Posts Tagged ‘απεργοί’

Οι εργαζόμενοι στον Παναμά ξεσηκώνονται…

Ιουλίου 13, 2010

Σύντομα(αν δλδ ο λαός ξέρει τι του γίνεται…)και στην Ελλάδα

Νέες συγκρούσεις ανάμεσα σε εργάτες σε φυτείες μπανάνας στον δυτικό Παναμά και αστυνομικούς σημειώθηκαν το Σάββατο, στοιχίζοντας τη ζωή ενός ακόμη εργαζόμενου, καθώς οι ταραχές με αφορμή τον νέο νόμο για τις εργασιακές σχέσεις συνεχίστηκαν για τρίτη ημέρα στην κεντροαμερικανική χώρα.
Δύο αστυνομικοί τραυματίστηκαν από σφαίρες, ανακοίνωσε η κυβέρνηση, ενώ το μεγαλύτερο συνδικάτο της χώρας κάλεσε σε γενική απεργία αύριο, Τρίτη.
Το γραφείο του Προέδρου, Ρικάρδο Μαρτινέλι, επιβεβαίωσε ότι ένας άνθρωπος σκοτώθηκε όταν αστυνομικοί επιχείρησαν να «απομακρύνουν οδοφράγματα» στην περιοχή Τσανγκουινόλα.
Οι εργαζόμενοι, που μέχρι χθες απεργούσαν εδώ και έξι ημέρες, διαδηλώνουν ενάντια στο νέον νόμο που αποδυναμώνει τα συνδικάτα και δίνει στις επιχειρήσεις το δικαίωμα να απολύουν εργαζόμενους που απεργούν και να προσλαμβάνουν αντικαταστάτες τους.
Τουλάχιστον ένας άνθρωπος σκοτώθηκε την Πέμπτη, καθώς η αστυνομία έκανε εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων και έδωσε μάχες με απεργούς που είχαν αποκλείσει δρόμους. Ιατρικές πηγές ανέφεραν ότι τουλάχιστον 102 άνθρωποι εισήχθησαν σε νοσοκομεία μέχρι το απόγευμα της Παρασκευής. ‘Αλλες πηγές ανέφεραν ότι οι νεκροί της Πέμπτης ήταν δύο.
Ο Πρόεδρος Μαρτινέλι, συντηρητικός πολιτικός και επιχειρηματίας, ο οποίος ανέλαβε την εξουσία το 2009, πέρασε φορολογικές μεταρρυθμίσεις που βοήθησαν τη χρηματοδότηση του χρέους, αποσπώντας ευνοϊκά σχόλια από επενδυτές, παράγοντες των «αγορών» και αναλυτές, αλλά η προώθηση του νέου νόμου για τις εργασιακές σχέσεις τον έχει φέρει σε μετωπική σύγκρουση με τα συνδικάτα.
Το Σάββατο, τηλεοπτικά δίκτυα μετέδωσαν υλικό που απεικόνιζε αστυνομικούς με πλήρη εξάρτυση να χρησιμοποιούν δακρυγόνα και καραμπίνες για να διαλύσουν οδοφράγματα απεργών φτιαγμένα από δέντρα και μέταλλα.
Τρεις αστυνομικοί παραμένουν όμηροι των απεργών, καθώς ο ένας από τους τέσσερις που κρατούσαν απέδρασε, σύμφωνα με την προεδρία. 

 

Κωδικός άρθρου: 957442

ΠΟΛΙΤΗΣ – 12/07/2010, Σελίδα: 8

(αναδημοσίευση από «Πολίτη»)

Και φυσικά τα μαντρόσκυλα του συστήματος (μπάτσοι) δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο.

Θα πουν ξανά «συγνώμη»?

“Λυπάται” ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ!

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΣΚΑΤΑ ΠΑΝΤΟΥ

ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ,ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑΣ,ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΙΔΙΟ

Το τανγκό της οργής -ΕΞΑΝΤΑΣ

Ουκρανία:Ένα παράδειγμα αποτυχίας της “ελεύθερης” αγοράς-απ’τα πολλά

Ο αγώνας συνεχίζεται(ενώ οι εργοδότες βγαίνουν έξω απ’τα ρούχα τους,έχοντας τα χαμένα…)

Βίντεο σχετικά με τι περιμένει την Ελλάδα αν δεν αντισταθούμε ΤΩΡΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΥΣ

Advertisements

Όχι αργία.ΑΠΕΡΓΙΑ!

Απρίλιος 20, 2010

Πλησιάζει η 1η Μάη ακόμη μια χρονιά.

Οι περισσότεροι κύπριοι θα χαρούν που θα λείπουν (με άδεια…) από τις δουλειές τους για μια μέρα.

Και θα ακούσουν ξανά στην τιβί τήν ΣΕΚ και την ΠΕΟ,σε χωριστές συγκεντρώσεις,να αναμασάνε τα ίδια λόγια που λένε κάθε χρόνο.Τονίζοντας μεν (υποτίθεται) την μεγάλη σημασία της ημέρας,αλλά ρίχνοντας το και στα μικροκομματικά με την πρώτη ευκαιρία.

Μια μέρα σταθμός στην ιστορία του διεθνούς εργατικού κινήματος,που έχει μετατραπεί από όσους τους συμφέρει η αδράνεια των μαζών σε απολίθωμα,που σκοπεύουν σιγά σιγά να εξαφανίσουν από την μνήμη… 

Αλήθεια,πόσοι θυμούνται τι έγινε πραγματικά στο Σικάγο εκείνη τη μέρα,το 1886?

Ποιος θυμάται τους νεκρούς-καταδικασμένους σε θάνατο από το διεφθαρμένο σύστημα δικαιοσύνης των ΗΠΑ που προσπαθούσε σε άψογη συνεργασία με το κράτος,τις δυνάμεις καταστολής και το κεφάλαιο να συνθλίψει τους απεργούς και τα αιτήματα τους για οκτάωρο και γενικότερα πολιτισμένες συνθήκες εργασίας?

Τις δεκάδες χιλιάδες που αψηφώντας καταστολή,ακόμη και θανάσιμη εξουσιαστική βία,αγωνίστηκαν για ότι τους ανήκε δικαιωματικά?

Την απόλυτη κατασυκοφάντηση του κινήματος από τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης της εποχής,που χαρακτήρισαν ομόφωνα τους απεργούς «τρομοκράτες»(θυμίζει τίποτα)?

Έτσι,για να θυμόμαστε

http://en.wikipedia.org/wiki/Haymarket_Riot

(ακολουθεί αναδημοσίευση από άρθρο στο  blog «Gravity and the Wind»)

Σικάγο, Πρωτομαγιά του 1886

[Το (μακροσκελές) αυτό κείμενο βασίζεται σε λήμματα της Wikipedia, σε δική μου μετάφραση και ελεύθερη προσαρμογή.]
Την 1η Μαΐου του 1886, τα εργατικά συνδικάτα του Σικάγο οργάνωσαν απεργία με αίτημα τη μείωση των καθημερινών ωρών εργασίας από δέκα ή δώδεκα (ανάλογα με την περίπτωση) σε οκτώ. Δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο. Ας πάμε πρώτα λίγο πίσω στο χρόνο.

Το αίτημα για το οκτάωρο έχει τις ρίζες του στην Αγγλία – την πρώτη χώρα που γνώρισε τη βιομηχανική επανάσταση. Εκείνη την πρώτη περίοδο της ανάπτυξης της βιομηχανίας (18ος αιώνας), οι συνθήκες ήταν άθλιες. Η παιδική εργασία ήταν πολύ συχνό φαινόμενο (όπως τώρα στην Ασία), και οι καθημερινές ώρες εργασίας έφταναν μέχρι και τις 16, επί έξι μέρες την εβδομάδα.

Ο άνθρωπος που πρόβαλε οργανωμένα το αίτημα για οκτάωρο (που ως τότε ακουγόταν μόνο σποραδικά και μεμονωμένα) ήταν ο Ρόμπερτ Όουεν, ουαλός σοσιαλιστής (ουτοπιστής) που θεωρείται, μεταξύ άλλων, πατέρας του συνεταιριστικού κινήματος. Ο Όουεν πρόβαλε ήδη από το 1810 το αίτημα για δεκάωρη εργασία, και από το 1817 το αίτημα για οκτάωρο, με το σλόγκαν «οκτώ ώρες εργασία, οκτώ ώρες αναψυχή, οκτώ ώρες ανάπαυση». Το αίτημα, βέβαια, άργησε κάπως να τελεσφορήσει: Οι γυναίκες και τα παιδιά κέρδισαν το δεκάωρο στην Αγγλία μόλις το 1847, και οι γάλλοι εργάτες κατάφεραν να κερδίσουν το δωδεκάωρο μετά από επανάσταση το 1848.

Στην Αμερική, που μας ενδιαφέρει εδώ (λόγω Σικάγο), το αίτημα για μείωση των ωρών εργασίας ξεκίνησε μάλλον από τους ξυλουργούς της Φιλαδέλφεια, οι οποίοι κατέβηκαν σε απεργία το 1791 ζητώντας δεκάωρη εργασία. Το αίτημα αυτό γενικεύτηκε σιγά-σιγά. Το 1835, έγινε γενική απεργία στη Φιλαδέλφεια, με επικεφαλής τους ανθρακωρύχους. Το πανό τους έγραφε: «Από τις 6 ως τις 6, δέκα ώρες δουλειά και δυο για τα γεύματα». Από το 1836 άρχισαν να κυκλοφορούν εργατικά φυλλάδια με το αίτημα για οκτάωρο. Οι ξυλουργοί των πλοίων στη Βοστόνη, παρόλο που δεν είχαν συνδικάτο, πέτυχαν το οκτάωρο το 1842.

Το 1864, το οκτάωρο είχε γίνει κεντρικό αίτημα των συνδικάτων του Σικάγο. Το νομοθετικό σώμα του Ιλινόι πέρασε στις αρχές του 1867 ένα νόμο με τον οποίο θέσπιζε το οκτάωρο, αλλά είχε τόσα «παραθυράκια» που αποδείχτηκε τελικά αναποτελεσματικός. Την 1η Μαΐου του 1867 έγινε γενική απεργία στην πόλη, που κράτησε μια ολόκληρη εβδομάδα. Το 1868, το Κονγκρέσο ψήφισε το οκτάωρο για τους ομοσπονδιακούς υπαλλήλους, αλλά κι αυτός ο νόμος στην ουσία έμεινε στα χαρτιά.

Τη δεκαετία του 1870, το οκτάωρο έγινε κεντρικό αίτημα για όλους τους αναρχικούς και σοσιαλιστές συνδικαλιστές, και διαδόθηκε σε όλες τις ΗΠΑ με συγκεντρώσεις και πορείες. Το 1872, στη Νέα Υόρκη, εκατό χιλιάδες εργάτες έκαναν απεργία και το πέτυχαν. Το ίδιο και στον Καναδά.

Στο συνέδριο που έκανε το 1884 στο Σικάγο, η Ομοσπονδία Αναγνωρισμένων Επαγγελματικών και Εργατικών Συνδικάτων πήρε την απόφαση ότι «από την 1η Μαΐου του 1886 και στο εξής, η νόμιμη εργάσιμη ημέρα θα περιλαμβάνει οκτώ ώρες εργασίας».

Την 1η Μαΐου του 1886, λοιπόν, τα εργατικά συνδικάτα του Σικάγο ξεκίνησαν την απεργία τους. Μετά από δυο μέρες, οι απεργοί συγκεντρώθηκαν κοντά στο εργοστάσιο McCormick. Ξέσπασαν ταραχές, και η αστυνομία του Σικάγο επιτέθηκε στους απεργούς. Το αποτέλεσμα ήταν τουλάχιστον δυο άνθρωποι νεκροί, αρκετοί τραυματίες, και μια πόλη γεμάτη εξοργισμένους εργάτες. Οι αναρχικοί μοίρασαν φυλλάδια με τα οποία καλούσαν τους πάντες σε συγκέντρωση στην πλατεία Haymarket, που τότε αποτελούσε πολυσύχναστο εμπορικό κέντρο. Τα φυλλάδια έλεγαν ότι η αστυνομία είχε σκοτώσει τους απεργούς για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα, και παρότρυνε τους εργάτες να πάρουν εκδίκηση.

Η συγκέντρωση, πάντως, ξεκίνησε ειρηνικά, κάτω από ψιλόβροχο, το απόγευμα της 4ης Μαΐου. Ο επικεφαλής των αναρχικών, August Spies, μίλησε σε ένα πλήθος κάπου 6.000 ανθρώπων. Απ’ ό,τι φαίνεται, τους είπε πως δεν ήταν εκεί για να υποδαυλίσει κανενός είδους ταραχές. Στο μεταξύ, μια μεγάλη αστυνομική δύναμη ήταν εκεί κοντά και παρακολουθούσε τη συγκέντρωση. Το πλήθος ήταν τόσο ήρεμο που ο δήμαρχος της πόλης, που είχε περάσει από εκεί για να δει τι γινόταν, έφυγε ήσυχος για το σπίτι του. Λίγη ώρα μετά, ο επικεφαλής της αστυνομίας ζήτησε να διαλυθεί η συγκέντρωση, και οι αστυνομικοί άρχισαν να βαδίζουν παρατεταγμένοι προς το πλήθος. Κάποιος πέταξε μια βόμβα με αναμμένο φιτίλι, και η έκρηξη σκότωσε έναν αστυνομικό (και τραυμάτισε άλλους επτά, οι οποίοι αργότερα υπέκυψαν στα τραύματά τους). Η αστυνομία άνοιξε πυρ, σκοτώνοντας έντεκα ανθρώπους και τραυματίζοντας δεκάδες. Συνελήφθησαν πάνω από εκατό άτομα, και οκτώ από τους πιο επιφανείς αναρχοσυνδικαλιστές παραπέμφθηκαν σε δίκη.

Στη δίκη, η πολιτική αγωγή δεν παρουσίασε κανένα στοιχείο που να συνδέει τους κατηγορούμενους με τη βόμβα. Το μόνο επιχείρημα που είχε ήταν ότι αυτός που την πέταξε είχε, λέει, υποκινηθεί από τους διοργανωτές, κι έτσι ήταν κι εκείνοι εξίσου υπεύθυνοι. Οι ένορκοι δέχτηκαν την ενοχή και των οκτώ. Στους επτά επιβλήθηκε θανατική ποινή. Η απόφαση δημιούργησε ακόμη μεγαλύτερες εντάσεις και διαδηλώσεις. Ο κυβερνήτης της πολιτείας μετέτρεψε τις ποινές δύο κατηγορουμένων σε ισόβια, κι ένας από τους υπόλοιπους αυτοκτόνησε στο κελί του την παραμονή της εκτέλεσης.

Στις 11 Νοεμβρίου 1887, ο August Spies, ο Albert Parsons, ο Adolph Fischer και ο George Engel, όλοι αναρχικοί, απαγχονίστηκαν δημόσια. Αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι, καθώς περπατούσαν προς τα ικριώματα, τραγουδούσαν τη Μασσαλιώτιδα, που τότε ήταν ο ύμνος του διεθνούς επαναστατικού κινήματος. Οι συγγενείς τους, που είχαν πάει για να συμπαρασταθούν, συνελήφθησαν και υπέστησαν σωματικό έλεγχο. Τις τελευταίες στιγμές, λένε πως ο Spies φώναξε: «Θα έρθει κάποτε ο καιρός που η σιωπή μας θα είναι πιο δυνατή από τις φωνές μας που στραγγαλίζετε σήμερα». Οι καταδικασμένοι δεν πέθαναν αμέσως, αλλά ο θάνατός τους ήταν αργός και βασανιστικός, και οι θεατές έφυγαν εμφανώς ταραγμένοι.

Το τραγικό είναι ότι, στις 26 Ιουνίου 1893, ο κυβερνήτης του Ιλινόι έδωσε χάρη στους 3 που ήταν στη φυλακή, γιατί αποδείχτηκε πως, τελικά, ήταν και οι οκτώ αθώοι. Η δήλωσή του έλεγε πως οι απαγχονισμένοι ήταν «θύματα της υστερίας, ενός στημένου σώματος ενόρκων και ενός μεροληπτικού δικαστή». Περιττό να πούμε ότι η πολιτική του καριέρα τελείωσε εκείνη τη μέρα.

Οι αγώνες συνεχίστηκαν, με αποτέλεσμα το 1898 να κερδίσουν το οκτάωρο οι εργάτες των ορυχείων, και το 1900 οι οικοδόμοι. Ακολούθησαν κι άλλες ενώσεις, και τελικά το οκτάωρο θεσπίστηκε επίσημα στην Αμερική το 1938.

Στην Ελλάδα, η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση έγινε το 1892. Περισσότερα θα βρείτε στο σχετικό λήμμα της Βικιπαίδειας.

Εκείνη την απεργία του Σικάγο είναι που «γιορτάζουμε» την εργατική πρωτομαγιά, και τον άδικο θάνατο πέντε αναρχοσυνδικαλιστών μετά από μια δίκη-παρωδία. Και είναι καλό να θυμόμαστε, πού και πού, ότι πράγματα που σήμερα θεωρούμε δεδομένα δεν ήταν καθόλου δεδομένα στο (όχι και τόσο μακρινό) παρελθόν. Και δεν είναι δεδομένα ούτε σήμερα, και πολύ περισσότερο αύριο. Για μιλήστε για οκτάωρο στους περισσότερους ιδιωτικούς υπαλλήλους, και παρατηρήστε την αντίδρασή τους: προσέξτε ιδιαίτερα το πικρό χαμόγελο και το θλιμμένο βλέμμα. Γυρνάμε σιγά-σιγά προς τα πίσω, με άλλοθι την ανταγωνιστικότητα.

Το οκτάωρο φεύγει, το δεκάωρο έρχεται.

Καλό μεσαίωνα…

ΚΑΛΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ…

Τι άλλο να πεις όταν,χάριν της “ανταγωνιστικότητας”-διεθνές καπιτα-ληστικό σύστημα της “ελεύθερης”-για τους έχοντες και κατέχοντες-αγοράς-το οκτάωρο στον ιδιωτικό τομέα αποτελεί πλέον ξανά ΑΠΙΑΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ με ωράρια 10ωρα και 12ωρα,έξι μέρες την εβδομάδα?
————————————————————————————
Όταν η συλλογική μας αδράνεια δίδει την ευκαιρία σε υπηρέτες του κεφαλαίου-ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ-πολιτικάντηδες να σβήνουν με μελάνι στις αίθουσες συνεδριάσεων ότι γράφτηκε ΜΕ ΑΙΜΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ?
——————————————————————————————
Όταν η τιβί αποδεικνύεται πιο αποτελεσματική στην αποτροπή της αντίδρασης από τα όπλα-τα οποία βέβαια εξακολουθούν να είναι απλωμένα μπροστά,για παν ενδεχόμενο…
—————————————————————————————
και να φτάνουμε χάριν της “κρίσης” τους,η οποία έχει αναλυθεί εδώ πολλές φορές…
ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ!
——————————————————————————————
Πράγματι,μας παίρνουν πίσω ΟΛΟΤΑΧΩΣ!
ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥΣ ΠΕΤΥΧΑΙΝΕΙ!
—————————————————————————————
Τελικά το να έχουν την προπαγάνδα και την επιφανειακή “καλοπέραση” και την σταδιακή εξαθλίωση,και τα επιβαλλόμενα πρότυπα-σαν τον βάτραχο που χωρίς να το αντιλαμβάνεται σιγοβράζει στο καζάνι-μπροστά από τα όπλα τους μειώνει την ανάγκη χρήσης των δεύτερων?
—————————————————————————————
Βουλιάξαμε μήπως σε βόθρο με εικόνες που λέει ο Πανούσης?
Η μας βούλιαξαν?
Έτσι θα πνιγούμε,στην απάθεια και την υποταγή?
—————————————————————————————
—————————————————————————————
ΤΟ ΣΙΚΑΓΟ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ.
ΣΗΜΕΡΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΟΣΟ ΠΟΤΕ.
ΩΡΑ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ.
—————————————————————————————
Όχι,το πείραμα τους να ΜΗΝ πετύχει.
Να γράψουμε στα ΑΡΧΙΔΙΑ μας τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης.
Να αφήσουμε τους κομματάρχες να σκοτώνονται μόνοι τους.
Να σπάσουμε την τηλεόραση μας μια και καλή.
Να ξεχάσουμε όλα όσα μας έμαθαν-για τους δικούς τους λόγους-αυτοί που τους συμφέρει να είμαστε “μετριοπαθείς”-κόμματα,σχολείο,πολιτικοί,όλοι οι υποτακτικοί-όργανα του υπάρχοντος συστήματος,ασχέτως αν τολμούν να αποκαλούν τους πλουτοκράτες εαυτούς  τους “αριστερούς”.
—————————————————————————————
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ-ΑΝΥΠΑΚΟΗ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ.
Γενικές απεργίες για διεκδίκηση των κεκτημένων-οκτάωρο παντού,συντάξεις,μισθοί.
Καταλήψεις σχολείων-σχολών-παραγωγικών μονάδων παντού.
—————————————————————————————
Μέχρι να καμφθεί η νεοφιλελεύθερη αντεπίθεση και,γιατί όχι,να αλλάξει η κοινωνία.
—————————————————————————————
Ενάντια στα “μέτρα λιτότητας” των κυβερνήσεων ανά το παγκόσμιο.
Την κρίση να την πληρώσουν αυτοί που την δημιούργησαν-να μην μπορέσουν να την χρησιμοποιήσουν ως αφορμή για περαιτέρω αύξηση των κερδών τους σε βάρος όσων τους τα δημιουργούν -παίρνοντας σε αντάλλαγμα ψίχουλα…
—————————————————————————————
—————————————————————————————
Έρχονται κοινωνικές εκρήξεις.
Οι εξουσιαστές του συστήματος το ξέρουν.
Επειδή ο πεινασμένος και  ο κατασκοτωμένος μισθωτός σκλάβος δεν μπορεί να καλμάρεται από την τιβί και την “στρογγυλή θεά” επ’άπειρον.
—————————————————————————————
Ήδη κάποιοι που αντιστέκονται χαρακτηρίζονται “τρομοκράτες”
όπως ακριβώς οι τότε πρόδρομοι των σημερινών ΜΜΕξημέρωσης εβάφτιζαν τους απεργούς του Μάη.
—————————————————————————————
Η ιστορία επαναλαμβάνεται.
ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΜΑΣ
 

Ο αγώνας συνεχίζεται(ενώ οι εργοδότες βγαίνουν έξω απ’τα ρούχα τους,έχοντας τα χαμένα…)

Οκτώβριος 30, 2009
Χθες 28 Οκτωβρίου,ημέρα που η Ελλάδα είπε το ιστορικό όχι στον φασισμό,κάποιοι έλεγαν για 15η συνεχόμενη ημέρα το δικό τους «όχι» σε ενός άλλου είδους φασισμό.Τον φασισμό της εργοδοσίας που μπροστά στην απληστία και την επιθυμία για λίγο περισσότερο (υπερ)κέρδος καταπατά τα δικαιώματα των εργαζομένων,ακόμη και όταν αυτά είναι συνταγματικά κατοχυρωμένα.
 
 
 

Μιλώ για τους απεργούς στο cafe la mode,που διεκδικούν το 10% των εισπράξεων όπως προνοεί ο Νόμος περί Κέντρων Αναψυχής άρθρα 10-11 και δικαίωμα ένταξης τους σε συντεχνία που προβλέπεται από το σύνταγμα,αλλά η εργοδοσία δεν είναι διατεθειμένη καν να συζητήσει για την παραχώρηση τους.
 
Και μπροστά στον φόβο όχι μόνο να χαθεί μέρος των (υπερ)κερδών της αλλά και η επιτυχία της απεργίας να γίνει παράδειγμα προς μίμηση και για όλους τους καταπιεσμένους εργαζόμενους των συναδέλφων και συνεργατών τους καπιταλιστών προτιμά να χάνει 5000 ευρώ την ημέρα παρά να παραχωρήσει στους εργαζόμενους τα δικαιώματα τους.
 
 
 

Χθες έγινε παρέμβαση στην Μακαρίου μετά από την αναλγησία της εργοδοσίας για 15η συνεχόμενη ημέρα.

Βλέποντας την απεργία εν εξελίξει και ακούγοντας το τι γινόταν όλοι όσοι βρίσκονταν στο cafe απεχώρησαν σιγά σιγά με αποτέλεσμα το cafe των ψευτοκυριλέ ψευτονεόπλουτων νεοκυπραίων να αδειάσει,σπάζοντας τα νεύρα των εκπροσώπων της εργοδοσίας που έφεραν αστυνομία για να «ηρεμήσουν τα πνεύματα» αλλά και για να προκαλέσει,σε συνδυασμό με την προκλητική συμπεριφορά του επιτόπου εκπροσώπου-υψηλόβαθμου υπαλλήλου της εργοδοσίας αλλά και της ίδιας της διευθύντριας της αλυσίδας των cafe.
 
Αν είναι δυνατόν ο υψηλόβαθμος υπάλληλος να απειλά με μήνυση άτομο επειδή τράβηξε βίντεο της απεργίας-ενώ το άτομο βρισκόταν σε δημόσιο χώρο,στο πεζοδρόμιο έξω από το cafe- με πρόσχημα ότι τράβηξε κατά λάθος το πρόσωπο του-αν είναι έτσι γιατί δεν λέει κανείς τίποτα όταν η αστυνομία γεμίζει τις διασταυρώσεις κάμερες!
 
Αν είναι δυνατόν η διευθύντρια της εταιρείας-που θέλει να το παίζει «πολιτισμένη»- να ΔΕΚΑΤΙΑΖΕΙ τους απεργούς επειδή διεκδικούν τα αυτονόητα!!!
 
 
 

Αυτή είναι η γύμνια τους!
 
 
 

Σήμερα,οι εργοδότες,πήραν μικρό αριθμό υπαλλήλων έξω από το υπουργείο Εργασίας-παρουσία τους.
 

Τι σημαίνει αυτό?
 
 
 

Κατ’ αρχας όπως φαίνεται σε αυτό το βίντεο οι «αντι-απεργοί» δεν εκδηλώνονται καθόλου!Δεν φωνάζουν,οι περισσότεροι στέκονται αμήχανοι,άλλοι περπατούν μηχανικά,σαν να το θεωρούν αγγαρεία που «αντιδιαμαρτύρονται!ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ!Ήταν δηλαδή εκεί χωρίς να το θέλουν!
 
 
 

ΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ ΜΕΤΑ ΑΠΕΙΛΩΝ!
 
 
 

Η ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΜΗΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΝΑΓΚΑΣΤΕΙ ΝΑ ΛΑΒΕΙ ΜΕΤΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑΣ ΑΝ ΤΟ ΘΕΜΑ ΠΑΡΕΙ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΙΡΝΕΙ ΕΚΕΙ «ΑΝΤΙΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΤΕΣ» ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΞΕΙ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΟΤΙ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΑΝΤΙΤΙΘΕΝΤΑΙ ΣΤΟΥΣ-«ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣ» ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΟΠΟΤΕ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ.
 
 
 

Τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης (που επί 15 ημέρες δεν έκαναν τον κόπο να επισκεφτούν και να καλύψουν την απεργία για να μην στενοχωρήσουν τους καπιταλιστές διαφημιστές τους) τώρα ήταν εκεί…
 
 
 

Δυστυχώς όμως για τους εργοδότες μαζί με την «ανταπεργία» μοιραία επροβλήθη και η ίδια η απεργία!
 
There is no bad publicity?
 
 

Φαίνεται η εργοδοσία τα έχει χαμένα και προβαίνει σε σπασμωδικές κινήσεις άνευ τακτικής.
 
Φαίνεται είναι αμείλικτοι.
Η στάση των ΜΜΕ αναμενόμενη…
Κάθε δράση φέρνει και ανάλογη αντίδραση.
Η αδικία εις βάρος των εργαζομένων έφερε την απεργία.

Η απεργία έκανε τους κεφαλαιοκράτες να φτάσουν στα άκρα.

Τώρα πρέπει να βγει μια ΔΥΝΑΤΗ αντίδραση.

ΑΥΡΙΟ ΣΤΙΣ 6 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΓΙΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ!

ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ!

 

cafe la καταπίεση…

Οκτώβριος 28, 2009
Σήμερα συμπληρώνονται 14 μέρες από την έναρξη της απεργίας των υπαλλήλων του cafe la mode στα Marks and Spencer.Ένα μέρος «κυριλέ»όπου πολλοί από εμάς πάμε να πιούμε τον καφέ μας,να «χαλαρώσουμε»,χωρίς να σκεφτόμαστε τι περνάνε όσοι δουλεύουν εκεί.
 
Μισθοί πείνας 630 και 700 ευρώ χωρίς αργίες, 6ήμερο,ΧΩΡΙΣ ΤΟ(αναγνωρισμένο προ πολλού χάρη σε ΑΓΩΝΕΣ και ΑΙΜΑ εργαζομένων) ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ!
 
Για 14 μέρες εν απουσία αλληλεγγύης από όλους εμάς που βλέπουμε ο καθένας τα «δικά του» συνεχίζουν τον αγώνα τους.
 
 

 

Έναν αγώνα που ΟΛΑ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ (ακόμη και ο «αριστερός» Άστρα) δεν προβάλλουν από φόβο μην χάσουν τους διαφημιστές τους(δηλαδή τους κεφαλαιοκράτες που ελέγχουν το Marks and Spencer αλλά και όλες τις άλλες μεγαλοεταιρείες οι οποίοι φοβούνται να μην γίνουν απεργίες όπως αυτές παράδειγμα προς μίμηση).
 
 Πριν από ένα χρόνο κάτι παρόμοιο είχε γίνει στα Τζάμπο.Τότε τα περισσότερα κανάλια δεν είχαν προβάλει την κινητοποίηση για τους ίδιους λόγους.Ακόμη και οι λίγοι που «τόλμησαν» (πχ Άστρα)περισσότερο λόγω «λαβρακιού» παρά ενδιαφέροντος για τους απεργούς υποχώρησαν όταν έπεσαν απειλές από τους διαφημιστές για «πάγωμα» της αποστολής διαφημίσεων.
 
Έτσι δουλεύει η «συνεργασία»-έλεγχος ΜΜΕ από μεγάλο κεφάλαιο.
 
 Όλοι οι καπιταλιστές μαζί -ΚΕΒΕ,ΟΕΒ κοκ-ενωμένοι κατάφεραν μέσω της απειλής για μη διαφημίσεις να ελέγξουν ξανά τα ΜΜΕ σε μια προσπάθεια να το κουκουλώσουν.
 
 ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ!
 
 ΑΥΤΟΣ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΔΟΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ!
 
 ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ!
 
Πρέπει να πετύχει προς ώφελος όλων των εργαζομένων αφού αύριο ο κάθε ένας μπορεί να βρεθεί στην θέση των ανθρώπων αυτών που δουλεύουν για ένα ξεροκόμματο ψωμί με μισθούς πείνας.
Όλοι μας πρέπει να συμπαρασταθούμε στον αγώνα αυτών των ανθρώπων γιατί αύριο όλοι μας θα βρεθούμε στην δική τους θέση.
 
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ
 
ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΘΕΙΤΕ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
 
ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΗΘΙΚΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ!