατή και ευθεία, μα επίσης εμπλέκει πολύ λιγότερο κόσμο, και πιθανό με τον χρόνο συνεχώς λιγότερους, λόγω των τακτικών και του τόνου της, με απεναντίας περισσότερο κόσμο να οδηγείται στην υποστήριξη του κράτους και της αστυνομίας. Η προσέγγιση του Λονδίνου- εκτός αν τροποποιηθεί- δεν θίγει πραγματικά θέματα οργάνωσης και σταθερών κοινωνικών δομών.Δεν συζητά καθημερινά και δεν επιδιώκει συνεκτικές απαιτήσεις και πρόγραμμα. Δεν βοηθά την δημιουργία ενός σταθερού κινήματος. Δεν φυτεύει τους σπόρους ενός καλύτερου μέλλοντος στο παρόν.

Η ισπανική προσέγγιση είναι λιγότερο επιθετική και ευθεία, αλλά εμπλέκει περισσότερο κόσμο και, τουλάχιστο με μια πιθανότητα, με τον χρόνο συνεχώς περισσότερος κόσμος φαίνεται να συμμετέχει και να την υποστηρίζει λόγω του τόνου της και των τακτικών της, με όλους αυτούς που συμμετέχουν ως μέρος των καθημερινών αγώνων διαμαρτυρίας να δημιουργούν στην πράξη σταθερές οργανωτικές δομές και να κινούνται προς συνεκτικές απαιτήσεις και πρόγραμμα.

Ξέρουμε πως θα απαντούσε ο Μουμπάρακ. Η τελευταία προσέγγιση με ανάτρεψε. Θα μπορούσα να κυριαρχήσω κατά της προηγούμενης. Ως γεγονός, υπάρχει οποιοσδήποτε εξουσιαστής σε οποιαδήποτε χώρα που δεν θα συμφωνούσε μαζί του; Σε οποιοδήποτε συμβούλιο μετόχων εταιρείας; Ίσως, σε κάποιο τόπο, σε κάποιο χρόνο, σίγουρα. Αλλά σε ανεπτυγμένες βιομηχανοποιημένες κοινωνίες όπου η κατά μέτωπο σύγκρουση είναι το μόνο πεδίο σύγκρουσης στο οποίο το κράτος είναι συντριπτικά ανώτερο, δεν νομίζω.

Έτσι, όσο δύσκολο και αν είναι να το φανταστούμε, είναι επόμενο ότι ο καθένας χρειάζεται να σκεφτεί αν, στο Λονδίνο και το Μπίρμινχαμ, και πιθανό σύντομα σε πολλές πόλεις σε πολλές χώρες, μπορεί ένα γιγάντιο ξέσπασμα ριζοσπαστικοποιημένου θυμού να μεταμορφωθεί σε γιγαντιαίες καταλήψεις κέντρων πόλεων, πλατειών, πάρκων, και δρόμων, όπως στο ισπανικό μοντέλο, προσελκύοντας ένα πολύ ευρύτερο τμήμα του πληθυσμού, διατηρώντας το, και αφιερώνοντας χρόνο, ενέργεια και σοφία για την δημιουργία ανθεκτικών δεσμών,οργανωτικών δομών και σταθερό πρόγραμμα.

Μπορεί αυτό να συμβεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, τώρα; Δεν ξέρω. Δεν είμαι εκεί. Αμφιβάλλω ότι ξέρουν ακόμη και αυτοί που είναι εκεί. Μα από μια απόσταση, και τουλάχιστο στη χώρα μου- τις ΗΠΑ- φαίνεται απαραίτητο, και έτσι πιστεύω ότι πολύ πιθανό να είναι απαραίτητο και για το Ηνωμένο Βασίλειο. Και επίσης απαραίτητη, πιστεύω, είναι η δημιουργία οργανώσεων στις οποίες οι ξεσηκωμένοι, ριζοσπαστικοποιημένοι άνθρωποι με κίνητρα που είναι έτοιμοι να επαναστατήσουν να μπορούν να συμμετέχουν, οικειοποιηθούν, και έπειτα να πορευτούν σε περαιτέρω αγώνες.

Και επίσης απαραίτητο, πιστεύω, είναι τέτοιες οργανώσεις να έχουν ένα συνεκτικό όραμα του τι προσπαθούν να πετύχουν, τόσο για να διατηρήσουν και να εμπνεύσουν ελπίδα όσο και για να καθοδηγήσουν επιλογές. Και να έχουν ένα συνεκτικό πρόγραμμα η στρατηγική για μακροχρόνια η οποία φυσικά θα μεταβάλλεται όπως απαιτούν οι συνθήκες, καθώς και ένα συνεκτικό πλαίσιο άμεσων απαιτήσεων, όπως επιβάλλει η τωρινή κρίση, οι οποίες να είναι δυνατό νε κερδηθούν, οι οποίες να μπορούν να βοηθήσουν δραματικ΄σ όσους υποφέρουν, και επίσης να τροφοδοτήσουν συνεχιζόμενες επιθυμίες για περισσότερες κατακτήσεις.

Όλα τα πιο πάνω πρέπει να προκύψουν από συζητήσεις ανάμεσα σε όσο το δυνατό πιο ευρεία κοινότητα επαναστατών ακτιβιστών, και όχι μόνο αυτών αρκετά νέων και αρκετά γρήγορων για άγριες συγκρούσεις στους δρόμους. Μα, όταν αυτή η συζήτηση αρχίσει να γίνεται, ο κόσμος θα πρέπει να προσφέρει κάποιες εισηγήσεις σχετικά με αυτές τις συνεκτικές άμεσες απαιτήσεις, και έπειτα σχετικά με πιο περιεκτικό όραμα και στρατηγική επίσης.

Η Αγγλία στις φλόγες

Αύγουστος 15, 2011

Το κύμα δυναμικών λαικών αντιδράσεων ενάντια στην νεοφιλελεύθερη αντεπίθεση που με δικαιολογία την πρωτοφανή οικονομική κρίση του συστήματος κτυπά τους ασθενέστερους οικον0μικά ανά το παγκόσμιο συνεχίζεται.Στην Αγγλία η δολοφονία του 29χρονου Mark Duggan από αστυνομικές δυνάμεις-όπως αναφέρουν μαρτυρίες ενώ βρισκόταν στο έδαφος

http://www.thisislondon.co.uk/standard/article-23975846-man-shot-dead-by-police-in-tottenham.do

έγινε η αφορμή για ένα λαικό ξέσπασμα των ανέργων, των μειονοτήτων και των καταπιεσμένων στις υποβαθμισμένες συνοικίες του βόρειου Λονδίνου.

 

 

Αυτό το ξέσπασμα έρχεται μετά από μια μακρά σειρά μέτρων της κυβερνητικής συμμαχίας «φιλελευθέρων»-συντηρητικών κατά των ασθενέστερων οικονομικά,τα οποία υποθηκεύουν και το μέλλον των νέων ανθρώπων οδηγώντας τους στο περιθώριο με μόνη λύση την δυναμική αντίδραση.

Κάθετη αύξηση των πανεπιστημιακών διδάκτρων(κάτι που σίγουρα χαροποιεί ιδια;ίτερα τις τράπεζες που δίδουν φοιτητικά δάνεια με επαχθείς όρους μετατρέποντας τους νέους από την αρχή σε δούλους των τραπεζών), περικοπές σε δημόσια βοηθήματα, στιγματισμός, συντηρητικές στάσεις σε θέματα κοινωνικών ελευθεριών.

Επόμενο ήταν αυτό το καζάνι κάποτε να εκραγεί.

Ασχέτως του ποιος ήταν ο Mark Duggan και αν ήταν όντως τσιράκι του παρακράτους του υποκόσμου(το οποίο παρακράτος βοηθάται ιδιαίτερα από την οικονομική απόγνωση στην οποία οδηγείται ένα μεγάλο μέρος της βρετανικής κοινωνίας από τα μέτρα των κρατούντων) τα πραγματικά αίτια του ξεσπάσματος αυτού δεν χωρούν αμφιβολία.

Μετά από μέρες αντίστασης, το κύμα της λαικής οργής κατεστάλη, μόνο αφού χρειάστηκε να αναπτυχθούν στους δρόμους του Λονδίνου 16 χιλιάδες μπάτσοι και να κινητοποιηθεί και το παρακράτος της άκρας δεξιάς.

http://www.telegraph.co.uk/news/uknews/crime/8692872/London-riots-far-right-political-party-protect-Eltham-residents.html

Σίγουρα μέσα στην σύγκρουση βρήκαν ευκαιρία και διάφορα άλλα στοιχεία(κοινοί διαρρήκτες,χούλιγκαν κοκ) να δράσουν καθοδηγούμενοι από διάφορους λόγους άσχετους με οποιαδήποτε πολιτική/ιδεολογική θέση η με την κοινωνική εξαθλίωση.Αυτό όμως δεν ακυρώνει τις αιτίες αυτής της  αντίδρασης της πιο εξαθλιωμένης μερίδας του λαού της Αγγλίας στην περιθωριοποίηση,την φτώχεια,τον κοινωνικό αποκλεισμό.Όσο μεγεθύνονται οι κοινωνικές ανισότητες,τόσο θα πολλαπλασιάζεται και η λαική οργή.

Σε αυτό το κλίμα που διαμορφώνεται έχει μεγάλη σημασία η πολιτικοποίηση τέτοιων αντιδράσεων,διαφορετικά θα οδηγήσουν μόνο στην περαιτέρω επικοινωνιακή εδραίωση του συστήματος(μέσω πχ του χαρακτηρισμού όποιου αντιστέκεται ως «κοινού εγκληματία» όπως γίνεται τώρα στην Αγγλία) και την ενίσχυση αντιδραστικών δυνάμεων.

Οι εκρήξεις αυτές δεν θα πρέπει να αποτελούν απλά σπασμωδικές κινήσεις απελευθέρωσης συσσωρευμένης οργής αλλά να αποτελέσουν μέρος ενός συνεχόμενου και κλιμακούμενου αυτοοργανωμένου λαικού αγώνα της πλειοψηφίας της αγγλικής κοινωνίας(άνεργοι,φοιτητές,μειονότητες,εργατικά σωματεία βάσης).Ενός αγώνα για απόκρουση σε πρώτη φάση της νεοφιλελεύθερης αντεπίθεσης και σε δεύτερη φάση δημιουργία εναλλακτικών δομών αυτοοργάνωσης και αντίστασης στην πράξη εντός της αγγλικής κοινωνίας με τελικό στόχο την προοδευτική ανατροπή του άδικου και παράλογου συστήματος που ονομάζεται καπιταλισμός.

 

Λευκωσία: Συγκέντρωση αλληλεγγύης(στην Ισπανία και Ελλάδα) και διαμαρτυρίας, ενάντια στους πολιτικούς, τους τραπεζίτες και τον καπιταλισμό

Μαΐου 28, 2011

Time: Sunday, May 29 · 6:00pm – 9:00pm
Location: Πλατεία Ελευθερίας Λευκωσία – Eleftheria square Nicosia
Facebook event: https://www.facebook.com/event.php?eid=226789827336304

ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ. Δεν είμαστε εμπορεύματα στα χέρια των πολιτικών και των τραπεζιτών.
Κατηγορούμε τις οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις για την κακή κατάσταση που επικρατεί και απαιτούμε την απαραίτητη αλλαγή πορείας.
Καλούμε όλους τους πολίτες, υπό το σύνθημα «Πραγματική Δημοκρατία ΤΩΡΑ. Δεν είμαστε εμπορεύματα στα χέρια των πολιτικών και των τραπεζιτών.» να βγούμε στους δρόμους και να διαμαρτυρηθούμε. Ελάτε μαζί μας, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, για να ακουστούμε όλοι
με μια φωνή.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΞΥΠΝΗΣΤΕ.
ΑΣ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ.
ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ, ΑΣ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ. ΑΣ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

Οι πόλεις που συμμετέχουν: http://www.dentnews.net/?p=12594

Πανευρωπαϊκή Επανάσταση: https://www.facebook.com/event.php?eid=225690444124218

Συρία:Ένας σφαγέας δικτάτορας,ένας καταπιεσμένος λαός,και οι γύπες της «Δύσης»-πορεία αλληλεγγύης,Παρασκευή 20/5

Μαΐου 19, 2011

Τις μέχρι τότε εξεγέρσεις της Μέσης Ανατολής(που,από την μία άρχισαν με ελπίδες για μια πιο δημοκρατική-σχετικά πάντα-κοινωνία για τους λαούς των χωρών αυτών,αλλά από την άλλη αποτέλεσαν αντικείμενο εκμετάλλευσης και χειραγώγησης από το ΝΑΤΟ και τους δυτικούς-και όλα τα συμφέροντα τα οποία βρίσκονται από πίσω τους

https://m4trix87.wordpress.com/2010/04/07/%CE%BF%CE%B9-%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CF%80%CE%BB%CE%B7%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%86%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CF%89%CE%BD/

https://m4trix87.wordpress.com/2010/02/24/%CF%84%CE%BF-%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%BD%CE%B5%CE%AF-%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CE%B7-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AC-27-%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81/

https://m4trix87.wordpress.com/%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%83%CE%BC%CE%AF%CE%B3%CE%B5%CE%B9-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%86%CE%BF%CE%BD%CF%84/

ακολουθεί ακόμη μία,στην Συρία.

Μέχρι τώρα

Αίγυπτος = κατέληξε σε στρατιωτικό πραξικόπημα,φέρνοντας χούντα χειρότερη του Μουμπάρακ-παρόλα αυτά αποτέλεσε ευκαιρία για δημιουργία ρευμάτων και προοπτικών αντίστασης στην αιγυπτιακή κοινωνία.

Τυνισία = Ακόμη αστάθεια,λόγω του ότι υπήρχαν ανεπτυγμένα κινήματα πριν την εξέγερση μπόρεσε να έχει ένα κάπως πιο συνειδητοποιημένο χαρακτήρα,οπότε και οποιαδήποτε προσπάθεια δημιουργίας συναίνεσης για «ένα από τα ίδια» θα είναι δύσκολη.

Μπαχρέιν = πνίγηκε στο αίμα,μετά από εισβολή στρατού της σύμμαχου του Μπαχρέιν και των ΗΠΑ(στο Μπαχρέιν ελλιμενίζεται ο 5ος στόλος του ναυτικού των ΗΠΑ)ισλαμοφασιστικής Σαουδικής Αραβίας.

Λιβύη = ξεπούλημα των αντικαθεστωτικών στο ΝΑΤΟ,η χειρότερη δυνατή ήττα.

Τώρα ένας ακόμη λαός έχει την ευκαιρία να κάνει ένα βήμα μπροστά.Ο λαός της Συρίας.

Μιας χώρας η οποία δεν αποτελούσε τον καλύτερο σύμμαχο του Ισραήλ,των ΗΠΑ και γενικά των δυτικών ιμπεριαλιστών.Την οποία πολλοί ίσως να βλέπουν ως παράδειγμα αντίστασης ενάντια στον αμερικανικό-ΝΑΤΟικό-δυτικό ιμπεριαλισμό.Η οποία όμως(κυβέρνηση Άσαντ)χαρακτηρίζεται από:

1)Καταπιέσεις μειονοτήτων(Κούρδοι της Συρίας,πολίτες δεύτερης κατηγορίας,σχεδόν χωρίς δικαιώματα,αποδιοπομπαίοι τράγοι για τα οποιαδήποτε εσωτερικά προβλήματα της χώρας).

2)Κυριαρχία-όχι ίση αντιπροσώπευση- των «αντιπροσώπων» μιας μειονότητας(Αλαουίτες)επάνω στην πλειονότητα.

3)Ολιγαρχία,με πλήρη κυριαρχία στην πολιτική σκηνή του Άσαντ,της οικογένειας του και του στενού κύκλου του.

4)Βίαιη καταστολή διαδηλώσεων αντιφρονούντων,με τρόπο χείριστο και θρασύτατο-ασχέτως αν έχουν δίκαιο η όχι,αυτό αποτελεί βαρβαρότητα

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1288131

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1286247

Εικόνες που θυμίζουν τους αγώνες των Παλαιστινίων ενάντια στην βαρβαρότητα του-υποτιθέμενου εχθρού της Συρίας-Ισραήλ

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1285338

Αντινατοικοί,φιλονατοικοί…ΕΞΟΥΣΙΑ ΠΑΝΤΟΥ Η ΙΔΙΑ

Μόνη λύση η ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΗ μέχρι τέλους επανάσταση του σιρυακού λαού,με σαφή αιτήματα

1)ΚΑΜΙΑ εμπλοκή των ΝΑΤΟικών-ισραηλινών-δυτικών ιμπεριαλιστικών γερακιών.

2)Άμεση αποκαθήλωση του δικτάτορα και της κλίκας του και δίκη τους από λαικά δικαστήρια.

3)Κατάργηση του καπιταλισμού-υιοθέτηση ενός κάπως σοσιαλιστικού μοντέλου

(δεν τολμώ να προτείνω ελευθεριακό σοσιαλισμό,καθώς δυστυχώς στη Συρία-αλλά και δυστυχώς σε χώρες όπως Αίγυπτο κοκ-δεν υπάρχει η απαιτούμενη συνείδηση)

4)Κατάργηση της «δημοκρατικής» ολιγαρχίας-έλεγχος της χώρας από λαικές επιτροπές/συνελεύσεις.

Αυτά ίσως να είναι υπερβολικά αισιόδοξα.

Παρόλα αυτά,ενόσω ο λαός της Συρίας συνεχίζει να αγωνίζεται  για την ανατροπή του χασάπη Άσαντ-ασχέτως αν κάποιοι θα προσπαθήσουν και εδώ να εκμεταλλευτούν σε κάποια φάση την κατάσταση- χρειάζεται την αλληλεγγύη μας.

Στις 2 το μεσημέρι,αυτή την Παρασκευή οι Σύριοι μετανάστες στην Κύπρο πορεύονται αλληλέγγυοι στον αγώνα του λαού τους.

Εκκίνηση από πλατεία ΟΧΙ(τείχη παλιάς Λευκωσίας)

ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ

Η Μέση Ανατολή στις φλόγες.Οι λαοί ξυπνούν.Παπανδρέου,ακούς???

Φεβρουαρίου 23, 2011

Η Μέση Ανατολή,το «κέντρο του κόσμου» όσο αφορά την οικονομική της σημασία,λόγω των πετρελαίων,θυμίζει ανοικτή πετρελαιοπηγή.

Η εξέγερση στην Τυνισία του αγανακτισμένου λαού ενάντια στην δικτατορία του Μπεν Άλι αποτέλεσε την αρχή,αποκαθηλώνοντας έναν σύμμαχο των αμερικανικών συμφερόντων,κατά την διάρκεια της κυριαρχίας του οποίου η φτώχεια,η ανεργία και η διαφθορά ήταν τα χαρακτηριστικά της καθημερινότητας

Τυνισία-παράδειγμα ΑΓΩΝΑ,ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ,ΝΙΚΗΣ!

Ταυτόχρονα,στην Αλγερία ο λαός εξεσηκώνετο ενάντια στις εξωφρενικές τιμές αγαθών πρώτης ανάγκης και την ανεργία

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1246166

Έπειτα,ακολούθησε η Αίγυπτος.

Ακόμη μια «δημ(ι)οκρατία» της διαφθοράς,με τον διεφθαρμένο 30ετή «πρόεδρο»-δικτατορίσκο της Μομπάρακ να ακολουθεί μεθόδους διακυβέρνησης παρόμοιες με αυτές που έχουν ήδη οδηγήσει τον λαό της Τυνισίας στην εξέγερση.

Έναν άνθρωπο των ΗΠΑ,

http://www.commondreams.org/headline/2011/01/28-5

που μπορούσαν να βασιστούν πάνω του για την διατήρηση της «σταθερότητας» στην περιοχή και την υποστήριξη του στενού τους συμμάχου,του δολοφονικού-τυραννικού κράτους του Ισραήλ

Το δράμα των κατοίκων της Γάζας από πρώτο χέρι-μαρτυρία ελληνικής αποστολής

Ξεσκεπάζωντας την προπαγάνδα του τυραννικού κράτους του Ισραήλ περί “όπλων” κοκ

Οδηγίες ισραηλινού στρατιωτικού επιτελείου λογοκρισίας(!) για ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ όσο αφορά στρατιωτικές δράσεις

Το τυραννικό κράτος του Ισραήλ δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο,ενώ τα κράτη Ελλάδας και Κύπρου συνεχίζουν την αλλοπρόσαλλη-και ύποπτη-στάση τους

τον οποίο ,αφού ο λαός μίλησε και οποιαδήποτε επιπλέον στήριξη τους προς αυτόν δεν τους εσύμφερε πλέον, «άδειασαν».

Με ένα τυραννικό καθεστώς,βασισμένο σε ψευδή «νομιμοποίηση» μέσω στημένων εκλογών,που ο χαρακτήρας τους φαίνεται και από τα ίδια τα αποτελέσματα

http://en.wikipedia.org/wiki/Egyptian_presidential_election,_2005

και σε άφθονη καταστολή βασικών ελευθεριών

http://en.wikipedia.org/wiki/Human_rights_in_Egypt

Και αυτά σε συνδυασμό με νεοφιλελεύθερα οικονομικά μέτρα και πολιτικές προς ικανοποίηση της συσπειρωμένης γύρω από τον «Φαραώ» ντόπιας ελίτ,αλλά και των αμερικανικών και πολυεθνικών μεγαλοεταιρειών και του διεθνούς κεφαλαίου, τα οποία συναντούσαν την αντίδραση του λαού

http://www.informaworld.com/smpp/content~db=all~content=a916669114~tab=content~order=page

Οι Αιγύπτιοι αποφάσισαν ότι είχε φτάσει η ώρα να ανατραπεί επιτέλους το σαπισμένο αυτό καθεστώς.

Στις 25/12,μια μέρα επιλεγμένη από το «κίνημα της 6ης Απριλίου»,μια ομάδα υποστήριξης εργατών που δημιουργήθηκε με αφορμή μια εργατική απεργία το 2008

http://en.wikipedia.org/wiki/April_6_Youth_Movement

δεκάδες χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους,στις μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην Αίγυπτο εδώ και δεκαετίες.Φανερά επηρεασμένοι από την εξέγερση της Τυνισίας,διαμαρτύρονταν για τα αυτονόητα-ενάντια στην αστυνομική καταστολή και την καταπίεση,τους «νόμους εκτάκτου ανάγκης»,την διαφθορά,την έλλειψη ελευθερίας έκφρασης,αλλά και οικονομικούς λόγους,οι οποίοι αποτελούν συνέπεια των νεοφιλελεύθερων πολιτικών του Μομπάρακ με τα σύνηθη αποτελέσματα-ανεργία,πληθωρισμός,χαμηλοί(50 δολάρια τον μήνα!)μισθοί.

Οι διαμαρτυρίες γρήγορα μετατράπηκαν σε εξέγερση που εξαπλώθηκε σε όλη την χώρα,στην οποία το καθεστώς απάντησε με απαγορεύσεις κυκλοφορίας,»καθεστώς εκτάκτου ανάγκης» και άγρια καταστολή.

Μέχρι τις 29/1,οι νεκροί είχαν ξεπεράσει τους 105(σύμφωνα με «επίσημα»μέσα,ενώ άλλες πληροφορίες εμιλούσαν για μέχρι και τριακόσιους) και οι τραυματίες τους 2300,με το Κάιρο και άλλες μεγάλες πόλεις να φλέγονται.Η κανονικότητα της ρουτινώδους καταπίεσης είχε αντικατασταθεί πλέον από την ορμή του λαού που απαιτεί την ελευθερία του,και παρά την συνεχή καταστολή συνεχίζει τον αγώνα μέχρι την νίκη.

Οι πολίτες,στα κενά πρακτικής εφαρμογής της εξουσίας που είχαν δημιουργηθεί,πήραν τον έλεγχο των γειτονιών τους και των ζωών τους στα χέρια τους,στήνοντας ομάδες επαγρύπνησης,οι  οποίες πλέον είχαν τον πρακτικό έλεγχο.

Εν τω μεταξύ,ο στρατός-ο οποίος αποτελείται κυρίως από κληρωτούς,οι οποίοι προέρχονται από τις τάξεις των μέσων Αιγυπτίων οι οποίοι εδέχοντο την καταπίεση-δηλώνει ότι δεν πρόκειται να επιτεθεί κατά των εξεγερμένων και πολλοί στρατιωτικοί ενώνονται με το κίνημα,στήνοντας ακόμη και οδοφράγματα με άρματα μάχης.

Με τον Μομπάρακ να έχει χάσει τον έλεγχο,οι ξένες κυβερνήσεις των ΗΠΑ και των ΝΑΤΟικών συμμάχων τους,ξέροντας ότι πλέον συνέχιση της υποστήριξης τους προς ένα καθεστώς του οποίου η μοίρα είναι προδιαγεγραμμένη δεν μπορεί να τους βγει σε καλό(δημόσιες σχέσεις…)αποφασίζουν να τον «αδειάσουν»,υποστηρίζοντας «πολιτικές μεταρρυθμίσεις με τάξη και μέσω της (ούτω καλούμενης) δημοκρατικής διαδικασίας»-της ίδιας «διαδικασίας» που έδωσε στις τελευταίες «εκλογές» 89%(!) στον Μομπάρακ.

Οι ΗΠΑ,φοβούμενοι από την μια την απώλεια ενός στρατηγικού τους συμμάχου στην περιοχή,και από την άλλη μη θέλοντας πολλά προβλήματα τόσο «πολιτικού κόστους» όσο και με την νέα κυβέρνηση της χώρας(η οποία ήλπιζαν να μπορεί να ελεγχθεί επίσης από αυτούς)εβρίσκοντο σε αμηχανία,όπως φαίνεται από τις νερόβραστες δηλώσεις τόσο του Ομπάμα όσο και του εκπροσώπου του λευκού οίκου,Ρόμπερτ Γκιμπς,ο οποίος δεν μπορούσε καν να αποκαλέσει τον Μομπάρακ δικτάτορα

http://beforeitsnews.com/story/387/377/Bulls_Mr._Gibbs_Reflections_on_a_Press_Conference.html

(οι οποίες ΗΠΑ μέχρι και δύο μέρες μετά την έναρξη της εξέγερσης υποστήριζαν τον Μομπάρακ)

http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:GAiqeGOcM5gJ:www.truth-out.org/us-continues-back-egyptian-dictatorship-face-pro-democracy-uprising67217+gibbs+egypt+dictator&cd=4&hl=en&ct=clnk&source=www.google.com

Όμως ο λαός είχε μιλήσει.

Ανυποχώρητοι,οι διαδηλωτές,εκατομμύρια κόσμου στο ζενίθ τους,συνέχισαν τον αγώνα.

Στην πλατεία Ταχρίρ(= Ελευθερία στα αραβικά) έλαβαν χώρα ομηρικές μάχες μεταξύ των διαδηλωτών και των «υποστηρικτών»¨του δικτάτορα,ενός συνονθυλεύματος μισθοφόρων,μυστικών αστυνομικών και τσιρακιών του υποκόσμου

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1260107

http://www.youtube.com/watch?v=ljC03EFtei8&feature=fvw

http://blogs.aljazeera.net/middle-east/2011/02/01/live-blog-feb-2-egypt-protests

οι οποίες τελικά έδειξαν τι μπορεί να πετύχει όποιος λαός πιστεύει πραγματικά στις δυνάμεις του και δεν υποχωρεί και δεν συμβιβάζεται παρά με το δίκαιο.

Οι συγκεντρωμένοι κατάφεραν να διατηρήσουν την πλατεία,να αντέξουν, και μαζί με την υπόλοιπη Αίγυπτο,τελικά να αναγκάσουν τον δικτάτορα σε παραίτηση,αφού οι ψευτουποχωρήσεις του δεν έγιναν αποδεκτές.

Η επόμενη μέρα βρήκε όμως τον στρατό,και όχι τις λαικές συνελεύσεις,να έχουν τον πρώτο λόγο.

Μπορέι να τύχει εμπιστοσύνης ένα απόλυτα ιεραρχικό σύνολο,το οποίο υποφέρει σίγουρα από τα προβλήματα διαφθοράς τα οποία χαρακτηρίζουν εξ ορισμού κάθε τέτοιο σύνολο, το οποίο τώρα,βλέποντας την συνέχιση της εξέγερσης στο πεδίο των απεργιών από τους εργάτες που διεκδικούν καλύτερες συνθήκες εργασίας

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1261529

σπεύδει να απαγορεύσει τις απεργίες?

Ο χρόνος θα δείξει…πάντως οι Αιγύπτιοι καλύτερα να μην θεωρούν τον στρατό ως «φρουρά της επανάστασης»,και να συνεχίσουν τον αγώνα.

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1264567

Παρ’όλα αυτά,η ανατροπή του δικτάτορα των ΗΠΑ δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί μια νίκη του αιγυπτιακού λαού,η οποία παρά το πιθανό μετέπειτα καπέλωμα της εξέγερσης από πχ τον στρατό,σίγουρα έχει αφήσει παρακαταθήκη στην αιγυπτιακή κοινωνία,παρόμοια με αυτή που έχει αφήσει ο Δεκέμβρης του 2008 στην ελληνική,η οποία θα αποτελέσει την απαρχή νέων αγώνων,όπως έγινε και στην Ελλάδα,ο λαός της οποίας τώρα αντιστέκεται συνεχώς στους σχεδιασμούς των αφεντικών του ΠΑ»ΣΟ»Κ,τόσο όσο αφορά το ξεπούλημα στην Τρόικα όσο αφορά και τον εκβιασμό των διοδίων και την καταστροφή του περιβάλλοντος,ως τρία τρανταχτά παραδείγματα

http://denplirono.wordpress.com/

http://athens.indymedia.org/topics.php3?lang=el&topic=102

και εκτός αυτού η αυτοοργανωμένη μέχρι τα τελικά της στάδια εξέγερση των αιγυπτίων,χωρίς αρχηγούς και «σωτήρες»(παρά την προσπάθεια κάποιων να την οικειοποιηθούν) αποτελεί παράδειγμα που δείχνει ότι ο ίδιος ο λαός μπορεί από μόνος του να διεκδικήσει το μέλλον του και να καθορίσει την μοίρα του.

Μετά το μπαμ της Αιγύπτου,ακολούθησε το Μπαχρέιν,όπου ο λαός εξεγείρεται κατά της μοναρχίας(η οποία πυροβολεί εν ψυχρώ)

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1263365

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1263687

Η οποία εξέγερση παίρνει και εργατικό χαρακτήρα

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1263637

Και τώρα η Λιβύη…

<περισσότερα σύντομα>

Τυνισία-παράδειγμα ΑΓΩΝΑ,ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ,ΝΙΚΗΣ!

Ιανουαρίου 19, 2011

Τυνισία,μια ακόμη υποτιθέμενη «Δημοκρατία»,υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ ούτως ώστε να μπορούν να έχουν συμμάχους στην περιοχή,κοντά στα πετρέλαια.

http://en.wikipedia.org/wiki/Tunisia_%E2%80%93_United_States_relations

καθώς και τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ γαλλική κυβέρνηση

http://latimesblogs.latimes.com/babylonbeyond/2011/01/tunisia-france-iran-neda-uprisings-protests-police-support-crackdown.html

του αρχιφασίστα ρατσιστή φταίω-την-κρίση-του-κεφαλαίου-στους-ρομά Σαρκοζύ

Ελευθερία(?),Ισότητα(?),Αδελφότητα(?)

Με την έλλειψη ελευθεριών που χαρακτηρίζει οποιαδήποτε περιοχή στην οποία μπλέκεται η αμερικανική εξωτερική πολιτική(δες Ιράκ,Αφγανιστάν,Ελλάδα-χούντα κοκ).

Με έναν (ισόβιο τα τελευταία 23 χρόνια) «πρόεδρο»-δικτάτορα(Μπεν Αλί) ο οποίος ήταν ο φόβος και ο τρόμος του καταπιεσμένου λαού,ο οποίος υπέφερε από ανεργία και οικονομική ένδεια ενώ η κλίκα του δικτάτορα απελάμβανε την χλιδή.

Με τις απαραίτητες «ελεύθερες εκλογές»

On October 25, 2009, national elections to elect the president and parliament were held in Tunisia in what was described by a Human Rights Watch report as «an atmosphere of repression».[56] Ben Ali faced three candidates, two of whom said they actually supported the incumbent[citation needed]. No independent observer was allowed to monitor the vote.[citation needed] Zinedine Ben Ali, won a landslide victory, with 89.62%. His opponent, Mohamed Bouchiha, received 5.01%. The candidate who was most critical of the regime, Ahmed Ibrahim, of the Ettajdid party, received only 1.57% after a campaign in which he was not allowed to put posters up or hold any kind of meeting.[57] The president’s party, the CDR, also got the majority of votes for the parliamentary election, 84.59%. The Movement of Socialist Democrats party received 4.63%

(wikipedia)

ούτως ώστε ο δικτάτορας να έχει και την απαιτούμενη «νομιμοποίηση».

Όμως ο λαός ήξερε από πρώτο χέρι την αλήθεια,μια αλήθεια που o Μοχάμεντ Μπουαζίζι αντιμετώπισε από πρώτο χέρι,όταν αφού μετά από μακροχρόνια ανεργία μετά τις σπουδές του,σε μια προσπάθεια να επιβιώσει πουλώντας φρούτα στους δρόμους δέκτηκε την καταστολή από τις δυνάμεις της «τάξης» επειδή «δεν είχε άδεια»-δηλ δεν μπορούσε να δωροδοκήσει για να πάρει άδεια.Στην απόγνωση του,αποφάσισε να θέσει τέρμα στην ζωή του αυτοπυρπολούμενος.

Εν τω μεταξύ,η οργάνωση wikileaks

http://213.251.145.96/

γνωστή για τις αποκαλύψεις σχετικά με τα άπλυτα των διεφθαρμένων κυβερνήσεων,οικονομικών παραγόντων και γενικότερα των ελίτ ανά το παγκόσμιο,αλλά και την άγρια καταστολή που δέκτηκε και δέχεται

Η αλήθεια ΑΚΟΜΗ δεν φιμώνεται

εδημοσίευσε το ακόλουθο απόρρητο τηλεγράφημα,ενδεικτικό της κατάστασης

¶1. (S) According to Transparency International’s annual survey and Embassy contacts’ observations, corruption in Tunisia is getting worse. Whether it’s cash, services, land, property, or yes, even your yacht, President Ben Ali’s family is rumored to covet it and reportedly gets what it wants. Beyond the stories of the First Family’s shady dealings, Tunisians report encountering low-level corruption as well in interactions with the police, customs, and a variety of government ministries. The economic impact is clear, with Tunisian investors — fearing the long-arm of «the Family» — forgoing new investments, keeping domestic investment rates low and unemployment high (Refs G, H). These persistent rumors of corruption, coupled with rising inflation and continued unemployment, have helped to fuel frustration with the GOT and have contributed to recent protests in southwestern Tunisia (Ref A). With those at the top believed to be the worst offenders, and likely to remain in power, there are no checks in the system. End Summary.

The Sky’s the Limit

¶2. (C) According to Transparency International’s 2007 index, the perception is that corruption in Tunisia is getting worse. Tunisia’s ranking on the index dropped from 43 in 2005 to 61 in 2007 (out of 179 countries) with a score of 4.2 (with 1 the most corrupt and 10 the least corrupt). Although corruption is hard to verify and even more difficult to quantify, our contacts all agree that the situation is headed in the wrong direction. When asked whether he thought corruption was better, worse, or the same, XXXXXXXXXXXX exclaimed in exasperation, «Of course it’s getting worse!»He stated that corruption could not but increase as the culprits looked for more and more opportunities. Joking about Tunisia’srising inflation, he said that even the cost of bribes was up. «A traffic stop used to cost you 20 dinars and now it’s up to 40 or 50!»

All in the Family

¶3. (S) President Ben Ali’s extended family is often cited as the nexus of Tunisian corruption. Often referred to as a quasi-mafia, an oblique mention of «the Family» is enough to indicate which family you mean. Seemingly half of the Tunisian business community can claim a Ben Ali connection through marriage, and many of these relations are reported to have made the most of their lineage. Ben Ali’s wife, Leila Ben Ali, and her extended family — the Trabelsis — provoke the greatest ire from Tunisians. Along with the numerous allegations of Trabelsi corruption are often barbs about their lack of education, low social status, and conspicuous consumption. While some of the complaints about the Trabelsi clan seem to emanate from a disdain for their nouveau riche inclinations, Tunisians also argue that the Trabelsis strong arm tactics and flagrant abuse of the system make them easy to hate. Leila’s brother Belhassen Trabelsi is the most notorious family member and is rumored to have been involved in a wide-range of corrupt schemes from the recent Banque de Tunisie board shakeup (Ref B) to property expropriation and extortion of bribes. Leaving the question of their progenitor aside, Belhassen Trabelsi’s holdings are extensive and include an airline, several hotels, one of Tunisia’s two private radio stations, car assembly plants, Ford distribution, a real estate development company, and the list goes on. (See Ref K for a more extensive list of his holdings.) Yet, Belhassen is only one of Leila’s ten known siblings, each with their own children. Among this large extended family, Leila’s brother Moncef and nephew Imed are also particularly important economic actors.

¶4. (S/NF) The President is often given a pass, with many Tunisians arguing that he is being used by the Trabelsi clan and is unaware of their shady dealings. XXXXXXXXXXXX a strong supporter of the government and member of XXXXXXXXXXXX, told the Ambassador that the problem is not Ben Ali, but «the Family» going too far and breaking the rules. Nevertheless, it is hard to believe Ben Ali is not aware, at least generally, of the growing corruption problem. This might also reflect the seeming geographical divisions between the Ben Ali and Trabelsi fiefdoms, with the Ben Ali clan reportedly focused on the central coastal regional and the Trabelsi clan operating out of the greater Tunis area and therefore, generating the bulk of the gossip. The Ben Ali side of the Family and his children and in-laws from his first marriage are also implicated in a number of stories. Ben Ali has seven siblings, of which his late brother Moncef was a known drug trafficker, sentenced in absentia to 10 years prison in the French courts. Ben Ali has three children with his first wife Naima Kefi: Ghaouna, Dorsaf and Cyrine. They are married respectively to Slim Zarrouk, Slim Chiboub, and Marouane Mabrouk — all significant economic powers.

This Land is Your Land, This Land is My Land

¶5. (S/NF) With real estate development booming and land prices on the rise, owning property or land in the right location can either be a windfall or a one-way ticket to expropriation. In summer 2007, Leila Ben Ali received a desirable tract of land in Carthage for free from the GOT in order to build the for-profit Carthage International School (Ref F). In addition to the land, the school received a 1.8 million dinar (US $1.5 million) gift from the GOT, and within a matter of weeks the GOT had built new roads and stoplights to facilitate school access. It has been reported that Ms. Ben Ali has sold the Carthage International School to Belgian investors, but the Belgian Embassy has as yet been unable to confirm or discount the rumor. XXXXXXXXXXXX asserted that the school was indeed sold for a huge, but undisclosed sum.He noted any such sale would be pure profit since Ms. Ben Ali’s received land, infrastructure, and a hefty bonus at no cost.

¶6. (S/NF) Construction on an enormous and garish mansion has been underway next to the Ambassador’s residence for the past year. Multiple sources have told us that the home is that of Sakhr Materi, President Ben Ali’s son-in-law and owner of Zitouna Radio. This prime real estate was reportedly expropriated from its owner by the GOT for use by the water authority, then later granted to Materi for private use. A cafe owner recounted a similar tale to an Embassy employee, reporting that Belhassen Trabelsi forced him to trade in a cafe he previously owned in a prime location for his current cafe. The cafe owner stated Trabelsi told him he could do whatever he wanted there; if 50 dinar bribes to the police were not effective, Trabelsi said the owner had only to call him and he would «take care of it.»Yacht Wanted

¶6. (S/NF) In 2006, Imed and Moaz Trabelsi, Ben Ali’s nephews, are reported to have stolen the yacht of a well-connected French businessman, Bruno Roger, Chairman of Lazard Paris. The theft, widely reported in the French press, came to light when the yacht, freshly painted to cover distinguishing characteristics, appeared in the Sidi Bou Said harbor. Roger’s prominence in the French establishment created a potential irritant in bilateral relations and according to reports, the yacht was swiftly returned. The stolen yacht affair resurfaced in early 2008 due to an Interpol warrant for the two Trabelsis. In May, the brothers were brought before Tunisian courts, in a likely effort to satisfy international justice. The outcome of their case has not been reported.

Show Me Your Money

¶7. (S) Tunisia’s financial sector remains plagued by serious allegations of corruption and financial mismanagement. Tunisian business people joke that the most important relationship you can have is with your banker, reflecting the importance of personal connections rather than a solid business plan in securing financing. The legacy of relationship-based banking is a sector-wide rate of non-performing loans that is 19 percent, which remains high but is lower than a high of 25 percent in 2001 (Ref I). Embassy contacts are quick to point out that many of these loans are held by wealthy Tunisian business people who use their close ties to the regime to avoid repayment (Ref E). Lax oversight makes the banking sector an excellent target of opportunity, with multiple stories of «First Family» schemes. The recent reshuffle at Banque de Tunisie (Ref B), with the Foreign Minister’s wife assuming the presidency and Belhassen Trabelsi named to the board, is the latest example. According to a representative from Credit Agricole, Marouane Mabrouk, another of Ben Ali’s sons-in-law, purchased a 17 percent share of the former Banque du Sud (now Attijari Bank) shares immediately prior to the bank’s privatization. This 17 percent share was critical to acquiring controlling interest in the bank since the privatization represented only a 35 percent share in the bank. The Credit Agricole rep stated that Mabrouk shopped his shares to foreign banks with a significant premium, with the tender winner, Spanish-Moroccan Santander-Attijariwafa ultimately paying an off the books premium to Mabrouk. XXXXXXXXXXXX recounted that when he was still at his bank he used to receive phone calls from panicked clients who stated that Belhassen Trabelsi had asked them for money. He did not indicate whether he advised them to pay.

The Trickle Down Effect

¶8. (S) While the stories of high-level, Family corruption are among the most flagrant and oft-repeated, Tunisians report encountering low-level corruption more frequently in their daily lives. Speeding tickets can be ignored, passports can be expedited, and customs can be bypassed — all for the right price. Donations to the GOT’s 26-26 Fund for development or to the Bessma Society for the Handicapped — Leila Ben Ali’s favored charity — are also believed to grease the wheels. Hayet Louani (protect), a well-connected member of Parliament, faced increased pressure from the GOT after refusing several «requests» to donate money to Trabelsi’s soccer team. XXXXXXXXXXXX reported that customs inspectors demanded 10,000 dinars to get his goods through customs; he did not reveal whether or not he acquiesced to the demand.

¶9. (S) Nepotism is also believed to play a significant role in awarding scholarships and offering jobs. Knowing the right people at the Ministry of Higher Education can determine admission to the best schools or can mean a scholarship for study abroad. An Embassy FSN stated that the Director of International Cooperation, a long-time contact, offered to give his son a scholarship to Morocco on the basis of their acquaintance. If you do not know someone, money can also do the trick. There are many stories of Tunisians paying clerks at the Ministry of Higher Education to get their children into better schools than were merited by their test scores. Government jobs — a prize in Tunisia — are also believed to be doled out on the basis of connections. Leila Ben Ali’s late mother, Hajja Nana, is also reported to have acted as a broker for both school admissions and government job placement, providing her facilitation services for a commission. Among the complaints from the protestors in the mining area of Gafsa were allegations that jobs in the Gafsa Phosphate Company were given on the basis of connections and bribery.

Mob Rule?

¶10. (S/NF) The numerous stories of familial corruption are certainly galling to many Tunisians, but beyond the rumors of money-grabbing is a frustration that the well-connected can live outside the law. One Tunisian lamented that Tunisia was no longer a police state, it had become a state run by the mafia. «Even the police report to the Family!» he exclaimed. With those at the top believed to be the worst offenders, and likely to remain in power, there are no checks in the system. The daughter of a former governor recounted that Belhassen Trabelsi flew into her father’s office in a rage — even throwing an elderly office clerk to the ground — after being asked to abide by laws requiring insurance coverage for his amusement park.

Her father wrote a letter to President Ben Ali defending his decision and denouncing Trabelsi’s tactics. The letter was never answered, and he was removed from his post shortly thereafter. The GOT’s strong censorship of the press ensures that stories of familial corruption are not published. The Family’s corruption remains a red line that the press cross at their own peril. Although the February imprisonment of comedian Hedi Oula Baballah was ostensibly drug-related, human rights groups speculate his arrest was punishment for a 30 minute stand-up routine spoofing the President and his in-laws (Tunis D). International NGOs have made the case that the harsh prison conditions faced by journalist Slim Boukdhir, who was arrested for failing to present his ID card and insulting a police officer, are directly related to his articles criticizing government corruption. Corruption remains a topic relegated to hushed voices with quick glances over the shoulder.The Elephant in the Room

¶11. (S) Several Tunisian economists argue that it does not matter whether corruption is actually increasing because «perception is reality.» The perception of increasing corruption and the persistent rumors of shady backroom dealings has a negative impact on the economy regardless of the veracity. Contacts tell us they afraid to invest for fear that the family will suddenly want a cut. «What’s the point?» Alaya Bettaieb asked, «The best case scenario is that my investment succeeds and someone important tries to take a cut.» Persistently low domestic investment rates bear this out (Ref H). Foreign bank accounts, while illegal, are reportedly commonplace. A recent Ministry of Finance amnesty to encourage Tunisians to repatriate their funds has been an abject failure. Bettaeib stated that he plans to incorporate his new business in Mauritania or Malta, citing fear of unwanted interference. Many economists and business people note that strong investment in real estate and land reflects the lack of confidence in the economy and an effort to keep their money safe (Ref C).

¶12. (S) Thus far, foreign investors have been undeterred, and according to Tunisian business contacts, largely unaffected. Foreign investment continues to flow in at a healthy rate, even excluding the privatizations and huge Gulf projects which have yet to get underway. Foreign investors more rarely report encountering the type of extortion faced by Tunisians, perhaps reflecting that foreign investors have recourse to their own embassies and governments. British Gas representatives told the Ambassador they had not encountered any impropriety. XXXXXXXXXXXX stated that several years ago Belhassen Trabelsi attempted to strong arm a German company producing in the offshore sector, but that after the German Embassy intervened Trabelsi was explicitly cautioned to avoid offshore companies. Despite pronouncements about increasing domestic investment, the GOT focuses heavily on increasing FDI flows to the country, particularly in the offshore sector. Nevertheless, there are still several examples of foreign companies or investors being pressured into joining with the «right» partner. The prime example remains McDonald’s failed entry into Tunisia. When McDonald’s chose to limit Tunisia to one franchisee not of the GOT’s choosing, the whole deal was scuttled by the GOT’s refusal to grant the necessary authorization and McDonald’s unwillingness to play the game by granting a license to a franchisee with Family connections.

Comment

¶13. (S) Although the petty corruption rankles, it is the excesses of President Ben Ali’s family that inspire outrage among Tunisians. With Tunisians facing rising inflation and high unemployment, the conspicuous displays of wealth and persistent rumors of corruption have added fuel to the fire. The recent protests in the mining region of Gafsa provide a potent reminder of the discontent that remains largely beneath the surface. This government has based its legitimacy on its ability to deliver economic growth, but a growing number of Tunisians believe those as the top are keeping the benefits for themselves.

¶14. (S) Corruption is a problem that is at once both political and economic. The lack of transparency and accountability that characterize Tunisia’s political system similarly plague the economy, damaging the investment climate and fueling a culture of corruption. For all the talk of a Tunisian economic miracle and all the positive statistics, the fact that Tunisia’s own investors are steering clear speaks volumes. Corruption is the elephant in the room; it is the problem everyone knows about, but no one can publicly acknowledge. End Comment.

Η αυτοπυρπόληση,μαζί με τις πιο πάνω αποκαλύψεις, ήταν η αφορμή για τον λαό της Τυνισίας,που ξέσπασε,με απεργίες,δυναμικές κινητοποιήσεις,και συμπλοκές με τις δυνάμεις καταστολής,με περισσότερους των 100 νεκρούς.

Το καθεστώς,αφού η κήρυξη καθεστώτος «εκτάκτου ανάγκης»(=στρατιωτικός νόμος)και οι δεκάδες νεκρών δεν μπόρεσαν να σταματήσουν την οργή του κόσμου,αποφάσισε να εγκαταλείψει την εξουσία.

Τότε,όλως «εξ απροόπτου»,οι ΗΠΑ και η Γαλλία,που μέχρι τότε αποτελούσαν τους καλύτερους συμμάχους του καθεστώτος,μπροστά στην αναμενόμενη αντίδραση της κοινής γνώμης ανά το παγκόσμιο-και έχοντας εις γνώσιν τους την οργή των ευρωπαίων σχετικά με την νεοφιλελεύθερη με αφορμή την κρίση αντεπίθεση κατά των λαικών κατακτήσεων

Τα χειρότερα έρχονται…οι μισθωτοί σκλάβοι (όλοι μας) το μυρίζονται?

έσπευσαν να «καταδικάσουν» το καθεστώς,μη δίδοντας ασυλία στον Μπεν Αλί-ξέροντας ότι υπήρχε η σύμμαχος τους ισλαμοφασιστική Σαουδική Αραβία για αυτό

http://en.news.maktoob.com/20090000547904/Saudi_Arabia_takes_in_Ben_Ali_and_family/Article.htm

Αν το κίνημα δεν σταθεί ικανό να οδηγήσει στην μη ανατρέψιμη ανατροπή αυτού καθαυτού του πολιτικού συστήματος και όχι απλά ενός συγκεκριμένου δικτάτορα  θα έρθει μάλλον νέος «πρόεδρος»-δες Κιργιστάν.

http://en.wikipedia.org/wiki/2010_Kyrgyzstani_uprising

(να δούμε τότε μετά από πόσες μέρες  θα κανονίσουν,και αυτοί διεφθαρμένοι από την εξουσία,συμφωνίες με τους άρχοντες σε Τυνησία και Δύση)…

επειδή,εκτός από τις θυσίες και το θάρρος του λαού,χρειάζεται πολιτική-ταξική-κοινωνική συνείδησηγια να καταστεί δυνατή η υιοθέτηση πολιτικών προτάσεων ανατροπής του υπάρχοντος άδικου συστήματος(καπιταλισμός,»αντιπροσωπευτική δημοκρατία» των 5ετών αυτοκρατόρων,τα οποία δίδουν χώρο για καλλιέργεια δικτατόρων) στην ολότητα του και την αντικατάσταση του με καθεστώς άμεσης δημοκρατίας με εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής και του κεφαλαίου.

Οι λαικές επιτροπές που δημιουργήθηκαν-όπως και στην Ελλάδα μετά τα Δεκεμβριανά του 2008

Τέτοιες μέρες

δίδουν μια κάποια ελπίδα αν όχι για ανατροπή σε βάθος,τουλάχιστο για καλλιέργεια πνεύματος,συνείδησης,νοοτροπίας,οργάνωσης και δομών κοινωνικής αυτοοργάνωσης/πάλης στην χώρα.

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1249040

Τώρα οι λαοί σε γειτονικές χώρες (με καθεστώτα δικτατορίας μαριονέτες των ΗΠΑ) παραδειγματίζονται.

Η Αλγερία ήδη ταλανίζεται από «ταραχές».

http://www.guardian.co.uk/world/2011/jan/07/algeria-riots-food-prices

και το καθεστώς της Αιγύπτου αναμένει την σειρά του

http://www.guardian.co.uk/world/2011/jan/18/mohamed-elbaradei-tunisia-egypt

(οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές φυσικά τρέμουν,αφού ανατροπή φιλικών προς αυτούς καθεστώτων σε Τυνισία,Αλγερία,Αίγυπτο,με δεδομένη την εχθρική προς αυτούς στάση της Συρίας και την αμφίβολη θέση της Τουρκίας μετά την χειροτέρεψη των διπλωματικών της σχέσεων με το Ισραήλ-ειδικά μετά την κρίση με τον Στόλο της Ελευθερίας,και την συνεχή υποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων στο μέτωπο του Αφγανιστάν και ένα «μη συνεργάσιμο» Πακιστάν θα θέσει σε κίνδυνο τα συμφέροντα του ιμπεριαλιστικού τους συμμάχου-ορμητηρίου για τα πετρέλαια στην περιοχή,του Ισραήλ,και την στρατηγική τους για το Ιράκ.Επίσης όμως οι λαοί της Ευρώπης έχουν ακόμη ένα παράδειγμα αντίστασης κατά της καταπίεσης,χρήσιμο για παραδειγματισμό σχετικά με την νεοφιλελεύθερη αντεπίθεση των μεγαλοτραπεζιτών του ΔΝΤ και την «κρίση»)

Ο χειμώνας στην Μ Ανατολή προβλέπεται θερμός,όπως το μεσημέρι στην έρημο

Το ίδιο και στην Ελλάδα και την Ευρώπη

Ο λαός της Ελλάδας συνεχίζει την αντίσταση-Καμία κάμψη μέχρι την ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Στην Κύπρο ακόμη τίποτα.

ΠΟΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ???

ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΣΑΚΩΝΟΜΑΣΤΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟ ΕΧΘΡΟ???

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΑΣ-ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ/ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΩΣΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ

Νοέμβριος 30, 2010

Συγκέντρωση – Πορεία, Κυριακή 5 Δεκέμβρη στην Πλατεία Ελευθερίας, και ώρα 15:00.
Θα ακολουθήσει εκδήλωση στην πλατεία Φανερωμένης (Σκαλιά) στις 18:00 με προβολή της ταινίας ‘Δεκέμβριος 2008 – Η δυνατότητα για την έφοδο στον ουρανό,’ συζήτηση, και μουσική.
———————————————————————————————
*Η ταινία είναι στα ελληνικά με αγγλικούς υπότιτλους.
——————————————————————————————
Ο ΑΛΕΞΗΣ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΑΣ – ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΖΕΙ!
——————————————————————————————-
Σημ
Κάποια δικά μου (περσινά) κείμενα σχετικά

Τέτοιες μέρες

Καταστολή και αντίδραση.Η κοινωνία στην Ελλάδα θυμάται…Εδώ?

Η 6η Δεκέμβρη δεν είναι επέτειος.

Είναι ΜΕΡΑ ΟΡΓΗΣ!

ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ: 19, 20, 21 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Νοέμβριος 18, 2010

Τριήμερο Εκδηλώσεων: Από τους κοινωνικούς αγώνες του χτες, στους κοινωνικούς αγώνες του σήμερα.
Παρασκευή, 19/11 – 19:00

Προβολή: “Οι λαχειοπώλες του ουρανού” στο στέκι

της Ένωσης Αναρχικών, Σαπφούς 9 εντός των τειχών.

«Οι λαχειοπώλες του ουρανού» είναι ένα ντοκιμαντέρ με θέμα τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες στην Ελλάδα, τις δεκαετίες ’60 και ’70.

Σάββατο, 20/11 – 17:00
Συγκέντρωση, για την εξέγερση του Πολυτεχνείου το ’73, στην Πλατεία Ελευθερίας.
Κυριακή, 21/11 – 18:00
Εκδήλωση/Ενημέρωση για τα πρόσφατα γεγονότα, τις απεργίες, και το κίνημα στη Γαλλία. Θα μιλήσει συντρόφισσα από Γαλλία. Η εκδήλωση θα γίνει στο Πανεπιστήμιο Κύπρου (Καλλιπόλεως) στην αίθουσα Α018.

Οι εργαζόμενοι στον Παναμά ξεσηκώνονται…

Ιουλίου 13, 2010

Σύντομα(αν δλδ ο λαός ξέρει τι του γίνεται…)και στην Ελλάδα

Νέες συγκρούσεις ανάμεσα σε εργάτες σε φυτείες μπανάνας στον δυτικό Παναμά και αστυνομικούς σημειώθηκαν το Σάββατο, στοιχίζοντας τη ζωή ενός ακόμη εργαζόμενου, καθώς οι ταραχές με αφορμή τον νέο νόμο για τις εργασιακές σχέσεις συνεχίστηκαν για τρίτη ημέρα στην κεντροαμερικανική χώρα.
Δύο αστυνομικοί τραυματίστηκαν από σφαίρες, ανακοίνωσε η κυβέρνηση, ενώ το μεγαλύτερο συνδικάτο της χώρας κάλεσε σε γενική απεργία αύριο, Τρίτη.
Το γραφείο του Προέδρου, Ρικάρδο Μαρτινέλι, επιβεβαίωσε ότι ένας άνθρωπος σκοτώθηκε όταν αστυνομικοί επιχείρησαν να «απομακρύνουν οδοφράγματα» στην περιοχή Τσανγκουινόλα.
Οι εργαζόμενοι, που μέχρι χθες απεργούσαν εδώ και έξι ημέρες, διαδηλώνουν ενάντια στο νέον νόμο που αποδυναμώνει τα συνδικάτα και δίνει στις επιχειρήσεις το δικαίωμα να απολύουν εργαζόμενους που απεργούν και να προσλαμβάνουν αντικαταστάτες τους.
Τουλάχιστον ένας άνθρωπος σκοτώθηκε την Πέμπτη, καθώς η αστυνομία έκανε εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων και έδωσε μάχες με απεργούς που είχαν αποκλείσει δρόμους. Ιατρικές πηγές ανέφεραν ότι τουλάχιστον 102 άνθρωποι εισήχθησαν σε νοσοκομεία μέχρι το απόγευμα της Παρασκευής. ‘Αλλες πηγές ανέφεραν ότι οι νεκροί της Πέμπτης ήταν δύο.
Ο Πρόεδρος Μαρτινέλι, συντηρητικός πολιτικός και επιχειρηματίας, ο οποίος ανέλαβε την εξουσία το 2009, πέρασε φορολογικές μεταρρυθμίσεις που βοήθησαν τη χρηματοδότηση του χρέους, αποσπώντας ευνοϊκά σχόλια από επενδυτές, παράγοντες των «αγορών» και αναλυτές, αλλά η προώθηση του νέου νόμου για τις εργασιακές σχέσεις τον έχει φέρει σε μετωπική σύγκρουση με τα συνδικάτα.
Το Σάββατο, τηλεοπτικά δίκτυα μετέδωσαν υλικό που απεικόνιζε αστυνομικούς με πλήρη εξάρτυση να χρησιμοποιούν δακρυγόνα και καραμπίνες για να διαλύσουν οδοφράγματα απεργών φτιαγμένα από δέντρα και μέταλλα.
Τρεις αστυνομικοί παραμένουν όμηροι των απεργών, καθώς ο ένας από τους τέσσερις που κρατούσαν απέδρασε, σύμφωνα με την προεδρία. 

 

Κωδικός άρθρου: 957442

ΠΟΛΙΤΗΣ – 12/07/2010, Σελίδα: 8

(αναδημοσίευση από «Πολίτη»)

Και φυσικά τα μαντρόσκυλα του συστήματος (μπάτσοι) δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο.

Θα πουν ξανά «συγνώμη»?

“Λυπάται” ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ!

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΣΚΑΤΑ ΠΑΝΤΟΥ

ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ,ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑΣ,ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΙΔΙΟ

Το τανγκό της οργής -ΕΞΑΝΤΑΣ

Ουκρανία:Ένα παράδειγμα αποτυχίας της “ελεύθερης” αγοράς-απ’τα πολλά

Ο αγώνας συνεχίζεται(ενώ οι εργοδότες βγαίνουν έξω απ’τα ρούχα τους,έχοντας τα χαμένα…)

Βίντεο σχετικά με τι περιμένει την Ελλάδα αν δεν αντισταθούμε ΤΩΡΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΥΣ