Posts Tagged ‘αντεπίθεση’

Τυνισία-παράδειγμα ΑΓΩΝΑ,ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ,ΝΙΚΗΣ!

Ιανουαρίου 19, 2011

Τυνισία,μια ακόμη υποτιθέμενη «Δημοκρατία»,υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ ούτως ώστε να μπορούν να έχουν συμμάχους στην περιοχή,κοντά στα πετρέλαια.

http://en.wikipedia.org/wiki/Tunisia_%E2%80%93_United_States_relations

καθώς και τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ γαλλική κυβέρνηση

http://latimesblogs.latimes.com/babylonbeyond/2011/01/tunisia-france-iran-neda-uprisings-protests-police-support-crackdown.html

του αρχιφασίστα ρατσιστή φταίω-την-κρίση-του-κεφαλαίου-στους-ρομά Σαρκοζύ

Ελευθερία(?),Ισότητα(?),Αδελφότητα(?)

Με την έλλειψη ελευθεριών που χαρακτηρίζει οποιαδήποτε περιοχή στην οποία μπλέκεται η αμερικανική εξωτερική πολιτική(δες Ιράκ,Αφγανιστάν,Ελλάδα-χούντα κοκ).

Με έναν (ισόβιο τα τελευταία 23 χρόνια) «πρόεδρο»-δικτάτορα(Μπεν Αλί) ο οποίος ήταν ο φόβος και ο τρόμος του καταπιεσμένου λαού,ο οποίος υπέφερε από ανεργία και οικονομική ένδεια ενώ η κλίκα του δικτάτορα απελάμβανε την χλιδή.

Με τις απαραίτητες «ελεύθερες εκλογές»

On October 25, 2009, national elections to elect the president and parliament were held in Tunisia in what was described by a Human Rights Watch report as «an atmosphere of repression».[56] Ben Ali faced three candidates, two of whom said they actually supported the incumbent[citation needed]. No independent observer was allowed to monitor the vote.[citation needed] Zinedine Ben Ali, won a landslide victory, with 89.62%. His opponent, Mohamed Bouchiha, received 5.01%. The candidate who was most critical of the regime, Ahmed Ibrahim, of the Ettajdid party, received only 1.57% after a campaign in which he was not allowed to put posters up or hold any kind of meeting.[57] The president’s party, the CDR, also got the majority of votes for the parliamentary election, 84.59%. The Movement of Socialist Democrats party received 4.63%

(wikipedia)

ούτως ώστε ο δικτάτορας να έχει και την απαιτούμενη «νομιμοποίηση».

Όμως ο λαός ήξερε από πρώτο χέρι την αλήθεια,μια αλήθεια που o Μοχάμεντ Μπουαζίζι αντιμετώπισε από πρώτο χέρι,όταν αφού μετά από μακροχρόνια ανεργία μετά τις σπουδές του,σε μια προσπάθεια να επιβιώσει πουλώντας φρούτα στους δρόμους δέκτηκε την καταστολή από τις δυνάμεις της «τάξης» επειδή «δεν είχε άδεια»-δηλ δεν μπορούσε να δωροδοκήσει για να πάρει άδεια.Στην απόγνωση του,αποφάσισε να θέσει τέρμα στην ζωή του αυτοπυρπολούμενος.

Εν τω μεταξύ,η οργάνωση wikileaks

http://213.251.145.96/

γνωστή για τις αποκαλύψεις σχετικά με τα άπλυτα των διεφθαρμένων κυβερνήσεων,οικονομικών παραγόντων και γενικότερα των ελίτ ανά το παγκόσμιο,αλλά και την άγρια καταστολή που δέκτηκε και δέχεται

Η αλήθεια ΑΚΟΜΗ δεν φιμώνεται

εδημοσίευσε το ακόλουθο απόρρητο τηλεγράφημα,ενδεικτικό της κατάστασης

¶1. (S) According to Transparency International’s annual survey and Embassy contacts’ observations, corruption in Tunisia is getting worse. Whether it’s cash, services, land, property, or yes, even your yacht, President Ben Ali’s family is rumored to covet it and reportedly gets what it wants. Beyond the stories of the First Family’s shady dealings, Tunisians report encountering low-level corruption as well in interactions with the police, customs, and a variety of government ministries. The economic impact is clear, with Tunisian investors — fearing the long-arm of «the Family» — forgoing new investments, keeping domestic investment rates low and unemployment high (Refs G, H). These persistent rumors of corruption, coupled with rising inflation and continued unemployment, have helped to fuel frustration with the GOT and have contributed to recent protests in southwestern Tunisia (Ref A). With those at the top believed to be the worst offenders, and likely to remain in power, there are no checks in the system. End Summary.

The Sky’s the Limit

¶2. (C) According to Transparency International’s 2007 index, the perception is that corruption in Tunisia is getting worse. Tunisia’s ranking on the index dropped from 43 in 2005 to 61 in 2007 (out of 179 countries) with a score of 4.2 (with 1 the most corrupt and 10 the least corrupt). Although corruption is hard to verify and even more difficult to quantify, our contacts all agree that the situation is headed in the wrong direction. When asked whether he thought corruption was better, worse, or the same, XXXXXXXXXXXX exclaimed in exasperation, «Of course it’s getting worse!»He stated that corruption could not but increase as the culprits looked for more and more opportunities. Joking about Tunisia’srising inflation, he said that even the cost of bribes was up. «A traffic stop used to cost you 20 dinars and now it’s up to 40 or 50!»

All in the Family

¶3. (S) President Ben Ali’s extended family is often cited as the nexus of Tunisian corruption. Often referred to as a quasi-mafia, an oblique mention of «the Family» is enough to indicate which family you mean. Seemingly half of the Tunisian business community can claim a Ben Ali connection through marriage, and many of these relations are reported to have made the most of their lineage. Ben Ali’s wife, Leila Ben Ali, and her extended family — the Trabelsis — provoke the greatest ire from Tunisians. Along with the numerous allegations of Trabelsi corruption are often barbs about their lack of education, low social status, and conspicuous consumption. While some of the complaints about the Trabelsi clan seem to emanate from a disdain for their nouveau riche inclinations, Tunisians also argue that the Trabelsis strong arm tactics and flagrant abuse of the system make them easy to hate. Leila’s brother Belhassen Trabelsi is the most notorious family member and is rumored to have been involved in a wide-range of corrupt schemes from the recent Banque de Tunisie board shakeup (Ref B) to property expropriation and extortion of bribes. Leaving the question of their progenitor aside, Belhassen Trabelsi’s holdings are extensive and include an airline, several hotels, one of Tunisia’s two private radio stations, car assembly plants, Ford distribution, a real estate development company, and the list goes on. (See Ref K for a more extensive list of his holdings.) Yet, Belhassen is only one of Leila’s ten known siblings, each with their own children. Among this large extended family, Leila’s brother Moncef and nephew Imed are also particularly important economic actors.

¶4. (S/NF) The President is often given a pass, with many Tunisians arguing that he is being used by the Trabelsi clan and is unaware of their shady dealings. XXXXXXXXXXXX a strong supporter of the government and member of XXXXXXXXXXXX, told the Ambassador that the problem is not Ben Ali, but «the Family» going too far and breaking the rules. Nevertheless, it is hard to believe Ben Ali is not aware, at least generally, of the growing corruption problem. This might also reflect the seeming geographical divisions between the Ben Ali and Trabelsi fiefdoms, with the Ben Ali clan reportedly focused on the central coastal regional and the Trabelsi clan operating out of the greater Tunis area and therefore, generating the bulk of the gossip. The Ben Ali side of the Family and his children and in-laws from his first marriage are also implicated in a number of stories. Ben Ali has seven siblings, of which his late brother Moncef was a known drug trafficker, sentenced in absentia to 10 years prison in the French courts. Ben Ali has three children with his first wife Naima Kefi: Ghaouna, Dorsaf and Cyrine. They are married respectively to Slim Zarrouk, Slim Chiboub, and Marouane Mabrouk — all significant economic powers.

This Land is Your Land, This Land is My Land

¶5. (S/NF) With real estate development booming and land prices on the rise, owning property or land in the right location can either be a windfall or a one-way ticket to expropriation. In summer 2007, Leila Ben Ali received a desirable tract of land in Carthage for free from the GOT in order to build the for-profit Carthage International School (Ref F). In addition to the land, the school received a 1.8 million dinar (US $1.5 million) gift from the GOT, and within a matter of weeks the GOT had built new roads and stoplights to facilitate school access. It has been reported that Ms. Ben Ali has sold the Carthage International School to Belgian investors, but the Belgian Embassy has as yet been unable to confirm or discount the rumor. XXXXXXXXXXXX asserted that the school was indeed sold for a huge, but undisclosed sum.He noted any such sale would be pure profit since Ms. Ben Ali’s received land, infrastructure, and a hefty bonus at no cost.

¶6. (S/NF) Construction on an enormous and garish mansion has been underway next to the Ambassador’s residence for the past year. Multiple sources have told us that the home is that of Sakhr Materi, President Ben Ali’s son-in-law and owner of Zitouna Radio. This prime real estate was reportedly expropriated from its owner by the GOT for use by the water authority, then later granted to Materi for private use. A cafe owner recounted a similar tale to an Embassy employee, reporting that Belhassen Trabelsi forced him to trade in a cafe he previously owned in a prime location for his current cafe. The cafe owner stated Trabelsi told him he could do whatever he wanted there; if 50 dinar bribes to the police were not effective, Trabelsi said the owner had only to call him and he would «take care of it.»Yacht Wanted

¶6. (S/NF) In 2006, Imed and Moaz Trabelsi, Ben Ali’s nephews, are reported to have stolen the yacht of a well-connected French businessman, Bruno Roger, Chairman of Lazard Paris. The theft, widely reported in the French press, came to light when the yacht, freshly painted to cover distinguishing characteristics, appeared in the Sidi Bou Said harbor. Roger’s prominence in the French establishment created a potential irritant in bilateral relations and according to reports, the yacht was swiftly returned. The stolen yacht affair resurfaced in early 2008 due to an Interpol warrant for the two Trabelsis. In May, the brothers were brought before Tunisian courts, in a likely effort to satisfy international justice. The outcome of their case has not been reported.

Show Me Your Money

¶7. (S) Tunisia’s financial sector remains plagued by serious allegations of corruption and financial mismanagement. Tunisian business people joke that the most important relationship you can have is with your banker, reflecting the importance of personal connections rather than a solid business plan in securing financing. The legacy of relationship-based banking is a sector-wide rate of non-performing loans that is 19 percent, which remains high but is lower than a high of 25 percent in 2001 (Ref I). Embassy contacts are quick to point out that many of these loans are held by wealthy Tunisian business people who use their close ties to the regime to avoid repayment (Ref E). Lax oversight makes the banking sector an excellent target of opportunity, with multiple stories of «First Family» schemes. The recent reshuffle at Banque de Tunisie (Ref B), with the Foreign Minister’s wife assuming the presidency and Belhassen Trabelsi named to the board, is the latest example. According to a representative from Credit Agricole, Marouane Mabrouk, another of Ben Ali’s sons-in-law, purchased a 17 percent share of the former Banque du Sud (now Attijari Bank) shares immediately prior to the bank’s privatization. This 17 percent share was critical to acquiring controlling interest in the bank since the privatization represented only a 35 percent share in the bank. The Credit Agricole rep stated that Mabrouk shopped his shares to foreign banks with a significant premium, with the tender winner, Spanish-Moroccan Santander-Attijariwafa ultimately paying an off the books premium to Mabrouk. XXXXXXXXXXXX recounted that when he was still at his bank he used to receive phone calls from panicked clients who stated that Belhassen Trabelsi had asked them for money. He did not indicate whether he advised them to pay.

The Trickle Down Effect

¶8. (S) While the stories of high-level, Family corruption are among the most flagrant and oft-repeated, Tunisians report encountering low-level corruption more frequently in their daily lives. Speeding tickets can be ignored, passports can be expedited, and customs can be bypassed — all for the right price. Donations to the GOT’s 26-26 Fund for development or to the Bessma Society for the Handicapped — Leila Ben Ali’s favored charity — are also believed to grease the wheels. Hayet Louani (protect), a well-connected member of Parliament, faced increased pressure from the GOT after refusing several «requests» to donate money to Trabelsi’s soccer team. XXXXXXXXXXXX reported that customs inspectors demanded 10,000 dinars to get his goods through customs; he did not reveal whether or not he acquiesced to the demand.

¶9. (S) Nepotism is also believed to play a significant role in awarding scholarships and offering jobs. Knowing the right people at the Ministry of Higher Education can determine admission to the best schools or can mean a scholarship for study abroad. An Embassy FSN stated that the Director of International Cooperation, a long-time contact, offered to give his son a scholarship to Morocco on the basis of their acquaintance. If you do not know someone, money can also do the trick. There are many stories of Tunisians paying clerks at the Ministry of Higher Education to get their children into better schools than were merited by their test scores. Government jobs — a prize in Tunisia — are also believed to be doled out on the basis of connections. Leila Ben Ali’s late mother, Hajja Nana, is also reported to have acted as a broker for both school admissions and government job placement, providing her facilitation services for a commission. Among the complaints from the protestors in the mining area of Gafsa were allegations that jobs in the Gafsa Phosphate Company were given on the basis of connections and bribery.

Mob Rule?

¶10. (S/NF) The numerous stories of familial corruption are certainly galling to many Tunisians, but beyond the rumors of money-grabbing is a frustration that the well-connected can live outside the law. One Tunisian lamented that Tunisia was no longer a police state, it had become a state run by the mafia. «Even the police report to the Family!» he exclaimed. With those at the top believed to be the worst offenders, and likely to remain in power, there are no checks in the system. The daughter of a former governor recounted that Belhassen Trabelsi flew into her father’s office in a rage — even throwing an elderly office clerk to the ground — after being asked to abide by laws requiring insurance coverage for his amusement park.

Her father wrote a letter to President Ben Ali defending his decision and denouncing Trabelsi’s tactics. The letter was never answered, and he was removed from his post shortly thereafter. The GOT’s strong censorship of the press ensures that stories of familial corruption are not published. The Family’s corruption remains a red line that the press cross at their own peril. Although the February imprisonment of comedian Hedi Oula Baballah was ostensibly drug-related, human rights groups speculate his arrest was punishment for a 30 minute stand-up routine spoofing the President and his in-laws (Tunis D). International NGOs have made the case that the harsh prison conditions faced by journalist Slim Boukdhir, who was arrested for failing to present his ID card and insulting a police officer, are directly related to his articles criticizing government corruption. Corruption remains a topic relegated to hushed voices with quick glances over the shoulder.The Elephant in the Room

¶11. (S) Several Tunisian economists argue that it does not matter whether corruption is actually increasing because «perception is reality.» The perception of increasing corruption and the persistent rumors of shady backroom dealings has a negative impact on the economy regardless of the veracity. Contacts tell us they afraid to invest for fear that the family will suddenly want a cut. «What’s the point?» Alaya Bettaieb asked, «The best case scenario is that my investment succeeds and someone important tries to take a cut.» Persistently low domestic investment rates bear this out (Ref H). Foreign bank accounts, while illegal, are reportedly commonplace. A recent Ministry of Finance amnesty to encourage Tunisians to repatriate their funds has been an abject failure. Bettaeib stated that he plans to incorporate his new business in Mauritania or Malta, citing fear of unwanted interference. Many economists and business people note that strong investment in real estate and land reflects the lack of confidence in the economy and an effort to keep their money safe (Ref C).

¶12. (S) Thus far, foreign investors have been undeterred, and according to Tunisian business contacts, largely unaffected. Foreign investment continues to flow in at a healthy rate, even excluding the privatizations and huge Gulf projects which have yet to get underway. Foreign investors more rarely report encountering the type of extortion faced by Tunisians, perhaps reflecting that foreign investors have recourse to their own embassies and governments. British Gas representatives told the Ambassador they had not encountered any impropriety. XXXXXXXXXXXX stated that several years ago Belhassen Trabelsi attempted to strong arm a German company producing in the offshore sector, but that after the German Embassy intervened Trabelsi was explicitly cautioned to avoid offshore companies. Despite pronouncements about increasing domestic investment, the GOT focuses heavily on increasing FDI flows to the country, particularly in the offshore sector. Nevertheless, there are still several examples of foreign companies or investors being pressured into joining with the «right» partner. The prime example remains McDonald’s failed entry into Tunisia. When McDonald’s chose to limit Tunisia to one franchisee not of the GOT’s choosing, the whole deal was scuttled by the GOT’s refusal to grant the necessary authorization and McDonald’s unwillingness to play the game by granting a license to a franchisee with Family connections.

Comment

¶13. (S) Although the petty corruption rankles, it is the excesses of President Ben Ali’s family that inspire outrage among Tunisians. With Tunisians facing rising inflation and high unemployment, the conspicuous displays of wealth and persistent rumors of corruption have added fuel to the fire. The recent protests in the mining region of Gafsa provide a potent reminder of the discontent that remains largely beneath the surface. This government has based its legitimacy on its ability to deliver economic growth, but a growing number of Tunisians believe those as the top are keeping the benefits for themselves.

¶14. (S) Corruption is a problem that is at once both political and economic. The lack of transparency and accountability that characterize Tunisia’s political system similarly plague the economy, damaging the investment climate and fueling a culture of corruption. For all the talk of a Tunisian economic miracle and all the positive statistics, the fact that Tunisia’s own investors are steering clear speaks volumes. Corruption is the elephant in the room; it is the problem everyone knows about, but no one can publicly acknowledge. End Comment.

Η αυτοπυρπόληση,μαζί με τις πιο πάνω αποκαλύψεις, ήταν η αφορμή για τον λαό της Τυνισίας,που ξέσπασε,με απεργίες,δυναμικές κινητοποιήσεις,και συμπλοκές με τις δυνάμεις καταστολής,με περισσότερους των 100 νεκρούς.

Το καθεστώς,αφού η κήρυξη καθεστώτος «εκτάκτου ανάγκης»(=στρατιωτικός νόμος)και οι δεκάδες νεκρών δεν μπόρεσαν να σταματήσουν την οργή του κόσμου,αποφάσισε να εγκαταλείψει την εξουσία.

Τότε,όλως «εξ απροόπτου»,οι ΗΠΑ και η Γαλλία,που μέχρι τότε αποτελούσαν τους καλύτερους συμμάχους του καθεστώτος,μπροστά στην αναμενόμενη αντίδραση της κοινής γνώμης ανά το παγκόσμιο-και έχοντας εις γνώσιν τους την οργή των ευρωπαίων σχετικά με την νεοφιλελεύθερη με αφορμή την κρίση αντεπίθεση κατά των λαικών κατακτήσεων

Τα χειρότερα έρχονται…οι μισθωτοί σκλάβοι (όλοι μας) το μυρίζονται?

έσπευσαν να «καταδικάσουν» το καθεστώς,μη δίδοντας ασυλία στον Μπεν Αλί-ξέροντας ότι υπήρχε η σύμμαχος τους ισλαμοφασιστική Σαουδική Αραβία για αυτό

http://en.news.maktoob.com/20090000547904/Saudi_Arabia_takes_in_Ben_Ali_and_family/Article.htm

Αν το κίνημα δεν σταθεί ικανό να οδηγήσει στην μη ανατρέψιμη ανατροπή αυτού καθαυτού του πολιτικού συστήματος και όχι απλά ενός συγκεκριμένου δικτάτορα  θα έρθει μάλλον νέος «πρόεδρος»-δες Κιργιστάν.

http://en.wikipedia.org/wiki/2010_Kyrgyzstani_uprising

(να δούμε τότε μετά από πόσες μέρες  θα κανονίσουν,και αυτοί διεφθαρμένοι από την εξουσία,συμφωνίες με τους άρχοντες σε Τυνησία και Δύση)…

επειδή,εκτός από τις θυσίες και το θάρρος του λαού,χρειάζεται πολιτική-ταξική-κοινωνική συνείδησηγια να καταστεί δυνατή η υιοθέτηση πολιτικών προτάσεων ανατροπής του υπάρχοντος άδικου συστήματος(καπιταλισμός,»αντιπροσωπευτική δημοκρατία» των 5ετών αυτοκρατόρων,τα οποία δίδουν χώρο για καλλιέργεια δικτατόρων) στην ολότητα του και την αντικατάσταση του με καθεστώς άμεσης δημοκρατίας με εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής και του κεφαλαίου.

Οι λαικές επιτροπές που δημιουργήθηκαν-όπως και στην Ελλάδα μετά τα Δεκεμβριανά του 2008

Τέτοιες μέρες

δίδουν μια κάποια ελπίδα αν όχι για ανατροπή σε βάθος,τουλάχιστο για καλλιέργεια πνεύματος,συνείδησης,νοοτροπίας,οργάνωσης και δομών κοινωνικής αυτοοργάνωσης/πάλης στην χώρα.

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1249040

Τώρα οι λαοί σε γειτονικές χώρες (με καθεστώτα δικτατορίας μαριονέτες των ΗΠΑ) παραδειγματίζονται.

Η Αλγερία ήδη ταλανίζεται από «ταραχές».

http://www.guardian.co.uk/world/2011/jan/07/algeria-riots-food-prices

και το καθεστώς της Αιγύπτου αναμένει την σειρά του

http://www.guardian.co.uk/world/2011/jan/18/mohamed-elbaradei-tunisia-egypt

(οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές φυσικά τρέμουν,αφού ανατροπή φιλικών προς αυτούς καθεστώτων σε Τυνισία,Αλγερία,Αίγυπτο,με δεδομένη την εχθρική προς αυτούς στάση της Συρίας και την αμφίβολη θέση της Τουρκίας μετά την χειροτέρεψη των διπλωματικών της σχέσεων με το Ισραήλ-ειδικά μετά την κρίση με τον Στόλο της Ελευθερίας,και την συνεχή υποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων στο μέτωπο του Αφγανιστάν και ένα «μη συνεργάσιμο» Πακιστάν θα θέσει σε κίνδυνο τα συμφέροντα του ιμπεριαλιστικού τους συμμάχου-ορμητηρίου για τα πετρέλαια στην περιοχή,του Ισραήλ,και την στρατηγική τους για το Ιράκ.Επίσης όμως οι λαοί της Ευρώπης έχουν ακόμη ένα παράδειγμα αντίστασης κατά της καταπίεσης,χρήσιμο για παραδειγματισμό σχετικά με την νεοφιλελεύθερη αντεπίθεση των μεγαλοτραπεζιτών του ΔΝΤ και την «κρίση»)

Ο χειμώνας στην Μ Ανατολή προβλέπεται θερμός,όπως το μεσημέρι στην έρημο

Το ίδιο και στην Ελλάδα και την Ευρώπη

Ο λαός της Ελλάδας συνεχίζει την αντίσταση-Καμία κάμψη μέχρι την ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Στην Κύπρο ακόμη τίποτα.

ΠΟΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ???

ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΣΑΚΩΝΟΜΑΣΤΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟ ΕΧΘΡΟ???

Advertisements

Όχι αργία.ΑΠΕΡΓΙΑ!

Απρίλιος 20, 2010

Πλησιάζει η 1η Μάη ακόμη μια χρονιά.

Οι περισσότεροι κύπριοι θα χαρούν που θα λείπουν (με άδεια…) από τις δουλειές τους για μια μέρα.

Και θα ακούσουν ξανά στην τιβί τήν ΣΕΚ και την ΠΕΟ,σε χωριστές συγκεντρώσεις,να αναμασάνε τα ίδια λόγια που λένε κάθε χρόνο.Τονίζοντας μεν (υποτίθεται) την μεγάλη σημασία της ημέρας,αλλά ρίχνοντας το και στα μικροκομματικά με την πρώτη ευκαιρία.

Μια μέρα σταθμός στην ιστορία του διεθνούς εργατικού κινήματος,που έχει μετατραπεί από όσους τους συμφέρει η αδράνεια των μαζών σε απολίθωμα,που σκοπεύουν σιγά σιγά να εξαφανίσουν από την μνήμη… 

Αλήθεια,πόσοι θυμούνται τι έγινε πραγματικά στο Σικάγο εκείνη τη μέρα,το 1886?

Ποιος θυμάται τους νεκρούς-καταδικασμένους σε θάνατο από το διεφθαρμένο σύστημα δικαιοσύνης των ΗΠΑ που προσπαθούσε σε άψογη συνεργασία με το κράτος,τις δυνάμεις καταστολής και το κεφάλαιο να συνθλίψει τους απεργούς και τα αιτήματα τους για οκτάωρο και γενικότερα πολιτισμένες συνθήκες εργασίας?

Τις δεκάδες χιλιάδες που αψηφώντας καταστολή,ακόμη και θανάσιμη εξουσιαστική βία,αγωνίστηκαν για ότι τους ανήκε δικαιωματικά?

Την απόλυτη κατασυκοφάντηση του κινήματος από τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης της εποχής,που χαρακτήρισαν ομόφωνα τους απεργούς «τρομοκράτες»(θυμίζει τίποτα)?

Έτσι,για να θυμόμαστε

http://en.wikipedia.org/wiki/Haymarket_Riot

(ακολουθεί αναδημοσίευση από άρθρο στο  blog «Gravity and the Wind»)

Σικάγο, Πρωτομαγιά του 1886

[Το (μακροσκελές) αυτό κείμενο βασίζεται σε λήμματα της Wikipedia, σε δική μου μετάφραση και ελεύθερη προσαρμογή.]
Την 1η Μαΐου του 1886, τα εργατικά συνδικάτα του Σικάγο οργάνωσαν απεργία με αίτημα τη μείωση των καθημερινών ωρών εργασίας από δέκα ή δώδεκα (ανάλογα με την περίπτωση) σε οκτώ. Δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο. Ας πάμε πρώτα λίγο πίσω στο χρόνο.

Το αίτημα για το οκτάωρο έχει τις ρίζες του στην Αγγλία – την πρώτη χώρα που γνώρισε τη βιομηχανική επανάσταση. Εκείνη την πρώτη περίοδο της ανάπτυξης της βιομηχανίας (18ος αιώνας), οι συνθήκες ήταν άθλιες. Η παιδική εργασία ήταν πολύ συχνό φαινόμενο (όπως τώρα στην Ασία), και οι καθημερινές ώρες εργασίας έφταναν μέχρι και τις 16, επί έξι μέρες την εβδομάδα.

Ο άνθρωπος που πρόβαλε οργανωμένα το αίτημα για οκτάωρο (που ως τότε ακουγόταν μόνο σποραδικά και μεμονωμένα) ήταν ο Ρόμπερτ Όουεν, ουαλός σοσιαλιστής (ουτοπιστής) που θεωρείται, μεταξύ άλλων, πατέρας του συνεταιριστικού κινήματος. Ο Όουεν πρόβαλε ήδη από το 1810 το αίτημα για δεκάωρη εργασία, και από το 1817 το αίτημα για οκτάωρο, με το σλόγκαν «οκτώ ώρες εργασία, οκτώ ώρες αναψυχή, οκτώ ώρες ανάπαυση». Το αίτημα, βέβαια, άργησε κάπως να τελεσφορήσει: Οι γυναίκες και τα παιδιά κέρδισαν το δεκάωρο στην Αγγλία μόλις το 1847, και οι γάλλοι εργάτες κατάφεραν να κερδίσουν το δωδεκάωρο μετά από επανάσταση το 1848.

Στην Αμερική, που μας ενδιαφέρει εδώ (λόγω Σικάγο), το αίτημα για μείωση των ωρών εργασίας ξεκίνησε μάλλον από τους ξυλουργούς της Φιλαδέλφεια, οι οποίοι κατέβηκαν σε απεργία το 1791 ζητώντας δεκάωρη εργασία. Το αίτημα αυτό γενικεύτηκε σιγά-σιγά. Το 1835, έγινε γενική απεργία στη Φιλαδέλφεια, με επικεφαλής τους ανθρακωρύχους. Το πανό τους έγραφε: «Από τις 6 ως τις 6, δέκα ώρες δουλειά και δυο για τα γεύματα». Από το 1836 άρχισαν να κυκλοφορούν εργατικά φυλλάδια με το αίτημα για οκτάωρο. Οι ξυλουργοί των πλοίων στη Βοστόνη, παρόλο που δεν είχαν συνδικάτο, πέτυχαν το οκτάωρο το 1842.

Το 1864, το οκτάωρο είχε γίνει κεντρικό αίτημα των συνδικάτων του Σικάγο. Το νομοθετικό σώμα του Ιλινόι πέρασε στις αρχές του 1867 ένα νόμο με τον οποίο θέσπιζε το οκτάωρο, αλλά είχε τόσα «παραθυράκια» που αποδείχτηκε τελικά αναποτελεσματικός. Την 1η Μαΐου του 1867 έγινε γενική απεργία στην πόλη, που κράτησε μια ολόκληρη εβδομάδα. Το 1868, το Κονγκρέσο ψήφισε το οκτάωρο για τους ομοσπονδιακούς υπαλλήλους, αλλά κι αυτός ο νόμος στην ουσία έμεινε στα χαρτιά.

Τη δεκαετία του 1870, το οκτάωρο έγινε κεντρικό αίτημα για όλους τους αναρχικούς και σοσιαλιστές συνδικαλιστές, και διαδόθηκε σε όλες τις ΗΠΑ με συγκεντρώσεις και πορείες. Το 1872, στη Νέα Υόρκη, εκατό χιλιάδες εργάτες έκαναν απεργία και το πέτυχαν. Το ίδιο και στον Καναδά.

Στο συνέδριο που έκανε το 1884 στο Σικάγο, η Ομοσπονδία Αναγνωρισμένων Επαγγελματικών και Εργατικών Συνδικάτων πήρε την απόφαση ότι «από την 1η Μαΐου του 1886 και στο εξής, η νόμιμη εργάσιμη ημέρα θα περιλαμβάνει οκτώ ώρες εργασίας».

Την 1η Μαΐου του 1886, λοιπόν, τα εργατικά συνδικάτα του Σικάγο ξεκίνησαν την απεργία τους. Μετά από δυο μέρες, οι απεργοί συγκεντρώθηκαν κοντά στο εργοστάσιο McCormick. Ξέσπασαν ταραχές, και η αστυνομία του Σικάγο επιτέθηκε στους απεργούς. Το αποτέλεσμα ήταν τουλάχιστον δυο άνθρωποι νεκροί, αρκετοί τραυματίες, και μια πόλη γεμάτη εξοργισμένους εργάτες. Οι αναρχικοί μοίρασαν φυλλάδια με τα οποία καλούσαν τους πάντες σε συγκέντρωση στην πλατεία Haymarket, που τότε αποτελούσε πολυσύχναστο εμπορικό κέντρο. Τα φυλλάδια έλεγαν ότι η αστυνομία είχε σκοτώσει τους απεργούς για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα, και παρότρυνε τους εργάτες να πάρουν εκδίκηση.

Η συγκέντρωση, πάντως, ξεκίνησε ειρηνικά, κάτω από ψιλόβροχο, το απόγευμα της 4ης Μαΐου. Ο επικεφαλής των αναρχικών, August Spies, μίλησε σε ένα πλήθος κάπου 6.000 ανθρώπων. Απ’ ό,τι φαίνεται, τους είπε πως δεν ήταν εκεί για να υποδαυλίσει κανενός είδους ταραχές. Στο μεταξύ, μια μεγάλη αστυνομική δύναμη ήταν εκεί κοντά και παρακολουθούσε τη συγκέντρωση. Το πλήθος ήταν τόσο ήρεμο που ο δήμαρχος της πόλης, που είχε περάσει από εκεί για να δει τι γινόταν, έφυγε ήσυχος για το σπίτι του. Λίγη ώρα μετά, ο επικεφαλής της αστυνομίας ζήτησε να διαλυθεί η συγκέντρωση, και οι αστυνομικοί άρχισαν να βαδίζουν παρατεταγμένοι προς το πλήθος. Κάποιος πέταξε μια βόμβα με αναμμένο φιτίλι, και η έκρηξη σκότωσε έναν αστυνομικό (και τραυμάτισε άλλους επτά, οι οποίοι αργότερα υπέκυψαν στα τραύματά τους). Η αστυνομία άνοιξε πυρ, σκοτώνοντας έντεκα ανθρώπους και τραυματίζοντας δεκάδες. Συνελήφθησαν πάνω από εκατό άτομα, και οκτώ από τους πιο επιφανείς αναρχοσυνδικαλιστές παραπέμφθηκαν σε δίκη.

Στη δίκη, η πολιτική αγωγή δεν παρουσίασε κανένα στοιχείο που να συνδέει τους κατηγορούμενους με τη βόμβα. Το μόνο επιχείρημα που είχε ήταν ότι αυτός που την πέταξε είχε, λέει, υποκινηθεί από τους διοργανωτές, κι έτσι ήταν κι εκείνοι εξίσου υπεύθυνοι. Οι ένορκοι δέχτηκαν την ενοχή και των οκτώ. Στους επτά επιβλήθηκε θανατική ποινή. Η απόφαση δημιούργησε ακόμη μεγαλύτερες εντάσεις και διαδηλώσεις. Ο κυβερνήτης της πολιτείας μετέτρεψε τις ποινές δύο κατηγορουμένων σε ισόβια, κι ένας από τους υπόλοιπους αυτοκτόνησε στο κελί του την παραμονή της εκτέλεσης.

Στις 11 Νοεμβρίου 1887, ο August Spies, ο Albert Parsons, ο Adolph Fischer και ο George Engel, όλοι αναρχικοί, απαγχονίστηκαν δημόσια. Αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι, καθώς περπατούσαν προς τα ικριώματα, τραγουδούσαν τη Μασσαλιώτιδα, που τότε ήταν ο ύμνος του διεθνούς επαναστατικού κινήματος. Οι συγγενείς τους, που είχαν πάει για να συμπαρασταθούν, συνελήφθησαν και υπέστησαν σωματικό έλεγχο. Τις τελευταίες στιγμές, λένε πως ο Spies φώναξε: «Θα έρθει κάποτε ο καιρός που η σιωπή μας θα είναι πιο δυνατή από τις φωνές μας που στραγγαλίζετε σήμερα». Οι καταδικασμένοι δεν πέθαναν αμέσως, αλλά ο θάνατός τους ήταν αργός και βασανιστικός, και οι θεατές έφυγαν εμφανώς ταραγμένοι.

Το τραγικό είναι ότι, στις 26 Ιουνίου 1893, ο κυβερνήτης του Ιλινόι έδωσε χάρη στους 3 που ήταν στη φυλακή, γιατί αποδείχτηκε πως, τελικά, ήταν και οι οκτώ αθώοι. Η δήλωσή του έλεγε πως οι απαγχονισμένοι ήταν «θύματα της υστερίας, ενός στημένου σώματος ενόρκων και ενός μεροληπτικού δικαστή». Περιττό να πούμε ότι η πολιτική του καριέρα τελείωσε εκείνη τη μέρα.

Οι αγώνες συνεχίστηκαν, με αποτέλεσμα το 1898 να κερδίσουν το οκτάωρο οι εργάτες των ορυχείων, και το 1900 οι οικοδόμοι. Ακολούθησαν κι άλλες ενώσεις, και τελικά το οκτάωρο θεσπίστηκε επίσημα στην Αμερική το 1938.

Στην Ελλάδα, η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση έγινε το 1892. Περισσότερα θα βρείτε στο σχετικό λήμμα της Βικιπαίδειας.

Εκείνη την απεργία του Σικάγο είναι που «γιορτάζουμε» την εργατική πρωτομαγιά, και τον άδικο θάνατο πέντε αναρχοσυνδικαλιστών μετά από μια δίκη-παρωδία. Και είναι καλό να θυμόμαστε, πού και πού, ότι πράγματα που σήμερα θεωρούμε δεδομένα δεν ήταν καθόλου δεδομένα στο (όχι και τόσο μακρινό) παρελθόν. Και δεν είναι δεδομένα ούτε σήμερα, και πολύ περισσότερο αύριο. Για μιλήστε για οκτάωρο στους περισσότερους ιδιωτικούς υπαλλήλους, και παρατηρήστε την αντίδρασή τους: προσέξτε ιδιαίτερα το πικρό χαμόγελο και το θλιμμένο βλέμμα. Γυρνάμε σιγά-σιγά προς τα πίσω, με άλλοθι την ανταγωνιστικότητα.

Το οκτάωρο φεύγει, το δεκάωρο έρχεται.

Καλό μεσαίωνα…

ΚΑΛΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ…

Τι άλλο να πεις όταν,χάριν της “ανταγωνιστικότητας”-διεθνές καπιτα-ληστικό σύστημα της “ελεύθερης”-για τους έχοντες και κατέχοντες-αγοράς-το οκτάωρο στον ιδιωτικό τομέα αποτελεί πλέον ξανά ΑΠΙΑΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ με ωράρια 10ωρα και 12ωρα,έξι μέρες την εβδομάδα?
————————————————————————————
Όταν η συλλογική μας αδράνεια δίδει την ευκαιρία σε υπηρέτες του κεφαλαίου-ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ-πολιτικάντηδες να σβήνουν με μελάνι στις αίθουσες συνεδριάσεων ότι γράφτηκε ΜΕ ΑΙΜΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ?
——————————————————————————————
Όταν η τιβί αποδεικνύεται πιο αποτελεσματική στην αποτροπή της αντίδρασης από τα όπλα-τα οποία βέβαια εξακολουθούν να είναι απλωμένα μπροστά,για παν ενδεχόμενο…
—————————————————————————————
και να φτάνουμε χάριν της “κρίσης” τους,η οποία έχει αναλυθεί εδώ πολλές φορές…
ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ!
——————————————————————————————
Πράγματι,μας παίρνουν πίσω ΟΛΟΤΑΧΩΣ!
ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥΣ ΠΕΤΥΧΑΙΝΕΙ!
—————————————————————————————
Τελικά το να έχουν την προπαγάνδα και την επιφανειακή “καλοπέραση” και την σταδιακή εξαθλίωση,και τα επιβαλλόμενα πρότυπα-σαν τον βάτραχο που χωρίς να το αντιλαμβάνεται σιγοβράζει στο καζάνι-μπροστά από τα όπλα τους μειώνει την ανάγκη χρήσης των δεύτερων?
—————————————————————————————
Βουλιάξαμε μήπως σε βόθρο με εικόνες που λέει ο Πανούσης?
Η μας βούλιαξαν?
Έτσι θα πνιγούμε,στην απάθεια και την υποταγή?
—————————————————————————————
—————————————————————————————
ΤΟ ΣΙΚΑΓΟ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ.
ΣΗΜΕΡΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΟΣΟ ΠΟΤΕ.
ΩΡΑ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ.
—————————————————————————————
Όχι,το πείραμα τους να ΜΗΝ πετύχει.
Να γράψουμε στα ΑΡΧΙΔΙΑ μας τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης.
Να αφήσουμε τους κομματάρχες να σκοτώνονται μόνοι τους.
Να σπάσουμε την τηλεόραση μας μια και καλή.
Να ξεχάσουμε όλα όσα μας έμαθαν-για τους δικούς τους λόγους-αυτοί που τους συμφέρει να είμαστε “μετριοπαθείς”-κόμματα,σχολείο,πολιτικοί,όλοι οι υποτακτικοί-όργανα του υπάρχοντος συστήματος,ασχέτως αν τολμούν να αποκαλούν τους πλουτοκράτες εαυτούς  τους “αριστερούς”.
—————————————————————————————
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ-ΑΝΥΠΑΚΟΗ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ.
Γενικές απεργίες για διεκδίκηση των κεκτημένων-οκτάωρο παντού,συντάξεις,μισθοί.
Καταλήψεις σχολείων-σχολών-παραγωγικών μονάδων παντού.
—————————————————————————————
Μέχρι να καμφθεί η νεοφιλελεύθερη αντεπίθεση και,γιατί όχι,να αλλάξει η κοινωνία.
—————————————————————————————
Ενάντια στα “μέτρα λιτότητας” των κυβερνήσεων ανά το παγκόσμιο.
Την κρίση να την πληρώσουν αυτοί που την δημιούργησαν-να μην μπορέσουν να την χρησιμοποιήσουν ως αφορμή για περαιτέρω αύξηση των κερδών τους σε βάρος όσων τους τα δημιουργούν -παίρνοντας σε αντάλλαγμα ψίχουλα…
—————————————————————————————
—————————————————————————————
Έρχονται κοινωνικές εκρήξεις.
Οι εξουσιαστές του συστήματος το ξέρουν.
Επειδή ο πεινασμένος και  ο κατασκοτωμένος μισθωτός σκλάβος δεν μπορεί να καλμάρεται από την τιβί και την “στρογγυλή θεά” επ’άπειρον.
—————————————————————————————
Ήδη κάποιοι που αντιστέκονται χαρακτηρίζονται “τρομοκράτες”
όπως ακριβώς οι τότε πρόδρομοι των σημερινών ΜΜΕξημέρωσης εβάφτιζαν τους απεργούς του Μάη.
—————————————————————————————
Η ιστορία επαναλαμβάνεται.
ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΜΑΣ