Posts Tagged ‘αυτοοργάνωση’

EΡΤ: Aπό όργανο της κυβερνητικής πολιτικής σε αυτοδιαχειριζόμενη εστία αντίστασης

Νοέμβριος 23, 2013

Η Ελληνική Ραδιο Τηλεόραση  αποτελεί αναμφίβολα ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας της Ελλάδας. Από τις απαρχές της μέχρι και σήμερα, συνεχίζει να εκπέμπει χωρίς διακοπή με μόνη εξαίρεση την περίοδο της γερμανικής Κατοχής. Ασχέτως της χρήσης της κατά καιρούς ως όργανο μετάδοσης των θέσεων της εκάστοτε κυβέρνησης και των όποιων συμφερόντων βρίσκονταν πίσω από την κυβέρνηση, κατάφερε να συνδεθεί με την ιστορία, τους αγώνες, τις ελπίδες, τη συλλογική συνείδηση του λαού της Ελλάδας. Τις περιόδους που είτε δεν λειτουργούσε, είτε ήταν «στο γύψο» (67-74) και τότε αντικατόπτριζε την τότε σοβαρή παρακμή, καταπίεση, «θάνατο» του λαού της Ελλάδας. Σήμερα, στους καιρούς της μνημονιακής εξαθλίωσης, του σχεδιαζόμενου και συνεχώς προωθούμενου θανάτου του ελληνικού λαού ως συλλογική συνείδηση με ιστορική και ταξική μνήμη αλλά και της φυσικής εξόντωσης (αυτοκτονίες και προσεχώς θανάτοι από κρύο-άστεγοι, πείνα, επιδημίες λόγω εξαθλίωσης), για μια ακόμη φορά επιχειρείται η διάλυση- ξεπούλημα της ΕΡΤ, αντικαθιστόμενη με το έκτρωμα που ονομάζεται «ΝΕΡΙΤ» (που τα βρίσκουν, ρε ***).

Δικαιολογία (και λόγος…) τα μνημόνια, που προωθούν την διάλυση κάθε εργασιακού δικαιώματος και κεκτημένων αιματηρών αγώνων. Για το συγκεκριμένο «μέτρο», όμως, υπάρχει ένας λόγος περισσότερο, και μάλλον πιο σημαντικός.

Η κυβέρνηση του ακροδεξιού Σαμαρά, όπως κάθε ακροδεξιός, δουλεύει και «παίζει» με σύμβολα. Οι ακροδεξιοί ξέρουν τη σημασία που (δυστυχώς?) έχουν τα σύμβολα για την κοινή γνώμη και την ανύψωση η τη διάλυση του ηθικού του λαού. Επόμενο ήταν, λοιπόν, ο Σαμαράς όχι μόνο να προσπαθήσει να κτυπήσει τα κεκτημένα των εργαζόμενων της ΕΡΤ, όχι μόνο να απολύσει, αλλά να κτυπήσει τον ίδιο τον συμβολισμό της. Εξ ου και καμία άλλη δημόσια υπηρεσία (πλην όσων είναι προς ιδιωτικοποίηση) δεν εδέχθηκε το πλήγμα της ΕΡΤ, δεν αναγκάστηκε να κλείσει, να εξουδετερωθεί, «απλά» εδέχθηκαν μεγάλα πλήγματα οι εργαζόμενοι σε αυτές. Η ΕΡΤ, όμως, έχει ακριβώς αυτή τη θέση στο συμβολισμό που αναγνωρίζει ο ελληνικός λαός και στη συλλογική του μνήμη που δεν έχει πχ το «εκπαιδευτικό» σύστημα η η ΕΥΔΑΠ η η ΔΕΗ. Εξ ου και θέλουν να «τελειώνουν» μαζί της, όπως θέλουν να τελειώνουν με την ταξική συνείδηση του λαού, ο οποίος θα νοιώσει πλέον ακόμη περισσότερο ηττημένος, αποκομμένος από την αγωνιστική του ταξική ιστορία και θα αφεθεί έρμαιο της μοίρας που του επιφυλάσσουν.

Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, όμως (τουλάχιστο μια μεγάλη μερίδα τους), μη αποκομμένοι, όπως έδειξαν, από την αγωνιστική και ταξική ιστορία του τόπου, αποφάσισαν να αντισταθούν. Από τις 11 Ιούνη, όταν ανακοινώθηκε η απόφαση με (κυβερνητική) πράξη νομοθετικού περιεχομένου (σημ. κατάφωρη παραβίαση ακόμη και του ίδιου του αστικού συντάγματος που προβλέπει διάκριση εξουσιών, αφού η κυβέρνηση ουσιαστικά έβγαλε νόμο ) και αφού οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να αντισταθούν, η αλληλεγγύη της ελληνικής κοινωνίας υπήρξε τεράστια, συνεχής, πρωτοφανής, συγκλονιστική. Χρηματοδοτούμενοι αποκλειστικά από τα απεργιακά ταμεία στα οποία συνεισέφερε αδρά όλος ο ελληνικός λαός ακόμη και σε αυτές τις δύσκολες εποχές, η ΕΡΤ κατάφερε να σταθεί στα πόδια της και όχι μόνο να συνεχίσει να μεταδίδει, αλλά απελευθερωμένη πλέον από την κυβερνητική λογοκρισία που υπήρχε ενόσω ήταν όργανο του κράτους, έγινε πραγματικά η φωνή του λαού, παράγοντας αξιόλογη δημοσιογραφία και έργο. «Κρυμμένα» ντοκιμαντέρ, συνεντεύξεις με τους απόκληρους αυτής της κοινωνίας και τους υποστηρικτές τους, πολιτικές αναλύσεις με πραγματική ειλικρίνεια και περιεχόμενο, γενικά σωστή δημοσιογραφία.

Πέρα από το αξιόλογο έργο, το αυτοδιαχειριζόμενο εγχείρημα της ΕΡΤ έχει να δείξει και την άμεση δημοκρατία με βάση την οποία λειτουργούσε το εγχείρημα, κάτι που δείχνει ότι ΝΑΙ, η άμεση δημοκρατία μπορεί όχι μόμο να δουλέψει, αλλά και να φέρει αξιόλογα αποτελέσματα όταν υπάρχει η κατάλληλη κοινωνική υποστήριξη και συνειδητοποίηση των ατόμων που συμμετέχουν.

Με λίγα λόγια, η κυβέρνηση δεν κατάφερε να σβήσει το σύμβολο της ΕΡΤ, αλλά αντίθετα να το επανανοηματοδοτήσει και να το ενισχύσει.

Σε μια απελπισμένη κίνηση μιας ακροδεξιάς κυβέρνησης που όπως όλοι οι ακροδεξιοί ξέρει μόνο να κτυπά στα τυφλά, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το έσχατο όπλο κάθε εξουσίας, την πεμπτουσία της έννοιας εξουσία και κράτος: Tο μονοπώλιο της βίας (Βέμπερ). Ωμή βία, εισβολή των ΜΑΤ στο ραδιομέγαρο ξημερώματα της Πέμπτης 7 Νοέμβρη. Μέχρι την τελευταία στιγμή, οι εργαζόμενοι μετέδιδαν πρόγραμμα, τελειώνοντας, λίγο πριν την «εκκαθάριση» από τα ΜΑΤ, με τη φράση της εαμικής Αντίστασης: «ψυχή βαθιά»…

Πριν το τέλος της ίδιας μέρας, οι εργαζόμενοι μετέδιδαν πρόγραμμα έξω από το Ραδιομέγαρο, αψηφώντας το κρύο και τα ΜΑΤ ακριβώς από πίσω τους, μαζί με χιλιάδες αλληλέγγυους που είχαν μαζευτεί έξω και γύρω από το Ραδιομέγαρο. Αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές τις επόμενες ημέρες, ενώ τα υπόλοιπα πρώην κρατικά δημόσια κανάλια (ΕΡΤ 3, ΕΡΑ) συνέχιζαν τη μετάδοση από τον σταθμό της Θεσσαλονίκης και το Διαδίκτυο. Ένα εκατομμύρια διακόσιες πενήντα χιλιάδες κόσμος παρακολούθησε ΕΡΤ εκείνη τη νύχτα, δείχνοντας ξεκάθαρα ότι η ΕΡΤ θα παραμείνει, οι ελπίδες και οι αντιστάσεις του ελληνικού λαού θα παραμείνουν, ο αγώνας ενάντια στα μνημόνια και τη χούντα του «δημοκρατικού» μνημονιακού καπιταλιστικού-νεοφιλελεύθερου τόξου της εξαθλίωσης συνεχίζεται απτόητα.

Λίγες μέρες μετά, στις 17 Νοέμβρη, ανήμερα του Πολυτεχνείου, παρά τις απειλές των μπάτσων για καταστολή αν επιχειρηθεί μετάδοση από το Πολυτεχνείο, οι φοιτητικοί σύλλογοι και οι σύλλογοι διοικητικών υπαλλήλων του Πολυτεχνείου οι οποίοι είχαν προχωρήσει στην κατάληψη του Πολυτεχνείου, υποστήριξαν τη μετάδοση προγράμματος από εκεί από τους εργαζόμενους της ΕΡΤ, δείχνοντας έτσι ότι 40 χρόνια μετά, το πνεύμα της αντίστασης είναι εδώ. Αυτό το πνεύμα (ας ελπίσουμε) σύντομα να οδηγήσει στην τελειωτική απαλλαγή από τα μνημόνια, τον νεοφιλελευθερισμό, την εξαθλίωση, την αστική «δημοκρατική» δουλεία και τις νέες χούντες που μας επιφυλάσσουν.

Όταν η «ουτοπία» γίνεται πράξη

Ιουλίου 1, 2010

(αναδημοσίευση ρεπορτάζ του «Μέγα»,ομολογουμένως από τις σπάνιες φορές που τα ΜΜΕ κάνουν τέτοιες παρουσιάσεις)

Οδηγίες για δημιουργία οργανώσεων Περιεκτικής Δημοκρατίας

Απρίλιος 7, 2010

(αναδημοσίευση από εδώ

http://www.inclusivedemocracy.org/)

••• ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (ΔΙΚΤΥΟ ΠΔ) •••

To Ελληνικό Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία είναι μια συνομοσπονδία τοπικών αυτόνομων ομάδων (τοπικοί πυρήνες) ή ατόμων που βρίσκονται στην Ελλάδα, ως μέρος του Διεθνούς Δικτύου για την Περιεκτική Δημοκρατία (The ID Network).

Η συμμετοχή στο Δίκτυο δεν συνεπάγεται κάποια δέσμευση για τον τρόπο οργάνωσης προς κάποιο «κέντρο», πέρα του αντι-ιεραρχικού και δημοκρατικού του χαρακτήρα, σε συμφωνία με τους στόχους της ΠΔ. Ωστόσο, η συμμετοχή σε αυτό συνεπάγεται αποδοχή των Στόχων μας (όπως είναι δημοσιευμένοι στο site μας και προϋποθέτει ότι τα μέλη του έχουν τη διάθεση ―ανάλογα πάντα με τις δυνατότητες τους― να δουλέψουν για την προώθηση του προτάγματος της ΠΔ, μέσα από δημοσιεύσεις (ηλεκτρονικές ή σε έντυπη μορφή), συζητήσεις και/ή τοπική-κεντρική πολιτική παρέμβαση με στόχο τη δημιουργία νέων θεσμών πολιτικής, οικονομικής και οικολογικής δημοκρατίας καθώς και θεσμών δημοκρατίας στο ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο, έξω από την καπιταλιστική οικονομία της αγοράς, τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς και τις ιεραρχίες, η οποία μπορεί να ξεκινήσει εδώ και τώρα στην περιοχή τους και κατ’ επέκταση στο χώρο της συνομοσπονδίας τους.

Η δημιουργία ομάδων μελέτης για τη συζήτηση των απόψεων που σχετίζονται με το πρόταγμα της ΠΔ (οι οποίες αναπτύσσονται τόσο στο περιοδικό «Περιεκτική Δημοκρατία», όσο και στο κύριο θεωρητικό έργο «Περιεκτική Δημοκρατία:10 Χρόνια Μετά», προτείνεται ως πολύ σημαντικό πρώτο βήμα για την ανάπτυξη μιας νέας δημοκρατικής συνείδησης και την εμπλοκή ολοένα και περισσότερων πολιτών σε ένα δημοκρατικό διάλογο για την υλοποίηση της μεταβατικής στρατηγικής στην ΠΔ, ανάλογα με τις τοπικές συνθήκες, που προτείνει το πρόταγμα μας.

Στην περίπτωση που ένας αριθμός τοπικών ομάδων σε μια συγκεκριμένη χώρα αποφασίσουν να παρέμβουν στο τοπικό όπως επίσης και στο εθνικό επίπεδο (με την εξαίρεση βέβαια κάθε δραστηριότητας που σχετίζεται με τις κοινοβουλευτικές εκλογές οι οποίες είναι ασύμβατες με το πρόταγμα της ΠΔ), οι τοπικοί πυρήνες δεν «αντιπροσωπεύονται» αλλά παίρνουν μέρος απευθείας, μέσω άμεσα ανακλητών εντολοδόχων, στις διαβουλεύσεις για την περιφερειακή-εθνική δράση (βλ. Βήματα για το χτίσιμο μιας οργάνωσης ΠΔ παρακάτω).

Μια βασική λειτουργία του δικτύου θα μπορούσε να είναι η ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των τοπικών ομάδων για τις δραστηριότητες τους και τις σχετικές εμπειρίες και προβλήματα τους και πιθανόν η έκδοση ενός ηλεκτρονικού newsletter ή/και εντύπου που θα αναφέρεται στις δραστηριότητες τους (όπως γίνεται ήδη στη σελίδα του ελληνικού περιοδικού «Περιεκτική Δημοκρατία» και των τακτικών newsletters που διακινεί το δίκτυο μέσω Internet). Τα τοπικά δίκτυα ενθαρρύνονται να δημιουργήσουν και δικά τους sites ή blogs ώστε να έρχονται σε ενεργότερη επαφή με την τοπική κοινότητα.

Αυτή τη στιγμή, από όσο τουλάχιστον γνωρίζουμε, πυρήνες της ΠΔ δραστηριοποιούνται, εκτός από την Ελλάδα, στην Ισπανία, Ελβετία, Γερμανία, Ιταλία, Βρετανία, ΗΠΑ, Αργεντινή, Ουρουγουάη, Νεπάλ και Κίνα.

Αν ενδιαφέρεστε να γίνετε μέλη του Ελληνικού Δικτύου στείλτε μας τη διεύθυνση του email σας και την περιοχή όπου δραστηριοποιείστε στο Δίκτυο μας: peridimok@gmail.com

…………………………………………………………………………………………………

 

••• ΒΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΤΙΣΙΜΟ ΜΙΑΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ •••

Τα επόμενα αποτελούν μία γενική περιγραφή των βημάτων που θα μπορούσαν να γίνουν για το χτίσιμο μία οργάνωσης ΠΔ, μολονότι, ασφαλώς, η συγκεκριμένη μορφή την οποία θα λάβει στην πράξη η διαδικασία αυτή εξαρτάται βασικά από τις τοπικές συνθήκες και πρακτικές.:

1] Το πρώτο βήμα για το χτίσιμο μιας τέτοιας οργάνωσης θα μπορούσε να είναι:

μια συνάντηση των ενδιαφερόμενων για το πρόταγμα της ΠΔ σε συγκεκριμένη περιοχή με σκοπό τη δημιουργία μιας ομάδας μελέτης για τη συζήτηση του προτάγματος και ιδιαίτερα των Στόχων του Δικτύου για την ΠΔ καθώς και του κύριου θεωρητικού έργου της ΠΔ, του βιβλίου «Περιεκτική Δημοκρατία: 10 Χρόνια Μετά» όπως και άλλων άρθρων, ελληνικών και ξένων γύρω από την ΠΔ ([1], [2], [3]).

Εάν διαπιστωθεί γενική συμφωνία με τους στόχους αυτούς τότε η ομάδα θα μπορούσε να έλθει σε επαφή με τους πυρήνες του Δικτύου στην ίδια χώρα η/και σε άλλες χώρες για την ανταλλαγή πληροφοριών, ειδήσεων κ.λπ.

Μετά από μια σειρά συναντήσεων της ομάδας, και ως αποτέλεσμα των συζητήσεων πάνω στο ζήτημα, η ομάδα θα μπορούσε να συνδιαμορφώσει ένα πρόγραμμα που θα εκφράζει τους βασικούς στόχους, τα μέσα και τη στρατηγική της τοπικής ομάδας προσαρμοσμένα στις ιδιαίτερες τοπικές συνθήκες, σε συνάρτηση με τους γενικούς στόχους και τη στρατηγική μετάβασης της ΠΔ.

Η ομάδα θα πρέπει, επίσης, να διαμορφώσει την οργανωτική της δομή σε μη ιεραρχικά πλαίσια, καθώς και τη διαδικασία λήψης των αποφάσεων που την αφορούν στη βάση αρχών άμεσης δημοκρατίας.

2] Το επόμενο βήμα θα μπορούσε να είναι:

Η συμμετοχή στους τοπικούς αγώνες εναντίον του συστήματος της οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» καθώς και των δευτερευόντων ιεραρχικών θεσμών, με αναφορά στη συστημική βία και έμφαση στην ανάγκη διεξόδου από την πολυδιάστατη κρίση μέσω της δημιουργίας εναλλακτικών περιεκτικών δημοκρατικών θεσμών «από τα κάτω».

Η έκδοση ενός τοπικού ενημερωτικού δελτίου ή, στην περίπτωση μεγάλων πόλεων, ενός τοπικού περιοδικού/εφημερίδας ή/και blog/site στο οποίο θα περιλαμβάνεται αυτό το πρόγραμμα, καθώς και σχόλια για τοπικά ή εθνικά/διεθνή γεγονότα από τη σκοπιά της ΠΔ και σύντομα θεωρητικά κείμενα πάνω στους στόχους, τα μέσα και τη στρατηγική του προτάγματος της ΠΔ. Ιδιαίτερη έμφαση θα πρέπει να δίνεται σε ειδήσεις πάνω σε σχετικές, τοπικές ή μη, δραστηριότητες.

Σε αυτό το στάδιο, η ομάδα ΠΔ θα μπορούσε να ξεκινήσει την οργάνωση δημόσιων συναντήσεων στις οποίες θα συζητούνται ζητήματα ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για την τοπική κοινωνία (οικονομικά, οικολογικά, κοινωνικά κ.λπ.). Τα μέλη της ομάδας θα μπορούσαν να κάνουν τις εισηγήσεις πάνω στα θέματα αυτά από τη σκοπιά της ΠΔ, ενώ στη συνέχεια θα επακολουθούσαν διεξοδικές συζητήσεις με πολίτες της τοπικής κοινωνίας.

3] Καθώς θα αυξάνει ο αριθμός των ανθρώπων που συμμετέχει στην ομάδα ΠΔ, η ομάδα θα μπορεί:

όχι μόνο να συμμετέχει στους τοπικούς αγώνες αλλά  και να ξεκινά τέτοιους αγώνες για  εγκαθίδρυση περιεκτικοδημοκρατικών θεσμών και ακόμη ―συμμαχώντας με παρόμοιες ομάδες από άλλες περιοχές― σε αγώνες πάνω σε περιφερειακά, εθνικά και διεθνή ζητήματα που αφορούν κυρίως την υπεράσπιση κεκτημένων ελευθεριών που είναι συμβατές με την αρχή της ατομικής και συλλογικής αυτονομίας.

Με αυτό το στόχο, η ομάδα θα μπορεί να έρχεται σε επικοινωνία με παρόμοιες τοπικές ομάδες στην ίδια περιοχή, χώρα και άλλες χώρες ώστε να συνδιαμορφωθούν συνομοσπονδίες αυτόνομων ομάδων ΠΔ (στο περιφερειακό, εθνικό και διεθνές επίπεδο) για το συντονισμό της πολιτικής δραστηριότητας/δράσεων τους.

Η έκδοση μιας εφημερίδας/περιοδικού ή/και newsletter ή/και site/blog που θα λειτουργεί παράλληλα με τις τοπικές εκδόσεις, blogs κλπ, θα μπορούσε να παίξει έναν σημαντικό ρόλο κατά τη διαδικασία αυτή. Οι συμμαχίες με άλλες αντισυστημικές ομάδες της Αριστεράς θα πρέπει να ενθαρρύνονται όταν πρόκειται για συγκεκριμένα ζητήματα (όπως για παράδειγμα ο αγώνας για την έξοδο από και την αντικατάσταση της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης με μία Ευρωπαϊκή Κοινότητα των πολιτών) πάνω στα οποία θα μπορούσε να συμφωνηθεί μία κοινή πλατφόρμα θέσεων, εφόσον το εθνικό δίκτυο (σε περίπτωση εθνικών ομάδων) ή το διεθνές δίκτυο (σε περίπτωση ομάδων από διάφορες χώρες) συμφωνήσει με τις συμμαχίες αυτές.

4] Τέλος, μόλις θα έχει προσχωρήσει στην ομάδα ένας επαρκής αριθμός ακτιβιστών ώστε να μπορεί να πάρει τη μορφή μιας πολιτικής οργάνωσης ΠΔ (με οργανωτική δομή και διαδικασία λήψης αποφάσεων παρόμοιες με εκείνες της αρχικής ομάδας) η οργάνωση ΠΔ μπορεί να προωθήσει:

Στο πολιτικό επίπεδο, πρώτον, τη δημιουργία «σκιωδών» πολιτικών θεσμών (παρακολούθηση και έλεγχος της δράσης του εκλεγμένου δημοτικού συμβουλίου) που βασίζονται στην άμεση δημοκρατία (συνελεύσεις γειτονιάς, κ.λπ.). Οι συνελεύσεις αυτές θα πρέπει να δεσμεύονται ρητά από τις αρχές της δημοκρατίας/αυτονομίας και κατά συνέπεια να διακηρύσσουν τον καθολικό στόχο για την κατάλυση του συστήματος της οικονομίας της αγοράς, της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας», του κράτους και των υπόλοιπων ιεραρχικών θεσμών που είναι η πεμπτουσία της ετερονομίας σήμερα. Σε ακολουθία με τις αρχές αυτές, οι συνελεύσεις πρέπει να λειτουργούν με δημοκρατικές διαδικασίες που εξασφαλίζουν την ισηγορία σε όλους τους συμμετέχοντες και οι αποφάσεις να λαμβάνονται με βάση το δημοκρατικό λόγο. Η παράλληλη στήριξη των αμυντικών αγώνων, όπως εκδηλώνονται με διάφορες μορφές άμεσης δράσης (πορείες, συλλαλητήρια, καταλήψεις και πολιτική ανυπακοή) ενάντια στους υπάρχοντες πολιτικούς θεσμούς και τις δραστηριότητές τους είναι απαραίτητη εφόσον η στήριξη αυτή θα εξέφραζε συγχρόνως την πολιτική σκοπιά της ΠΔ, συμβάλλοντας στη δημιουργία της αντισυστημικής συνείδησης που απαιτείται για τη μετάβαση στη νέα κοινωνία.

Έτσι δημιουργείται μια δυναμική για τη σταδιακή διεύρυνση των συνελεύσεων ώστε να εντάξουν μεγάλο μέρος της τοπικής κοινωνίας που θα οδηγούσε στην μελλοντική ανάληψη της τοπικής εξουσίας από τις ίδιες τις συνελεύσεις μέσω των τοπικών εκλογών και τη δημιουργία τοπικών Περιεκτικών Δημοκρατιών.

Στο οικονομικό επίπεδο, τη δημιουργία θεσμών οικονομικής δημοκρατίας ακόμα και πριν την ανάληψη του δήμου στις τοπικές εκλογές από μια  ΠΔ παρότι βέβαια στην περίπτωση αυτή δεν θα ήταν δυνατή η δημιουργία νέων θεσμών στην ίδια  κλίμακα και περιεκτικότητα. Για παράδειγμα, πραγματικά σχήματα LETS (Local Exchange Trading System – Τοπικό Σύστημα Ανταλλαγής Αγαθών και Υπηρεσιών) έξω από την οικονομία της αγοράς θα μπορούσαν να εισαχθούν αν υπήρχε ένας σημαντικός αριθμός ενδιαφερόμενων που θα πλαισίωναν τους πυρήνες της ΠΔ με επόμενο, βέβαια, στόχο τη σταδιακή πλήρη αντικατάσταση των ετερόνομων οικονομικών θεσμών της κοινότητας από μια οικονομική δημοκρατία (όπως περιγράφεται στη μεταβατική στρατηγική της ΠΔ στο κεφ. 7 του βιβλίου Περιεκτική Δημοκρατία: 10 Χρόνια Μετά και εδώ) αμέσως μετά τη ανάληψη της τοπικής δημοτικής εξουσίας από τη δημοτική συνέλευση. Καλό είναι να μη λησμονείται βέβαια ότι αυτού του είδους οι δραστηριότητες (βλέπε στα παρ’ ημίν το σύστημα «Οβολός το κοινωνικό νόμισμα» που λειτουργεί με όρους ιδιωτικής επιχείρησης), αν δεν αποτελούν τμήμα ενός συνολικού προγράμματος για τη συστημική αλλαγή, όχι μόνο είναι εντελώς αναποτελεσματικές στο να επιφέρουν μια συστημική αλλαγή αλλά και τελικά καταλήγουν να βοηθούν το σύστημα για να καλυφθούν τα κενά από την εξάρθρωση του κράτους-πρόνοιας. Γι’ αυτό και συχνά ενθαρρύνονται από τις ελίτ όπως στη Βρετανία, για παράδειγμα, όπου η σοσιαλφιλελεύθερη κυβέρνηση υποστήριζε ανοικτά σχήματα όπως τα LETS.  Επίσης, εξίσου σημαντική θα μπορούσε να είναι η δημιουργία τοπικών συνεταιρικών ενώσεων παραγωγής και κατανάλωσης χωρίς έμπορους (π.χ. για οργανικά προϊόντα) όπου παραγωγοί και καταναλωτές θα μπορούσαν να έρχονται σε επαφή ακόμη και μέσα από το ίντερνετ. Παρόμοιοι θεσμοί θα μπορούσαν να δώσουν μια «πρόγευση» για το πώς θα λειτουργούσαν μετά την ανάληψη του δήμου από την ΠΔ οι δημοτικές επιχειρήσεις, όποτε βέβαια δεν θα χρησιμοποιούνταν πια το χρήμα για τις ανταλλαγές. Παράλληλα, μπορούν να οργανωθούν και διάφορες μορφές άμεσης δράσης (απεργίες, καταλήψεις κ.λπ.) ενάντια στο σύστημα, στους υπάρχοντες οικονομικούς θεσμούς και τις δραστηριότητές τους.

Με την επιτυχία στις δημοτικές εκλογές του προγράμματος της ΠΔ, οι νέοι θεσμοί ενσωματώνονται στο νέο «δημοτικό» οικονομικό τομέα που θα δημιουργηθεί (δηλαδή ένα τομέα που αποτελείται από δημοτικές μονάδες παραγωγής και διανομής οι οποίες ανήκουν και ελέγχονται συλλογικά από τους πολίτες, τη δημοτική πρόνοια κ.λπ.)

Στο κοινωνικό επίπεδο, τη δημιουργία θεσμών αυτοδιαχείρισης στους τόπους εργασίας, στους τόπους εκπαίδευσης κ.λπ., καθώς και συμμετοχή στους αγώνες για εργατική δημοκρατία, δημοκρατία στα νοικοκυριά, δημοκρατία στους εκπαιδευτικούς θεσμούς, πέρα βέβαια από τη στήριξη αντιρατσιστικών, φεμινιστικών και αντιομοφοβικών κινητοποιήσεων κτλ., οι οποίες όμως έχουν αμυντικό χαρακτήρα μέχρι την εγκατάσταση και επέκταση των περιεκτικοδημοκρατικών θεσμών.

Αυτή η διαδικασία θα ξεκινήσει αμέσως μετά την ανάληψη της δημοτικής εξουσίας κατόπιν της επιτυχίας στις δημοτικές εκλογές. Οι θεσμοί αυτοί, σε συνδυασμό με τη δημοκρατική/ελευθεριακή Παιδεία που θα παρέχεται στους πολίτες, εξ ορισμού αποκλείουν παρόμοιες συμπεριφορές αποκλεισμών και ιεραρχικής νοοτροπίας οι οποίες αντιβαίνουν την αρχή της αυτονομίας, ενώ έχουν προταθεί συμβατές δημοκρατικές δικλείδες για την προστασία φυλετικών ή εθνικών μειονοτήτων (π.χ. ξεχωριστές συνελεύσεις παρόμοιων μειονοτήτων με δυνατότητα άσκησης ομαδικού βέτο για θέματα που αφορούν τη μειονότητα τους (βλ. κεφ. 6 του βιβλίου Περιεκτική Δημοκρατία: 10 Χρόνια Μετά όπου περιγράφεται η προστασία της ελευθερίας ατόμων/μειονοτήτων σε μία δημοκρατική κοινωνία.)

Στο οικολογικό επίπεδο, την εγκατάσταση οικολογικά βιώσιμων μονάδων παραγωγής και κατανάλωσης, καθώς και τη στήριξη μορφών άμεσης δράσης κατά της καταστροφής της Φύσης από τις επιχειρήσεις (πράσινος ακτιβισμός, αναδασώσεις, δημιουργία πάρκων, reclaim the streets!, reclaim the commons! κτλ.).

Η οικολογική δημοκρατία στο τοπικό και συνομοσπονδιακό επίπεδο δεν είναι βέβαια δυνατή πριν την ανάληψη της εξουσίας από τις δημοτικές και συνομοσπονδιακές συνελεύσεις αντίστοιχα.

Στο πολιτισμικό επίπεδο, δραστηριότητες με στόχο τη δημιουργία εναλλακτικών ΜΜΕ και μέσων ενημέρωσης που θα βοηθήσουν το σύστημα αξιών που είναι συνεπές με την περιεκτική δημοκρατία να γίνει το ηγεμονικό κοινωνικό παράδειγμα και, γενικότερα, τη δημιουργία μιας τέχνης ελεγχόμενης από την κοινότητα (στη θέση των σημερινών ελεγχόμενων από τις ελίτ καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων).

Η δημιουργία εναλλακτικών ΜΜΕ είναι κρίσιμη, ιδιαίτερα στην περίοδο πριν την ανάληψη της εξουσίας από τις συνελεύσεις ώστε να ελεγχθεί η συστηματική παραπληροφόρηση από τα κατεστημένα ΜΜΕ.

Συμπερασματικά, η οριστική θεμελίωση μιας ΠΔ στο τοπικό και στη συνέχεια στο περιφερειακό και εθνικό επίπεδο και τελικά στο ηπειρωτικό και παγκόσμιο, δεν είναι δυνατή χωρίς την ανάληψη της τοπικής εξουσίας από τις δημοτικές συνελεύσεις αρχικά, που στη συνέχεια θα συνομοσπονδιοποιούνται με άλλες τοπικές ΠΔ. Ο στόχος αυτός μπορεί να επιτευχθεί με τη συμμετοχή οργανώσεων που δεσμεύονται από τους στόχους της ΠΔ στις τοπικές εκλογές. Αρχικά, η συμμετοχή αυτή θα έχει εκπαιδευτικό στόχο, δηλαδή να εξοικειώσει τους πολίτες με το πρόταγμα της ΠΔ σε σημαντική κοινωνική κλίμακα.

Μόλις, ωστόσο, η οργάνωση ΠΔ κερδίσει τις εκλογές σε κάποια συγκεκριμένη περιοχή θα πρέπει την επόμενη κιόλας μέρα να παραδώσει ουσιαστικά την τοπική εξουσία στις δημοτικές συνελεύσεις και το δημοτικό συμβούλιο να μετατραπεί σε εντολοδόχους των συνελεύσεων γειτονιάς και να αρχίσει να μπαίνει σε εφαρμογή το μεταβατικό πρόγραμμα για το χτίσιμο μιας περιεκτικής δημοκρατίας.(βλ. Κεφ 7 Περιεκτική Δημοκρατία: 10 Χρόνια Μετά και εδώ.)

Περιττό να προστεθεί ότι σε όλα αυτά τα στάδια οι ακτιβιστές του κινήματος της ΠΔ δεν λειτουργούν ως ‘κομματικά στελέχη’ αλλά ως καταλύτες για τη δημιουργία των νέων θεσμών. Με άλλα λόγια, η πολιτική τους δέσμευση αναφέρεται στους ίδιους τους δημοκρατικούς θεσμούς και όχι στην πολιτική οργάνωση.

Κάλεσμα ελληνικού κινήματος για Περιεκτική Δημοκρατία σε γενική απεργία-αντίσταση-Ανατροπή.Να πληρώσουν για την «κρίση» τους αυτοί που την προκάλεσαν!

Απρίλιος 7, 2010

http://www.inclusivedemocracy.org/pd/

(αναδημοσίευση από

http://www.inclusivedemocracy.org/brochures/mprosoura_apergia__11.03.2010.htm)

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ | ΜΑΡΤΗΣ 2010


ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΛΗΣΤΡΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

ΑΥΤΟ-ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ  ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΝΕ –

ΧΑΡΑΤΣΙ ΣΤΙΣ ΕΛΙΤ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΥΣ

εκτύπωση

Η επέλαση των πρωτοφανών ληστρικών μέτρων (με τον κατ’ ευφημισμόν τίτλο «Πρόγραμμα Σταθερότητας») που επέβαλε η υποτελής ντόπια ελίτ υπό τις διαταγές της ευρωπαϊκής και υπερεθνικής ελίτ του διεθνοποιημένου συστήματος της Οικονομίας της Αγοράς και της αντιπροσωπευτικής ψευτο-«δημοκρατίας», απομυζεί ανελέητα το ήδη πενιχρό εισόδημα των μισθωτών, των εργαζόμενων με μπλοκάκι, των ανέργων και των συνταξιούχων, σηματοδοτώντας την αρχή μιας νέας εποχής σοσιαλφασιστικής βαρβαρότητας, που καταδικάζει τη μεγάλη πλειονότητα του λαού στην φτώχεια, τη μαζική ανεργία και την ανασφάλεια, ενώ συνοδεύεται από την αδίστακτη βία των πραιτοριανών του υπουργείου του «Προστάτη του Πολίτη» που αναλαμβάνει πλέον το ρόλο του κρατικού τρομοκράτη για την εφαρμογή τους. Όλα αυτά με την πλήρη συνέργεια των καθεστωτικών ΜΜΕ (με τα κρατικά να παίζουν τον πρώτιστο προπαγανδιστικό ρόλο στο έγκλημα που συντελείται) που διαφημίζουν την περιοδεία επαιτείας του «πρωθανδρείκελου» του συστήματος στους υπερεθνικούς «ομολόγους» του, προς χάρη της «διάσωσης της πατρίδας». Την ίδια στιγμή, η πιθανή σύσταση ενός «Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου» που δρομολογείται και προβάλλεται από τα ίδια μέσα ως «θετικό βήμα» απλά θα παγιώσει και θεσμικά τα μέτρα αυτά!

Όμως, μόνο τα όργανα του διεθνοποιημένου συστήματος της Οικονομίας της Αγοράς και της Αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» και οι εγχώριοι και διεθνείς απολογητές του μπορούν να διαδίδουν ότι για την επιδείνωση της δημοσιονομικής τωρινής κρίσης και της χρόνιας πολυδιάστατης κρίσης της «πατρίδας» ευθυνόμαστε «όλοι» και να μας επιβάλλουν σε όλους να πληρώσουμε γι’ αυτή, όταν αυτοί που ευθύνονται για την κρίση ήταν οι ίδιες οικονομικές και πολιτικές ελίτ που εγκατέστησαν και επέκτειναν –χρησιμοποιώντας συχνά κτηνώδη βία ενάντια σε λαούς, π.χ. Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, πιθανόν σύντομα Ιράν κλπ. – το σύστημα αυτό και στα καθ’ ημάς μέσω της ένταξης της Ελλάδας στην Ε.Ε. και τη συνακόλουθη εντατικοποίηση της αποσύνθεσης της (ήδη πενιχρής) παραγωγικής δομής της χώρας. Ήταν η ένταξη στον συστημικό θεσμό της Ε.Ε. που ολοκλήρωσε έναν εξαρτημένο ευρωπαϊκό καταμερισμό παραγωγής όπου η ελληνική βιομηχανική και αγροτική παραγωγή έγινε ένα ακόμα εξάρτημα/εργαλείο της αλυσίδας των ευρωπαϊκών πολυεθνικών και των μεγάλων «αγρομπίζνες» της Βόρειας Ευρώπης και η οποία επέτεινε την τεράστια ανισότητα μεταξύ Βορρά και Νότου. Σε αυτή την εξαρτημένη διαδικασία «Ανάπτυξης» ο λαός του Νότου παίζει το ρόλο φτηνής και ευέλικτης εργασίας από τη μία και μαζικής κατανάλωσης εισαγόμενων αγαθών πρώτης ανάγκης της Ε.Ε. από την άλλη, σε μια τεχνοοικονομική και αποδοτική (για τις ελίτ και τα προνομιούχα στρώματα!) αλυσίδα παραγωγής και κατανάλωσης. Και αυτό, αφού πρώτα οι ξένες ελίτ χρύσωσαν το «χάπι» της ένταξης με μια τεχνητή ευμάρεια μέσω των επιδοτήσεων (που όλοι ήξεραν ότι έχουν ημερομηνία λήξης) και της δυνατότητας εύκολου δανεισμού που μας έδωσε το Ευρώ, τις οποίες μάλιστα οι ντόπιες ελίτ – ανδρείκελα του συστήματος εκμεταλλεύτηκαν για να φτιάξουν το γνωστό πελατειακό τους κράτος, οδηγώντας σε αστρονομικά ποσά το δημοσιονομικό χρέος και στην τωρινή κρίση.

Έτσι, η Ελλάδα έφτασε να χρωστά σήμερα 300 δις ευρώ (κυρίως σε Γερμανούς και Γάλλους τραπεζίτες) και ήδη να δαπανάει πάνω από τα μισά συνολικά δημόσια έσοδα στην πληρωμή τοκοχρεολυσίων. Το λογαριασμό θα πληρώσουν —με εντολή των υπεύθυνων για την κρίση— τα λαϊκά στρώματα. Γιατί η επέλαση των ληστρικών αυτών μέτρων — με το πετσόκομμα των μισθών και επιδομάτων, την αύξηση των έμμεσων και άμεσων φόρων, το ξεχείλωμα των ορίων για συνταξιοδότηση— και η αύξηση της ανεργίας και της ευέλικτης «εργασίας» που νομιμοποιούνται τώρα επίσημα με τη νέα «εργασιακή μεταρρύθμιση» της σοσιαλφασιστικής κυβέρνησης, δεν βαρύνει βέβαια τα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα, αυτούς δηλαδή που έτρωγαν τη μερίδα του λέοντος επί σειρά ετών από τα «θαλασσοδάνεια» που τώρα μας επιβάλλουν να ξεπληρώσουμε για να μη βουλιάξει η χώρα, αλλά οδηγεί στην εξόντωση τα μη προνομιούχα! Να «βάλουμε όλοι πλάτη» λοιπόν; Εμείς δημιουργήσαμε την κρίση, ή το σύστημα της οικονομίας της αγοράς με τους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς του (ΕΕ, ΔΝΤ κ.λπ.), καθώς  και τις  οικονομικές και πολιτικές ελίτ που διαχειρίζονται την οικονομία για το όφελος τους;

Το έγκλημα λοιπόν είναι καθαρά συστημικό και δεν είναι πρόβλημα «κακής» πολιτικής του ενός ή του άλλου κόμματος (ή «κακών» κερδοσκόπων) και γι’ αυτό οι φαντασιοπληξίες όσων μιλάνε για αναστροφή του νεοφιλελευθερισμού κι επιστροφή του κοινωνικού κράτους είναι πέρα για πέρα εκτός πραγματικότητας. Κοινωνικό κράτος θα σήμαινε αύξηση των κοινωνικών δαπανών, δηλαδή υψηλό επιχειρηματικό κι επενδυτικό κόστος και άρα μείωση των επενδύσεων και φυγή κεφαλαίων (όπως ήδη συμβαίνει), δηλαδή ταχύτερη χρεωκοπία.

Παρόμοια, η πολυφορεμένη «πράσινη ανάπτυξη» που δήθεν μπορεί να μας βγάλει από την κρίση, όπως διατυμπανίζουν τα συστημικά φερέφωνα, ανήκει εξ ίσου στη σφαίρα της φαντασίας. Η Ελλάδα δεν έχει τις απαραίτητες υποδομές για να παράξει και μπορεί μόνο να καταναλώσει «πράσινη ανάπτυξη», όπως κατανάλωνε και καταναλώνει σχεδόν τα πάντα εισαγόμενα εξαιτίας της αποσάρθρωσης της παραγωγικής της δομής στην Ε.Ε. Το συνολικό οικονομικό αποτέλεσμα, επομένως, θα ήταν η παραπέρα επιδείνωση των διαρθρωτικών προβλημάτων της Ελληνικής οικονομίας και ιδιαίτερα του ισοζυγίου πληρωμών και του εξωτερικού χρέους, με νέες φορολογικές επιδρομές και περιστολή των δημοσίων δαπανών στο μέλλον για να μειωθούν τα ελλείμματα και προσωρινό μόνο όφελος στο περιβάλλον, αφού η αιτία της οικολογικής κρίσης είναι η ίδια η Οικονομία Ανάπτυξης που δημιουργεί η Οικονομία της Αγοράς και όχι το χρώμα της Ανάπτυξης όπως παραπλανητικά ισχυρίζονται ΠΑΣΟΚ, Οικολόγοι – Πράσινοι κλπ.
Η «λύση» που ήδη άρχισαν να επιβάλλουν οι ξένες ελίτ (δηλαδή οι δανειστές μας) και οι ντόπιες ελίτ κατ’ εντολή τους, μπορεί να αποδειχτεί καταδικαστική για τα λαϊκά στρώματα

Τα ψέματα, λοιπόν, τελείωσαν. Κινδυνεύουμε να προσχωρήσουμε σε μια νέα μορφή πολυετούς συστημικής βαρβαρότητας, οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής που δεν θα έχει προηγούμενο, με τα εξαρτημένα από τα κόμματα εξουσίας, συνδικάτα, να παίζουν το ρόλο συναίνεσης με την εξουσία και την «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» να χαρακτηρίζει «παράνομες και καταχρηστικές» τις απεργίες που δεν βολεύουν τις ελίτ οι οποίες θα καταπνίγουν με τη βία κάθε προσπάθεια κοινωνικής εξέγερσης, αν δεν συγκροτηθεί άμεσα ένα μαζικό αντισυστημικό κίνημα με συνολική στρατηγική για άμεσα μέτρα που θα αναστρέψουν τη σημερινή προσπάθεια βάρβαρης αποικιοποίησης και μεσο-μακροπρόθεσμα μέτρα για το χτίσιμο μιας νέας δημοκρατικής κοινωνίας από τα κάτω όπου θα είναι αδιανόητη κάθε κοινωνική κρίση.

 Η λύση που προκρίνει σημαντικό κομμάτι της αντισυστημικής αριστεράς με το Σύνθημα για «ανατροπή του Συμφώνου Σταθερότητας» είναι εντελώς ανεπαρκής και αποπροσανατολιστική, καθώς μεταθέτει το πρόβλημα μέσα στην Ευρωζώνη, που με τους τωρινούς συσχετισμούς δυνάμεων και τις διαφορετικές συνθήκες σε κάθε χώρα που δημιουργήθηκαν λόγω της ίδιας της λειτουργίας του συστήματος, παραπέμπει τη  λύση του στον …αιώνα τον άπαντα, ενώ ο λαός θα έχει γονατίσει από το νέο Μεσαίωνα που μας προετοιμάζουν οι ντόπιες και υπερεθνικές ελίτ. Άλλωστε είδαμε το πού έγραψαν τα δημοψηφίσματα απόρριψης της Συνθήκης της Λισαβόνας οι ελίτ στην Ιρλανδία, στην Ολλανδία και αλλού και το θέμα αυτό (όπως και άλλα) έχει ήδη ξεχαστεί. 

Ο στόχος δεν μπορεί να είναι, λοιπόν, να ανατρέψουμε απλά το «Σύμφωνο Σταθερότητας», αφού είναι η εξαρτημένη οικονομία και πολιτική μας στην Ευρωζώνη και στην Ε.Ε. που σε συνδυασμό με το Σύμφωνο αυτό δημιουργούν την ανισότητα με το εκρηκτικό κοινωνικό μίγμα και, φυσικά, μέσα στο πλαίσιο της ΟΝΕ, στη θέση του «Συμφώνου Σταθερότητας» οι ελίτ μπορούν να θεσμίσουν άλλα παρεμφερή «Σύμφωνα» που δεν θα αλλάζουν την ουσία της σημερινής αποικιοποίησης. Το ίδιο, η προτροπή απλά για «ανυπακοή» και απειθαρχία στην Ε.Ε., τη στιγμή μάλιστα που τα συνδικάτα ελέγχονται αποφασιστικά από τα κόμματα εξουσίας είναι τουλάχιστον ουτοπική, πόσο μάλλον όταν δεν έχει οδηγήσει ποτέ σε συστημική αλλαγή!

Υπάρχουν όμως άλλες λύσεις που θα μετέφεραν την πληρωμή του Χρέους σε αυτούς που το δημιούργησαν και ωφελήθηκαν βασικά από αυτό, ενώ συγχρόνως θα έβαζαν τις βάσεις για μια πραγματική τοπική αυτοδυναμία (όχι αυτάρκεια) που θα κάλυπτε τις βασικές ανάγκες όλων μας, χωρίς την καταστροφή του περιβάλλοντος. 

Είναι λοιπόν ανάγκη να συσπειρωθούν όλες οι αντισυστημικές δυνάμεις γύρω από ένα μαζικό «αμυντικό» μέτωπο που θα πρέπει ως αρχικό βραχυπρόθεσμο στόχο, να πιέσει με τον αγώνα διαρκείας όλων των πολιτών (και όχι μόνο των εργαζομένων) σε αυτο-οργάνωση και μακροχρόνιες καταλήψεις πολιτικών, δημοτικών και εργασιακών χώρων που θα συντονίζουν συνομοσπονδιακά ανεξάρτητες από τα καθεστωτικά συνδικάτα απεργίες, με στόχο μια ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ που θα παραλύσει το σύστημα και θα παίξει ρόλο ρητής αντιπολίτευσης και αντιπληροφόρησης στις επιλογές των ελίτ και της συστημικής προπαγάνδας, και που θα έχει ως ΑΜΕΣΟ ΑΙΤΗΜΑ τη λήψη μέτρων:

 

ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ «ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ» 

 •  ΑΜΕΣΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ για την απόρριψη των ληστρικών μέτρων του αντιδραστικού «Προγράμματος Σταθερότητας» που επιβάλλουν οι ελίτ και ΕΓΚΡΙΣΗ ΝΕΩΝ ΜΕΤΡΩΝ για έξοδο από την κρίση που θα την πληρώσουν μόνο οι ελίτ και τα προνομιούχα στρώματα, που τη δημιούργησαν. Τα μέτρα αυτά περιλαμβάνουν:

1) την άμεση έξοδο από την Ευρωζώνη (ΟΝΕ) για να μη δεσμευόμαστε πια από το Μάαστριχτ και το Σύμφωνο Σταθερότητας και να μη μας διατάζει το Διευθυντήριο της ΕΕ,

2) την επανεισαγωγή της δραχμής, σε ισοτιμία με το Ευρώ και τα άλλα νομίσματα που θα συμφέρει τη χώρα μας,

3) την επαναδιαπραγμάτευση του Χρέους ώστε να επιμηκυνθεί η εξόφληση του μέχρι να αποδώσουν τα μέτρα κατά των προνομιούχων στρωμάτων,

4) την άμεση επιβολή φόρου μεγάλης περιουσίας (ακίνητης και κινητής) στις ελίτ και τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα (καθώς και της αμύθητης εκκλησιαστικής περιουσίας), που πρέπει να κληθούν να πληρώσουν για τη μακροχρόνια κρίση στην οποία έριξαν την χώρα (με το αζημίωτο φυσικά!), μετά από γενική απογραφή της ώστε να μην μπορούν να την κρύβουν, και στη συνέχεια την επιβολή ενός φόρου π.χ. 10%, με κατάσχεση ανάλογης αξίας από την καταγραφείσα περιουσία σε περίπτωση άρνησης πληρωμής του φόρου, ώστε να ξεπληρωθεί άμεσα όλο το Δημόσιο Χρέος,

5) την εισαγωγή παράλληλων αυστηρών ελέγχων στη κίνηση κεφαλαίων για να μην μπλοκαριστούν τα παραπάνω μέτρα από τους κερδοσκόπους και τις ελίτ.

• σε περίπτωση που οι ελίτ και η ΕΕ δεν δέχονται τα παραπάνω, ούτε δέχονται να κάνουν δημοψήφισμα τότε η πάλη του κινήματος θα έπρεπε να είναι:

1)     για την άμεση έξοδο της χώρας από την Ε.Ε. και την κήρυξη χρεοκοπίας (δηλαδή την προσωρινή στάση πληρωμών των τοκοχρεολύσιων {ΚΑΙ ΜΟΝΟ}), ώστε να προχωρήσουμε στην αναδιαπραγμάτευση των όρων πληρωμής του Χρέους και

2)     για την εθνικοποίηση των Τραπεζών που θησαύρισαν από τη σημερινή κρίση, ώστε να μην μπορούν να εκμεταλλευθούν την κήρυξη προσωρινής χρεοκοπίας του Κράτους.

3)     για τη δημιουργία των προϋποθέσεων για μια αυτοδύναμη, άμεσα ελεγχόμενη από τους πολίτες οικονομία χωρίς καταναλωτισμό.

ΜΙΑ ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ, ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ/ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Πέρα όμως από τα άμεσα μέτρα στα οποία θα έπρεπε να συμφωνήσουν όλες οι αντισυστημικές δυνάμεις της Αριστεράς, είναι επιτακτική η ανάγκη δημιουργίας εδώ και τώρα ενός μαζικού, αντισυστημικού, αμεσοδημοκρατικού κινήματος, που παράλληλα με την πάλη για την άμεση έξοδο της χώρας από την ΕΕ θα άρχιζε να χτίζει «από τα κάτω» εναλλακτικούς πολιτικούς και οικονομικούς θεσμούς με βάση τις δημοτικές συνελεύσεις των πολιτών, ΕΞΩ από την Οικονομία της Αγοράς, τους «αντιπροσωπευτικούς» πολιτικούς και αλληλένδετους ιεραρχικούς θεσμούς (Κοινοβούλιο, Κράτος, Εκκλησία κλπ.) ενώ θα δημιουργούσε λαϊκά εκπαιδευτικά εργαστήρια σε κάθε Δήμο που θα διέδιδαν τις απελευθερωτικές δημοκρατικές αξίες σε αντίθεση με τις ετερόνομες κυρίαρχες, μέσω των αυτό-διαχειριζόμενων δημοτικών ΜΜΕ και της δημοκρατικής Παιδείας. Αυτό σημαίνει:

Θεσμούς με:

• Συλλογική λήψη όλων των σημαντικών αποφάσεων από συνελεύσεις άμεσης δημοκρατίας που συνέρχονται ανά Δήμο και συντονίζονται μεταξύ τους με εκλεγμένες επιτροπές (από εξουσιοδοτημένους με ειδικές εντολές και όχι «αντιπροσώπους»,) σε τοπικό επίπεδο και, σε περίπτωση συνομοσπονδιών παρομοίων δήμων, σε περιφερειακό, εθνικό, ή και σε διεθνές επίπεδο.

• Συλλογική ιδιοκτησία και έλεγχο των μέσων παραγωγής και διανομής (που θα διαχειρίζονται οι «δημοτικές» επιχειρήσεις τις οποίες  θα ελέγχουν οι δήμοι μαζί με τους εργαζόμενους σε αυτές) ώστε να ικανοποιούνται για όλους οι βασικές ανάγκες (σίτιση, στέγαση, ιατρική κάλυψη, εκπαίδευση, συγκοινωνίες, πλήρης κοινωνική πρόνοια για όλους τους πολίτες κ.λπ.).

• Αυτοδιεύθυνση στη δουλειά, στο Πανεπιστήμιο κ.λπ. και κατάργηση των διακρίσεων με βάση το φύλο, τη φυλή, την εθνικότητα, την πολιτιστική και σεξουαλική ταυτότητα.

• Επανενσωμάτωση της κοινωνίας στη φύση, χωρίς την οικοκαταστροφική «Ανάπτυξη», με τη χρήση εναλλακτικών πηγών ενέργειας, την κατάργηση της καταναλωτικής κοινωνίας και την εξάλειψη όλων των δραστηριοτήτων που βλάπτουν το περιβάλλον και υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής και την ανθρώπινη υγεία.

Μεσοπρόθεσμος στόχος του κινήματος θα έπρεπε να είναι η ανάληψη από το λαό, μέσα από τις δημοτικές εκλογές, όσο το δυνατόν περισσότερων Δήμων, με ένα πρόγραμμα Περιεκτικής Δημοκρατίας, που θα σήμαινε την εξάπλωση των νέων θεσμών ισοκατανομής της πολιτικής και οικονομικής δύναμης σε μεγάλη κλίμακα, με στόχο την ουσιαστική αντικατάσταση της σημερινής δημοτικής εξουσίας την επόμενη μέρα των εκλογών από τις δημοτικές συνελεύσεις των πολιτών και την έναρξη υλοποίησης της μεταβατικής στρατηγικής για μια Περιεκτική Δημοκρατία.

ΛΥΣΕΙΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΘΕΛΗΣΟΥΜΕ!

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΛΗΣΤΡΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ Ο.Ν.Ε./Ε.Ε. – ΧΑΡΑΤΣΙ ΣΤΙΣ ΕΛΙΤ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΥΣ

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ,
ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

[ΔΙΚΤΥΟ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ] 

 Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία: www.inclusivedemocracy.org

περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία: www.inclusivedemocracy.org/pd

Eπικοινωνία: peridimok@gmail.com

Ουκρανία:Ένα παράδειγμα αποτυχίας της «ελεύθερης» αγοράς-απ’τα πολλά

Σεπτεμβρίου 20, 2009
Η οικονομική κρίση δείχνει τα δόντια της κυρίως στους πιο αδύνατους,όπως είναι αναμενόμενο.

Ουκρανία,μια χώρα που πίστεψε,μαζί με τις υπόλοιπες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ,στην ελεύθερη αγορά.Η οποία όμως τελικά απεδείχθη μια απάτη.Σήμερα η Ουκρανία βρίσκεται σε δεινή οικονομική κατάσταση,με την βιομηχανία πεπαλαιομένη και σήμερα διαλυόμενη-αποτέλεσμα των ανεξέλεγκτων ιδιωτικοποιήσεων,και τις τράπεζες να καταρρέουν η μια μετά την άλλη.Με την κρίση,τα πράγματα χειροτέρεψαν ακόμη περισσότερο.

Με τον ερχομό της κρίσης, η εθνική παραγωγή μειώθηκε κατά 40%.Και την πλήρωσαν-όπως ήταν αναμενόμενο-οι εργάτες.

Χερσώνα,μια πόλη στην ουκρανική ύπαιθρο,καθαρά βιομηχανική. Η μεγαλύτερη επιχείρηση της πόλης-η βιομηχανία αγροτικού εξοπλισμού

KhersonMash, η οποία είχε εδώ και λίγα χρόνια μεταβιβαστεί σε ιδιώτες από το κράτος- σταμάτησε να πληρώνει τους 1500 εργαζόμενους της από τον Σεπτέμβριο του 2008,με πρόσχημα την κρίση.Το ίδιο και οι υπόλοιπες επιχειρήσεις της πόλης.

Τον Φεβρουάριο, οι εργαζόμενοι,οργισμένοι με την διοίκηση,αντιδρούν,θέτοντας υπό κατάληψη το εργοστάσιο της εταιρείας και διεκδικώντας τους απλήρωτους μισθούς τους(αξίας 500 000 ευρώ).Στις 2 Μαρτίου,τριακόσιοι εργαζόμενοι του εργοστασίου,με την αλληλεγγύη συναδέλφων τους από άλλους κλάδους,πραγματοποιούν διαδήλωση που καταλήγει στα γραφεία των επαρχιακών αρχών.

Και όλα αυτά χωρίς καμία επαφή με τα «εργατικά συνδικάτα», που τήρησαν μια μεσοβέζικη στάση στο όλο θέμα!Δηλαδή οι εργαζόμενοι αυτοοργανώθηκαν και διεκδίκησαν τα εργασιακά τους δικαιώματα από μόνοι τους,χωρίς την «βοήθεια» «εργατοπατέρων».Δείχνοντας ότι οι ΙΔΙΟΙ είναι υπεύθυνοι για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους και θέλουν να έχουν την μοίρα τους στα χέρια τους.

Η εργοδοτική πλευρά,ίσως λόγω της εντεινόμενης κρίσης,ίσως λόγω και της τόλμης των εργατών να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους,αρχίζει να απολύει εργαζομένους.

Και πολλοί πλέον-ακόμη και ο αντιδήμαρχος της πόλης- μιλούν για οργανωμένο σχέδιο εκμετάλλευσης της κρίσης από τα αφεντικά των εταιρειών και τυχοδιώκτες με στόχο την απόλυση των εργαζομένων-εξαναγκάζοντας τους μάλιστα μέσω μη πληρωμών κοκ σε «παραίτηση» για να μην έχουν συνέπειες-ούτως ώστε να μπορέσουν να πουλήσουν την γη τους σε μεγαλοεπιχειρηματίες.

Το σκηνικό στην Χερσώνα αποτελεί μια μικρογραφία του τι πάει να δημιουργηθεί σε ολόκληρη την χώρα.Οικονομική δυσπραγία και εξαθλίωση,αποτέλεσμα αποτυχημένων οικονομικών πολιτικών.Που οδηγεί σε μεγάλη δυσαρέσκεια, απογοήτευση και κοινωνική αντίδραση,με πολλούς να νοσταλγούν τις ημέρες της πρώην ΕΣΣΔ,παρόλη την έλλειψη κοινωνικών ελευθεριών που υπήρχε τότε.Πολλοί, ακόμη και πολιτικοί εκπρόσωποι φιλελεύθερων κομμάτων,μιλάνε για ανάγκη εθνικοποιήσεων.

Και όλα αυτά με τα τοπικά γραφεία απασχόλησης να προκαλούν με τα ολοκαίνουργια κτίρια,τους καλοντυμένους διευθυντές και τον τελευταίας τεχνολογίας εξοπλισμό-που όμως δεν μπορεί καν να δώσει ακριβείς αριθμούς-και να κατηγορούν τον κόσμο για «αδικαιολόγητο πανικό» την στιγμή που ο μέσος μισθός στην χώρα μειώθηκε κατά 20% σε ένα χρόνο,ο μέσος μισθός είναι μόλις 40 ευρώ πάνω από τον κατώτατο και η μεσαία τάξη εξαφανίζεται.

Η εξουσία της χώρας,βλέποντας τον κίνδυνο γενικευμένης κοινωνικής αντίδρασης,ο οποίος είναι μεγάλος,αν σκεφτεί κανείς ότι όχι μόνο η εργατική τάξη υποφέρει,αλλά και η μεσαία τάξη δέχεται χτυπήματα και συρρίκνωση της,διχάζεται ως προς το πως να αντιμετωπίζει την άσχημη κατάσταση πριν οι αντιδράσεις εξαπλωθούν.Ακόμη και η πρωθυπουργός αναγκάστηκε να αποκαλέσει-δίκαια,αν και επιτηδευμένα- τα αφεντικά εγκληματίες,σε μια προσπάθεια να «ηρεμήσει» τα πράγματα.

Όμως οι εργαζόμενοι και γενικότερα ο λαός της χώρας,βουτηγμένος στην ανεργία και τα δάνεια -η «φούσκα των ακινήτων» σε δράση-δεν της δίνει καμία σημασία.Η αντιπολίτευση ούτε αυτή καταφέρνει να πείσει.Ο λαός της Ουκρανίας τους έχει βαρεθεί όλους,και ξεσπά.

Ο Αλεξάντερ Μπρέκμαν είχε πει ότι απαραίτητη προυπόθεση για να επαναστατήσει ο λαός και να πάρει την μοίρα του στα χέρια του είναι να φτάσουν τα πράγματα εκεί που δεν πάει άλλο όσο αφορά κοινωνική εξαθλίωση.

Συνέπεια αυτής της κρίσης-που αναδεικνύει τις μεγάλες εκ φύσεως αδυναμίες του καπιταλισμού- είναι πολλές κοινωνίες ανά το παγκόσμιο να προσεγγίζουν εκείνο το σημείο.

Η λύση που θα πρέπει να έρθει δεν πρέπει να βασίζεται σε αποτυχημένες ολοκληρωτικές συνταγές που δοκιμάστηκαν και απέτυχαν,αλλά ούτε στο καπιταλιστικό σύστημα-ελεγχόμενη ζούγκλα των μεγαλοκεφαλαιοκρατών που ενδιαφέρονται μόνο για το κέρδος.Οι Ουκρανοί,έχοντας υπόψη τους την κατάντια στην οποία τους οδήγησε η «ελεύθερη» αγορά, αλλά και την τυραννία της ΕΣΣΔ,πρέπει να μάθουν πλέον ότι μόνο αν οι ίδιοι πάρουν τον έλεγχο στα χέρια τους-χωρίς αφεντικά,χωρίς κράτος- μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα.

Το ίδιο και όλοι μας.