Posts Tagged ‘αριστερά’

«Διάλυση» της ΧΑ πράξη δεύτερη. Τι μπορεί να σημαίνει η σύλληψη των ηγετικών στελεχών των νεοναζιστικών καθαρμάτων.

Σεπτεμβρίου 28, 2013

Το χρονικό των απανωτών συλλήψεων νεοναζί και των υποτιθέμενων προσπαθειών για «πλήρες ξήλωμα» της οργάνωσης-κώματος-συμμορίας εκτελεστών δε θα το ξαναεπαναλάβω εδώ, οποιοσδήποτε μπορεί να το βρει σε οποιοδήποτε ΜΜΕ. Βλέπετε, όλοι τώρα έγιναν ξαφνικά αντιφασίστες. Όλοι αυτοί που τόσο καιρό μιλούσαν ακόμη και για <συνεργασία> με τη ΧΑ και τους έδιναν και επικοινωνιακές συμβουλές…

http://www.koolnews.gr/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B1/salos-me-tin-simvouli-portosalte-se-kasidiari-vreite-tropo-na-mi-sas-pianoun-sto-stoma-tous/

 

Οι πιθανοί λόγοι πολλοί

Οι ψήφοι που έκλεβαν οι φασίστες από τη ΝΔ, που έχοντας η ίδια το προνόμιο να είναι οι υπερασπιστές των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων στη βουλή, δε θέλουν να τους πάρουν άλλοι τη δουλειά?

Πάλι οι ψήφοι, αλλά για να μη διασπαστεί η δεξιά και βγει σε πιθανές εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα και πάρει και το +50 του πρώτου κόμματος και (ίσως, αν ο ΣΥΡΙΖΑ εννοεί αυτά που λέει και πιεστεί από την κοινωνία) το μνημόνιο τους πάει στα ανάθεμα?

Ότι ο λαός χόρτασε κοροιδία και δεν θα ικανοποιείτο με την τιμωρία κανα-δυο μικροστελεχών που είχαν πέσει σε δυσμένεια?

Ότι μπορούν να τους αντικαταστήσουν στο ρόλο των αποπροσανατολιστών του λαού και της καταστολής των λαικών αντιδράσεων με τους πουλημένους του ΚΚΕ

https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1344266

http://aristeroblog.gr/node/280

η τον Καμένο, που δεν ξέρει ούτε καν ο ίδιος σε τι πιστεύει?

Ότι φοβήθηκαν μήπως ο Μιχαλολιάκος πράγματι προκαλέσει περιφερειακές εκλογές σε όλες τις μεγαλύτερες σε πληθυσμό και θέσεις βουλευτών περιφέρειες της Ελλάδας μέσω παραίτησης των βουλευτών των ναζί,  με ότι αυτό θα εσήμαινε για την κυβέρνηση στην πιθανή περίπτωση να πάρει την πλειοψηφία ο ΣΥΡΙΖΑ?

http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=241247&catid=9

Όπως και να χει, πλέον το κατεστημένο τα τσούγκρισε για τα καλά με την (αναλώσιμη γι’αυτούς) «χρυσή αυγή». Την εγκαταλείπουν, όπως προσπάθησαν με κάθε τρόπο οι ακόλουθοι να διαγράψουν το φιλοναζιστικό παρελθόν τους μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου.

http://en.wikipedia.org/wiki/IBM_and_the_Holocaust 

http://en.wikipedia.org/wiki/Criticism_of_Coca-Cola#Nazi_Germany_and_World_War_II

http://www.washingtonpost.com/wp-srv/national/daily/nov98/nazicars30.htm

http://en.wikipedia.org/wiki/Krupp#World_War_II%20These%20and%20the%20above%20for%20the%20connection%20between%20fascism/nazism%20and%20capitalism

Πλέον στο σε σήψη πτώμα των επίδοξων συνεχιστών του Χίτλερ θα το παίξει η κυβέρνηση «υπερασπιστής της Δημοκρατίας», «εγγυητής της σταθερότητας (και των μνημονίων, δηλαδή του σταθερού αργού θανάτου)» και άλλα όμορφα. Παράλληλα, το άλλο «άκρο» (λαός που αγωνίζεται για επιβίωση και αξιοπρέπεια, χωρίς να κάνει οτιδήποτε που να πλησιάζει σε παραστρατιωτικές οργανώσεις, τάγματα εφόδου και μαχαιρώματα) θα νιώσει τι σημαίνει «δημοκρατική» καταστολή.

Με λίγα λόγια

Έχομεν Δημοκρατίαν, δεν έχεις λόγο να φωνάζεις, τι είσαι, σκατοκουμούνι που μου θες και «αξιοπρεπή μισθό» και 8ωρο? ΣΚΑΣΕ! (μη φέρω την Αντιτρομοκρατική να σου μάθει να φέρεσαι δημοκρατικά)…

repeatfree

Φασισμός. Ακόμη ένας νεκρός. Τι πρέπει να γίνει με την ΧΑ. Γιατί η ποινικοποίηση από το κράτος δεν είναι η λύση.

Σεπτεμβρίου 24, 2013

Για μια ακόμη φορά οι δολοφόνοι φασίστες του Μαύρου Σκότους έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο. Όμως, στα παρασκήνια τι παίζεται?

Ο Παύλος Φύσσας ήταν εργάτης (στη Μεταλλευτική), συνδικαλιστής, αγωνιστής. Η συνοικία στην οποία τον σκότωσαν ήταν εργατική. Ήταν συνειδητοποιημένος Αριστερός (με την έννοια της λέξης) και ο πατέρας οργανωμένος στο Σωματείο Μετάλλου. Ήταν αντιφασίστας και επιτιθόταν στον ακροδεξιό βόθρο μέσα από τα τραγούδια του, αλλά και τη δράση του στις οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής (και άρα μη ξεπουλημένης) Αριστεράς. Η δολοφονία του δεν ήταν τυχαία, όπως φαίνεται και από τα στοιχεία, που δείχνουν ότι ήταν διατεταγμένη «εκ των άνωθεν», όπως παραδέχεται ακόμη και ο πουλημένος Πολίτης.

http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=245849&-V=articles

Δεν ήταν τυχαία. Τους έμπαινε εμπόδιο, εκείνος και όσοι άλλοι εργάτες και καταπιεσμένοι αντιστέκονται. Αυτή η δολοφονία έρχεται λίγες μόνο μέρες μετά την απόπειρα δολοφονίας κατά στελέχους του ΠΑΜΕ (συντεχνιακή οργάνωση ΚΚΕ)  στο Πέραμα

http://news247.gr/eidiseis/politiki/dolofonikh_epithesh_me_lostous_kai_kadronia_apo_xrysaygites_kataggellei_to_kke.2409368.html

και εν μέσω εντονότατων μαζικών απεργιών από τη μια

http://www.doe.gr/index.php?categoryid=3&p2_articleid=10246

http://www.doe.gr/index.php?categoryid=3&p2_articleid=10248

http://left.gr/news/synehisi-ton-apergion-apofasisan-oi-ergazomenoi-se-pan-athinon-kai-polytehneio

http://left.gr/news/ta-mat-pnixane-sta-himika-toys-ergazomenoys-sti-larko

http://left.gr/news/apergiaki-sygkentrosi-kai-synaylia-tis-olme-sto-radiomegaro-tis-ert-tin-kyriaki

http://left.gr/news/ena-mellon-horis-koinoniki-asfalisi-antidroyn-oi-ergazomenoi-sto-ika-etam

και νέων εξοντωτικών μέτρων από την άλλη

http://left.gr/news/shedio-xespitomatos-stournaras

Ενώ εν τω μεταξύ οι ευρωκεφαλαιοκράτες που έφεραν τα μνημόνια που έθρεψαν τη Χρυσή Αυγή τώρα υποκρίνονται ότι κόπτονται…

http://left.gr/news/svomponta-misos-xenofovikon-melon-tis-hrysis-aygis-ftanei-mehri-kai-na-skotosei-politikoys

Ας δοκιμάσουμε να ενώσουμε τα κομμάτια…

η δολοφονία έγινε σε περίοδο έντονων απεργιακών κινητοποιήσεων, τον καιρό των γερμανικών εκλογών που μετά από αυτές θα έρθουν ομοβροντίες νέων εξοντωτικών μέτρων από την Τρόικα τα οποία ήδη ακούγονται, με τον ΣΥΡΙΖΑ στήθος με στήθος με τη ΝΔ και τους τροικανούς, λίγες μέρες μετά παρόμοιου περιστατικού.

(σημ. να τι είπε ο Παναγιώταρος, ανώτατο στέλεχος της ΧΑ για την επίθεση κατά του ΚΚΕ)

Προφανώς, η κυβέρνηση φοβάται μη τα χάσει τελείως μετά τα νέα μέτρα που τα τροικανά αφεντικά της θα την υποχρεώσουν να πάρει, τη στιγμή που τρέμει ο τόπος από τις απεργίες ήδη και η κυβέρνηση μιλούσε τις τελευταίες μέρες για «φως στην άκρη του τούνελ», «ανάπτυξη το 2014», «όχι άλλα μέτρα» κοκ…

Ο Σαμαράς ξέρει ότι νέα μέτρα θα σημάνουν μαζικότατες αντιδράσεις, «αναταραχές» και τέτοια «αποσταθεροποίηση» που θα υπήρχε μεγάλη πιθανότητα πτώσης της κβέρνησης και εκλογών. Αυτό, με τα νέα δεδομένα που θα εδημιουργούντο, θα εσήμαινε ήττα της ΝΔ και των μνημονιακών και μια πιθανό αντιμνημονιακή κυβέρνηση.

Αυτό βέβαια δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό από τους υπηρέτες του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου που θέλουν την τροικανή διάλυση για να τελειώσουν το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και την διάλυση κάθε εργασιακού δικαιώματος.

Τι κάνουν λοιπόν? Βάζουν το τσιράκι τους τη ΧΑ να κάνει κάτι «θεαματικό» θυσιάζοντας ένα μέλος της, ώστε να έχουν δύο πράγματα

1) Να αντιδράσει η Αριστερά με ανεξέλεγκτο τρόπο (τουλάχιστο κάποιες ομάδες που αποκαλούν τους εαυτούς τους αναρχικές θα δρούσαν με μόνο οδηγό την δίκαιη οργή) ώστε να φοβηθεί ο κόσμος και να ζητά «καταδίκη της βίας από όπου και να προέρχεται» πριν να περάσει η Ελλάδα «τις πύλες του φρενοκομείου» όπως έγραψε φιλοκυβερνητική εφημερίδα.

2) Να υπάρξει μείωση της αντίστασης των ακροδεξιών και δεξιών στην απαγόρευση-ποινικοποίηση της Χρυσής Αυγής.

Αν απαγορευτεί το ένα «άκρο», οι καλλιεργητές της θεωρίας των «δύο άκρων», δηλαδή ότι απεργός= πληρωμένος δολοφόνος, θα βρουν αφορμή να ποινικοποιήσουν κάθε κοινωνική αντίσταση στα μνημόνια και την εξαθλίωση ως «ακραία». Βέβαια, θα συνεχίσουν να «παίζουν πελλόν» στα εγκλήματα της ΧΑ («δεν έχουμε στοιχεία» κοκ).

Η στροφή 180 μοιρών της κυβέρνησης της ακροδεξιάς κλίκας του Σαμαρά

http://www.ksm.gr/%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%81%CE%BF%CE%B9-rangers-%CE%B5%CE%BA%CE%BF%CF%86-%CE%B4%CE%B1%CF%80%CE%BD%CE%B4%CF%86%CE%BA/

δεν οφείλεται μόνο στην κοινωνική κατακραυγή-και άλλες φορές ο Σαμαράς δέχθηκε την κατακραυγή όλης της κοινωνίας αλλά έμενε αμετακίνητος-δες μνημόνια.

Είναι τακτική, όπως μας συνήθισε σε τέτοια, όπως όταν με τακτικισμούς έριξε την κυβέρνηση Μητσοτάκη και προκάλεσε εκλογές.

http://www.zougla.gr/blog/article/535804

Μιλάμε για ένα «άνθρωπο» ύπουλο μέχρι το κόκκαλο…

Θα εμπιστευτούμε λοιπόν αυτή την κυβέρνηση (η την οποιαδήποτε κυβέρνηση τροικανών που έχουν τους ναζί ως εμπροσθοφυλακή κατά των λαικών αντιδράσεων) να τους σταματήσει?

Τόσο καιρό ο ελληνικός ποινικός κώδικας είναι γεμάτος άρθρα βάσει των οποίων θα μπορούσαν να διαλύσουν κυριολεκτικά την ΧΑ και να φυλακίσουν πολλά από τα ανώτατα της στελέχη. Την κάλυπταν. Γιατί με «νέους νόμους» να μην «παίξουν πελλόν» ξανά?

(Διά)λύση κατά του Μαύρου Σκότους μπορεί να έρθει μόνο από αυτούς που έχουν συμφέρον να διαλυθεί- τους καταπιεσμένους τους ίδιους, ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.

Κατ’ αρχήν, να κάνουμε ότι μπορούνε να διαδώσουμε τον φιλοσυστημικό, φιλομνημονιακό, φιλοκεφαλαιοκρατικό ρόλο της ΧΑ, πράγματα όπως τα ακόλουθα, και να μη μιλάμε μόνο για τη βία της. Περισσότερη σημασία έχουν οι στόχοι της.

http://www.theguardian.com/world/2013/apr/01/greece-golden-dawn-global-ambitions





http://left.gr/news/oi-voyleytes-sygkyvernisis-kai-hrysis-aygis-mplokaroyn-ti-sygklisi-tis-epitropis-oikypotheseon

Αυτό θα αφαιρέσει την επιρροή τους στους απελπισμένους της μνημονιακής Ελλάδας και τις ψευδαισθήσεις ότι «θα τιμωρήσει τους κλέφτες».

Έπειτα, όλες τις υπόλοιπες αντιφάσεις της. Πράγματα όπως το ροζ ξενοδοχείο της γυναίκας του Μιχαλολιάκου και τις φοροδιαφυγές των «καθαρών χεριών»…

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63746925

(σημ. το άρθρο ακόμη και από «έγκυρη» εφημερίδα…)

και τις σχέσεις της με τη ΝΔ

Ένα ολικό ξεσκέπασμα, να πέσουν οι μάσκες. Όταν χάσουν τη δυνατότητα τους να εξαπατούν την κοινωνία, θα αρχίσει να επέρχεται και η πτώση τους.

Δυστυχώς χρειάστηκε ένας νεκρός για να αρχίσουν πολλοί να καταλαβαίνουν τι εστί ΧΑ και πάλι περισσότερο διότι τους εσόκαρε ο τρόπος που δραστηριοποιείται παρά το τι σκατά κώμα είναι. Αυτό θέτει τις βάσεις για νέα λαικιστικά αποκόμματα με τον ίδιο ρόλο και θέσεις αλλά πιο «φρόνιμο» προφίλ…πρέπει να αποκαλυφθούν οι στόχοι τους, όχι μόνο οι τακτικές τους, όπως εντέχνως φροντίζουν τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης.

Έπειτα,μαζική οργανωμένη αντίσταση από  όλους, στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές, παντού. Να μη μπορούν να πατήσουν πουθενά. Παντού να «τρώνε πόρτα», ας πούμε.

Παράλληλα, οργάνωση ομάδων αυτοάμυνας για προστασία των υποψηφίων θυμάτων τους- που μπορεί πλέον να είναι ο καθένας. Οι Μαύροι Πάνθηρες στις ΗΠΑ το έκαναν, γιατί όχι και η Αριστερά αλλά και ο ίδιος ο λαός στην Ελλάδα?

http://www.socialistalternative.org/literature/panther/ch2.html

Μόνο με ένα συνδυασμό αποτροπής στο δρόμο και πολιτικής και κοινωνικής συντριβής μπορεί να σκοτωθεί το τέρας που ονομάζεται φασισμός.

Ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τον ριζοσπάστη οικονομολόγο Michael Albert σχετικά με τα γεγονότα στο Λονδίνο

Αύγουστος 17, 2011

Το ακόλουθο αποτελεί μετάφραση της συνέντευξης που μπορείτε να βρείτε εδώ

http://www.zcommunications.org/london-burning-whats-next-by-michael-albert

Το Λονδίνο καίγεται-μετά;

Η αληθινή έκπληξη σχετικά με τις αναταραχές από το Λονδίνο μέχρι το Μπίρμινχαμ και το Μάντσεστερ δεν είναι ότι το Λονδίνο καίγεται, μα ότι το Παρίσι, η Νέα Υόρκη και η Ρώμη δεν καίγονται- ακόμη.Μα ποιος ξέρει τι ακολουθεί; Και ποιος ξέρει τι πρέπει να ακολουθήσει;

1. Οι αναταραχές δεν είναι στρατηγικά απόλυτα ορθές, μα ούτε και απλός χουλιγκανισμός.

Οι αναταραχές είναι δημιουργημένο, απεγνωσμένο και δικαιολογημένο ξέσπασμα. Δημιουργούνται λόγω των πολιτικών κλιμακούμενης εκμετάλλευσης η οποία προστίθεται στην συνεχή συστεμική κοινωνική αδικία. Αξίζουν τον τίτλο της πράξης αντίστασης; Πρέπει να τις αποκαλέσουμε επανάσταση; Ασχέτως αν οι στάχτες αξίζουν τέτοιας εξύψωσης, δεν είναι χουλιγκανισμός. Για να είμαστε ειλικρινείς, ακόμη και ο πραγματικός χουλιγκανισμός- όπως παρατηρείται σε μερικούς αγώνες ποδοσφαίρου- είναι συνήθως λανθασμένα προσανατολισμένος θυμός για τις συνθήκες της φοιτητικής ζωής.Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα όσα συμβαίνουν στους δρόμους είναι σωστά. Φυσικά όχι. Σημαίνει ότι (α) πολύ χειρότερα συμβαίνουν συνεχώς, προκαλώντας αυτές τις αντιδράσεις, και (β) κάποιες όψεις ακόμη και των πιο αυθόρμητων αντιδράσεων είναι όχι μόνο κατανοητές, είναι, λαμβάνοντας υπόψη τις καταστάσεις, δεδομένων περιορισμένων επιλογών, τουλάχιστο υπό μια άποψη έγκυρες.Παρατηρήστε το εύρος της κάλυψης τους, σε σχέση με προηγούμενες ειρηνικές διαμαρτυρίες. Βέβαια, ως επί το πλείστον η κάλυψη δεν είναι αντικειμενική, αλλά προσανατολίζεται στην υποκίνηση βίαιων αισθημάτων στο ευρύτερο κοινό, τροφοδοτώντας καταστολή και ίσως και ολοκληρωτικές πολιτικές.

Όταν οι κυρίαρχοι των mainstream ΜΜΕ καταδικάζουν τις αναταραχές, οφείλουν να καταδικάσουν και τους εαυτούς τους για την επιβολή συνθηκών που τις παράγουν. Όταν η «αριστερά» κριτικάρει τις αναταραχές, οφείλει να κριτικάρει και τον εαυτό της για την μη δημιουργία κινημάτων μέσω των οποίων ο λαός να μπορεί να επιτελέσει αγώνα πιο εποικοδομητικά παρά μέσω αναταραχών.

2. Τα σπασμένα παράθυρα και τα καμένα κτίρια δεν είναι βία.

Τα πεταμένα τούβλα και τα αναμμένα σπίρτα εκφράζουν εκνευρισμό, εξαπολύουν καταπιεσμένα πάθη, και μαρτυρούν ανικανοποίητες επιθυμίες όσο αφορά ύπαρξη  στην ροή της κοινωνίας ως συμμέτοχοι και όχι μόνο ως θύματα. Είναι τα τούβλα βίαιες επιθέσεις κατά κάποιων περιουσιών; Ναι, είναι. Είναι τα τούβλα βία, όπως η χρήση της λέξης αυτής από τα ΜΜΕ συνυποδηλώνει; Όχι. Ομοίως, είναι το κάψιμο κτιρίων βία κατά περιουσιών; Ναι. Περαιτέρω, όταν η περιουσία είναι περιουσία μικρών καταστηματαρχών και η βία βλάπτει ακόμη και σπίτια φτωχών ανθρώπων, είναι το κάψιμο αηδιαστικό; Ναι, φυσικά. Μα δεν θα αποκαλούσαμε την απεγνωσμένη αυτοάμυνα ενός ατόμου που δεν έχει εργαλεία για αυτοπροστασία, το οποίο προσπαθεί να απωθήσει ένα ληστή, βία. Θα την αποκαλούσαμε απεγνωσμένη άμυνα.

Δεν θα έπρεπε να αποκαλούμε τις απεγνωσμένες ενέργειες νεαρών ανθρώπων που πετούν τούβλα ενάντια σε ένα βάρβαρο σύστημα επειδή δεν έχουν εργαλεία ανάπτυξης των δυνάμεων τους με άλλο τρόπο, βία. Θα έπρεπε να τις αποκαλούμε απεγνωσμένη άμυνα. Και για οποιονδήποτε που έχαψε ποτέ την έννοια των παράπλευρων απωλειών από κυβερνήσεις όταν την χρησιμοποιούν για να δικαιολογίσουν εκκαθαριστικούς βομβαρδισμούς χιλιάδων ακόμη και εκατομμυρίων ανθρώπων οδηγώντας τους στην προσφυγιά και τον θάνατο ( σημείωση διαχειριστή ιστολογίου:βλέπε πχ τουρκική εισβολή, αυτοχαρακτηριζόμενε εθνικιστή ακροδεξιέ που θεωρείς τις ταραχές έγκλημα η ακόμη και… φυλετική απειλή), για να τιμωρήσουν ολόκληρες κοινότητες για τους δικούς τους ανόητους αγώνες εξουσίας είναι, ειλικρινά, υβριστικό.

3. Η κλοπή δεν είναι καν κλοπή.

Παρατηρούνται κλοπές, ώστε με τεχνικούς όρους κάποιοι προβλεπόμενοι ανθρώποι κρατώντας λεξικά μπορούν να αποκαλέσουν σύμφωνα με τον επίσημο ορισμό κλοπή; Ναι, φυσικά. Είναι ότι ορίζεται επίσημα ως κλοπή απλό έγκλημα, η είναι μια δικαιολογημένη, αν και περιορισμένη και συγχισμένη, αναδιανομή πλούτου; Το τελευταίο. Όταν οι φτωχοί, οι οποίοι είναι αποκλεισμένοι από την εμπορική δραστηριότητα, προσπαθούν να επανακτήσουν τα μέσα για ζωή, είναι αναδιανομή, όχι κλοπή, και αυτό εξακολουθεί να ισχύει ακόμη και όταν είναι αδέξιο και σε μεγάλο βαθμό αυτοαναιρετικό για τον στόχο.  Αντιθέτως, όταν οι πλούσιοι νόμιμα χρησιμοποιούν εντατικοποίηση εργασίας, ανεργία, περικοπές, φορολογικές ελαφρύνσεις ( σημ. διαχειριστή ιστολογίου: για τους πλουσίους, εταιρείες κοκ), κυβερνητική βοήθεια, συμβόλαια, τράπεζες και τέλος αστυνομία για να αρπάξουν και να κρατήσουν το μεγαλύτερο μέρος του κοινωνικού πλούτου για τον εαυτό τους, ενώ οι φτωχοί δεν παίρνουν σχεδόν τίποτα- ακόμη και όταν γίνεται με μεγάλο κύρος, αποτελεί απλώς καπιταλιστική εκμετάλλευση σε τεράστια κλίμακα.Αν οι κλοπές που γίνονται από τους φτωχούς προκαλούν σε κάποιον αισθήματα οργής- μα η εκμετάλλευση από τους πλούσιους θεωρείται ασήμαντη και ότι πρέπει να αγνοηθεί- υπάρχει πρόβλημα.Γι’ αυτό τον λόγο, το πάθος που φαίνεται στους δρόμους από αυτούς που σπάζουν τζαμαρίες και προσπαθούν να ικανοποιηθούν με τηλεοράσεις (η φαγητό) είναι επίσης προσπάθεια για απόκτηση μιας αίσθησης σημασίας, αξιοπρέπειας, επιρροής, ακόμη και αλληλεγγύης και ανήκειν, όσο ελάχιστη και όσο σύντομη, σε αντίθεση με το συστεμικό πρότυπο μιας μακράς βασανιστικής υποταγμένης πορείας προς ένα μοναχικό θάνατο, η οποία αρχίζει περίπου από τα 15, η οποία γίνεται ανεκτή μόνο μέσω προσωπικής αντοχής και δημιουργικότητας ενάντια στις επιβολές της κοινωνίας.

As soon as you’re born they make you feel small,

By giving you no time instead of it all,

Till the pain is so big you feel nothing at all,

They hurt you at home and they hit you at school,

They hate you if you’re clever and they despise a fool,

Till you’re so fucking crazy you can’t follow their rules,

When they’ve tortured and scared you for twenty odd years,

Then they expect you to pick a career,

When you can’t really function you’re so full of fear,

A working class hero is something to be

Οι ατέλειωτοι λεκτικοί διαξιφισμοί που διακοσμούν τώρα τα ΜΜΕ του Λονδίνου  σχετικά με το τι παρακινεί τους ανθρώπους που συγκρούονται με την αστυνομία, διαλύουν κτίρια, καίνε αυτοκίνητα, και παίρνουν αγαθά που η τηλεόραση διακηρύσσει ότι όλοι χρειάζονται αλλά τους τα αρνούνται, είναι ηθικά αηδιαστικοί, όπως και οτιδήποτε άλλο που περνιέται για συζήτηση, λεκτική αντιπαράθεση, και σκέψη ανάμεσα στα «φωτισμένα» κομμάτια της κοινωνίας, και ακόμη λιγότερο ότι περνιέται για ανάλυση η σοφία σε ελεγχόμενες από ιδιωτικές εταιρείες εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Θα μπορούσε η υποκρισία να είναι πιο ξεκάθαρη; Μπορεί οποιοσδήποτε που καταφέρνει να ξεφύγει από το ατελείωτο σφυροκόπημα των διαφημίσεων, της μόδας, της ηλιθιότητας της μαζικής κουλτούρας και από τις πιέσεις της ελεγχόμενης και φοβισμένης καπιταλιστικής καθημερινής ζωής για συμβιβασμό, να το αμφισβητήσει; Αν δεν καταλαβαίνετε, διαβάστε τους στίχους του Τζον Λένον παραπάνω και παρακάτω. Νοιώστε τους.

Keep you doped with religion and sex and TV,

And you think you’re so clever and classless and free,

But you’re still fucking peasants as far as I can see,

There’s room at the top they are telling you still,

But first you must learn how to smile as you kill,

If you want to be like the folks on the hill,

A working class hero is something to be

Το ερώτημα είναι: Τώρα τι; Καθώς η συνεχώς αυξανόμενη απόγνωση μετατρέπεται σε συνεχώς κλιμακούμενο θυμό σε όλο και περισσότερους τόπους, τι μπορεί να βγει από αυτό; Και περαιτέρω, τι πρέπει να βγει από αυτό;

Η πρώτη ερώτηση είναι πιο εύκολη. Τι μπορεί να βγει από αυτό; Σε αδρές γραμμές, δύο πράγματα.

Πρώτο, με απαισιοδοξία, το αποτέλεσμα θα είναι πολύς θόρυβος και αναταραχή και μερικά σπασμένα και κτυπημένα κτίρια του συστήματος και διαλυμένοι δρόμοι τα οποία τελικά διαλύονται στην εξάντληση και η όλη προσπάθεια καταρρέει. Κάποια αγαθά θα έχουν αναδιανεμηθεί- μα ουσιαστικά πολύ λίγα. Κάποιοι άνθρωποι θα φυλακιστούν, μα όχι πολλοί σχετικά με τον πληθυσμό η ακόμη και την συμμετοχή στις δράσεις. Κάποια κεφάλια θα χρειαστούν θεραπεία- αν και κάποια δεν θα μπορούν να θεραπευτούν λόγω του ότι ήδη θα αναπαύονται εν ειρήνη.Αναμνήσεις θα παραμείνουν σε μερικές συνειδήσεις ως στιγμές αξιοπρέπειας και ελπίδας . Θα παραμείνουν σε κάποιες άλλες ως στιγμές χάους και φόβου. Στις περισσότερες συνειδήσεις, δεν θα παραμείνουν καθόλου. Ίσως, σε αυτό το λυπηρό μα αρκετά πιθανό σενάριο, να παραμείνουν ίχνη αντίστασης τα οποία να μπορούν σε μετέπειτα φάση να αναζωοπυρωθούν. Ίσως, όμως, να παραμείνει μια αυξανόμενη απόγνωση βασισμένη στην αντίληψη ότι παρά το ότι δράσαμε μαζικά, η επιβαλλόμενη εξόντωση των ελπίδων μας παραμένει.

Δεύτερο, αισιόδοξα, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι δραματικά μεταμορφωμένες συνειδήσεις χιλιάδων η ακόμη και εκατομμυρίων ανθρώπων. Νέοι συναισθηματικοί δεσμοί πιθανό να δημιουργηθούν. Νέες οργανωτικές δομές πιθανό να εφαρμοστούν. Οι αυξανόμενες επιθυμίες πιθανό να παραμείνουν, εμπνέοντας ένα διαρκές μαζικό κίνημα με στόχους, μεθόδους, προγράμματα, συνεχιζόμενο ριζοσπαστισμό, και μια θέληση για ακούραστο αγώνα για επίτευξη κλιμακούμενων νικών και ακόμη και ένα νέο κόσμο.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ερωτηθεί σχετικά με αυτές τις δύο πιθανότητες είναι: Ποια προσέγγιση προς ανθρώπους που αγωνίζονται μαζικά κατά σκληρών πολιτικών στα πλαίσια ενός ήδη βάρβαρου και άδικου συστήματος είναι πιο πιθανό να οδηγήσει στην αισιόδοξη αντί στην απαισιόδοξη κατάσταση;  Η προσέγγιση που τώρα εξαπλώνεται στο Λονδίνο και το Ηνωμένο Βασίλειο; Ή η προσέγγιση που συνεχίζεται στην Ισπανία;

Η προσέγγιση του Λονδίνου είναι πιο επιθετική, πιο ορατή και ευθεία, μα επίσης εμπλέκει πολύ λιγότερο κόσμο, και πιθανό με τον χρόνο συνεχώς λιγότερους, λόγω των τακτικών και του τόνου της, με απεναντίας περισσότερο κόσμο να οδηγείται στην υποστήριξη του κράτους και της αστυνομίας. Η προσέγγιση του Λονδίνου- εκτός αν τροποποιηθεί- δεν θίγει πραγματικά θέματα οργάνωσης και σταθερών κοινωνικών δομών.Δεν συζητά καθημερινά και δεν επιδιώκει συνεκτικές απαιτήσεις και πρόγραμμα. Δεν βοηθά την δημιουργία ενός σταθερού κινήματος. Δεν φυτεύει τους σπόρους ενός καλύτερου μέλλοντος στο παρόν.

Η ισπανική προσέγγιση είναι λιγότερο επιθετική και ευθεία, αλλά εμπλέκει περισσότερο κόσμο και, τουλάχιστο με μια πιθανότητα, με τον χρόνο συνεχώς περισσότερος κόσμος φαίνεται να συμμετέχει και να την υποστηρίζει λόγω του τόνου της και των τακτικών της, με όλους αυτούς που συμμετέχουν ως μέρος των καθημερινών αγώνων διαμαρτυρίας να δημιουργούν στην πράξη σταθερές οργανωτικές δομές και να κινούνται προς συνεκτικές απαιτήσεις και πρόγραμμα.

Ξέρουμε πως θα απαντούσε ο Μουμπάρακ. Η τελευταία προσέγγιση με ανάτρεψε. Θα μπορούσα να κυριαρχήσω κατά της προηγούμενης. Ως γεγονός, υπάρχει οποιοσδήποτε εξουσιαστής σε οποιαδήποτε χώρα που δεν θα συμφωνούσε μαζί του; Σε οποιοδήποτε συμβούλιο μετόχων εταιρείας; Ίσως, σε κάποιο τόπο, σε κάποιο χρόνο, σίγουρα. Αλλά σε ανεπτυγμένες βιομηχανοποιημένες κοινωνίες όπου η κατά μέτωπο σύγκρουση είναι το μόνο πεδίο σύγκρουσης στο οποίο το κράτος είναι συντριπτικά ανώτερο, δεν νομίζω.

Έτσι, όσο δύσκολο και αν είναι να το φανταστούμε, είναι επόμενο ότι ο καθένας χρειάζεται να σκεφτεί αν, στο Λονδίνο και το Μπίρμινχαμ, και πιθανό σύντομα σε πολλές πόλεις σε πολλές χώρες, μπορεί ένα γιγάντιο ξέσπασμα ριζοσπαστικοποιημένου θυμού να μεταμορφωθεί σε γιγαντιαίες καταλήψεις κέντρων πόλεων, πλατειών, πάρκων, και δρόμων, όπως στο ισπανικό μοντέλο, προσελκύοντας ένα πολύ ευρύτερο τμήμα του πληθυσμού, διατηρώντας το, και αφιερώνοντας χρόνο, ενέργεια και σοφία για την δημιουργία ανθεκτικών δεσμών,οργανωτικών δομών και σταθερό πρόγραμμα.

Μπορεί αυτό να συμβεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, τώρα; Δεν ξέρω. Δεν είμαι εκεί. Αμφιβάλλω ότι ξέρουν ακόμη και αυτοί που είναι εκεί. Μα από μια απόσταση, και τουλάχιστο στη χώρα μου- τις ΗΠΑ- φαίνεται απαραίτητο, και έτσι πιστεύω ότι πολύ πιθανό να είναι απαραίτητο και για το Ηνωμένο Βασίλειο. Και επίσης απαραίτητη, πιστεύω, είναι η δημιουργία οργανώσεων στις οποίες οι ξεσηκωμένοι, ριζοσπαστικοποιημένοι άνθρωποι με κίνητρα που είναι έτοιμοι να επαναστατήσουν να μπορούν να συμμετέχουν, οικειοποιηθούν, και έπειτα να πορευτούν σε περαιτέρω αγώνες.

Και επίσης απαραίτητο, πιστεύω, είναι τέτοιες οργανώσεις να έχουν ένα συνεκτικό όραμα του τι προσπαθούν να πετύχουν, τόσο για να διατηρήσουν και να εμπνεύσουν ελπίδα όσο και για να καθοδηγήσουν επιλογές. Και να έχουν ένα συνεκτικό πρόγραμμα η στρατηγική για μακροχρόνια η οποία φυσικά θα μεταβάλλεται όπως απαιτούν οι συνθήκες, καθώς και ένα συνεκτικό πλαίσιο άμεσων απαιτήσεων, όπως επιβάλλει η τωρινή κρίση, οι οποίες να είναι δυνατό νε κερδηθούν, οι οποίες να μπορούν να βοηθήσουν δραματικ΄σ όσους υποφέρουν, και επίσης να τροφοδοτήσουν συνεχιζόμενες επιθυμίες για περισσότερες κατακτήσεις.

Όλα τα πιο πάνω πρέπει να προκύψουν από συζητήσεις ανάμεσα σε όσο το δυνατό πιο ευρεία κοινότητα επαναστατών ακτιβιστών, και όχι μόνο αυτών αρκετά νέων και αρκετά γρήγορων για άγριες συγκρούσεις στους δρόμους. Μα, όταν αυτή η συζήτηση αρχίσει να γίνεται, ο κόσμος θα πρέπει να προσφέρει κάποιες εισηγήσεις σχετικά με αυτές τις συνεκτικές άμεσες απαιτήσεις, και έπειτα σχετικά με πιο περιεκτικό όραμα και στρατηγική επίσης.

Άρθρο Ομάδας Q σχετικά με την φασιστική απειλή

Νοέμβριος 12, 2010

Ναζί κανείς η να μην ζεί;

Σε καρουζέλ του τρόμου μετατράπηκε η τουριστική λεωφόρος της Λάρνακας την
προηγούμενη Παρασκευή 05 Νοεμβρίου 2010, με ιπτάμενες καρέκλες και
αιματοβαμμένες σημαίες του ουράνιου τόξου, όταν προγραμματισμένη εθνικιστική
διαδήλωση «κατά των μεταναστών και της Ισλαμοποίησης» ήρθε σε σύγκρουση με
αντι-ρατσιστικές/αντι-φασιστικές  συλλογικότητες που αντι-οργανώθηκαν στο
πλαίσιο του φεστιβάλ Rainbow [1] για να παρεμποδίσουν την διέλευση της
φασιστικής πορείας.

Συνοδευόμενοι από τον δημοτικό σύμβουλο του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΔΗ.ΣΥ),τον βουλευτή του ΔΗΚΟ
Ζαχαρία Κουλία, και με τις πλάτες της Αστυνομίας, η απαρτία πατριωτών /
αντι-κατοχικών, εθνοφυλετιστών / εθνικοσοσιαλιστών και νεοναζί / νεοφασιστών
[2] συγκρούστηκαν με αντι-εξουσιαστικούς πυρήνες και ομάδες πολιτών που
παρευρέθηκαν να στηρίξουν το Rainbow, επεισόδια που οδήγησαν σε ξυλοδαρμούς,
μαχαιρώματα και συλλήψεις.

*
Η σταδιακή επανασύνταξη και νομιμοποίηση εκ νέου της ακροδεξιάς που
παρατηρείται στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, με πιο πρόσφατο ελληνικό
παράδειγμα την προ ημερών ενίσχυση της Χρυσής Αυγής και την επικράτηση του
Νίκου Μιχαλολιάκου σε δημοτικό σύμβουλο του Δήμου Αθηνών που προκάλεσε
ιδιαίτερη αίσθηση στον ξένο Τύπο, καθώς και τα τελευταία γεγονότα στην
Λάρνακα, καταρρίπτουν εξολοκλήρου τον λανθασμένο εφησυχασμό που μέχρι
στιγμής αντιμετώπιζε τις φασιστικές «εξάρσεις» με ελλειπτική σοβαρότητα και
μετριοπαθή στάση.

*
Όπως επισημαίνει ο Χρήστος Ρουμπάνης της Κίνησης Πολιτών 6ου Δημοτικού
Διαμερίσματος στο tvxs.gr, τα εκλογικά αποτελέσματα που δίνουν εξουσία στην
ακροδεξιά οφείλονται στην απογοήτευση των ανθρώπων από το πολιτικό σύστημα
και τα κυβερνητικά κόμματα, που οδηγούν, πρώτον, σε υπερμεγέθη ποσοστά
αποχής και, δεύτερον, σε επιδοκιμασία της εθνικοσοσιαλιστικής ακροδεξιάς. Η
προκειμένη συσπείρωση, όπως και αλλού στην Ευρώπη, αφορά, κυρίως, αυτούς που
έχουν πληγεί περισσότερο από την οικονομική κρίση, δηλ. τις χαμηλές και
εργατικές τάξεις.

*
Αυτές οι, ας τις πούμε, αναβιώσες υβριδικές γεωγραφίες, έχοντας προκύψει δια
μέσου της σύγκλισης φασισμού και εθνικοσοσιαλισμού έχουν καταφέρει να
μηδενίσουν τους ιδεολογικούς και πολιτικούς διαχωρισμούς μεταξύ των
κινητοποιημένων εθνικών και ταξικών κοινοτήτων, παράγοντας μια νέα
καπιταλιστική εθνοκεντρική ακροδεξιά με υποστηρικτικό εργατικό υπόβαθρο. Ο
μετανάστης την «πληρώνει» γιατί πληρώνεται, γιατί κάνει τις δουλειές που δεν
θέλουν να κάνουν οι άλλοι, γιατί παρέχει φτηνότερο εργατικό δυναμικό, και
γιατί λαμβάνει κυβερνητικά επιδόματα κατευθείαν από την τσέπη των
φορολογουμένων.

*
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ούτε οι θέσεις που πρεσβεύει η ακροδεξιά,
αν και κακώς θεωρήθηκε αόρατη και αμελητέα, ούτε οι ξένοι και οι μετανάστες,
που κακώς θεωρούνται αόρατοι και αμελητέοι. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ο
δωσιλογισμός της απενεργοποιημένης Αριστεράς των τελευταίων χρόνων η οποία
έχει προκαλέσει την εσωτερική, πολιτικο-ιδεολογική «μετανάστευση» πολιτών
από την κεντρώα αριστερά προς την κεντρώα δεξιά. Βάλε την φτώχεια, βάλε και
την ανεργία, φτάσανε στο άλλο άκρο οι άνθρωποι.

*
Χωρίς άλλο ουσιαστικό εναλλακτικό ο περισσότερος κόσμος έχει πλέον να
αντιμετωπίσει αυτό και μόνο το δίλημμα: «Ναζί κανείς ή  να μην ζει;» Γιατί
είναι πλέον γεγονός, η Αριστερά πέθανε εδώ και χρόνια · παρόλες τις
προσπάθειες, καλές – κακές, τόσο καιρό κάναμε έρωτα με ένα πτώμα που μόλις
τώρα αρχίζει να μας δίνει η βρώμα και η δυσοσμία του. Ρωτάνε κι ένα
νεκρολάγνο τι ψάχνει από τον ερωτικό του σύντροφο, και απαντά: «Θέλω πάνω
απ’όλα να με κάνει να αισθάνομαι ζωντανός», και κάπως έτσι, αλλά μόνο έτσι,
έχει νόημα η ζωή του Αριστερού.

*
Στον βόθρο που βρισκόμαστε όμως είναι καιρός να δούμε τα σκατά μας και να
πάψουμε να κτίζουμε εμπροσθοφυλακές στην άμμο.

Ο φασισμός πέρασε όταν εμείς κοιτούσαμε τα άστρα.

[1] Κ.Ι.Σ.Α – Κίνηση για Ισότητα, Στήριξη, Αντιρατσισμό
[2] «Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης», «Παγκύπριο Αντικατοχικό Κίνημα» (ΠΑΚ),
«Κίνηση για τη Σωτηρία της Κύπρου» και το «Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο» (Ε.ΛΑ.Μ.)

Για περισσότερα σχετικά με την Ομάδα Q

http://omadaq.wordpress.com/

Είμαστε ότι αφήνουμε πίσω μας…

Ιανουαρίου 31, 2010

Πέθανε ο αγωνιστής Χάουαρντ Ζιν 

Ήταν αυτός που τοποθέτησε στη θέση των κεντρικών ηρώων της ιστορίας των ΗΠΑ όχι τους «ιδρυτές» της, αλλά τους πρώτους συνδικαλιστές, τις φεμινίστριες και μαχητές για διάφορους σκοπούς. Υπέστη καρδιακή προσβολή στα 87, ενώ ταξίδευε.
Φτωχότερη καθίσταται από χτες η διανόηση της Αριστεράς, έπειτα από τον απρόσμενο θάνατο του ιστορικού, ακαδημαϊκού και ακτιβιστή Χάουαρντ Ζιν, του οποίου η εναλλακτική αφήγηση της ιστορίας των ΗΠΑ διαβάστηκε από εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο. Όπως έγινε γνωστό, υπέστη καρδιακή προσβολή ενώ ταξίδευε. Κατά κοινή ομολογία, πρόκειται ίσως για την πιο σημαντική ιστορική προσωπικότητα της αμερικάνικης Αριστεράς. «Τα γραπτά του άλλαξαν τη συνείδηση μιας γενιάς, βοήθησαν να ανοίξουν νέοι δρόμοι προς την κατανόηση και την κρίσιμη σημασία της για τις ζωές μας», είχε γράψει γι΄ αυτόν παλαιότερα ο Νόαμ Τσόμσκι. Όντας ακούραστος ακτιβιστής κατά του πολέμου στο Βιετνάμ και παθιασμένος υποστηρικτής των κινημάτων των Αφροαμερικανών για πολιτικά δικαιώματα στις ΗΠΑ, ο Ζιν βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της κοινωνικής αναταραχής στη χώρα του από την δεκαετία του 1950 ως τα τέλη εκείνης του 1970.

Η σημασία της ανυπακοής
Ευρύτερα γνωστός έγινε για το βιβλίο του «A People΄s History of the United States» [Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών], που πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα. Ο Ζιν ήταν αυτός που τοποθέτησε στη θέση των κεντρικών ηρώων της ιστορίας των ΗΠΑ όχι τους «ιδρυτές» της, αλλά τους πρώτους συνδικαλιστές, τις φεμινίστριες και μαχητές για διάφορους σκοπούς. Παλαιότερα είχε γράψει: «Το πρόβλημά μας δεν είναι η κοινωνική ανυπακοή. Το πρόβλημά μας είναι η κοινωνική υποταγή. Το πρόβλημά μας είναι ότι οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έμαθαν να πειθαρχούν στις προσταγές των ηγετών και ότι εκατομμύρια άνθρωποι έχουν σφαγιαστεί ακριβώς λόγω αυτής της τυφλής υπακοής. Το πρόβλημά μας είναι ότι ο λαός είναι υπάκουος την ώρα που οι φυλακές είναι γεμάτες με μικροκλέφτες κι ενώ οι μεγάλοι απατεώνες είναι αυτοί που διοικούν τη χώρα. Αυτό είναι το πρόβλημά μας». Στην αυτοβιογραφία του [You Can΄t Be Neutral on a Moving Train, Beacon Press, Βοστόνη 2002], σημείωνε ότι η αντικειμενικότητα ουδέποτε υπήρξε στόχος στα μαθήματα που παρέδιδε. «Ήθελα οι φοιτητές να φεύγουν από την τάξη όχι απλά καλύτερα πληροφορημένοι, αλλά προετοιμασμένοι να παρατήσουν την ασφάλεια της σιωπής, πιο έτοιμοι να μιλήσουν, να δράσουν ενάντια στην αδικία όπου την έβλεπαν. Αυτή, φυσικά, ήταν μια συνταγή για φασαρίες». 

  

Κωδικός άρθρου: 925899 

ΠΟΛΙΤΗΣ – 29/01/2010, Σελίδα: 8

Και τώρα λίγη ποίηση

Σεπτεμβρίου 14, 2009
Κατερινα Γώγου,μια ποιήτρια ασυμβίβαστη.Που έγραφε ανοικτά για ό’τι ένοιωθε για την κοινωνία, την κατάντια της και το που είμαστε και το που πάμε.

Για εκείνα που πίστευε.

Ποτέ δεν περιορίστηκε στα «καθώς πρέπει» της ελληνικής ποίησης.Και ποτέ δενπροσάρμοσε την τέχνη της για να συμβιβαστεί και να διεκδικήσει,όπως άλλοι πουλημένοι καλλιτέχνες,μια θέση στην «δόξα».

Καθαρά στρατευμένη,αποτελούσε και αποτελεί σύμβολο για όσους η κοινωνία ρίχνει με διάφορους τρόπους στο περιθώριο.

Τα πιο κάτω βίντεο με ποιήματα της τα βρήκα στο

Youtube.

 

 

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία

Αύγουστος 27, 2009
Στην Κύπρο υποτίθεται ότι έχουμε δημοκρατία.
 
Και όπως και σε κάθε δημοκρατική χώρα υποτίθεται ότι υπάρχει πολυφωνία.Έχουμε την «δεξιά» (ΔΗΣΥ),την «αριστερά»(ΑΚΕΛ),την «κεντροαριστερά»(ΕΔΕΚ), το «κέντρο»(ΔΗΚΟ) και διάφορες άλλες δυνάμεις.Και κάθε 5 χρόνια καλούμαστε να επιλέξουμε ποιοι υποψήφιοι ποιου συνδυασμού θα μας αντιπροσωπεύσουν και υποτίθεται θα προωθήσουν τα συμφέροντα μας ως πολίτες,ως λαός και ως έθνος.Και ο καθένας έχει τις ιδέες του και επιλέγει, πιστεύοντας ότι οι «δικοί του» υποψήφιοι θα λύσουν ως εκ θαύματος, σαν μοντέρνοι μάγοι,όλα μας τα προβλήματα, ενώ οι αντίπαλοι «θα μας καταστρέψουν».Μας φανατίζουν καλά καλά τα επιτελεία των κομμάτων πριν από κάθε εκ-«λογική» αναμέτρηση και τους ψηφίζουμε.
 

 Και μετά?

 
Μας γράφουν κανονικά!
 

 Κάθε κυβέρνηση ανεξαρτήτως «ιδεολογίας» δεν έχει να μας πει τίποτα άλλο παρά υπερβολικές επάρσεις και μεγαλοποιήσεις για τις τυχόν επιτυχίες που μπορεί να μην οφείλονται καν στην ίδια, και δικαιολογίες για τυχόν αποτυχίες.Όσο για τα σκάνδαλα που ακούγονται κατα καιρούς?»Παρεξηγήσεις», αποκρύψεις, κατηγορίες της «προηγούμενης κυβέρνησης» κοκ και όταν όλα τα άλλα αποτύχουν, το γνωστό «mea culpa», μια φράση ωραιοποιημένη όπως φαίνεται στα λατινικά, που δεν σημαίνει τίποτα άλλο παρά το γνωστό μας «sorry», το οποίο ξέρουμε τίνος το μισό αποτελεί.Και πάλι τα ίδια.Και βέβαια η «αντιπολίτευση» πάντα εκεί, σαν τον γύπα, να τρίβει τα χέρια της με κάθε καταστροφή που μας χτυπά, έτοιμη να το εκμεταλλευτεί πολιτικά, «ξεχνώντας» τα δικά της καμώματα.  

 

 Τους ψηφίζουμε για να αθετούν υποσχέσεις και να μας γράφουν κανονικά και να τσακώνονται μεταξύ τους.Και να τσακωνόμαστε κι εμείς μεταξύ μας και μάλιστα να φτάνουμε και στο σημείο εθνικού διχασμού(βλέπε 1974) για χάρη των στελεχών τους που, όπως οι πατεράδες τους,θέλουν να πάρουν το μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα της εξουσίας και τις κάτω από το τραπέζι μίζες από μεγαλοεταιρείες εκκλη-σία κοκ που αυτό το κομμάτι συνεπάγεται.Και πιστεύουμε ότι εκπροσωπούν την θέληση μας!Σαν να μην μπορούμε να αποφασίσουμε οι ίδιοι για το μέλλον μας!
 
Και μας στρατολογούν από μικρούς.
 

 

 

Ο πατέρας και η μάνα-θύματα και αυτοί της αδυσώπητης πλύσης εγκεφάλου που δεχόμαστε,το σχολείο,οι ποδοσφαιρικές ομάδες,οι νεολαίες των κομμάτων, οι «φοιτητικές» παρατάξεις, και τέλος, όταν ο «κομματικός πατριωτισμός» μας είναι εξασφαλισμένος και μάλιστα περισσότερο του εθνικού, το κόμμα.Ίσως, αν έχουμε αρκετό μέσο και γλείψουμε αρκετά οπίσθια, κάποτε από δούλοι να ανελιχθούμε και εμείς σε μικρούς εξουσιαστές, και αυτό προσδοκούμε γιατί αυτό μας έμαθαν να προσδοκούμε.Όποιος έχει εξουσία είναι μάγκας…
 
Όμως τι είναι τα κόμματα?Είναι ομάδες ανθρώπων που κάποιες λειτουργούν εσωτερικά αντιδημοκρατικά και δεν το κρύβουν(πχ ΑΚΕΛ) η λειτουργούν υποτίθεται δημοκρατικά αλλά στην πραγματικότητα το ίδιο ιεραρχικά και δικτατορικά(πχ ΔΗΣΥ).Δηλαδή σε αυτά υπάρχει δικτατορική εξουσία των «από πάνω» που αντικαθίστανται μόνο από απογόνους των ιδίων, συγγενείς τους, η τους καλύτερους στο γλείψιμο η/και στην κατεργαρία η/και στο να ικανοποιούν τρίτα συμφέροντα τα οποία συνεργάζονται με το κόμμα.Και έχουν βέβαια και τον εξωτερικό τους κύκλο, τα «απλά μέλη» που ουσιαστικά παίζουν τον ρόλο των κομπάρσων στο θέατρο του παραλόγου που στήνουν.
 

 ‘Εχουν ως στόχο την άνοδο και την διατήρηση τους στην εξουσία και, όπως δείχνουν τα εκατέρωθεν σκάνδαλα, αυτό και μόνο αυτό, και παίζουν ότι ενδιαφέρονται για τον πολίτη μόνο άγραν ψήφων.Και ξέρουν ότι στην μοντέρνη πραγματικότητα των ΜΜΕ,δεν είναι ανάγκη να λάβεις μέτρα και αποφάσεις υπέρ του λαού για να τον πάρεις με το μέρος σου, αλλά μόνο να τον ΠΕΙΣΕΙΣ οτι το κάνεις, και ποιος καλύτερος για να πείσει από τα ΜΜΕ , τα οποία ο κόσμος έμαθε να εμπιστεύεται όπως το ευαγγέλιο?Γιατί?Η δύναμη της συνήθειας.Άρα επιδιώκουν να έχουν τα ΜΜΕ με το μέρος τους ακόμη και αν αυτό σημαίνει να λάβουν αποφάσεις που δεν συμφέρουν στον λαό και να αθετήσουν τις υποσχέσεις τους.Εξάλλου ότι δεν το δείχνουν τα ΜΜΕ δεν το μαθαίνει η πλειοψηφία, άντε να το μάθουν κάποιοι «ακραίοι», που μπορούν εύκολα να βγάλουν «τρελούς».

 
Και ποιος ελέγχει τα ΜΜΕ?Το ΚΕΦΑΛΑΙΟ!
 

 Οι μεγαλοεπιχειρηματίες οι οποίοι έχουν τα δικά τους συμφέροντα τα οποία αντιτίθενται σε αυτά του πολίτη, τόσο ως εργαζόμενου όσο και ως καταναλωτή.Άρα φαίνεται ποιοι μας εξουσιάζουν στην πραγματικότητα.Όχι ο Χριστόφιας που ψήφισε η πλειοψηφία ούτε ο Παπαδόπουλος που ψήφισε η πλειοψηφία αλλά πάντα άνθρωποι όπως τους CEO των ΜΜΕ.Η γνωστή «τέταρτη εξουσία» βρίσκεται πίσω απί τις υπόλοιπες τρεις!Αλλά όλοι οι μεγαλοεπιχειρηματίες(μαζί και η εκκλη-σία) επηρεάζουν την πολιτική όχι μόνο οι άνθρωποι των ΜΜΕ.Όλοι δίνουν μίζες και όλοι παίρνουν, απλά μόνο σπάνια τους πιάνουν, όπως πχ με την Siemens στην Ελλάδα. 

 
Όποιον δηλαδή και να ψηφίσουμε πάντα μας κυβερνούν οι ίδιοι κεφαλαιοκράτες που είναι ενάντια στα συμφέροντα μας και, εννοείται, δεν τους έχουμε ψηφίσει.
 
Άρα ΤΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΧΟΥΜΕ?
 
Ο όρος κεφαλαιοκρατικοκομματική ολιγαρχία θα ταίριαζε μάλλον καλύτερα.
 

 

 

Αλλά το πρόβλημα δεν έγκειται μόνο στο κεφάλαιο.Αν όλοι οι άνθρωποι του κράτους ήταν άγιοι-μόνο τότε δεν θα υπήρχε κρατική διαφθορά- δεν θα μπορούσε το κεφάλαιο να τους διαφθείρει!Άρα ακόμη και χωρίς κεφάλαιο και όλα να ελέγχονται από ένα πανίσχυρο κόμμα-κράτος δεν λύεται το πρόβλημα, μάλλον οξύνεται, καθώς η συγκέντρωση βοηθά την διαφθορά, όπως είναι πιο εύκολο τα κόπρανα να βρωμίσουν όταν είναι συγκεντρωμένα μαζί.
 
Η λύση?
 

 Nα τους παρατήσουμε ΟΛΟΥΣ!

 Να αγωνιστούμε όλοι μαζί ενάντια σε ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ!

 
 
 Για περισσότερη άμεση δημοκρατία και απευθείας λήψη αποφάσεων από τους πολίτες παντού,από τους χώρους εργασίας μέχρι και το κράτος.
 
 

 

 

1)»Εκλογική απεργία»-όλοι αποχή/λευκό/άκυρο
 
2)Μπουκοτάζ όλων των μη άμεσα απαραίτητων για την ζωή μας προιόντων και υπηρεσιών του κεφαλαίου που προέρχονται από μεγαλοεταιρείες και υποστήριξη κατά τον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό των «μικρών» – έτσι οι μεγάλοι τελικά θα «υποκύψουν» και στην αγορά με πολλούς μικρούς τα πράγματα θα ειναι πολύ καλύτερα παρά με λίγους μεγάλους και ολιγοπώλια και μονοπώλια, και όταν δεν υπάρχουν δυνατοί η διαφθορά από αυτούς θα είναι πολύ πιο δύσκολη.
 
3)Κλείνουμε μόνιμα την τηλεόραση.Έτσι σπάμε την «4η εξουσία» και την αποδυναμώνουμε πλήρως και έτσι οι υπόλοιπες τρεις, αν θέλουν να έχουν την στήριξη του λαού, θα καταλάβουν πλέον ότι δεν τους βοηθούν πλέον τα ΜΜΕ να διαστρεβλώσουν την αλήθεια.Μπορούμε να ενημερωνόμαστε από διασταυρωμένες και όσο το δυνατό πιο ανεξάρτητες πηγές στο Διαδίκτυο, πάντα με τον νου μας.
 

 

 

4)Σύσταση συμβουλίων σε κάθε γειτονιά και δήμο στα οποία να συμμετέχουν όλοι οι δημότες και να σταματήσουμε να αναγνωρίζουμε τις «εκλελεγμένες» δημοτικές αρχές.
 
5)Να προσπαθήσουμε όσο το περισσότερο δυνατό να απεξαρτηθούμε από την αστυνομία ως διαμεσολαβητής και προστάτης και να μας ελέγχουν όσο λιγότερο γίνεται.
 
6)Οργάνωση των εργαζομένων σε μια μεγάλη ανεξάρτητη εργατική συντεχνία που να μην ελέγχεται από κανέναν εκτός των ιδίων των εργαζομένων και στην οποία να λαμβάνονται αποφάσεις από τους ιδίους χωρίς αντιπροσώπους.Και να είναι οι εργαζόμενοι πάντα έτοιμοι για δυναμικότατες αντιδράσεις και απεργίες που να συμπεριλαμβάνουν πάντοτε ΟΛΕΣ ΜΑΖΙ τις επιχειρήσεις ενός η και περισσότερων κλάδων της οικονομίας και ΟΛΟΥΣ τους εργαζόμενους που συμμετέχουν σε αυτές ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ.Ενημέρωση όλων των αλλοδαπών για τα εργασιακά τους δικαιώματα και ένταξη τους στην κοινή συντεχνία ώστε να μην αποτελούν,ανάμεσα σε άλλα,»απεργοσπάστες»για τους υπόλοιπους.Συνειδητοποίηση της τεράστιας δύναμης μιας γενικής απεργίας παγκύπρια – η Κύπρος μάλιστα είναι μικρή άρα το εγχείρημα αυτό στην Κύπρο είναι πολύ πιο εύκολο από ότι σε άλλες χώρες.
 

 

 

7)Δημιουργία επιχειρήσεων τύπου συνεταιρισμού στα πρότυπα παρόμοιων που δοκιμάστηκαν και πέτυχαν σε Ισραήλ(κιμπούτς) και Αργεντινή,στις οποίες όλοι οι εργαζόμενοι να συμμετέχουν στην λήψη αποφάσεων.Η επιτυχία αυτών των συνεταιρισμών θα ενθαρρύνει την δημιουργία ακόμη περισσότερων και την σταδιακή αλλαγή των μοντέλων διοίκησης των παραγωγικών μονάδων της οικονομίας.
 
8)Απεξάρτηση των φοιτητών από τις φοιτητικές παρατάξεις στα πανεπιστήμια.Μη αναγνώριση της ΦΕΠΑΝ και δημιουργία νέας φοιτητικής οργάνωσης η οποία να λειτουργεί με μόνο όργανο λήψης αποφάσεων την συνέλευση με συμμετοχή όλων των φοιτητών.
 
9)Να αδειάσουν τα γήπεδα.
 

 

 

10)Ο υπόκοσμος ελέγχει την αστυνομία και παίρνει χρήματα από πολλούς από εμάς.Μπουκοτάρισμα κάθε μεγάλου μπαρ, κλαμπ και κέντρου «διασκέδασης» που ελέγχεται από μεγάλους βαρώνους της νύχτας-εννοείται όχι όλων, τα μικρά μπαράκια καλά είναι.Να σταματήσουμε να ανεχόμαστε τους οίκους ανοχής.Αφού η αστυνομία όχι μόνο δεν τους πολεμά αλλά συνεργάζεται μαζί τους, εκδίωξη με διάφορους τρόπους των βαρώνων της νύκτας από κάθε γειτονιά από εμάς τους ίδιους.
 
11)Όσοι δεν συμφωνούν με την στρατιωτική θητεία να μην ντρέπονται να πάρουν αναστολή/απαλλαγή.
 
12)Καμιά ανοχή σε περιστατικά αυθαιρεσίας και βίας της εξουσίας-με το παραμικρό στους δρόμους.
 

 

 

Και άλλα πολλά.
 
Αυτά όμως είναι μόλις τα πρώτα βήματα.
 
Και ακόμη και αυτά φαίνονται πολύ απομακρυσμένα.
Επειδή δυστυχώς στην Κύπρο του σήμερα, παρόλο που υποτίθεται είμαστε ελεύθεροι, είμαστε τόσο σκλάβοι όσο ήμαστε επί Τούρκων,Άγγλων,Φράγκων,Περσών.

Και ο κόσμος κοιμάται τον ύπνο του δικαίου…