Archive for the ‘Κοσμος’ Category

Διαδίκτυο-επικοινωνίες: To “χωράφι τους”, ή ακόμη ένα πεδίο κοινωνικού αγώνα; Οι μαζικές παρακολουθήσεις, ο Σνόουντεν, οι αποκαλύψεις, τα κινήματα

Οκτώβριος 21, 2013

Σε κάθε περίοδο της ιστορίας μέχρι και σήμερα, σημαντικές πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές αλλαγές και νίκες επιτεύχθηκαν και επιτυγχάνονται μόνο αφού πρώτα οι ευρείες λαικές μάζες πρώτα κατανοήσουν τους πραγματικούς υπαιτίους των προβλημάτων, έπειτα ενθαρρυνθούν και έπειτα οργανωθούν και διεκδικήσουν δυναμικά και ανυποχώρητα. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι λειτουργούν ως καταλύτες για κάθε στάδιο των προηγούμενων. Άνθρωποι με την έννοια της λέξης, οι οποίοι θυσιάζουν την προνομιακή τους θέση και την χαρισάμενη ζωή τους ως υπηρέτες των ελίτ για να υποστηρίξουν έμπρακτα τα πιστεύω τους, αηδιάζοντας με όσα βλέπουν τα μάτια τους στη θέση ισχύος στην οποία βρίσκονται.

Ένας από αυτούς είναι και ο Έντουαρντ Σνόουντεν. Δε γεννήθηκε ούτε μεγάλωσε αριστερός, αναρχικός η κάτι τέτοιο. Γεννήθηκε από μεσοαστούς γονείς, αξιωματικό της ακτοφυλακής των ΗΠΑ και δικαστική υπάλληλο. Εντάχθηκε στον στρατό των ΗΠΑ το 2004 για να «απελευθερώσει τους Ιρακινούς» όπως πίστευε τότε, όπως είχε δηλώσει ο ίδιος, και έπειτα πέρασε από διάφορα σημαντικά πόστα της CIA και της NSA (υπηρεσία «εθνικής ασφαλείας» των ΗΠΑ). Από ένα σημείο και μετά (κατά πάσα πιθανότητα μετά το 2006) άλλαξε εντελώς ρότα και προσπαθούσε πλέον ενεργά να αναρριχηθεί στο σύστημα ώστε να αποκτήσει πρόσβαση στα «ευαίσθητα» δεδομένα των αμερικανικών και βρετανικών μυστικών υπηρεσιών.

Προς το τέλος του 2012, ο Σνόουντεν, τότε «αναλυτής υποδομών» (υπεύθυνος για εύρεση νέων μεθόδων υπόσκαψης ασφάλειας δικτύων και τηλεπικοινωνιών των «εχθρών» της κυβέρνησης των ΗΠΑ), επικοινώνησε με επαφές της αγγλικής εφημερίδας Guardian. Από εκεί και πέρα, άρχισε η προσπάθεια του για δημοσίευση των πληροφοριών του και παράλληλα ένα συνεχές ανθρωποκυνηγητό με κάθε μέσο από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, την NSA και την CIA. Οι λεπτομέρειες της ιστορίας αυτής δε μας πολυενδιαφέρουν εδώ (δε γράφουμε μυθιστόρημα κατασκοπίας), αλλά τα κίνητρα του και οι πληροφορίες τις οποίες διέρρευσε.

Κατά τη διάρκεια της πρώτης του συνάντησης με επαφή της Washington Post (σημαίνουσας σε κυκλοφορία εφημερίδας των ΗΠΑ) ο Σνόουντεν είχε πει, πριν παραδόσει τις πληροφορίες:

«Αναγνωρίζω ότι θα με αναγκάσουν να υποφέρω για τις πράξεις μου, και η επιστροφή αυτών των πληροφοριών στην κοινωνία σημαίνει το τέλος μου.»

Τελικά αποκάλυψε την ταυτότητα του δηλώνοντας:

«Δεν έχω πρόθεση να κρυφτώ επειδή δεν έχω κάνει τίποτα κακό» – προσθέτωντας ότι έτσι θα γλύτωνε τους συναδέλφους του από τη διερεύνηση των μυστικών υπηρεσιών σχετικά με τις διαρροές.

«Δε θέλω να ζω σε μια κοινωνία που παρακολουθεί τον κόσμο. Δε θέλω να ζω σε ένα κόσμο που ότι λέω και κάνω καταγράφεται..το μόνο μου κίνητρο είναι η ενημέρωση του κόσμου για το τι γίνεται εν ονόματι τους και τι γίνεται εναντίον τους».

«Πιστεύω στην αρχή της Δίκης της Νυρεμβέργης (σσ. Δίκη των αρχηγών των ναζί το 45). Οι άνθρωποι έχουν καθήκον να μην υπακούουν τους νόμους ενός κράτους όταν αυτοί οδηγούν σε εγκλήματα κατά της ειρήνης και της ανθρωπότητας».

http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/russia/10176529/Edward-Snowdens-statement-to-human-rights-groups-in-full.html

Οι πληροφορίες που αποκάλυψε ο Σνόουντεν αναφέρονται με μεγάλη λεπτομέρεις σε μεγάλης κλίμακας συστηματικές παγκόσμιες παρακολουθήσεις από την NSA και τους συνεργάτες της (κυρίως ιδιωτικές μεγαλοεταιρείες παρακολούθησης και τεχνολογίας). Μετά από την παράδοση τους από τον Σνόουντεν σε έμπιστα άτομα στην Guardian και την Washington Post (ξανά, παραδείγματα καταλυτών που είπαμε στην αρχή) δημοσιεύτηκαν ταυτόχρονα, προκαλώντας παγκόσμια αίσθηση και διασύροντας ευθέως τις «αρχές» και το «πανίσχυρο» κράτος της «World Police» των ΗΠΑ.

Παρά τα ψέματα του «κυρίου» «Hope and Change» Obama ότι «δεν υπάρχει πρόγραμμα εγχώριας κατασκοπίας» και «δεν παρακολουθούμε αμερικάνους»

http://www.npr.org/blogs/thetwo-way/2013/08/06/209692380/obama-to-leno-there-is-no-spying-on-americans

(που ακόμη και να ίσχυε, θα αποτελούσε απλά δείγμα εθνικισμού με τη θεώρηση των μη αμερικάνων ως εχθρούς, ανθρώπους 2ης κατηγορίας κοκ) οι αποκαλύψεις με στοιχεία δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης.

Η μαζική παρακολούθηση στις ΗΠΑ επεκτάθηκε τη δεκαετία του 70 (σ.σ. μετά τη δεκαετία των 60s και τα κοινωνικά κινήματα και αγώνες που την χαρακτήριζαν παγκόσμια) σε ένα παγκόσμιο σύστημα, γνωστό ως ECHELON (βάση του οποίου υπάρχει και στο Ακρωτήρι).

http://cryptome.org/2012/01/0060.pdf

Παρόλες όμως τις εδώ και πολλά χρόνια διαθέσιμες γνώσεις χοντρά-χοντρά σχετικά με το πρόγραμμα, οι αποκαλύψεις του Σνόουντεν ήταν αυτές που  το έφεραν στο επίκεντρο της δημοσιότητας. Προγράμματα παρακολούθησης παγκόσμιας εμβέλειας, όπως τα PRISM, Xkeyscore, Tempora, βγήκαν για πρώτη φορά στα «ανοικτά». Περισσότερα για αυτά τα προγράμματα μπορούν τώρα να βρεθούν ακόμη και στο wikipedia (με πλήθη αναφορών για το καθένα)!

http://en.wikipedia.org/wiki/PRISM

http://en.wikipedia.org/wiki/XKeyscore

http://en.wikipedia.org/wiki/Tempora

(αν θέλετε, μπορείτε να αποθηκεύσετε τις ιστοσελίδες στον υπολογιστή σας και αν θέλετε να τις ανεβάσετε αλλού, σε περίπτωση που τις «ρίξουν» η τροποποιήσουν το περιεχόμενο τους οι «άμεσα ενδιαφερόμενοι»).

Όσο αφορά την «αποτελεσματικότητα» αυτών των μέσων ενάντια σε «τρομοκράτες»…Οι σοβαροί «τρομοκράτες» σίγουρα ξέρουν ότι δεν μπορούν να χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο σα να μη συμβαίνει τίποτα, και οτιδήποτε πραγματικά «τρομοκρατικό» εννοείται ότι δε συντονίζεται στο Διαδίκτυο η μέσω τηλεφώνου, αλλά μόνο από κοντά με απόλυτα έμπιστα άτομα, από στόμα σε στόμα (ακόμη και η Αλ Κάιντα αποφεύγει όσο μπορεί τη χρήση μοντέρνας τεχνολογίας, και όταν το κάνουν, χρησιμοποιούν την τελευταία τεχνολογία κρυπτογράφησης).

Οπότε, γιατί τόσα τρισεκατομμύρια πεταμένα? Η απάντηση; Παρακολούθηση κοινωνικών τάσεων και κοινωνικών κινημάτων. Πάρα πολλοί που εκφράζουν ίσως για πρώτες φορές σοβαρές διαφωνίες με τους σχεδιασμούς των ελίτ «από καρδιάς» χωρίς να έχουν ήδη πολιτικό υπόβαθρο και χωρίς να είναι πολύ «υποψιασμένοι» είναι ευάλωτοι σε παρακολουθήσεις. Τα κοινωνικά κινήματα είναι υπερβολικά μεγάλα και μαζικά για να προστατευθούν μη χρησιμοποιώντας τις τελευταίες τεχνολογίες επικοινωνίας αφού χωρίς αυτές δύσκολα οργανώνονται και προπαγανδίζουν, τουλάχιστο όσο αφορά μαζικές δράσεις. Αυτά σημαίνουν ότι μπορεί το κράτος να ανακαλύψει κοινωνικά κινήματα και τάσεις αμφισβήτησης στην κοινωνία εν τη γενέσει τους και να τις αντιμετωπίσει νωρίς με στοχευμένη προπαγάνδα, λασπολογία και ακόμη και ποινικές διώξεις κατά όσων «περνά ο λόος τους». Αν πρόκειται για ήδη ανεπτυγμένα κινήματα, να ανακαλύψει τυχόν διασυνδέσεις λιγότερο έμπειρων ατόμων με τους πιο ενεργούς και να μάθει στοιχεία για τους δεύτερους μέσω καταστολής των (συνήθως λιγότερο ανθεκτικών στην πίεση) πρώτων. Τρανταχτά παραδείγματα οι διώξεις αναρχικών στις παρυφές του κινήματος στις ΗΠΑ από τις αρχές που είχε ως στόχο τον εξαναγκασμό τους στην αποκάλυψη στοιχείων για πιο «σημαίνοντα» άτομα στο κίνημα τα οποία πιθανό να γνώριζαν από κοινωνικές συναναστροφές.

http://en.wikipedia.org/wiki/Seattle_grand_jury_resisters

Τα πιο πάνω σημαίνουν ότι ενόσω υπάρχει ηλεκτρονική παρακολούθηση σε τέτοιο επίπεδο, το κράτος θα βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά από τα κινήματα, αφού μπορεί αν έχει τα δεδομένα, με χρήση ειδικών αλγορίθμων να εξάγει μαζικές κοινωνικές τάσεις πριν αυτές να γίνουν κίνημα- δηλαδή να ανακαλύψει ότι υπάρχει κίνημα πριν το κίνημα να γίνει κίνημα!

http://www.pcmag.com/article2/0,2817,2415340,00.asp

http://www.itnews.com.au/News/312749,researchers-build-software-to-map-criminal-networks.aspx

http://www.thenation.com/blog/172459/why-graph-search-could-be-facebooks-largest-privacy-invasion-ever#

Είναι επόμενο ότι τα κοινωνικά κινήματα, κινήσεις και ο καθένας μας ως άτομα, έχουν καθήκον να κτυπήσουν το παγκόσμιο σύστημα παρακολούθησης.

Για αυτοπροστασία, υπάρχουν συστήματα όπως το Τοr, τα οποία αποκρύπτουν την προέλευση των ηλεκτρονικών επικοινωνιών, και κρυπτογραφικοί αλγόριθμοι (ΑΕS 256-bit, RSA-2048) οι οποίοι αποκρύπτουν το περιεχόμενο αυτών. Παρόλα αυτά, η ασφάλεια κρυπτογραφικών μέσων που αναπτύχθηκαν από ιδιωτικές εταιρείες και ακόμη και το ίδιο το κράτος εννοείται ότι δεν μπορεί να τύχει πραγματικής εμπιστοσύνης, κάτι που γίνεται ακόμη χειρότερο αν σκεπτούμε ότι έχουν τα μέσα να σπάσουν ισχυρότατους κρυπτογραφικούς αλγορίθμους με χρήση ωμής υπολογιστικής δύναμης.

http://www.wired.co.uk/magazine/archive/2012/05/features/the-black-box?page=all

Αυτά χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη την πιθανή κρυφή ανάπτυξη τεχνολογιών που «αλλάζουν το παιχνίδι», όπως κβαντικών υπολογιστών, που θα καθιστούσαν απηρχαιωμένο οποιοδήποτε μοντέρνο κρυπτογραφικό σύστημα (ήδη υπάρχουν ανοικτά διαθέσιμες γνώσεις σχετικά με «αρχικές έρευνες» πόσο μάλλον  τι κρύβουν).

https://www.dagstuhl.de/en/program/calendar/semhp/?semnr=13371

Από την άλλη, μαζικά κινήματα κατά της παρακολούθησης δεν θα μπορούν να ξέρουν καν αν πέτυχαν τις επιδιώξεις τους, αφού αντίθετα με διεκδικήσεις για μισθούς, υγεία, κοινωνική πρόνοια, λιγότερη καταστολή κοκ που τα αποτελέσματα τους είναι απτά, δεν θα μπορεί να μάθει κανένας σίγουρα αν συνεχίζουν «παράνομα» την παρακολούθηση, απλά με μη εντοπίσιμες μεθόδους…

Οπότε, ούτε ατομική προστασία μπορεί να δουλέψει απόλυτα, ούτε κοινωνικά κινήματα μπορούν να επιτύχουν απόλυτο τερματισμό των παρακολουθήσεων.

Με λίγα λόγια, όσο εφιαλτικό και αν ακούγεται, ΤΙΠΟΤΑ στο Διαδίκτυο και στις επικοινωνίες υψηλής τεχνολογίας δεν είναι ΑΠΟΛΥΤΑ ασφαλές από παρακολούθηση και δεν πρόκειται να είναι, ενόσω υπάρχει κράτος και οικονομικά συμφέροντα που δίδουν στο κράτος κίνητρα για παρακολούθηση (δηλαδή ενόσω υπάρχει καπιταλισμός).

Παρόλα αυτά, βασικά μέτρα ασφαλείας όπως αυτά που αναφέρθηκαν πιο πάνω, και κινηματική διεκδίκηση τερματισμού των παρακολουθήσεων, μπορούν ίσως να κάνουν τα πράγματα για τους επίδοξους Τζέημς Μποντ κάπως πιο δύσκολα…

big_brother_bush

 

Advertisements

Από την εξ ανάγκης εργασιακή εκμετάλλευση στην καταναγκαστική εργασία: Ειδικές οικονομικές ζώνες, στρατόπεδα συγκέντρωσης(!) για ανέργους, φυλακοβιομηχανικό σύμπλεγμα.

Οκτώβριος 3, 2013

Για τους πλουτοκράτες εκμεταλλευτές του μόχθου όσων εργάζονται (η θα μπορούσαν να εργαστούν αν δεν διέλυαν τις οικονομίες με τις κρίσεις που δημιούργησαν λόγω των ρίσκων και της απληστίας τους οι ίδιοι οι εκμεταλλευτές) δεν υπάρχει κανένα όριο. Μετά τις περικοπές μισθών, συντάξεων, κοινωνικής πρόνοιας, παιδείας, υγείας, τα κουρέματα καταθέσεων μιας ζωής, τα μνημόνια κλπ (με ντεκόρ φασισμού και μαχαιρωμάτων όσων διαφωνούν) προχωρούν στα επόμενα επίπεδα. Βλέπετε, κάτι άβολες απεργίες και αντιδράσεις όσων προσπαθούν να επιβιώσουν αξιοπρεπώς δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές αν θέλουμε «ανάπτυξη»…

Εξ ου και βρέθηκαν μαγικές λύσεις.

Λύση 1η: Σε ταλαιπωρεί η εργασιακή νομοθεσία που δε σου επιτρέπει να δίνεις στους εργαζόμενους λιγότερα από όσα χρειάζονται για να ζήσουν σαν άνθρωποι? Αντιδρούν ζητώντας τα αυτονόητα? Κανένα πρόβλημα! Ειδικές ζώνες καθεστώτος εξαίρεσης, χωρίς καμία προστασία των εργαζομένων, κανένα δικαίωμα!

http://left.gr/news/i-anaptyxi-pro-ton-pylon-eidikes-oikonomikes-zones-gia-tin-apoikia-hreoys-proteinei-germaniko

Ώστε σιγά σιγά να μην υπάρχουν άλλες δουλειές πλην αυτών στις «ζώνες»…βλέπετε, η «ανάπτυξη» έλκεται από την δουλεία!

Επιπλέον μπόνους η ευκολότερη γεωγραφικά καταστολή των διαφωνούντων, απεργών κοκ.

Λύση 2η (αν δεν επαρκεί η πρώτη, η δε σε καβλώνει/ικανοποιεί το σύμπλεγμα κατωτερότητας σου αρκετά): Οι σκατοάνεργοι επιμένουν να μη γίνονται τελείως δούλοι? Κανένα πρόβλημα! Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα του 30-40, που οι υποστηρικτές των εφοπλιστών στο Μαύρο Σκότος

υποστηρίζουν

http://en.wikipedia.org/wiki/Arbeit_macht_frei

Ναι…

http://classwar.espiv.net/?p=1516

καλά ακούσατε! Αυτές είναι οι νέες «θέσεις εργασίας» που μας υπόσχονται οι πολιτικάντηδες της «Ανάπτυξης», εδώ οδηγούν τα δόγματα τους! Επειδή δεν έχουν κανένα όριο.

Aλλά και για την περίπτωση που κάποιους δεν τους χωρούν τα στρατόπεδα, η προτιμούν να ζήσουν όπως μπορούν χωρίς να γίνουν δούλοι, αφού δεν τους αφήνουν άλλη επιλογή («έγκλημα») υπάρχει και εδώ η λύση…

http://rioters.espivblogs.net/2013/06/09/prisonindustrial/

Φυλακή, με υποχρεωτική εργασία για το κέρδος των μεγαλοεταιρειών, χωρίς κανένα δικαίωμα και με 10 τυφέκια πάνω από το κρανίο σου… δεν δουλεύεις αρκετά γρήγορα? Παραπονιέσαι? Λίγοι μήνες στην απομόνωση αρκούν να σου τονώσουν την «εργασιακή ηθική»…κάνεις απεργία πείνας/αρνείσαι να δουλέψεις? Συλλογική τιμωρία των συγκρατουμένων σου μέχρι να βρεθεί κάποιος (πιθανό βαλτός) να σε ξεπαστρέψει, η να «επιχειρήσεις να δραπετεύσεις»/»αυτοκτονήσεις»…

http://www.prisonexp.org/

Επειδή πάντα, το τελευταίο απόλυτο όπλο του συστήματος είναι…τα όπλα.

ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ???

Αυτοοργάνωση όλων των εργαζομένων, ανεξάρτητες αμεσοδημοκρατικές αγωνιστικές συντεχνίες χωρίς καμία υποχωρητικότητα, απεργιακά ταμεία, οργανωμένες δομές, δικτύωση εργαζομένων σε όλους τους βιομηχανικούς τομείς, επ’ αόριστο γενική απεργία μέχρι να καταλάβουν για τα καλά ότι δε θα τους περάσει…

 

 

 

επειδή στα κελιά δε γίνεται εύκολα απεργία.

Ποιος θα μας σώσει;

Σεπτεμβρίου 20, 2013

(σημείωση: Πριν από οτιδήποτε άλλο, τα χειρότερα στους φασίστες καθάρματα δολοφόνους, οι «ήρωες της πατρίδος» έδειξαν-ξανά- το πραγματικό τους μαφιόζικο δολοφονικό πρόσωπο. Ο ΦΥΣΣΑΣ ΖΕΙ! Συνεχίζω με αυτό το άρθρο και το επόμενο θα αναφέρεται στο βόθρο που λέγεται χρυσή(μαύρο) αυγή(σκότος), μόνο επειδή αυτό το άρθρο το είχα ήδη αρχίσει πριν να γίνει ότι έγινε, και δε μ’ αρέσει να αφήνω πράγματα στη μέση…)

Τελικά τι κάνει τους κυπραίους να μην αντιδρούν παρόλο που μας έφεραν στο αμήν? Τι άλλο θέλουμε?

Τα τελευταία χρόνια όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά σε ολόκληρη την νότια Ευρώπη, οι οικονομικές ελίτ και οι κυβερνήσεις τις οποίες ελέγχουν μέσω των κομματικών επιχορηγήσεων και διάφορων άλλων μέσων, όπως αναλύω σε αυτό που έγραψα το 2009,

https://m4trix87.wordpress.com/2009/09/23/%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/

αποθρασύνονται κατά των λαών.

Δικαιώματα κερδισμένα με αίμα ενάμισι και αιώνα χάνονται μπροστά στα μάτια μας με πρόσχημα την κρίση-δημιούργημα των τζογαδόρων τοκογλύφων τραπεζιτών οι οποίοι είναι υπέρ της «ατομικής ευθύνης» μόνο όταν έχουν «κέρδη»…

Βαφτίζουν την εξαθλίωση, μέχρι και την πείνα, την ανεργία, τη διάλυση κάθε δικαιώματος και έννοιας αξιοπρεπούς διαβίωσης μέχρι και απλά επιβίωσης των πολλών, «μεταρρύθμιση», «ανάπτυξη», «δημοσιονομική πειθαρχία», «επανεκκίνηση της οικονομίας» και άλλα όμορφα…

Κάποτε, θα ανέλυα εδώ γιατί όλα αυτά δεν ισχύουν.

Δυστυχώς, σήμερα δεν χρειάζεται κάτι τέτοιο αφού πλέον εδώ που τους αφήσαμε να μας φέρουν τα ζούμε πια στο πετσί μας.

Σε Ελλάδα, Τουρκία, Ισπανία, Πορτογαλία, ακόμη και το κεντρικό καρκινικό κύτταρο, τις ΗΠΑ, ο κόσμος αντιστάθηκε και αντιστέκεται μαζικά στην επιβαλλόμενη εξαθλίωση και υποδούλωση η οποία εξυπηρετεί μόνο τους οικονομικά πανίσχυρους.

Eδώ ακόμη περιμένουμε να μας σώσουν ο Λιλλήκας, τα «κάζια», οι Ρώσοι κλπ την ίδια ώρα που κλαίμε τη μοίρα μας…

ακόμη και ο Αναστασιάδης δήλωσε δημόσια ότι η απραξία των κυπρίων («υπευθυνότητα»…) κάνει τη δουλειά τους εδώ εύκολη…

Φταίει το ότι από την αρχή της Ιστορίας μάθαμε να έχουμε κατοχή?

Φταίει το ότι πολλοί (για πόσο ακόμη?) έχουν να φάνε?

Φταίει το ότι δεν έχουμε κινηματική ιστορία αγώνων όπως στην Ελλάδα?

Φταίει το ότι το «Α» Κ «Ε» «Λ» ελέγχει και ποδηγετεί πλήρως τη μεγάλη πλειοψηφία όσων θεωρούν εαυτούς αριστερούς και καταφέρνει να διατηρεί έστω και τα ποσοστά που διατηρεί ακόμη και μετά που έφερε το ίδιο την Τρόικα?

Φταίει το ότι μάθαμε να φταίμε τους «άλλους» (μετανάστες, δημοσίους υπαλλήλους, αριστερούς, γερμανούς, (μόνο) συναγερμικούς, διαλέξτε και πάρετε) για ότι μας φταίει?

Αν δεν οργανωθούμε ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ (κανένας διεφθαρμένος πολιτικός τακτικός στις δεξιώσεις των τραπεζιτών και πλουσίων δε θα μας σώσει από αυτούς και κανένα κώμα που παίρνει μίζες από αυτούς…) ΕΜΕΙΣ θα φταίμε για ότι πάθουμε.

Η κρίση ίσως και να μην είναι στημένη. Πράγματι, οι τραπεζίτες, τυφλωμένοι από τα «τρελά» κέρδη-αέρα-χρέος με τις φίσες του καζίνο ελληνικά ομόλογα

https://m4trix87.wordpress.com/2012/10/29/%CE%B7-%CF%84%CF%81%CF%8C%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CF%8D%CF%80%CF%81%CE%BF-%CF%87%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B5%CF%84%CF%8E-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BD%CE%AD%CE%BF%CF%85%CF%82/

μας έφεραν εδώ, και τώρα πληρώνουμε (και κυριολεκτικά, με τα κουρέματα) την κρίση τους! Πάντως, οι κεφαλαιοκράτες δεν έφτασαν στη ζούγκλα του καπιταλισμού «εκεί ψηλά» με το να μην ξέρουν να εκμεταλλεύονται στο έπακρο μια κρίση, εις βάρος όλων μας στην προκειμένη περίπτωση.

Πλην κάποιων αρχικών σπασμωδικών αντιδράσεων, τίποτα.

Λύσεις, ακόμη και βραχυπρόθεσμες, υπάρχουν.

Δυστυχώς, σε επίπεδο κράτους, χλωμό, αφού οποιαδήποτε χώρα αντισταθεί μόνη της στην κρίση θα απομονωθεί, δεχτεί κάθε είδους επιθέσεις και κατατροπωθεί με συνέπεια ένα οικονομικό «Ιράκ» στην Ευρώπη (όχι πως αυτό δε γίνεται ήδη, απλά θα μιλάμε ίσως για καθαρή ξενοκίνητη κατάλυση ακόμη και της «δημοκρατίας», όπως έκαναν οι αμερικάνοι το 67 στην Ελλάδα). Για απαγκίστρωση μια και καλή από την Τρόικα σε τέτοιο επίπεδο πρέπει να ανατραπούν οι πουλημένες κυβερνήσεις όλων των χωρών του ευρωπαικού νότου, πράγμα δύσκολο αλλά όχι αδύνατο, η Αραβική Άνοιξη εξαπλώθηκε ραγδαία σε όλη τη Μέση Ανατολή σε διάστημα λίγων εβδομάδων, θυμάστε? Οργάνωση και εναλλακτικό σχέδιο θέλει.

Τώρα, για το τώρα. Πρώτο μέλημα θα πρέπει να είναι η επιβίωση όλων μας και η αξιοπρεπής διαβίωση. Το σύστημα πλέον θεωρεί τεράστιους όγκους πληθυσμού ως «πλεονάζον», «άχρηστους», που αν δεν φοβόταν τις αντιδράσεις θα ξεπάστρευε. Τώρα, απλά θα τους αφήσει να πεθάνουν της πείνας η να ζουν και να μη ζουν ενώ προσποιείται ότι ενδιαφέρεται. Το πρώτο, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ σε όσους από μας την έχουν χειρότερα, άμεση βοήθεια. Παράλληλα, κατασκευή δομών αυτοδιαχείρισης που θα φροντίζουν σε τοπικό επίπεδο (γειτονιές, δήμοι) για την εξασφάλιση κατά το δυνατό των απαραίτητων για όλους. ΚΑΝΕΝΑΣ να μην πεινάσει αν γίνεται. Όσοι έχουν λίγα παραπάνω να τα μοιραστούν. Μέσω γενικών συνελεύσεων να δημιουργηθούν συνεταιρισμοί που να αρχίσουν με όσο κεφάλαιο μπορεί με κάθε τρόπο να βρεθεί, αλλά και εκμεταλλευόμενοι νέους τομείς που δεν χρειάζονται πολύ αρχικό κεφάλαιο (πχ ένα παράδειγμα, προγραμματισμός λογισμικού). Το καλό της Κύπρου είναι ότι οι περισσότεροι από μας δεν έχουμε ίσως κεφάλαιο, αλλά έχουμε γνώσεις και εξειδίκευση. Μπορούμε να τις χρησιμοποιήσουμε! Παράλληλα, κατά το δυνατό καταλήψεις και απαλλοτρίωση των βιομηχανικών και άλλων μέσων παραγωγής η/και συγκέντρωση πόρων για αγορά συνεταιριστικού κεφαλαίου. Δικτύωση των συνεταιρισμών και ανταλλαγές και αλληλουποστήριξη μεταξύ τους. Κάτι όπως αυτό

η αν σας αρέσει η βαριά βιομηχανία, αυτά

http://en.wikipedia.org/wiki/Workers%27_self-management

http://libcom.org/library/anarchist-collectives-workers-self-management-spanish-revolution-1936-1939-sam-dolgoff

http://en.wikipedia.org/wiki/FaSinPat

http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_worker_cooperatives

(ναι, τα αφήνουν και στο wikipedia,τόσο δεν μας υπολογίζουν, ας τους δείξουμε πόσο λάθος έχουν!)

Αυτά μπορούν να αποτελέσουν τη βάση μιας νέας οικονομίας, ενός νέου οικονομικού μοντέλου.

Από αυτά, από τη βάση, θα έρθει η ανατροπή, από τον κόσμο και την αυτοοργάνωση χωρίς αφεντικά και μεσσίες-σωτήρες.

Δε θα μας σώσει ούτε ο Τσίπρας, ούτε ο Λιλλήκας, ούτε φυσικά τα δολοφονικά μαφιόζικα καθάρματα του Μαύρου Σκότους.

ΕΜΕΙΣ θα μας σώσουμε.

Ατομικά δικαιώματα FOR SALE: To ρουφιανοfacebook ξανακτυπά!

Ιανουαρίου 6, 2013

Το Facebook μπορεί να χρησιμοποιηθεί όντως για «καλούς» σκοπούς (οργάνωση κοινωνικών κινημάτων, ανάπτυξη δεσμών φιλίας μεταξύ ανθρώπων ακόμη και σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη και από διαφορετικές φυλές-έστω και με κάπως σχετικά «απρόσωπο» τρόπο, ανταλλαγή ιδεών κοκ). Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορεί παρά να επισημανθεί και να καυτηριαστεί η νοοτροπία όσων ελέγχουν το εν λόγω μέσο και οι πραγματικοί στόχοι για τους οποίους το ελέγχουν (πέραν του οικονομικού κέρδους).

https://m4trix87.files.wordpress.com/2010/10/facebook2010.pdf

https://m4trix87.files.wordpress.com/2010/10/facebook2009.pdf

https://m4trix87.files.wordpress.com/2010/10/facebook2008.pdf

https://m4trix87.files.wordpress.com/2010/10/facebook2007.pdf

Επειδή ακριβώς οι μεγαλοκεφαλαιοκράτες που ελέγχουν το Facebook ενδιαφέρονται περισσότερο για το χρήμα παρά για τα ατομικά δικαιώματα, τώρα έχουμε και αυτό.

(αναδημοσίευση από

http://www.pcworld.com/article/2022925/facebooks-1-message-test-opens-inboxes-to-strangers.html

)

———————————————

Facebook’s $1 message test opens inboxes to strangers

facebuck-100018913-large

For a small number of Facebook users, a buck is now all it takes to get a message into someone’s inbox, even if the recipient isn’t a friend.

The experiment seems enabled in part by Facebook’s new policies, which remove the capability to block messages from people you aren’t friends with. Under this policy, the main Inbox is reserved for messages from friends, or for other messages that Facebook’s algorithms deem important. Everything else is routed to an “Other” section.

In the test, users can pay $1 to make sure their messages land in the Inbox, rather than the Other section. Facebook thinks this could be the best way to deliver important messages from non-friends while keeping spam out of the Inbox.

“For example, if you want to send a message to someone you heard speak at an event but are not friends with, or if you want to message someone about a job opportunity, you can use this feature to reach their Inbox,” Facebook wrote in a press release. “For the receiver, this test allows them to hear from people who have an important message to send them.”

Facebook says the test only works between individual users in the U.S., and users will have no more than one message per week routed from their Other folder to the Inbox.

Where’s the benefit to Facebook?

The timing of the experiment is certainly odd, given that Facebook is already dealing with blowback from its own privacy policy changes, as well as Instagram’s new terms of service (which have now been rescinded in response to user backlash).

While this doesn’t sound like it would be a huge revenue source for Facebook, as a way to solve messaging it seems like a kludge. Besides, regular email has worked just fine for the scenarios Facebook describes—no dollar required.

The immediate concern with $1 messages is that it could open the door to spam or other unwanted messages—for instance, harassment from an ex-boyfriend or bullying students—even if that’s not Facebook’s intent. And now that there’s no way to prevent non-friends from sending messages, there’s no way for users to opt out of getting paid messages.

The experiment reminds me of Facebook’s promoted posts, which let users pay $7 to send their status updates to the top of friends’ news feeds. It’s a quick-and-dirty solution, rather than one that users will love.

———————————————-

Το Facebook δίδει πρόσβαση σε οποιονδήποτε στο Inbox των χρηστών χωρίς την άδεια τους για 1 δολάριο!

Ναι, μάλιστα.

Για ένα (1) δολάριο, τώρα οποιοσδήποτε μπορεί να στείλει στο Inbox του χρήστη οποιοσδήποτε μήνυμα, ακόμη κι αν δεν του έχει δώσει ο χρήστης πρόσβαση καθιστώντας τον «φίλο».

Ακόμη κι ένας βιαστής, παιδεραστής η παρενοχλητής (η φασίστας) στο (υποψήφιο) θύμα του…

Στον καπιταλισμό, που όλα πωλούνται κι αγοράζονται, τόσο αξίζουν τα ατομικά σου δικαιώματα , οι ελευθερίες και η προσωπική σου ασφάλεια. Ένα δολάριο.

 

Αν δεν αντισταθούμε έτσι θα μας καταντήσουν! Γράμμα απόγνωσης από κινέζο εργάτη.

Δεκέμβριος 29, 2012

Ένα από τα βασικά «μελήματα» της Τρόικας, του ΔΝΤ και των ντόπιων εντολοδόχων τους είναι να γίνουν οι ευρωπαικές και οι υπόλοιπες οικονομίες ανά το παγκόσμιο πιο «ανταγωνιστικές» ως προς χώρες όπως Βιετνάμ, Κίνα κοκ. Όχι με αύξηση της ποιότητας των παραγόμενων προιόντων και υπηρεσιών που θα μπορούσε να ήταν ένας τρόπος ,αφού αυτό απαιτεί επενδύσεις που το κεφάλαιο ειδικά σε περιόδους «κρίσης» αλλά και γενικότερα δεν κάνει, αφού αποτελεί «αμάρτημα» για αυτούς η δαπάνη λίγων από τα τεράστια κέρδη τους παρά να καταλήξουν στις τσέπες τους σε φορολογικούς παραδείσους. Αντίθετα, προτιμούν (αφού οι κεφαλαιοκράτες που βρίσκονται πίσω από τις διεθνείς τράπεζες όμως το ΔΝΤ και την ίδια την ΕΕ προτιμούν) να προσπαθήσουν να το πετύχουν αυτό μέσω της μείωσης των μισθών και των εργατικών δικαιωμάτων σε επίπεδα Κίνας. Αυτός είναι και ο τελικός στόχος των μνημονιακών και των (νεο)»φιλελεύθερων» γενικά όταν μιλούν για ανταγωνιστικότητα.

Το παρακάτω γράμμα το βρήκε «τυχαία» μια αμερικανίδα σε ένα παιχνίδι που είχε αγοράσει (σε τιμή ασύγκριτα μεγαλύτερη του πόσο πληρώνεται ο εργάτης που το παράγει, πολλά παράσιτα όπως αφεντικά και μεσάζοντες τρώνε…) για τo Ηalloween (αμερικάνικη γιορτή). Περιγράφει ευθέως το τι περνάνε  οι κινέζοι εργάτες για να έχουν οι καπιταλιστές «ιδιοκτήτες» των μεγαλοεταιρειών που παράγουν αυτά τα προιόντα αμύθητα κέρδη εκμεταλλευόμενοι τον εργασιακό μεσαίωνα της Κίνας σήμερα.

(σημείωση: Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, η Κίνα έπαψε να είναι σοσιαλιστικό κράτος,  ασχέτως ονόματος, από τις «μεταρρυθμίσεις» του Ντενγκ Ξιαοπίνγκ και μετέπειτα και σήμερα είναι ίσως το πιο καπιταλιστικό κράτος του πλανήτη, προσφέροντας κάθε διευκόλυνση στις πολυεθνικές που ελάχιστο εισόδημα αφήνουν στη χώρα παρόλο που έχουν τα εργοστάσια τους εκεί και καταστέλλοντας με τον σκληρότερο τρόπο απεργίες και εργατικούς αγώνες για έστω τα στοιχειώδη δικαιώματα)

Πηγή: Yahoo! News

Letter from Chinese Laborer Pleading for Help found in Halloween Decorations

slavecamp

Julie Keith was unpacking some of last year’s Halloween decorations when she stumbled upon an upsetting letter wedged into the packaging.

Tucked in between two novelty headstones that she had purchased at Kmart, she found what appeared to be a letter from the Chinese laborer, who had made the decoration, pleading for help.

Samsung in hot seat over abusing Chinese workers

The letter reads: «Sir, if you occasionally buy this product, please kindly resend this letter to the World Human Right Organization. Thousands people here who are under the persecution of the Chinese Communist Party Government will thank and remember you forever.»

«I was so frustrated that this letter had been sitting in storage for over a year, that this person had written this plea for help and nothing had come of it.» Julie Keith told Yahoo! Shine. «Then I was shocked. This person had probably risked their life to get this letter in this package.»

The letter describes the conditions at the factory: «People who work here have to work 15 hours a day without Saturday, Sunday break and any holidays. Otherwise, they will suffer torturement, beat and rude remark. Nearly no payment (10 yuan/1 month).» That translates to about $1.61 a month.

Keith, a mom who works at the Goodwill in Portland, Oregon, did some research into the letter. «I looked up this labor camp on the internet. Some horrific images popped up, and there were also testimonials about people who had lived through this camp. It was just awful.»

Horrified, Keith took to Facebook. She posted an image of the letter to ask friends for advice. One responded with a contact at Amnesty International. Keith made several attempts to alert them about the letter, but the organization never responded.

With no response from various human rights organizations, Keith took her story to The Oregonian. «The reporter, Rachel Stark, got through to Human Rights Watch, but I had no luck.»

This is not the first time a letter like this has turned up. Just this week, another plea was found written in Chinese on a toilet seat and posted on Reddit. Commenters on the website have questioned the letters’ authenticity.

Though the letter lists the address of the specific camp, officials at Human Rights Watch were unable to verify the authenticity of the letter. However, Sophie Richardson, China director at Human Rights Watch, told The Oregonian that the description was consistent with their research. «I think it is fair to say the conditions described in the letter certainly conform to what we know about conditions in re-education through labor camps.»

The concern over the conditions laborers must endure in China and other countries first came to the public eye in the 1980s with the use of sweatshops to make Nike sneakers. Since then, according to an article recently published in The New York Times, Nike «has convened public meetings of labor, human rights, environmental and business leaders to discuss how to improve overseas factories.»

Tech companies, like Apple and Hewlett Packard, are being made to be accountable for their labor practices. After receiving a great deal of criticism, Apple is now making public statements that they are aware of the harsh conditions in China and are taking steps to improve them.

As for Julie Keith, she had a general idea about the conditions in Chinese labor camps, but this letter has been a dramatic eye-opener into the stark reality of the issue. «I was aware of labor camps. I knew they had factories but I had no idea of the gravity of the situation. I didn’t realize how bad it could be for people.»

Finding the letter has made Keith more aware of the origin of many products sold in the United States. «As I was doing my Christmas shopping this year, I checked every label. It’s virtually impossible to avoid purchasing things made in China as over 90 percent of our goods are made there. But if I saw ‘made in China,’ this year I asked myself, ‘do I really need this?'»

 

Αύριο μπορεί να είμαστε ΕΜΕΙΣ που θα στέλλουμε αυτά τα γράμματα.

Αν τους αφήσουμε.

Τι κάνει τους ανθρώπους «τέρατα»

Δεκέμβριος 23, 2012

Πολλές φορές ακούμε για συνταρακτικά γεγονότα όπου άτομα η ομάδες συμπεριφέρονται με άκρως αντικοινωνικό και πολλές φορές και απειλητικό για τους συνανθρώπους τους τρόπο. Η συνηθισμένη αντίδραση της πλειοψηφίας σε τέτοιες περιστάσεις είναι (πέρα από το αρχικό σοκ) μια αυτόματη καταδίκη του «υπαίτιου» και υποβιβασμός της ανθρώπινης υπόστασης του. Εκείνο που πολλοί έχουν την τάση να αγνοούν (επειδή έτσι μας μαθαίνει ο κοινωνικός περίγυρος ο οποίος φυσικά ελέγχεται από τα ελεγχόμενα από διάφορα διαπλεκόμενα συμφέροντα μίντια, το διαπλεκόμενο κράτος κοκ) είναι οι αιτίες που οδηγούν σε τέτοια φαινόμενα.

Εκτός από την αναπαραγωγή στην κοινωνία αυτής της αντίληψης για αποκλειστική ευθύνη του «υπαιτίου» για τις πράξεις του από τα ίδια τα μέλη της, τα ίδια τα ΜΜΕ και οι νόμοι δείχνουν την προώθηση και την επιβολή αυτής της αντίληψης από τις εκάστοτε εξουσίες. Πχ γιατί, παρόλο που ληστείες και φόνοι γίνονται καθημερινά, μέχρι τώρα δεν έγιναν σημαντικές προσπάθειες για αντιμετώπιση των κοινωνικών αιτίων της «εγκληματικότητας» ,δηλαδή της εξαθλίωσης και της περιθωριοποίησης των οικονομικά αδυνάτων; Την απάντηση την ξέρουμε όλοι, για να φάει ο νηστικός πρέπει όσοι τρώνε με χρυσά κουτάλια στις πλάτες του λαού να πάρουνε, αν όχι σιδερένια… ασημένια!.

Στις ΗΠΑ τα δίδακτρα για σπουδές είναι στα ύψη και πάρα πολλοί αναγκάζονται να καταχρεωθούν και να γίνουν σκλάβοι των χρεών των φοιτητικών δανείων μια ζωή για να σπουδάσουν.  Ο στρατός είναι από τους λίγους που δίνουν οικονομικές διευκολύνσεις για σπουδές (veteran «benefits») σε όσους δεκτούν να σκοτώνουν και να πεθαίνουν στο Αφγανιστάν, το Ιράκ κοκ για τα συμφέροντα των πολυεθνικών των ΗΠΑ, εκμεταλλευόμενοι έτσι στο έπακρο την ανάγκη των ανθρώπων για μόρφωση και αξιοπρεπή διαβίωση.

Ακολουθεί ένα παράδειγμα του πως ένας απλός άνθρωπος, στην προσπάθεια του να μπορέσει να σπουδάσει σε μια χώρα (ΗΠΑ) που δεν υπάρχει δωρεάν παιδεία για τους οικονομικά ασθενέστερους και να αποκτήσει κάποιες παραπάνω πιθανότητες για μια κάπως αξιοπρεπή ζωή, αναγκάστηκε να καταταχθεί στον αμερικάνικο στρατό και να ανεχτεί να σκοτώνει αθώα παιδιά…μέχρι που είπε ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ.

——————————————————————————-

Ενας ηλεκτρονικός φονιάς εξομολογείται!

USAF

Ακούγεται σαν μια από τις γνωστές «μαύρες ιστορίες» που κυκλοφορούν στις παρέες: ένας άντρας πατάει ένα κουμπί στο Νέο Μεξικό κι ένας άλλος άνθρωπος πέφτει, δευτερόλεπτα μετά, νεκρός στην άλλη άκρη του κόσμου. Δεν είναι όμως αποκύημα φαντασίας: είναι πραγματικότητα και συνέβη σε έναν αμερικανό στρατιώτη.
Ο 27χρονος Μπράντον Μπράιαντ από τη Μοντάνα υπηρέτησε για έξι χρόνια στην Αεροπορία των ΗΠΑ (USAF), με ειδικότητα χειριστή UAV Predator, τα γνωστά μη-επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) που πετάνε επί 24ώρους βάσεως πάνω από «ευαίσθητες» γεωπολιτικά περιοχές, όπως το Αφγανιστάν.
Κλεισμένος μέσα στα σκοτεινά κοντέινερ στο Νέο Μεξικό, απ’ όπου διεξάγεται ο χειρισμός των UAV, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πραγματική περιοχή επιχειρήσεων, ο Μπράιαντ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος των έξι αυτών ετών, μεταξύ 2005-2011, βλέποντας στον υπολογιστή του ανθρώπινους στόχους που είχαν εστιάσει πάνω τους τα υπέρυθρα «μάτια» των ιπτάμενων drones -και κατόπιν, πατώντας ένα απλό κουμπί που θα σήμανε και την εξολόθρευσή τους. Επαθε νευρικό κλονισμό, παραιτήθηκε και σήμερα ζει στο πατρικό του στη Μοντάνα αγωνιζόμενος να συνέλθει με τη βοήθεια ψυχιατρικής αγωγής.
 
«Είδα άνδρες, γυναίκες και παιδιά να σκοτώνονται μπροστά στα μάτια μου όλο αυτό το διάστημα» ανέφερε ο Μπράιαντ σε συνέντευξη του στο γερμανικό περιοδικό Spiegel.«Ποτέ δε πίστευα ότι θα μπορούσα να σκοτώσω τόσο πολύ κόσμο. Για την ακρίβεια, πίστευα ότι δεν μπορούσα να σκοτώσω κανέναν!», εξομολογείται ενθυμούμενος την πρώτη φορά που έγινε δολοφόνος, όταν εκτόξευσε ένα βλήμα Hellfire σκοτώνοντας δύο ανυποψίαστους ανθρώπους στο Αφγανιστάν.
 
«Είδα δυο αντρες να πέφτουν νεκροί κι έναν άλλον, με κομμένο το ένα του πόδι, να σφαδάζει στο έδαφος, την ώρα που πίδακες αίματος έπεφταν στην άσφαλτο» λέει προσθέτοντας πως «έκλαψα στο δρόμο όταν γύριζα σπίτι εκείνη την ημέρα και πήρα τηλέφωνο να μιλήσω στη μητέρα μου. Ένιωθα αποκομμένος από την ανθρωπότητα για περισσότερο από μια εβδομάδα».
Κατατάχτηκε στην Αεροπορία τυχαία, μόλις άκουσε ότι τα δίδακτρα για φοίτηση στο Πανεπιστήμιο ήταν δωρεάν. Βγήκε πρώτος στη τάξη του και τοποθετήθηκε σε μια στρατιωτική μονάδα συλλογής πληροφοριών, μαθαίνοντας να αναλύει δεδομένα από αεροφωτογραφίες και μετεωρολογικά δεδομένα ενώ στη συνέχεια, σε ηλικία 20 ετών, αναβαθμίστηκε σε χειριστή αισθητήρων (δηλαδή Β’ κυβερνήτη) που διαθέτουν τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη UAV Predator.
Μια όμως αποστολή πάνω από το Αφγανιστάν είναι καρφωμένη στο κεφάλι του και δεν θα την ξεχάσει μέχρι να πεθάνει. Στόχος ήταν ένα οίκημα σε απόσταση 10.000 χλμ. από αυτόν, στο ορεινό Αφγανιστάν, που οι ντόπιοι το χρησιμοποιούσαν ως στάνη για πρόβατα και κατσίκες.Ο χειριστής που καθόταν δίπλα του εκτόξευσε τον πύραυλο πιέζοντας ένα κουμπί και οι επόμενες στιγμές του φάνηκαν αιώνας ολόκληρος. «Συνολικά πέρασαν 16 δευτερόλεπτα μέχρι να φτάσει το στόχο του, αλλά μου φάνηκε σαν αργή κίνηση. Μέχρι και τη τελευταία στιγμή θα μπορούσα να αστοχήσω αν ήθελα, να στρέψω αλλού τον πύραυλο», διηγείται ο 27χρονος χειριστής, συνεχίζοντας «όμως, 3 δεύτερα πριν ο πύραυλος ανατινάξει το σπίτι, ένα παιδί εμφανίστηκε στη γωνία του δρόμου. Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι μια λάμψη, το σπίτι να καταρρέει και το παιδί να εξαφανίζεται. Μου ήρθε εμετός. Ρώτησα τον διπλανό μου: «μόλις σκοτώσαμε ένα μικρό παιδί;» για να πάρω απάντηση, από τα μικρόφωνα, από κάποιον ανώτερο στρατιωτικό «όχι, αυτό που σκοτώσατε ήταν ένας σκύλος». «Ένας σκύλος σε δυο πόδια;», αναρωτήθηκα».
Έπειτα από την αποστολή αυτή, ο Μπράιαντ αποξενώθηκε πλήρως από φίλους, οικογένεια, ακόμη και την κοπέλα του και υπέφερε από συστηματική έλλειψη ύπνου βρίσκοντας διέξοδο στη γυμναστική. Μέχρι που μια μέρα, εν ώρα υπηρεσίας, άρχισε να φτύνει κυριολεκτικά αίμα πάνω στα μόνιτορ, κατέρρευσε σωματικά και μεταφέρθηκε επειγόντως σε στρατιωτικό νοσοκομείο. Μπορεί να μην είχε ρίξει ούτε μία σφαίρα αλλά η διάγνωση των στρατιωτικών γιατρών ήταν σαφής: διαταραχή μετα-τραυματικού στρες μάχης.
Λίγο μετά κατάλαβε ότι δεν θα μπορούσε να συνεχίσει αυτό που κάνει με αποτέλεσμα τελικά να παραιτηθεί από την Αεροπορία και να επιστρέψει στον τόπο καταγωγής του προσπαθώντας να ξεχάσει τι έζησε για έξι χρόνια. Και θυμάται τη στιγμή που αποφάσισε να τα αφήσει όλα πίσω του και να αρχίσει μια καινούργια ζωή: «Ηταν η μέρα που έπρεπε να πάω και να υπογράψω την επόμενη σύμβαση εργασίας μου. Δεν μπόρεσα να το κάνω. Ήταν η μέρα που, μπαίνοντας στο θάλαμο επιχειρήσεων, έπιασα τον εαυτό μου να ρωτάει τους συνάδελφους μου «μάγκες, ποιους γαμ… θα σκοτώσουμε σήμερα;»».
Η ψυχική του υγεία δεν έχει αποκατασταθεί. Καθημερινά παλεύει, με τη βοήθεια ειδικών, για να διαχειριστεί τις ενοχές και την αδυναμία του να αναγνωρίσει ελαφρυντικά στον εαυτό του για την εξ αποστάσεως φονική εργασία που έκανε επί έξι ολόκληρα χρόνια.
(πηγή: Πολίτης)
——————————————————————————-
Έτσι λοιπόν οι εξουσίες (κράτος, μεγαλοεταιρείες κοκ) μετατρέπουν συνηθισμένους ανθρώπους σε φονιάδες- αρχικά εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη, έπειτα δημιουργώντας τους ψυχολογικά μέσω των κτηνωδιών στους οποίους τους αναγκάζουν.
Ο Στάλιν και ο Χίτλερ ανάγκαζαν τους ανθρώπους σε κτηνωδίες με το πιστόλι στον κρόταφο.  Στον πιο «φιλελεύθερο» καπιταλισμό, αυτό γίνεται με την υποθήκη στο σπίτι.

Οι πραγματικές αιτίες της ανεργίας-(καπιταλιστικά)Οικονομικά 101

Δεκέμβριος 6, 2012

Σίγουρα ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι λαοί σήμερα, ειδικά οι νέες γενιές. Ένα πρόβλημα με πολυδιάστατες συνέπειες , τις οποίες πάνω-κάτω όλοι μπορούν να φανταστούν, ακόμη και όσοι δεν είχαν (ακόμη?) την ατυχία να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση προσωπικά. Συνέπειες οικονομικές (αδύνατη πλέον η αξιοπρεπής διαβίωση ατόμων και οικογενειών χωρίς σημαντικά οικονομικά αποθέματα), ψυχολογικές (αισθήματα απόρριψης και κοινωνικού αποκλεισμού, καταθλίψεις, αυτοκτονίες), κοινωνικές (ενίσχυση της κοινωνικής τάσης προς τον κοινωνικό κανιβαλισμό-«αλληλοφάγωμα»- η οποία δυστυχώς υπάρχει και καλλιεργείται από τους οικονομικά ισχυρούς, «έγκλημα»), πολιτικές (ενίσχυση και στις χειρότερες περιπτώσεις κυριαρχία ακροδεξιών στοιχείων όπως στη Γερμανία του 30 με τις γνωστές συνέπειες) και πολλά άλλα.

Αλλά ποια είναι η αιτία της ανεργίας? Κατ’ αρχήν για να υπάρχει ανεργία συνεπάγεται ότι υπάρχει εργατικό δυναμικό (άτομα που μπορούν και θέλουν να εργαστούν) τα οποία δεν εργοδοτούνται. Ποιος παίρνει τις αποφάσεις περί εργοδοτήσεων και με ποια κίνητρα? Ως επί το πλείστον οι επιχειρηματίες-κεφαλαιοκράτες, με κίνητρο την αύξηση της παραγωγής τους και μέσω αυτού την αύξηση των κερδών τους. Για να μπορέσει όμως μια αύξηση της παραγωγής να μεταφραστεί σε αύξηση των κερδών, πρέπει να αυξηθούν τα έσοδα και άρα και οι πωλήσεις προιόντων/υπηρεσιών, και για να γίνει αυτό απαιτείται η ανάλογη ζήτηση προιόντων/υπηρεσιών.

Αυτή η ζήτηση από που έρχεται? Μα φυσικά από το σύνολο των καταναλωτών στην κοινωνία, αλλά όχι από όλους-από αυτούς που θέλουν και μπορούν να καταναλώσουν. Άρα για να μπορέσει να υπάρξει ζήτηση προιόντων και υπηρεσιών και άρα και να έχουν οι κεφαλαιοκράτες τα κίνητρα (αφού σκέφτονται μόνο τα κέρδη τους στα πλαίσια του καπιταλισμού) να προσλάβουν κόσμο, πρέπει οι υποψήφιοι καταναλωτές να θέλουν και να μπορούν να καταναλώσουν…

Στα πλαίσια του καπιταλισμού το «θέλουν» κανονίζεται μέσω της διαφήμισης. Μέσω των διαφημίσεων όχι μόνο προβάλλονται τα διαθέσιμα προς αγορά προιόντα και υπηρεσίες αλλά επίσης δημιουργούνται στον πολίτη-καταναλωτή νέες ανάγκες από το πουθενά τις οποίες σπεύδει (εφόσον μπορεί) να ικανοποιήσει (αλήθεια, πόσο χρειαζόμαστε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ το iPhone 5)? Το θέμα είναι, με το «μπορούν» τι γίνεται?

Για να μπορεί ο μέσος πολίτης (ο οποίος δεν έχει τα ευρά του «κου» Σιακόλα) να καταναλώσει, πρέπει να έχει επαρκή οικονομικά μέσα, κυρίως (αν μιλάμε για την πλειοψηφία των ανθρώπων) επαρκή μισθό. Όταν, λοιπόν, οι μισθοί, τα κοινωνικά επιδόματα και γενικότερα τα εισοδήματα μειώνονται, δημιουργείται πρόβλημα ανεργίας λόγω μη επαρκούς ζήτησης προιόντων και υπηρεσιών. Αυτό το πρόβλημα εντείνεται όσο ο πλούτος συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια. Μα γιατί όμως δεν αυξάνεται πχ η κατανάλωση των πλουσίων (που παίρνουν τον πλούτο) όσο μειώνεται η κατανάλωση των φτωχών?

Απάντηση: Το ποσοστό του εισοδήματος που κάποιος καταναλώνει εξαρτάται από το εισόδημα.

Ας εξετάσουμε δύο σενάρια, τα οποία είναι υπερβολικά απλοποιημένα αλλά παρ’όλα αυτά καταδεικνύουν το πρόβλημα. Έστω ότι έχουμε στο σενάριο Α 5000 ευρώ τα οποία μοιράζονται εξίσου σε δύο άτομα. Το κάθε ένα από τα δύο αυτά άτομα θα δαπανήσει στην κατανάλωση το μεγαλύτερο μέρος των 2500 ευρώ τα οποία έχει, αν λάβουμε υπόψη τις τιμές και μέχρι ποιου σημείου «κορέζεται» σε μεγάλο βαθμό η αύξηση της ικανοποίησης που προέρχεται από την αύξηση της κατανάλωσης. Έστω ότι μιλάμε για κατανάλωση 2250 ευρώ ανά άτομο. Αυτό σημαίνει ότι τα δύο άτομα θα καταναλώσουν συνολικά προιόντα και υπηρεσίες αξίας 4500 ευρώ (αν αυτά τα 4500 ευρώ αντιστοιχούν πραγματικά σε μια «αντικειμενική» αξία η όχι είναι μια άλλη υπόθεση, εδώ έχει σημασία το πόσο χρήμα «κυκλοφορά» σε σχέση με πόσο είναι παγιδευμένο).

Έστω ότι έχουμε στο σενάριο Β το ένα από τα δύο άτομα να παίρνει 500 ευρώ και το άλλο 4500. Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι το «προνομιούχο» άτομο θα ξοδέψει 3000 από τα 4500 και το δεύτερο 500, η συνολική κατανάλωση είναι 3500 αντί 4500. Τα 1000 διαφορά θα…αποθηκευθούν από το «προνομιούχο» άτομο σε τραπεζικούς λογαριασμούς, ομόλογα, «σύνθετα» χρηματοοικονομικά «προιόντα» και διάφορες άλλες σπέκουλες και αφορολόγητους λογαριασμούς σε φορολογικούς παραδείσους, και δεν θα κινηθούν στην αγορά. Έτσι, θα υπάρχει ζήτηση μόνο για 3500 και όχι για 4500, με την ανάλογη αύξηση στην ανεργία.

Τα πιο πάνω συνεπάγονται ότι για να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η ανεργία (έστω και βραχυπρόθεσμα) πρέπει να αναδιανεμηθεί πιο δίκαια το «εθνικό» εισόδημα, ώστε να αυξηθεί η κατανάλωση. Αντίθετα, υφεσιακές συνταγές λιτότητας όπως αυτές που προωθεί η τρόικα και οι ντόπιοι υποστηρικτές της (μειώσεις μισθών, συντάξεων, κοινωνικών επιδομάτων, ιδιωτικοποίηση του εθνικού πλούτου) το αναδιανέμουν προς τους οικονομικά ισχυρότερους, οδηγώντας την αγορά σε «ασφυξία».

Αυτά όμως τους είναι γνωστά- και γι’ αυτό τα εφαρμόζουν, επειδή οι διαπλεκόμενοι με τα κώματα, τα ΜΜΕ και τις κυβερνήσεις που φέρνουν το ΔΝΤ μεγαλοκεφαλαιοκράτες (όπως πχ αυτοί)

https://m4trix87.wordpress.com/2011/10/15/%CF%84%CE%B1-%CE%AD%CF%83%CE%BF%CE%B4%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B6%CE%B9%CF%84%CF%8E%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%B5%CF%80%CE%B9/

έχουν συμφέρον να αυξηθεί η ανεργία, αφού έτσι θα μειωθούν οι μισθοί (προσφορά-ζήτηση, όταν μειώνεται η ζήτηση εργασίας, μειώνεται η αμοιβή της). Ένα ακόμη μέρος του «δόγματος του σοκ» όπως εφαρμόζεται (και) στην Κύπρο με αφορμή την κρίση τους και μέσω του οργάνου τους, της Τρόικας…

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Shock_Doctrine

Κατοχικής ισραηλινής τρομοκρατίας συνέχεια: Δολοφονικές επιδρομές εναντίον…πυροτεχνημάτων και τα γελαστά, καμαρωτά στρατιωτάκια

Νοέμβριος 20, 2012

Την Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου, οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής στην Παλαιστίνη δολοφόνησαν τον ανώτατο στρατιωτικό διοικητή της Χαμάς (δηλαδή της εκλελεγμένης από τον παλαιστινιακό λαό κυβέρνησης της λωρίδας της Γάζας) μαζί με όσες κατά την ορολογία των ισραηλινών «παράπλευρες απώλειες» είχαν την ατυχία να βρίσκονται στο σημείο της επίθεσης. Αυτή ήταν η τελευταία πρόκληση σε μία μακρά ιστορία καταπίεσης του παλαιστινιακού λαού από το παράνομο κράτος του Ισραήλ.

Το ψευδοκράτος του Ισραήλ δημιουργήθηκε με τη βία, χωρίς να ληφθούν υπόψη οι κατοικούντες στην περιοχή Παλαιστίνιοι, μετά τον Β Παγκόσμιο, όταν ελέω ψυχρού πολέμου οι δυτικοί κεφαλαιοκράτες (Αγγλία, ΝΑΤΟ κοκ) ήθελαν να έχουν τρόπο να ελέγχουν τη Μέση Ανατολή και τα πετρέλαια, και έναν σύμμαχο στην κατά τα άλλα εχθρική για αυτούς  τότε περιοχή (σημείωση: Ανάμεσα στα εδάφη που ήταν τότε υποψήφια για τη δημιουργία εβραικού κράτους συμπεριλαμβανόταν και η Κύπρος!). Οι παλαιστίνιοι, μπροστά στη βίαιη αφαίρεση από αυτούς μεγάλου μέρους του τόπου τους, μέρους δυσανάλογου σε αναλογία με τον εβραικό πληθυσμό που ζούσε στην Παλαιστίνη τότε

http://en.wikipedia.org/wiki/United_Nations_Partition_Plan_for_Palestine

http://www.mideastweb.org/unscop1947.htm

άρχισαν την ένοπλη αντίσταση («εμφύλιος» του 47-48).

Το ψευδοκράτος του Ισραήλ, μετά τη νίκη του προχώρησε σε μαζικές διώξεις όσων παλαιστινίων δεν είχαν ήδη εγκαταλείψει τα εδάφη τους λόγω του πολέμου

http://en.wikipedia.org/wiki/1948_Palestinian_exodus

και προσάρτησε στα εδάφη του με τη βία σχεδόν ολόκληρη την Παλαιστίνη.
Από τότε μέχρι σήμερα οι παλαιστίνιοι προσπαθούν με ελάχιστα μέσα να αντισταθούν όπως μπορούν ελπίζοντας κάποτε να μπορέσουν να ανατρέψουν αυτή την αδικία, έχοντας εναντίον τους όλα τα δυτικά κράτη και τις εταιρείες που ελέγχουν τις κυβερνήσεις αυτών των κρατών, και το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα του Ισραήλ που επωφελείται από τις εισβολές του Ισραήλ στα παλαιστινιακά εδάφη.
Παρά τις προσπάθειες αυτές, η τεράστια διαφορά σε υλικές δυνατότητες και τεχνολογία επέτρεψε στο Ισραήλ την εφαρμογή μιας πολιτικής συστηματικής εξόντωσης των παλαιστινίων με διάφορα μέσα, συμπεριλαμβανομένης της περίφραξης των παλαιστινιακών περιοχών με διαχωριστικά τείχη και της μετατροπής της λωρίδας της Γάζας σε μια μεγάλη φυλακή. Ο στρατιωτικός αποκλεισμός του Ισραήλ δεν επιτρέπει την προώθηση στη λωρίδα της Γάζας οποιασδήποτε υλικής βοήθειας πλην των πενιχρών που επιτρέπει το Ισραήλ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τεράστιες ελλείψεις σε είδη πρώτης ανάγκης (τρόφιμα, φάρμακα), υλικά απαραίτητα για την (αν)οικοδόμηση κοινωνικών, οικονομικών και υλικών δομών (βιομηχανικός και γεωργικός εξοπλισμός, οικοδομικά υλικά) και μέσων που χρειάζεται ο παλαιστινιακός λαός για να αντισταθεί με νόημα στην επιθετικότητα του Ισραήλ (οπλικά συστήματα, πυρομαχικά). Με αφορμή το τελευταίο, το Ισραήλ δεν αφήνει τους παλαιστίνιους να ζουν παρά ως εξαθλιωμένα ζόμπι στα όρια της επιβίωσης.

Συμβολικές ανακουφιστικές προσπάθειες στο παρελθόν για παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας (καράβια για την Γάζα κοκ) αντιμετώπισαν την επίθεση (ουσιαστικά πειρατεία) του στόλου του Ισραήλ και την σύλληψη των μελών τα οποία συμμετείχαν.

Με αφορμή την δικαιολογημένη απάντηση των παλαιστινίων στη δολοφονία του στρατιωτικού ηγέτη τους με τα πενιχρά τους μέσα (πρωτόγονες σχετικά ρουκέτες που προκάλεσαν στο Ισραήλ τρομακτικές απώλειες, οίτει…3 άτομα) το Ισραήλ απάντησε με έναν ανηλεή βομβαρδισμό εναντίον οτιδήποτε υπήρχε στη Γάζα. Τα αποτελέσματα της…ανάλογης βίας του κράτους τρομοκράτη ακολουθούν…

 

Εδώ μπορούμε να δούμε το πως έμαθε το κράτος του Ισραήλ στους στρατιώτες του να αντιμετωπίζουν την προοπτική του να σκοτώσουν εκατοντάδες τουλάχιστο αθώους σε περίπτωση χερσαίας επίθεσης…

Όταν νέοι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να συγχύζουν τον πόλεμο και τις δολοφονίες με τις σαββατιάτικες εξορμήσεις για «διασκέδαση», φαίνεται ξεκάθαρα τι πλύση εγκεφάλου δέχεται ο μέσος ισραηλινός, ειδικά στα πλαίσια της τριετούς υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας (και διετούς για τις γυναίκες). Όπως οι «δικοί μας» φασιστονεοναζί μαθαίνουν ότι οι πακιστανοί, αφγανοί κοκ είναι κατώτερα όντα, έτσι και οι ισραηλινοί δέχονται καθημερινά προπαγάνδα που παρουσιάζει τους παλαιστίνιους και τους Άραβες γενικά ως κατώτερα όντα, σε τέτοιο σημείο που να αξίζει να πεθάνουν χιλιάδες για τρεις ισραηλινούς που σκότωσαν οι ρουκέτες της Χαμάς…

όσο αφορά όσους ισραηλινούς διαφωνούν με αυτό τον παραλογισμό, απανθρωπιά και μαζική δολοφονία-γενοκτονία, να τι τους περιμένει!

http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2008/oct/02/israelandthepalestinians.middleeast

Φυλάκιση και ισόβιος κοινωνικός στιγματισμός με ότι αυτό συνεπάγεται (συμπεριλαμβανομένης της ανεργίας, αφού κανένα αφεντικό δεν θα δεκτεί να τους προσλάβει, είτε λόγω προκαταλήψεων του αφεντικού είτε λόγω της μη επιθυμίας του να στιγματιστεί ο ίδιος).

Αυτό λοιπόν είναι το φασιστικό κράτος του Ισραήλ και οι συνέπειες της ιμπεριαλιστικής του πολιτικής, μιας πολιτικής που υποστηρίζουν όλα τα ισχυρά δυτικά κράτη, ανάμεσα στα οποία ο «κύριος» «Hope and Change» Obama (και με νόμπελ Ειρήνης, παρακαλώ!)

http://usnews.nbcnews.com/_news/2012/11/18/15257041-obama-israel-has-every-right-to-defend-itself-from-gaza-missile-attacks?lite

ΣΚΑΤΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

ΣΚΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΚΡΑΤΕΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ

ΣΚΑΤΑ ΣΤΟΥΣ «ΔΥΤΙΚΟΥΣ» ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ

ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

 

Σημείωση: Δεν υποστηρίζω την θεοκρατική Χαμάς (την οποία τροφοδοτεί ιδεολογικά και την οποία έχει ανάγκη η εθνοκαθαρτική πολιτική του Ισραήλ), ούτε πιστεύω στη συλλογική ευθύνη των εβραίων για τις αποτρόπαιες πράξεις των πολιτικών, στρατιωτικών και καπιταλιστών τους και την πλύση εγκεφάλου που δέχεται ο μέσος ισραηλινός. Υποστηρίζω ΜΟΝΟ τον παλαιστινιακό λαό και τις προσπάθειες του για να ζήσει επιτέλους ελεύθερος με αξιοπρέπεια στον τόπο του, αλλά και τις προσπάθειες όσων στο Ισραήλ σκέφτονται και θέλουν ειρήνη και μια Παλαιστίνη για όλους για την απαλλαγή ΚΑΙ τον ισραηλινών από το φασιστικό στρατοκρατικό καθεστώς που τους εξουσιάζει.

Σημείωση 2: Ξέρω ότι η λέξη φασισμός έχει συγκεκριμένη έννοια, εδώ την χρησιμοποιώ με την ευρεία της χρήση.

 

 

 

 

 

Από την ΕΣΣΔ στον Άσιμο:Η διαστρέβλωση της ψυχιατρικής και η χρήση της ως εργαλείο προώθησης/επιβολής κοινωνικής συναίνεσης

Μαρτίου 13, 2012

«Θέλει όλοι μας να είμαστε ίσοι. Και να μην έχουμε ανώτερους! Δεν βλέπει τι γίνεται γύρω του; Είναι τρελός»!

Αυτή ήταν ανά τους αιώνες πάντα η απάντηση έναντι σε όσους τολμούσαν να τα βάλουν με τις κυρίαρχες αντιλήψεις. Μια απάντηση η οποία είναι η πιο αφοπλιστική από όσες μπορεί να σκεφτεί κάποιος. Αν κάποιος στιγματιστεί ως «πολιτικά ακραίος», ακριβώς η χρήση της λέξης «πολιτικά» του δίδει κάποια εγκυρότητα. Αν στιγματιστεί ως «τρομοκράτης», η λέξη «τρομοκρατία» συνεπάγεται πολιτικά/ιδεολογικά κίνητρα, μένει το ότι είχε κάτι να πει, παρόλο που ταυτόχρονα βαφτίζεται ως «κοινωνικά επικίνδυνος». Ακόμη κι αν στιγματιστεί ως κοινός εγκληματίας η συμφεροντολόγος, ακόμη κι αν αυτές οι λέξεις συνυποδηλώνουν εγωιστικά κίνητρα τα οποία υποτίθεται αντιτίθενται στις διακηρύξεις του, μένει ο πιο υποψιασμένος να διερωτάται τι τον οδήγησε στο «έγκλημα»- μήπως η ανάγκη αντίστασης (πιθανό με τρόπο λανθασμένο) σε μια κοινωνία-ζούγκλα;

Αν όμως τον βαφτίσουν τρελό; Αυτόματα χάνεται η οποιαδήποτε εγκυρότητα του ατόμου και άρα- σύμφωνα με το λογικά λανθασμένο αλλά ευρέως χρησιμοποιούμενο και αποδεκτό επιχείρημα «ad hominem»(προσωπική επίθεση, άλλως βλέπω το δάκτυλο και όχι το φεγγάρι) και η οποιαδήποτε εγκυρότητα των ιδεών του. Ακολουθεί η τροφοδότηση του με ψυχοφάρμακα και διάφορες άλλες «θεραπείες».

Ψυχοφάρμακα/ηλεκτροσόκ = άμεση καταστολή των διανοητικών-πνευματικών του λειτουργιών και βίαιη ανακατεύθυνση τους προς πιο «κοινωνικά αποδεκτές» κατευθύνσεις.

Η πιο «πολιτισμένη» «Συμβουλευτική» = το πιο πάνω, αλλά έμμεσα – και πιο ύπουλα;

Τελικά το ανήσυχο πνεύμα καταλήγει πραγματικά άρρωστος και φυτό ως αποτέλεσμα της «θεραπείας» – αναμενόμενο, όποιοι δεν μπορούν να «επανενταχθούν», δηλαδή να ξαναμπούν στο μαντρί, καλό θα ήταν να εξουδετερωθούν ως άτομα, και μαζί τους και όσα αυτοί πρεσβεύουν.

Αυτή ήταν η τύχη αμέτρητων. Από τον «ακραίο» υπέρμαχο των ατομικών και σεξουαλικών ελευθεριών Μαρκήσιο Ντε Σαντ (ο οποίος παρά την υποτιθέμενη τρέλα του δεν είχε κανένα πρόβλημα ακόμη και να εκτελεί χρέη μέλους της Εθνοσυνέλευσης κατά τη Γαλλική Επανάσταση)

en.wikipedia.org/wiki/Marquis_de_Sade

μέχρι τους «απροσάρμοστους» αντιφρονούντες των σταλινικών καθεστώτων της πρώην «Ε» «Σ» «Σ»  «»»Δ»»»

http://en.wikipedia.org/wiki/Political_abuse_of_psychiatry_in_the_Soviet_Union

μια τακτική που συνεχίζεται στη Ρωσία σήμερα από τον (πρώην πράκτορα της Κα Γκε Μπε) Πούτιν

http://mindhacks.com/2007/08/30/is-russia-entering-another-dark-age-of-psychiatry/

και τον εγκλεισμό του στιχουργού και μουσικοσυνθέτη και τραγουδιστή Νικόλα Άσιμου επειδή τολμούσε να τραγουδά χωρίς να του υπαγορεύουν οι δισκογραφικές τι να λέει και για πόσα και πόσο κώλο να δείχνει όπως κάποιες που ξέρουν μόνο να ξεντύνονται και γι’ αυτό γίνονται ινδάλματα (λέω γι’ αυτές που παρόλο που έχουν εκατομμύρια συνεχίζουν να το κάνουν με την θέληση τους λόγω απληστίας και όχι λόγω ανάγκης, όσες αναγκάζονται αντίθετα είναι θύματα που χρειάζονται στήριξη)

Σε κάθε εποχή, όσο υπήρχε και θα υπάρχει εξουσία, όσοι αντιστέκονται σε αυτή θα χαρακτηρίζονται με διάφορα διακοσμητικά επίθετα ώστε να μην μπορέσουν να περάσουν το μήνυμα τους στις μάζες. Αυτό θα ήταν επικίνδυνο για τους εξουσιαστές.

Έτσι λοιπόν αν ένα άτομο δεν δέχεται (είτε λόγω αξιοπρέπειας, είτε λόγω του ότι απλά δεν μπορεί να ανεκτεί) να ζει ως πλήρως καθορισμένο, ελεγχόμενο και υπάκουο αρνάκι χωρίς ατομική θέληση, χωρίς ύπαρξη, είναι τρελός. Αν   δεν δέχεται η ύπαρξη του και η εργασία του να τυγχάνουν της χείριστης εκμετάλλευσης και αυτός να απολαμβάνει να τον γαμάνε, δεν φταίει το σύστημα που μας αναγκάζει να ζούμε μια ζωή μίζερη ως εκμεταλλευόμενοι μισθωτοί σκλάβοι από μισθό σε μισθό, μια ζωή με δόσεις, δουλεύοντας 12 ώρες την ημέρα αν βρούμε δουλειά για ψίχουλα ενώ τα αφεντικά μας από τον μόχθο μας βγάζουν εκατομμύρια μόνο για να διατάζουν, αλλά το άτομο, που είναι «απροσάρμοστος».

Αυτά έχουν κάποια επιστημονική βάση;

http://www.szasz.com/2illegitimacy.pdf

http://www.szasz.com

και  όλα αυτά τα βιβλία

http://en.wikipedia.org/wiki/Category:Anti-psychiatry_books

και εδώ

http://www.whale.to/drugs/dsm_h.html

και εδώ

http://en.wikipedia.org/wiki/Anti-psychiatry#Tool_of_social_control

λένε πως ΟΧΙ

Χαρακτηριστικά, η «βίβλος των ψυχιατρικών διαταραχών» όπως λέγεται- που καθορίζει τι θεωρείται ασθένεια και τι όχι- αναθεωρείται με καθαρά υποκειμενικά κριτήρια

http://en.wikipedia.org/wiki/Diagnostic_and_Statistical_Manual_of_Mental_Disorders

και βασίζεται σε εγχειρίδιο του…στρατού των ΗΠΑ (που τα μέλη του εξολοθρεύουν αθώους αφγανούς χωρίς λόγο, αλλά όχι, αυτοί δεν είναι τρελοί)

http://www.ndtv.com/video/player/news/kandahar-massacre-karzai-demands-explanation/226157

«The manual evolved from systems for collecting census and psychiatric hospital statistics, and from a manual developed by the US Army»

(από το πιο πάνω άρθρο της wikipedia)

Ακόμη πιο χαρακτηριστικά, παλαιότερα και οι …ομοφυλόφιλοι (όπως πχ ο Κωνσταντίνος Π Καβάφης) εθεωρούντο τρελοί!

Δηλαδή αν υπήρχε ένα σύστημα όπως πχ στη Ρωμαική Αυτοκρατορία όπου όλοι έπρεπε να δεκτούν τον αυτοκράτορα ως θεό όσοι δεν τον δέχονταν θα ήταν τρελοί;

Αν υπήρχε ένα σύστημα όπως στην ΕΣΣΔ όπου όσοι διαφωνούσαν με τον Στάλιν ήταν «τρελοί», αυτό όντως ίσχυε;

Τώρα, αν υπήρχε ένα σύστημα όπου όσοι δεν δέχονταν ότι ζωή = δουλειά για 1000 ευρώ μισθό ενώ παράγω πολύ περισσότερα ως κέρδη για την εταιρεία που δουλεύω + καταναλώνω την κάθε βλακεία της τιβί + δέχομαι τις celebrities ως θεές είναι «τρελοί», αυτό θα ίσχυε;

Επειδή το τελευταίο προωθείται σήμερα!

Ακολουθεί ένα άρθρο από την ιστοσελίδα  mostlywater πάνω στο οποίο είχα την τύχη να «πέσω» γκουγκλάροντας, το οποίο μιλά για το πως τα πιο πάνω εφαρμόζονται στον καπιταλισμό (θα ακολουθήσει και μετάφραση στα ελληνικά σε αυτή την σελίδα που θα εισαχθεί μέσω edit).

Would We Have Drugged Einstein? How Anti-Authoritarianism Is Deemed a Mental Health Problem

We are increasingly marketing drugs that essentially «cure» anti-authoritarians.

By Bruce E. Levine; February 20, 2012 – AlterNet
http://www.alternet.org/story/154225

In my career as a psychologist, I have talked with hundreds of people previously diagnosed by other professionals with Oppositional Defiant Disorder, Attention Deficit Hyperactive Disorder, Anxiety Disorder and other psychiatric illnesses, and I am struck by 1) how many of those diagnosed are essentially anti-authoritarians; and 2) how those professionals who have diagnosed them are not.

Anti-authoritarians question whether an authority is a legitimate one before taking that authority seriously. Evaluating the legitimacy of authorities includes assessing whether or not authorities actually know what they are talking about, are honest, and care about those people who are respecting their authority. And when anti-authoritarians assess an authority to be illegitimate, they challenge and resist that authority — sometimes aggressively and sometimes passive-aggressively, sometimes wisely and sometimes not.

Some activists lament how few anti-authoritarians there appear to be in the United States. One reason could be that many natural anti-authoritarians are now psycho-pathologized and medicated before they achieve political consciousness of society’s most oppressive authorities.

Why Mental Health Professionals Diagnose Anti-Authoritarians with Mental Illness

Gaining acceptance into graduate school or medical school and achieving a PhD or MD and becoming a psychologist or psychiatrist means jumping through many hoops, all of which require much behavioral and attentional compliance with authorities, even those authorities one lacks respect for. The selection and socialization of mental health professionals tends to breed out many anti-authoritarians. Degrees and credentials are primarily badges of compliance. Those with extended schooling have lived for many years in a world where one routinely conforms to the demands of authorities. Thus for many MDs and PhDs, people different from them who reject this attentional and behavioral compliance appear to be from another world — a diagnosable one.

I have found that most psychologists, psychiatrists and other mental health professionals are not only extraordinarily compliant with authorities but also unaware of the magnitude of their obedience. And it also has become clear to me that the anti-authoritarianism of their patients creates enormous anxiety for these professionals, and their anxiety fuels diagnoses and treatments.

In graduate school, I discovered that all it took to be labeled as having “issues with authority” was not kissing up to a director of clinical training whose personality was a combination of Donald Trump, Newt Gingrich and Howard Cosell. When I was told by some faculty that I had “issues with authority,” I had mixed feelings about being so labeled. On the one hand, I found it amusing, because among the working-class kids I had grown up with, I was considered relatively compliant with authorities. After all, I had done my homework, studied and received good grades. However, while my new “issues with authority” label made me grin because I was now being seen as a “bad boy,” I was also concerned about just what kind of profession I had entered. Specifically, if somebody such as myself was labeled as having “issues with authority,” what were they calling the kids I grew up with who paid attention to many things that they cared about but didn’t care enough about school to comply there? Well, the answer soon became clear.

Mental Illness Diagnoses for Anti-Authoritarians

A 2009 Psychiatric Times article titled “ADHD & ODD: Confronting the Challenges of Disruptive Behavior” reports that “disruptive disorders,” which include Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) and Opposition Defiant Disorder (ODD), are the most common mental health problem of children and teenagers. ADHD is defined by poor attention and distractibility, poor self-control and impulsivity, and hyperactivity. ODD is defined as a “a pattern of negativistic, hostile, and defiant behavior without the more serious violations of the basic rights of others that are seen in conduct disorder”; and ODD symptoms include “often actively defies or refuses to comply with adult requests or rules” and “often argues with adults.”

Psychologist Russell Barkley, one of mainstream mental health’s leading authorities on ADHD, says that those afflicted with ADHD have deficits in what he calls “rule-governed behavior,” as they are less responsive to rules of established authorities and less sensitive to positive or negative consequences. ODD young people, according to mainstream mental health authorities, also have these so-called deficits in rule-governed behavior, and so it is extremely common for young people to have a “dual diagnosis” of AHDH and ODD.

Do we really want to diagnose and medicate everyone with “deficits in rule-governed behavior”?

Albert Einstein, as a youth, would have likely received an ADHD diagnosis, and maybe an ODD one as well. Albert didn’t pay attention to his teachers, failed his college entrance examinations twice, and had difficulty holding jobs. However, Einstein biographer Ronald Clark (Einstein: The Life and Times) asserts that Albert’s problems did not stem from attention deficits but rather from his hatred of authoritarian, Prussian discipline in his schools. Einstein said, “The teachers in the elementary school appeared to me like sergeants and in the Gymnasium the teachers were like lieutenants.” At age 13, Einstein read Kant’s difficult Critique of Pure Reason — because he was interested in it. Clark also tells us Einstein refused to prepare himself for his college admissions as a rebellion against his father’s “unbearable” path of a “practical profession.” After he did enter college, one professor told Einstein, “You have one fault; one can’t tell you anything.” The very characteristics of Einstein that upset authorities so much were exactly the ones that allowed him to excel.

By today’s standards, Saul Alinsky, the legendary organizer and author of Reveille for Radicals and Rules for Radicals, would have certainly been diagnosed with one or more disruptive disorders. Recalling his childhood, Alinsky said, “I never thought of walking on the grass until I saw a sign saying ‘Keep off the grass.’ Then I would stomp all over it.” Alinsky also recalls a time when he was 10 or 11 and his rabbi was tutoring him in Hebrew:

One particular day I read three pages in a row without any errors in pronunciation, and suddenly a penny fell onto the Bible….Then the next day the rabbi turned up and he told me to start reading. And I wouldn’t; I just sat there in silence, refusing to read. He asked me why I was so quiet, and I said, “This time it’s a nickel or nothing.” He threw back his arm and slammed me across the room.

Many people with severe anxiety and/or depression are also anti-authoritarians. Often a major pain of their lives that fuels their anxiety and/or depression is fear that their contempt for illegitimate authorities will cause them to be financially and socially marginalized, but they fear that compliance with such illegitimate authorities will cause them existential death.

I have also spent a great deal of time with people who had at one time in their lives had thoughts and behavior that were so bizarre they were extremely frightening for their families and even themselves; they were diagnosed with schizophrenia and other psychoses, but have fully recovered and have been, for many years, leading productive lives. Among this population, I have not met one person whom I would not consider a major anti-authoritarian. Once recovered, they have learned to channel their anti-authoritarianism into more constructive political ends, including reforming mental health treatment.

Many anti-authoritarians who earlier in their lives were diagnosed with mental illness tell me that once they were labeled with a psychiatric diagnosis, they got caught in a dilemma. Authoritarians, by definition, demand unquestioning obedience, and so any resistance to their diagnosis and treatment created enormous anxiety for authoritarian mental health professionals; and professionals, feeling out of control, labeled them “non-compliant with treatment,” increased the severity of their diagnosis, and jacked up their medications. This was enraging for these anti-authoritarians, sometimes so much so that they reacted in ways that made them appear even more frightening to their families.

There are anti-authoritarians who use psychiatric drugs to help them function, but they often reject psychiatric authorities’ explanations for why they have difficulty functioning. So, for example, they may take Adderall (an amphetamine prescribed for ADHD), but they know that their attentional problem is not a result of a biochemical brain imbalance but rather caused by a boring job. And similarly, many anti-authoritarians in highly stressful environments will occasionally take prescribed benzodiazepines such as Xanax even though they believe it would be safer to occasionally use marijuana but can’t because of drug testing on their job.

It has been my experience that many anti-authoritarians labeled with psychiatric diagnoses usually don’t reject all authorities, simply those they’ve assessed to be illegitimate ones, which just happens to be a great deal of society’s authorities.

Maintaining the Societal Status Quo

Americans have been increasingly socialized to equate inattention, anger, anxiety, and immobilizing despair with a medical condition, and to seek medical treatment rather than political remedies. What better way to maintain the status quo than to view inattention, anger, anxiety, and depression as biochemical problems of those who are mentally ill rather than normal reactions to an increasingly authoritarian society? [Emphasis added – MW]

The reality is that depression is highly associated with societal and financial pains. One is much more likely to be depressed if one is unemployed, underemployed, on public assistance, or in debt (for documentation, see “400% Rise in Anti-Depressant Pill Use”). And ADHD-labeled kids do pay attention when they are getting paid, or when an activity is novel, interests them, or is chosen by them (documented in my book Commonsense Rebellion).

In an earlier dark age, authoritarian monarchies partnered with authoritarian religious institutions. When the world exited from this dark age and entered the Enlightenment, there was a burst of energy. Much of this revitalization had to do with risking skepticism about authoritarian and corrupt institutions and regaining confidence in one’s own mind. We are now in another dark age, only the institutions have changed. Americans desperately need anti-authoritarians to question, challenge, and resist new illegitimate authorities and regain confidence in their own common sense.

In every generation there will be authoritarians and anti-authoritarians. While it is unusual in American history for anti-authoritarians to take the kind of effective action that inspires others to successfully revolt, every once in a while a Tom Paine, Crazy Horse or Malcolm X come along. So authoritarians financially marginalize those who buck the system, they criminalize anti-authoritarianism, they psycho-pathologize anti-authoritarians, and they market drugs for their “cure.”

Bruce E. Levine is a clinical psychologist and author of Get Up, Stand Up: Uniting Populists, Energizing the Defeated, and Battling the Corporate Elite.

Ο φασισμός είναι εδώ- νέο νομικό πλαίσιο στις ΗΠΑ επιτρέπει την επ’αόριστο φυλάκιση/κράτηση πολιτών χωρίς δίκη!

Ιανουαρίου 3, 2012

Ο λόγος για το NDAA 2012.

Πρόκειται για ομοσπονδιακό/κρατικό ομοσπονδιακό νομικό πλαίσιο που ψηφίζεται κάθε χρόνο από το Κονγκρέσο και αφορά τις ετήσιες δαπάνες του Υπουργείου Άμυνας.

Φέτος, υπό την προεδρία του κου «Hope and Change» Μπάρακ Ομπάμα, γνωστού για το νόμπελ Ειρήνης που πήρε για την ένταση και κλιμάκωση του πολέμου στο Αφγανιστάν

https://m4trix87.wordpress.com/%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%BB-2009/

ο κος Ομπάμα, μαζί με τους Ρεπουμπλικάνους και «Δημοκρατικούς» συνυποστηρικτές των τραπεζιτών στις ΗΠΑ, στο νομικό πλαίσιο για το 2012, το οποίο ψηφίστηκε ήδη, συμπεριλαμβάνεται στον Τίτλο Χ, υπότιτλο D («αντιτρομοκρατία») στα υποκεφάλαια 1021 και 1022 το εξής:

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ δικαιούται να διατάξει την επ’αόριστο χωρίς δίκη κράτηση από τον στρατό οποιουδήποτε ατόμου που θεωρείται ότι υποστηρίζεται από δυνάμεις οι οποίες εμπλέκονται σε εχθροπραξίες ενάντια στις ΗΠΑ και την συμμαχία τους.

Περισσότερα εδώ

http://www.aclu.org/blog/tag/NDAA

http://www.guardian.co.uk/world/2011/dec/15/americans-face-guantanamo-detention-obama

http://www.aljazeera.com/indepth/features/2011/12/201112773810926474.html

http://english.ruvr.ru/2011/12/28/63042894.html

ακόμη και από το φερέφωνο των αμερικανικών κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων New York Times

http://loyalopposition.blogs.nytimes.com/2011/11/30/president-obama-veto-the-defense-authorization-act/

Μια παράγραφος γεμάτη (σκόπιμες?) ανακρίβειες και ασάφειες, δίδοντας ουσιαστικά στον πρόεδρο το δικαίωμα να φυλακίσει επ’ αόριστον οποιονδήποτε καπνίσει στις αρχές να υποστηρίξουν ακόμη και χωρίς αποδείξεις ότι αποτελεί κίνδυνο για τις ΗΠΑ. Ένα μεγάλο βήμα προς την «νόμιμη» καταστολή πολιτικών αντιφρονούντων, όπως πχ του κινήματος Occupy

https://m4trix87.wordpress.com/2011/11/22/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CF%88%CE%B5%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%B5%CE%B9%CF%8E%CE%BD-%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AD/

Σε μια περίδο κρίσης του παγκόσμιου οικονομικοπολιτικού συστήματος, τη μεγαλύτερη στην μοντέρνα ιστορία, όπου παντού πλέον οι πολίτες δεν εμπιστεύονται πλεον τις κυβερνήσεις και το κεφάλαιο και η προπαγάνδα πλέον δεν εξασφαλίζει την συναίνεση των ολοένα και περισσότερων πεινασμένων ανέργων, αστέγων, επισφαλώς εργαζόμενων, και γι’ αυτό έχουμε και «κυβερνήσεις τεχνοκρατών» (μη εκλελεγμένων) όπως στην Ελλάδα και Ιταλία (αφού πλέον δεν αναμένουν οι κρατούντες τους λαούς να πιστέψουν τις υποσχέσεις τους και άρα τώρα φοβούνται τις εκλογές, αντίθετα με μέχρι τώρα που οι εκλογές εξυπηρετούσαν την ανάδειξη της νομιμοποίησης του συστήματος) έρχεται και αυτό. Ένα ακόμη βήμα προς την πλήρη αντικατάσταση της προπαγάνδας και του καρότου με το μαστίγιο της δικτατορίας.

Περαιτέρω σχόλια περιττεύουν, πρόκειται για ΦΑΣΙΣΜΟ.

Σύντομα και κοντά μας.