Archive for the ‘Εξουσια-συστημα’ Category

H «θεωρία των δύο άκρων»

Οκτώβριος 10, 2013

Στον κόσμο γύρω μας υπάρχουν πολλά παραδείγματα «διπολισμού»: Ζέστη-κρύο.  Άσπρο-Μαύρο. Σκοτάδι-Φως. Ζωή-Θάνατος. Για κάποια από αυτά (πχ όλα τα προηγούμενα) το ένα από τα δύο δεν εκφράζει παρά την απουσία του άλλου, δηλαδή μιλάμε βασικά για δύο άκρα σε μια συνεχόμενη κλίμακα. Κάποια άλλα εκφράζουν απλά δίτιμα χαρακτηριστικά. Άνδρας-γυναίκα (σημ. μιλώ για βιολογικό φύλο εδώ, όχι για σεξουαλικό προσανατολισμό). 0-1 στους υπολογιστές. Κλειστό-ανοικτό ηλεκτρικό κύκλωμα.

Όπως και να ‘χει, ο κόσμος είναι γεμάτος «άκρα». Τι είναι αυτό που φοβίζει τους περισσότερους σχετικά με τα «άκρα»? Γιατί μόνο και μόνο η αναφορά του «ο τάδε είναι ακραίος» αμέσως συνεπάγεται ότι πρέπει να αντιμετωπίζεται με τουλάχιστο επιφύλαξη?

Εδώ θα μιλήσω για τα άκρα σε κλίμακες, αφού οι δίτιμες καταστάσεις δεν επιδέχονται (και γι’αυτές δεν μπορεί να οριστεί) «μέσο».

Η απάντηση είναι ότι μας έχουν συνηθίσει στο «μέσο». Τουτέστιν, στην ενδιάμεση κατάσταση σε οτιδήποτε, όπως την αντιλαμβανόμαστε. Τι σημαίνει όμως «μέσο»? Για έναν εσκιμώο, ποια είναι η «μέση» θερμοκρασία που αντιμετωπίζει? Για έναν βεδουίνο? Το «μέσο» δεν είναι κάτι αντικειμενικό, αλλά κάτι εντελώς υποκειμενικό, που η θέση του στην κλίμακα εξαρτάται από τη θέση του παρατηρητή.

Το ίδιο και στην πολιτική. Πχ στη ναζιστική Γερμανία τι θα θεωρείτο «κέντρο»? Στις απελευθερωμένες περιοχές της Ισπανίας του 36?

http://en.wikipedia.org/wiki/Revolutionary_Catalonia

Στην ΕΣΣΔ?

Οπότε, όταν κάποιος μιλά για «άκρα», ουσιαστικά εννοεί απόψεις, θέσεις, πιστεύω που απέχουν από ότι ο ίδιος θεωρεί ως «κέντρο», δηλαδή από ότι θεωρεί ως «πρέπον» στη σκέψη του- βασικά μιλά για ότι διαφωνεί μαζί του…

Όταν οι καθεστωτικοί πολιτικοί και θεσμοί μιλούν για «μέσο», εννοούν απλά την υπάρχουσα κατάσταση, την οποία αποδέχονται και συντηρούν επειδή τους βολεύει, αυτούς και τους χρηματοδότες τους- και άρα δε βολεύει τη μεγάλη πλειοψηφία, αφού μεγαλύτερο μερίδιο της «πίτας» στους ισχυρούς συνεπάγεται μικρότερο μερίδιο (πρόσφατα με την κρίση μέχρι λιμοκτονίας…) στους υπόλοιπους!

Επομένως, θα πρέπει να θεωρείται τιμή για κάποιο άτομο, οργανισμό κοκ να τον αποκηρύσσει ειλικρινά το σύστημα της διαπλοκής ως «ακραίο».

Η παραφιλολογία της «θεωρίας των δύο άκρων» προωθείται στην Ελλάδα ευρύτατα από ΜΜΕ, πολιτικούς κοκ οι οποίοι είναι οι ίδιοι που υποστηρίζουν με κάθε μέσο τα μνημόνια που καταστρέφουν τον ελληνικό λαό. Εκείνοι και η εξαθλίωση που φέρνουν τα σχέδια τους βολεύουν τους ισχυρούς, αφού ανεργία και μειώσεις μισθών και φτώχεια και απόγνωση αναγκάζουν τους πάντες πλην αυτών να δουλεύουν σαν τα σκυλιά για ψίχουλα. Η «θεωρία» αυτή δημιουργήθηκε κυρίως για να αναγκάσει κόμματα όπως το ΚΚΕ και κυρίως το ΣΥΡΙΖΑ (που παρολίγο να βρεθεί στην εξουσία στις τελευταίες εκλογές και τώρα βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής για τις επόμενες) είτε να κινηθούν προς το «κέντρο», είτε να λοιδορηθούν το λιγότερο και να διωχθούν ποινικά το περισσότερο. Ο ΣΥΡΙΖΑ (ως γνωστόν από όλους) επέλεξε (τουλάχιστο όπως αφήνει να φανεί, ελπίζω να κάνω λάθος) το πρώτο.

Μεγάλες μερίδες λαού που αντιστέκονται (Σκουριές, Ιερισσός, απεργοί) επέλεξαν να μη τσιμπήσουν. Το κατεστημένο ήλπιζε να χρησιμοποιήσει την «θεωρία» στον λαό για να αποκτήσει νομιμοποίηση για την καταστολή τους και αποτροπή του λαού από την στήριξη και συμμετοχή σε τέτοια εγχειρήματα που μπορούν να αποτελέσουν σπίθα στην μπαρουταποθήκη της μνημονιακής ελληνικής οργισμένης κοινωνίας. Μέχρι τώρα φαίνεται να μην τα καταφέρνει, αφού μόνο οι έτσι κι αλλιώς αμετανόητοι συνεχείς υποστηρικτές του «κέντρου» πιστεύουν στη «θεωρία».

Ένας από τους λόγους που το «κέντρο» αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα δεν πείθει είναι ότι δεν κτύπησε τα δύο «άκρα» εξίσου. Πόσες φορές αναρχικοί συνελήφθησαν και τους φορτώθηκαν βαρύτατες κατηγορίες απλά λόγω της κατάληψης ενός άδειου κτιρίου? Πόσοι βασανίστηκαν?

Από την άλλη, μέχρι και πρόσφατα, όλοι στο «κέντρο» υποστήριζαν φανερά το δεξιό άκρο.

http://www.koolnews.gr/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B1/salos-me-tin-simvouli-portosalte-se-kasidiari-vreite-tropo-na-mi-sas-pianoun-sto-stoma-tous/

 

 

 

Και πως να μην το κάνουν, αφού οι ναζί υποστήριζαν και υποστηρίζουν αυτούς που πληρώνουν το «κέντρο»…

 

 

 

http://left.gr/news/oi-voyleytes-sygkyvernisis-kai-hrysis-aygis-mplokaroyn-ti-sygklisi-tis-epitropis-oikypotheseon

και βέβαια μπορούν να βροντοφωνάξουν μαζί

«ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ»…

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63746925

Αν ακόμη κάποιοι έχουν ακροφοβία, δεν πειράζει, μετά από ακόμη 5-6 μνημόνια θα τους περάσει!

Advertisements

Από την εξ ανάγκης εργασιακή εκμετάλλευση στην καταναγκαστική εργασία: Ειδικές οικονομικές ζώνες, στρατόπεδα συγκέντρωσης(!) για ανέργους, φυλακοβιομηχανικό σύμπλεγμα.

Οκτώβριος 3, 2013

Για τους πλουτοκράτες εκμεταλλευτές του μόχθου όσων εργάζονται (η θα μπορούσαν να εργαστούν αν δεν διέλυαν τις οικονομίες με τις κρίσεις που δημιούργησαν λόγω των ρίσκων και της απληστίας τους οι ίδιοι οι εκμεταλλευτές) δεν υπάρχει κανένα όριο. Μετά τις περικοπές μισθών, συντάξεων, κοινωνικής πρόνοιας, παιδείας, υγείας, τα κουρέματα καταθέσεων μιας ζωής, τα μνημόνια κλπ (με ντεκόρ φασισμού και μαχαιρωμάτων όσων διαφωνούν) προχωρούν στα επόμενα επίπεδα. Βλέπετε, κάτι άβολες απεργίες και αντιδράσεις όσων προσπαθούν να επιβιώσουν αξιοπρεπώς δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές αν θέλουμε «ανάπτυξη»…

Εξ ου και βρέθηκαν μαγικές λύσεις.

Λύση 1η: Σε ταλαιπωρεί η εργασιακή νομοθεσία που δε σου επιτρέπει να δίνεις στους εργαζόμενους λιγότερα από όσα χρειάζονται για να ζήσουν σαν άνθρωποι? Αντιδρούν ζητώντας τα αυτονόητα? Κανένα πρόβλημα! Ειδικές ζώνες καθεστώτος εξαίρεσης, χωρίς καμία προστασία των εργαζομένων, κανένα δικαίωμα!

http://left.gr/news/i-anaptyxi-pro-ton-pylon-eidikes-oikonomikes-zones-gia-tin-apoikia-hreoys-proteinei-germaniko

Ώστε σιγά σιγά να μην υπάρχουν άλλες δουλειές πλην αυτών στις «ζώνες»…βλέπετε, η «ανάπτυξη» έλκεται από την δουλεία!

Επιπλέον μπόνους η ευκολότερη γεωγραφικά καταστολή των διαφωνούντων, απεργών κοκ.

Λύση 2η (αν δεν επαρκεί η πρώτη, η δε σε καβλώνει/ικανοποιεί το σύμπλεγμα κατωτερότητας σου αρκετά): Οι σκατοάνεργοι επιμένουν να μη γίνονται τελείως δούλοι? Κανένα πρόβλημα! Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα του 30-40, που οι υποστηρικτές των εφοπλιστών στο Μαύρο Σκότος

υποστηρίζουν

http://en.wikipedia.org/wiki/Arbeit_macht_frei

Ναι…

http://classwar.espiv.net/?p=1516

καλά ακούσατε! Αυτές είναι οι νέες «θέσεις εργασίας» που μας υπόσχονται οι πολιτικάντηδες της «Ανάπτυξης», εδώ οδηγούν τα δόγματα τους! Επειδή δεν έχουν κανένα όριο.

Aλλά και για την περίπτωση που κάποιους δεν τους χωρούν τα στρατόπεδα, η προτιμούν να ζήσουν όπως μπορούν χωρίς να γίνουν δούλοι, αφού δεν τους αφήνουν άλλη επιλογή («έγκλημα») υπάρχει και εδώ η λύση…

http://rioters.espivblogs.net/2013/06/09/prisonindustrial/

Φυλακή, με υποχρεωτική εργασία για το κέρδος των μεγαλοεταιρειών, χωρίς κανένα δικαίωμα και με 10 τυφέκια πάνω από το κρανίο σου… δεν δουλεύεις αρκετά γρήγορα? Παραπονιέσαι? Λίγοι μήνες στην απομόνωση αρκούν να σου τονώσουν την «εργασιακή ηθική»…κάνεις απεργία πείνας/αρνείσαι να δουλέψεις? Συλλογική τιμωρία των συγκρατουμένων σου μέχρι να βρεθεί κάποιος (πιθανό βαλτός) να σε ξεπαστρέψει, η να «επιχειρήσεις να δραπετεύσεις»/»αυτοκτονήσεις»…

http://www.prisonexp.org/

Επειδή πάντα, το τελευταίο απόλυτο όπλο του συστήματος είναι…τα όπλα.

ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ???

Αυτοοργάνωση όλων των εργαζομένων, ανεξάρτητες αμεσοδημοκρατικές αγωνιστικές συντεχνίες χωρίς καμία υποχωρητικότητα, απεργιακά ταμεία, οργανωμένες δομές, δικτύωση εργαζομένων σε όλους τους βιομηχανικούς τομείς, επ’ αόριστο γενική απεργία μέχρι να καταλάβουν για τα καλά ότι δε θα τους περάσει…

 

 

 

επειδή στα κελιά δε γίνεται εύκολα απεργία.

«Διάλυση» της ΧΑ πράξη δεύτερη. Τι μπορεί να σημαίνει η σύλληψη των ηγετικών στελεχών των νεοναζιστικών καθαρμάτων.

Σεπτεμβρίου 28, 2013

Το χρονικό των απανωτών συλλήψεων νεοναζί και των υποτιθέμενων προσπαθειών για «πλήρες ξήλωμα» της οργάνωσης-κώματος-συμμορίας εκτελεστών δε θα το ξαναεπαναλάβω εδώ, οποιοσδήποτε μπορεί να το βρει σε οποιοδήποτε ΜΜΕ. Βλέπετε, όλοι τώρα έγιναν ξαφνικά αντιφασίστες. Όλοι αυτοί που τόσο καιρό μιλούσαν ακόμη και για <συνεργασία> με τη ΧΑ και τους έδιναν και επικοινωνιακές συμβουλές…

http://www.koolnews.gr/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B1/salos-me-tin-simvouli-portosalte-se-kasidiari-vreite-tropo-na-mi-sas-pianoun-sto-stoma-tous/

 

Οι πιθανοί λόγοι πολλοί

Οι ψήφοι που έκλεβαν οι φασίστες από τη ΝΔ, που έχοντας η ίδια το προνόμιο να είναι οι υπερασπιστές των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων στη βουλή, δε θέλουν να τους πάρουν άλλοι τη δουλειά?

Πάλι οι ψήφοι, αλλά για να μη διασπαστεί η δεξιά και βγει σε πιθανές εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα και πάρει και το +50 του πρώτου κόμματος και (ίσως, αν ο ΣΥΡΙΖΑ εννοεί αυτά που λέει και πιεστεί από την κοινωνία) το μνημόνιο τους πάει στα ανάθεμα?

Ότι ο λαός χόρτασε κοροιδία και δεν θα ικανοποιείτο με την τιμωρία κανα-δυο μικροστελεχών που είχαν πέσει σε δυσμένεια?

Ότι μπορούν να τους αντικαταστήσουν στο ρόλο των αποπροσανατολιστών του λαού και της καταστολής των λαικών αντιδράσεων με τους πουλημένους του ΚΚΕ

https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1344266

http://aristeroblog.gr/node/280

η τον Καμένο, που δεν ξέρει ούτε καν ο ίδιος σε τι πιστεύει?

Ότι φοβήθηκαν μήπως ο Μιχαλολιάκος πράγματι προκαλέσει περιφερειακές εκλογές σε όλες τις μεγαλύτερες σε πληθυσμό και θέσεις βουλευτών περιφέρειες της Ελλάδας μέσω παραίτησης των βουλευτών των ναζί,  με ότι αυτό θα εσήμαινε για την κυβέρνηση στην πιθανή περίπτωση να πάρει την πλειοψηφία ο ΣΥΡΙΖΑ?

http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=241247&catid=9

Όπως και να χει, πλέον το κατεστημένο τα τσούγκρισε για τα καλά με την (αναλώσιμη γι’αυτούς) «χρυσή αυγή». Την εγκαταλείπουν, όπως προσπάθησαν με κάθε τρόπο οι ακόλουθοι να διαγράψουν το φιλοναζιστικό παρελθόν τους μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου.

http://en.wikipedia.org/wiki/IBM_and_the_Holocaust 

http://en.wikipedia.org/wiki/Criticism_of_Coca-Cola#Nazi_Germany_and_World_War_II

http://www.washingtonpost.com/wp-srv/national/daily/nov98/nazicars30.htm

http://en.wikipedia.org/wiki/Krupp#World_War_II%20These%20and%20the%20above%20for%20the%20connection%20between%20fascism/nazism%20and%20capitalism

Πλέον στο σε σήψη πτώμα των επίδοξων συνεχιστών του Χίτλερ θα το παίξει η κυβέρνηση «υπερασπιστής της Δημοκρατίας», «εγγυητής της σταθερότητας (και των μνημονίων, δηλαδή του σταθερού αργού θανάτου)» και άλλα όμορφα. Παράλληλα, το άλλο «άκρο» (λαός που αγωνίζεται για επιβίωση και αξιοπρέπεια, χωρίς να κάνει οτιδήποτε που να πλησιάζει σε παραστρατιωτικές οργανώσεις, τάγματα εφόδου και μαχαιρώματα) θα νιώσει τι σημαίνει «δημοκρατική» καταστολή.

Με λίγα λόγια

Έχομεν Δημοκρατίαν, δεν έχεις λόγο να φωνάζεις, τι είσαι, σκατοκουμούνι που μου θες και «αξιοπρεπή μισθό» και 8ωρο? ΣΚΑΣΕ! (μη φέρω την Αντιτρομοκρατική να σου μάθει να φέρεσαι δημοκρατικά)…

repeatfree

ΑΥΤΟΙ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ! Το βαθύ κράτος της καπιταλιστικής διαπλοκής στην Ελλάδα

Δεκέμβριος 27, 2012

Αναδημοσιεύω το παρακάτω άρθρο από την εφημερίδα LIFO χωρίς πολλά σχόλια- δεν χρειάζεται εξάλλου…

———————————

Stern: Mετωπική επίθεση στους Έλληνες πλουτοκράτες
Άρθρο με τίτλο: «Το Μονοπώλιο των εκατομμυριούχων»
diaploki
Εκτενές άρθρο για τα «πανίσχυρα οικονομικά τζάκια» περιλαμβάνει το γερμανικό περιοδικό Stern στο τεύχος που κυκλοφορεί με τίτλο « Το Μονοπώλιο των εκατομμυριούχων» και ισχυρίζεται ότι εδώ και πολλές γενιές 2.000 οικογένειες διαμόρφωσαν το υπάρχον σύστημα και αποκόμισαν τεράστια κέρδη.
Η επίθεση αυτή στο ελληνικό επιχειρηματικό κατεστημένο ενισχύει τα σενάρια που φέρουν τους δανειστές και την Τρόικα να βρίσκονται σε μετωπική σύγκρουση με τα ελληνικά οικονομικά συμφέροντα που οικοδομήθηκαν στη Μεταπολίτευση.
Το δημοσίευμα ξεκινάει από τον Φώτη Μπόμπολα, τον οποίο οι συντάκτες του άρθρου επισκέπτονται στο γραφείο του:
«Ο Φώτης Μπόμπολας έχει μπροστά από το γραφείο του τέσσερεις οθόνες υπολογιστών εγκατεστημένες στον απέναντι τοίχο, ο οποίος φέρει μια ξύλινη επένδυση. Έχεις την εντύπωση ότι βρίσκεται στα κεντρικά ενός αρχηγείου. Η γραμματέας του Λυδία του φέρνει φραπέ. Ο Μπόμπολας, ετών 52, με κοντοξυρισμένα μαλλιά, στρίβει ένα τσιγάρο. Καπνίζει Ολντ Χόλμπορν. Το πουκάμισό του είναι ανοιχτό στο στήθος, στο καρπό του χεριού του δεν φέρει κανένα ρολόι. «Προτιμώ να κρατώ χαμηλό προφίλ», διατείνεται ο ίδιος. Ο Μπόμπολας είναι ένας από τους πιο πλούσιους άνδρες στην Ελλάδα. Στην οικογενειακή αυτοκρατορία ανήκουν ο εκδοτικός κολοσσός Πήγασος, η μεγαλύτερη κατασκευαστική εταιρία της χώρας, εταιρίες ανακύκλωσης, ορυχεία χρυσού, ακίνητα. Συνολική αξία: μερικά εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Ο Μπόμπολας δεν δίνει ποτέ συνεντεύξεις. Ακόμη και τώρα αισθάνεται άβολα: «Δεν βλέπετε; Η χώρα εκρήγνυται».
Η οικογένεια του αισθάνεται έντονα τη λαϊκή οργή. Και αυτό γιατί η πολυεθνική εταιρία Ελλάκτωρ απαιτεί για τη διέλευση των αυτοκινητοδρόμων της υψηλά διόδια, παρότι το ελληνικό κράτος έχει επιχορηγήσει το έργο ως επί το πλείστον με χρήματα των φορολογημένων. Η Αττική Οδός κοστίζει 2.80 ευρώ, ενώ γύρω στα 250.000 αυτοκίνητα τη διασχίζουν καθημερινά. Όποιος θέλει να ταξιδέψει με αυτοκίνητο για Θεσσαλονίκη χρειάζεται ολόκληρα 25 ευρώ. Μια πρωτοβουλία πολιτών με το όνομα «Δεν πληρώνω διόδια» πριονίζει κάθε τόσο τις μπάρες των διοδίων. «Είναι αναρχικοί», βρίζει ο Μπόμπολας».
Πανίσχυρα τζάκια
«Η οικογένειά του ανήκει σε μια χούφτα από σχεδόν πανίσχυρα ελληνικά τζάκια, τα οποία εδώ και πολλές γενιές διαμόρφωσαν το υπάρχον σύστημα, αποκομίζοντας τεράστια κέρδη. Τώρα όμως που η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, αρνούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Αντ’ αυτού, επιχειρηματίες όπως ο Μπόμπολας, σπεκουλάρουν με νέες κρατικές αναθέσεις έργων, ενώ άλλοι παραμονεύουν για ευκαιρίες που θα προκύψουν από τις ιδιωτικοποιήσεις της κρατικής περιουσίας. Ήδη ο μεγαλοεπιχειρηματίας Σπύρος Λάτσης νοίκιασε για το ευτελές ποσό των 50 σεντ ανά τ.μ. και για 90 χρόνια το πιο πολυτελές Shopping-Mall στην Αθήνα».
Τι λέει για την Γιάννα Αγγελοπούλου
Άλλοι πάλι επιχειρηματίες εξαφανίζονται στο εξωτερικό, όπως, λόγου χάριν, η διαβόητη Άννα Αγγελοπούλου, η πρώην πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής των Ολυμπιακών αγώνων, η οποία ακούει στο όνομα Lady G, όνoμα που της έδωσε ο ελληνικός κίτρινος τύπος» γράφει το περιοδικό για την πρώην ισχυρή κυρία των Ολυμπιακών Αγώνων. Αναφέρει μάλιστα ότι η Γιάννα Αγγελοπούλου «ίδρυσε το Ίδρυμα Αγγελόπουλος, με τη βοήθεια του οποίου θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να διασφαλίσει τη περιουσία της. Έτσι, εξ αποστάσεως μπορούσε πλέον να παρακολουθεί γαλήνια, πως η ελληνική Βουλή ψήφισε ένα από τα σκληρότερα πακέτα λιτότητας ύψους 13,5 δισεκατομμυρίων ευρώ. Μετά από την επιβολή των νέων μέτρων ο μέσος μισθός στην Ελλάδα ανέρχεται σε λιγότερο από 1000 ευρώ το μήνα, ενώ σε οικογένειες με εισόδημα άνω των 18.000 ευρώ ετησίως κόπηκαν τα επιδόματα παιδιών.
Τι λέει για τον Μπόμπολα
Και το άρθρο συνεχίζει για τον Φώτη Μπόμπολα:
«Στο ερώτημα αν έχει έλθει η ώρα για τους ζάμπλουτους Έλληνες να δείξουν αλληλεγγύη, ο Μπόμπολας αντιδρά εκνευρισμένος: «Μα τι θέλετε; Οι μετοχές μας είναι στο πάτο. Οι επιχειρήσεις μας πάσχουν ακριβώς το ίδιο όπως και η υπόλοιπη χώρα». Τι θα λέγατε με την φορολόγηση των πλουσίων; «Τι αφελής σκέψη. Το μεγάλο κεφάλαιο βρίσκει πάντα τρόπους να αποφύγει τους φόρους. Αυτό είναι το τίμημα της παγκοσμιοποίησης».
Ο Μπόμπολας διευθύνει επισήμως την οικογενειακή του πολυεθνική εταιρεία μαζί με τον αδελφό του. Όμως ο πραγματικός πατριάρχης είναι ο πατέρας Γεώργιος, η φωτογραφία του οποίου φιγουράρει σε ασημένιο πλαίσιο πάνω στο κομοδίνο. Λέγεται ότι ο Γεώργιος Μπόμπολας κατάφερε να πάρει τη πρώτη κρατική ανάθεση έργου όταν η κατασκευαστική του εταιρεία δεν κατείχε ακόμη ούτε καν μπουλντόζα. Η μεγάλη επιχειρηματική ευκαιρία γι’ αυτόν ήταν η Ολυμπιάδα του 2004. Τότε η Ελλάκτωρ κατασκεύασε το μεγαλύτερο μέρος του αθηναϊκού μετρό, χωρίς να υπάρξει καμία δημόσια προκήρυξη επί του έργου. Όταν η κυβέρνηση αποφάσισε την κατασκευή τεσσάρων αυτοκινητοδρόμων, ο Μπόμπολας ήταν και πάλι μέσα στο παιχνίδι. Ένα από τα μεγαλύτερα «χτυπήματα» της οικογένειας είναι η αγορά των κρατικών ορυχείων χρυσού στη Χαλκιδική για 11 εκατομμύρια ευρώ. Η αξία των κοιτασμάτων χρυσού ανέρχεται στα 12 δισεκατομμύρια ευρώ».
Τι λέει για τη λίστα Λαγκάρντ και τον Αντώνη Σαμαρά
«Η Ελλάδα δεν είναι μια φτωχή χώρα, απλώς η κατανομή του πλούτου είναι άνιση. Τα 80 τις εκατό του ιδιωτικού κεφαλαίου βρίσκεται στα χέρια μόνον 2.000 οικογενειών. Γύρω στα 200 δισεκατομμύρια ευρώ αυτού του κεφαλαίου βρίσκεται σε ξένες τράπεζες. Επισήμως μόνον εννέα πρόσωπα δηλώνουν στην Ελλάδα εισόδημα άνω των 700.000 ευρώ το έτος.
Η επονομαζόμενη Λίστα-Λαγκάρντ, με τα ονόματα 2059 Ελλήνων που κατέχουν λογαριασμούς στην Ελβετία, κρατήθηκε για πάνω από δύο χρόνια μυστική. Στη λίστα αυτή υπάρχουν ονόματα που θεωρούνται έμπιστα πρόσωπα του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Μεταξύ αυτών βρίσκεται ο δικηγόρος Σταύρος Παπασταύρου, ένα από τα δέκα κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας.
Η εν λόγω λίστα δεν είχε καμία συνέπεια για τους πλουσίους, εκτός ενός δημοσιογράφου που αντιμετώπισε δυσκολίες. Επειδή δημοσίευσε όλα τα ονόματα της λίστας στο περιοδικό Hot Doc, συνελήφθη από μια ομάδα άμεσης δράσης 50 αστυνομικών και απειλείται με διετή φυλάκιση λόγω παραβίασης δικαιωμάτων της ιδιωτικής σφαίρας».
Τι λέει για τον Λαυρεντιάδη
«Είναι αναμενόμενο ότι με τη πίεση που ασκείται από τη πλευρά της Ευρώπης βαθμιαία κάτι αρχίζει να αλλάζει: τη τελευταία βδομάδα ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έδωσε εντολή για τη σύλληψη του επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, ο οποίος διατηρούσε 31 τις εκατό της Pronton-Bank και η οποία διασώθηκε από το ελληνικό κράτος με τη βοήθεια 900 εκατομμυρίων ευρώ. Λέγεται ότι ο ίδιος μεταβίβασε εν τω μεταξύ στο εξωτερικό 700 εκατομμύρια ευρώ.
Ο καθηγητής των πολιτικών επιστημών Σεραφείμ Σεφεριάδης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο συγκρίνει την αθηναϊκή ολιγαρχία με την ιταλική μαφία: «έχει παντού τους ανθρώπους της: έναν αδελφό στην Αριστερά, έναν στη Δεξιά, έναν στο δημαρχείο και έναν εντός της εκκλησίας. Οι ζάμπλουτοι Έλληνες εξαγοράζουν τους πολιτικούς μέσω της χρηματοδότησης των εκλογικών τους αγώνων. Η εξουσία που ασκούν μέσω των μίντια τούς καθιστά απρόσβλητους». Στο τηλεοπτικό κανάλι Mega, που έχει τεράστια επιρροή, συμμετέχουν δύο τζάκια: Ο Μπόμπολας και η εκδοτική δυναστεία του Λαμπράκη. Ο γιος του μεγαλύτερου μετόχου της τελευταίας έγινε ο προσωπικός σύμβουλος του Σαμαρά.
Αποκαλύψεις μέσω του Wikileaks
Tο άρθρο κάνει αναφορά και στις αποκαλύψεις μέσω του Wikileaks που έκανε επίσης αναφορά σε ομάδα Ελλήνων μεγιστάνων:
«Μια τηλεγραφική είδηση που έφτασε σε μας από την Αμερική μέσω του Wikileaks, αναφέρει ότι «μια μικρή ομάδα επιχειρηματικών μεγιστάνων έχει συνδεθεί με την πολιτική μέσω βαθμών συγγενείας, γάμων ή και διαζυγίων. Οι σχέσεις αυτές είναι πολυπλοκότερες από τις αντίστοιχες σχέσεις μεταξύ των θεών στην ελληνική μυθολογία». Ακόμη πιο δραστικά το εξέφρασε ο Κώστας Καραμανλής, ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας, όταν εξαπέλυσε ύβρεις κατά της διαφθοράς ενώπιον φίλων του κόμματος του: «Το πρόβλημα αυτής της χώρας είναι αυτοί οι νταβατζήδες και οι πολυεθνικές τους που ελέγχουν το σύνολο του πολιτικού βίου».
Τι λέει για τον Σπύρο Λάτση
«Ο Σπύρος Λάτσης είναι ο αυτός που κατέχει αδιαφιλονίκητα τη πρώτη θέση μεταξύ των εν λόγω μεγιστάνων. Ο ελληνικός τύπος τον αποκαλεί «σιωπηλό Κροίσο». Στην αυτοκρατορία του Λάτση ανήκουν τράπεζες, συμπλοιοκτησίες και διυλιστήρια. Ιδρύθηκε από τον πατέρα του Γιάννη, έναν σύντροφο του περιώνυμου Αριστοτέλη Ωνάση. Ο Γιάννης Λάτσης, γνωστός με το παρατσούκλι «Καπετάν Γιάννης», εμφανίστηκε κατά την υποδοχή της Βασίλισσας της Αγγλίας με λευκό ναυτικό καπέλο. Όταν ο γιος του Σπύρος μετέβη στο Λονδίνο για να σπουδάσει φιλοσοφία, ο Καπετάνιος τον περιγελούσε. Όμως το βλαστάρι του πολλαπλασίασε πριν από τη οικονομική κρίση την αξία της οικογενειακής επιχείρησης κατά 8 δισεκατομμύρια ευρώ. Ζει ως επί το πλείστον στην Ελβετία. Η θαλαμηγός του «Αλέξανδρος» είναι μια από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Πάνω σε αυτή χαλάρωσαν ήδη ο Τζωρτζ Μπους, ο πρίγκιπας Κάρολος και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής επιτροπής Μπαρόζο. Επειδή ο τελευταίος έκανε διακοπές με την οικογένεια του στην εν λόγω θαλαμηγό, η Ευρωβουλή τον τιμώρησε τότε με ψήφο δυσπιστίας.
Η τράπεζα Eurobank του Λάτση κατείχε μέχρι πρότινος τα μεγαλύτερα μερίδια των ελληνικών κρατικών ομολόγων: δώδεκα δισεκατομμύρια ευρώ. Ταυτόχρονα ο Λάτσης προσπάθησε να κομίσει κέρδη από την ήδη λεηλατημένη χώρα του με το να τοποθετήσει τους ανθρώπους του στις σωστές θέσεις. Η εταιρία καταπιστεύσεων, η οποία αποφασίζει για τις ιδιωτικοποιήσεις της ελληνικής κρατικής περιουσίας, επανδρώθηκε με πρώην μάνατζερ της αυτοκρατορίας του. Εκτός από το «χτύπημα» που αφορά το πολυτελές ακίνητο Shopping-Mall στο Μαρούσι, είναι πολύ πιθανό ότι ο Λάτσης να αγοράσει και την κρατική επιχείρηση Hellenic Petrolium σε ποσοστό εκατό τις εκατό. Για το «Helliniko Project», μια περιοχή περίπου 600 στρεμμάτων στο παλαιό αεροδρόμιο της Αθήνας, ο Λάτσης είναι επίσης φαβορί. Το ακίνητο, το οποίο βρίσκεται κοντά στη παραλία του Αγίου Κοσμά, θεωρείται ένα από τα πολυτιμότερα της Ευρώπης. Εκεί μέλλεται να κτιστούν κυρίως γραφεία, κατοικίες και να διαμορφωθεί ένα γιγάντιο πάρκο αναψυχής. Μια «Ντίσνευλαντ της Μεσογείου», υπόσχεται το διαφημιστικό».
Τι λέει για τον Σωκράτη Κόκκαλη
«Η ιδιωτικοποίηση της κρατικής περιουσίας είναι μια από τις βασικές αξιώσεις των χρηματοδοτών της Ελλάδας. «Έτσι όμως όπως αυτή λαμβάνει χώρα, είναι παράλογη», διατείνεται ο Αλέξανδρος Μωραιτάκης, πρόεδρος Συνδέσμου Μελών Χρηματιστηρίου Αθηνών (ΣΜΕΧΑ). «Μερικοί επιλεγμένοι επενδυτές αγοράζουν κρατική περιουσία και εμφανίζονται ως εθνοσωτήρες». Για την πλέον επικερδή κρατική επιχείρηση του ΟΠΑΠ, μια από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρίες τυχερών παιχνιδιών στην Ευρώπη, ενδιαφέρεται ο Σωκράτης Κόκκαλης. Η Intralot είναι μια από τις ηγετικές εταιρίες στην ανάπτυξη των συστημάτων λόττο.
Ο Κόκκαλης, μια από τις πλέον αμφισβητούμενες ολιγαρχικές προσωπικότητες στην Ελλάδα, υπήρξε συνεργάτης της ανατολικογερμανικής Στάζι με τα ψευδώνυμα κρόκους και κασκάντε (σημείωση συντάκτη ιστολογίου: εδώ βλέπουμε πως κάθε εξουσίες,  καπιταλιστικές η «σοσιαλιστικές», τα βρίσκουν…που ‘σαι ρε Όργουελ!). Μεγάλωσε στην Ανατολική Γερμανία όπου η οικογένειά του προσέφυγε το 1949 μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου στη Ελλάδα. Η περιουσία του έχει υπολογιστεί στα 2 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι φήμες γύρω από το πρόσωπό του θα μπορούσαν να προέρχονται από κάποιο μυθιστόρημα με σπιούνους. Όταν έγινε δημοσίως γνωστό ότι η Siemens λάδωσε, σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς, με 100 εκατομμύρια ευρώ Έλληνες πολιτικούς και αξιωματούχους, η γερμανική εισαγγελική αρχή, ερευνώντας τα αρχεία της εταιρίας, προσέκρουσε σε ένα αμφίβολο όνομα με το κωδικό «Κύριο Κ.». Υποθέτει ότι πρόκειται για τον Σωκράτη Κόκκαλη».
Τι λέει για τους εφοπλιστές
«Όπως όμως ισχυρίζεται ο Σάββας Ρομπόλης, καθηγητής οικονομικών κοινωνικής πολιτικής του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο «είναι σχεδόν αδύνατον να αποδειχτούν οι παράνομες ραδιουργίες των ολιγαρχικών δυνάμεων […] Δεν είναι μόνον που έχουν παντού τους ανθρώπους τους. Οι νόμοι έχουν γραφτεί εδώ και πολλές γενιές γι’ αυτούς. Δεν χρειάζεται καν να εξαπατήσουν την εφορία αφού απαλλάσσονται ούτως ή άλλως από τους φόρους». Κάθε χρόνο η Βουλή ανακοινώνει -όπως άλλωστε και το 2012- φοροαπαλλαγές για τους μεγαλοεφοπλιστές. Διότι αυτοί απειλούν με απόσυρση του στόλου τους και τη διακίνησή του κάτω από άλλη σημαία. Βέβαια, επισήμως δεν υπάρχουν κανενός είδους συνδέσεις μεταξύ των ολιγαρχικών και των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, ούτε συναντήσεις και αποδεικτικές φωτογραφίες. Στη μαρίνα του Φλοίσβου όμως, τη μεγαλύτερη της Αθήνας, όπου αγκυροβολούν ακόμη και θαλαμηγοί 100 μέτρων «μπορεί κανείς να δει όλους τους πολιτικού μας», όπως αφηγείται ο πρώην φύλακας του λιμανιού Μάκης Νάστατος, ιδίως «όταν κατά τα Σαββατοκύριακα τα μεγάλα πάρτυ ανάβουν για τα καλά».
Για το πόσο μακριά φτάνει εν τέλει η επιρροή αυτής της ελληνικής ολιγαρχίας, γνωρίζει καλά ο Γιάννης Δερμιτζάκης ο οποίος κατέχει Διυλιστηρίο ανακύκλωσης παλαιού ορυκτελαίου στη Θεσσαλονίκη. Ο Δερμιτζάκης είναι ένας ηλικιωμένος κύριος χαμηλών τόνων που φέρει το κινητό σε μια δερμάτινη θήκη πάνω στη ζώνη του παντελονιού του. Έως το 2004 οι δουλειές του πήγαιναν καλά. Μετά ψηφίστηκε ένας νέος νόμος που απαιτούσε άδεια για τη συλλογή χρησιμοποιημένων ορυκτέλαιων. Ο Δερμιτζάκης έκανε αμέσως αίτηση, όμως ματαίως περίμενε: «Πρώτα μου είπαν ότι τα χαρτιά μου ξεχάστηκαν στη γραμματεία του υπουργού προστασίας του περιβάλλοντος. Μετά μου είπαν ότι το διυλιστήριο θα έπρεπε να επανεξεταστεί. Βέβαια αυτό ήταν τελείως καινούργιο. Τελικά απευθύνθηκα σε έναν φίλο του υπουργού, ο οποίος μου διαμήνυσε: πρόκειται για σκοτεινή υπόθεση και θα κάνω καλά να την ξεχάσω». Εν τω μεταξύ η αγορά απόβλητων ορυκτέλαιων –μιλάμε για 35.000 τόνους ετησίως- καλύπτεται σχεδόν αποκλειστικά από το ολιγαρχικό τζάκι του Βαρδινογιάννη. Ο Δερμιτζάκης στέκεται στο κατώφλι της πτώχευσης.
Ακόμη και η παγκόσμια πολυεθνική εταιρία Shell γονάτισε μπροστά στον Βαρδινογιάννη. Από το 2015, στην Ελλάδα δεν θα υπάρχουν πρατήρια βενζίνης της Shell. Η οικογενειακή πολυεθνική την αγόρασε για 219 εκατομμύρια ευρώ. Συνεχώς νέοι, εν μέρει συζητήσιμοι νόμοι, κατέστησαν τη δουλειά μη αποδοτική για τη Shell.
Στην αρχή απαγόρευσαν στην Shell να εισάγει δική της βενζίνη. Όταν αυτή η ρύθμιση άλλαξε κατόπιν πίεσης από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ήλθε ένας νέος νόμος που εξανάγκαζε την Shell να διατηρεί σε ντεπό μεγάλες ποσότητες βενζίνης ως «εθνικό απόθεμα ασφαλείας». Η Shell παραιτήθηκε.
Τι λέει για την οικογένεια Βαρδινογιάννη
«Ο αρχηγός της οικογένειας Βαρδινογιάννη, Βαρδής, κατοικεί σε μια μεσογειακή βίλα στο αθηναϊκό αριστοκρατικό προάστιο Εκάλη. Μπροστά στη πύλη στέκεται ένας φύλακας. Στην ερώτηση αν ο Κύριος είναι διαθέσιμος για μια συνέντευξη, τραβάει το πιστόλι του και το απασφαλίζει. Ο Βαρδινογιάννης διατηρούσε στενές σχέσεις με τον Αιγύπτιο πρώην δικτάτορα Μουμπάρακ. Η οικογενειακή επιχείρηση «Avin Oil» πλήρωσε στον δικτάτορα Σαντάμ Χουσείν υψηλά ποσά για να έχει πρόσβαση σε καλές τιμές ακατέργαστου πετρελαίου που το Ιράκ μπορούσε να πουλήσει κατά τη διάρκεια του εμπάργκο μόνον στα πλαίσια του προγράμματος «Oil for food». Το θέμα αποκαλύφτηκε όταν ελεγκτές των Ηνωμένων Εθνών βρήκαν να μεταφέρονται δέσμες δολαρίων με τις ταξιδιωτικές βαλίτσες διπλωματών. Το γεγονός δεν είχε καμία επίπτωση στον Βαρδινογιάννη, ούτε στις δουλειές του ούτε στη φήμη του. Τον Ιανουάριο επαινέθηκε δημόσια για τη χρηματική του δωρεά στην αστυνομία.
Τι λέει για την ελληνική «ολιγαρχία»
«Όλες οι προσπάθειες που έγιναν για να φέρουν την ελληνική ολιγαρχία στο τραπέζι της συζήτησης για τη σωτηρία της χώρας, απέτυχαν. «Αυτοί οι άνθρωποι που έχουν χρήμα, εξουσία ή τα μίντια με το μέρος τους, αμύνονται κατά των μεταρρυθμίσεων», παραπονιόταν ο πρώην πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου (σημείωση συντάκτη ιστολογίου: Ένας ακόμη λόγος που τα μνημόνια που πέρασαν τελικά είναι τόσο ετεροβαρή κατά των οικονομικά αδυνάτων!).
Κάποτε επισκέφθηκε μια αποστολή μεγάλων εφοπλιστών το γραφείο της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Αθήνα. «Σκεφτήκαμε ότι θέλουν να βοηθήσουν», αφηγούνταν ένας δημόσιος υπάλληλος. Όμως αυτοί έκαναν μόνον παράπονα για την υψηλή φορολόγηση και την υπερβολική νομική ρύθμιση. Αισθάνονταν ότι καταδιώκονται από το κράτος. Συμπεριφερόντουσαν σαν δωρητές που ζητούσαν πίσω ότι είχαν χαρίσει λόγω πτωχισμού»
———————————————————————————–
Μαφία, Ομερτά, Αλ Καπόνε…Λάτσης, Βαρδινογιάννης!
ΠΟΣΟ ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ;;;

Τι κάνει τους ανθρώπους «τέρατα»

Δεκέμβριος 23, 2012

Πολλές φορές ακούμε για συνταρακτικά γεγονότα όπου άτομα η ομάδες συμπεριφέρονται με άκρως αντικοινωνικό και πολλές φορές και απειλητικό για τους συνανθρώπους τους τρόπο. Η συνηθισμένη αντίδραση της πλειοψηφίας σε τέτοιες περιστάσεις είναι (πέρα από το αρχικό σοκ) μια αυτόματη καταδίκη του «υπαίτιου» και υποβιβασμός της ανθρώπινης υπόστασης του. Εκείνο που πολλοί έχουν την τάση να αγνοούν (επειδή έτσι μας μαθαίνει ο κοινωνικός περίγυρος ο οποίος φυσικά ελέγχεται από τα ελεγχόμενα από διάφορα διαπλεκόμενα συμφέροντα μίντια, το διαπλεκόμενο κράτος κοκ) είναι οι αιτίες που οδηγούν σε τέτοια φαινόμενα.

Εκτός από την αναπαραγωγή στην κοινωνία αυτής της αντίληψης για αποκλειστική ευθύνη του «υπαιτίου» για τις πράξεις του από τα ίδια τα μέλη της, τα ίδια τα ΜΜΕ και οι νόμοι δείχνουν την προώθηση και την επιβολή αυτής της αντίληψης από τις εκάστοτε εξουσίες. Πχ γιατί, παρόλο που ληστείες και φόνοι γίνονται καθημερινά, μέχρι τώρα δεν έγιναν σημαντικές προσπάθειες για αντιμετώπιση των κοινωνικών αιτίων της «εγκληματικότητας» ,δηλαδή της εξαθλίωσης και της περιθωριοποίησης των οικονομικά αδυνάτων; Την απάντηση την ξέρουμε όλοι, για να φάει ο νηστικός πρέπει όσοι τρώνε με χρυσά κουτάλια στις πλάτες του λαού να πάρουνε, αν όχι σιδερένια… ασημένια!.

Στις ΗΠΑ τα δίδακτρα για σπουδές είναι στα ύψη και πάρα πολλοί αναγκάζονται να καταχρεωθούν και να γίνουν σκλάβοι των χρεών των φοιτητικών δανείων μια ζωή για να σπουδάσουν.  Ο στρατός είναι από τους λίγους που δίνουν οικονομικές διευκολύνσεις για σπουδές (veteran «benefits») σε όσους δεκτούν να σκοτώνουν και να πεθαίνουν στο Αφγανιστάν, το Ιράκ κοκ για τα συμφέροντα των πολυεθνικών των ΗΠΑ, εκμεταλλευόμενοι έτσι στο έπακρο την ανάγκη των ανθρώπων για μόρφωση και αξιοπρεπή διαβίωση.

Ακολουθεί ένα παράδειγμα του πως ένας απλός άνθρωπος, στην προσπάθεια του να μπορέσει να σπουδάσει σε μια χώρα (ΗΠΑ) που δεν υπάρχει δωρεάν παιδεία για τους οικονομικά ασθενέστερους και να αποκτήσει κάποιες παραπάνω πιθανότητες για μια κάπως αξιοπρεπή ζωή, αναγκάστηκε να καταταχθεί στον αμερικάνικο στρατό και να ανεχτεί να σκοτώνει αθώα παιδιά…μέχρι που είπε ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ.

——————————————————————————-

Ενας ηλεκτρονικός φονιάς εξομολογείται!

USAF

Ακούγεται σαν μια από τις γνωστές «μαύρες ιστορίες» που κυκλοφορούν στις παρέες: ένας άντρας πατάει ένα κουμπί στο Νέο Μεξικό κι ένας άλλος άνθρωπος πέφτει, δευτερόλεπτα μετά, νεκρός στην άλλη άκρη του κόσμου. Δεν είναι όμως αποκύημα φαντασίας: είναι πραγματικότητα και συνέβη σε έναν αμερικανό στρατιώτη.
Ο 27χρονος Μπράντον Μπράιαντ από τη Μοντάνα υπηρέτησε για έξι χρόνια στην Αεροπορία των ΗΠΑ (USAF), με ειδικότητα χειριστή UAV Predator, τα γνωστά μη-επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) που πετάνε επί 24ώρους βάσεως πάνω από «ευαίσθητες» γεωπολιτικά περιοχές, όπως το Αφγανιστάν.
Κλεισμένος μέσα στα σκοτεινά κοντέινερ στο Νέο Μεξικό, απ’ όπου διεξάγεται ο χειρισμός των UAV, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πραγματική περιοχή επιχειρήσεων, ο Μπράιαντ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος των έξι αυτών ετών, μεταξύ 2005-2011, βλέποντας στον υπολογιστή του ανθρώπινους στόχους που είχαν εστιάσει πάνω τους τα υπέρυθρα «μάτια» των ιπτάμενων drones -και κατόπιν, πατώντας ένα απλό κουμπί που θα σήμανε και την εξολόθρευσή τους. Επαθε νευρικό κλονισμό, παραιτήθηκε και σήμερα ζει στο πατρικό του στη Μοντάνα αγωνιζόμενος να συνέλθει με τη βοήθεια ψυχιατρικής αγωγής.
 
«Είδα άνδρες, γυναίκες και παιδιά να σκοτώνονται μπροστά στα μάτια μου όλο αυτό το διάστημα» ανέφερε ο Μπράιαντ σε συνέντευξη του στο γερμανικό περιοδικό Spiegel.«Ποτέ δε πίστευα ότι θα μπορούσα να σκοτώσω τόσο πολύ κόσμο. Για την ακρίβεια, πίστευα ότι δεν μπορούσα να σκοτώσω κανέναν!», εξομολογείται ενθυμούμενος την πρώτη φορά που έγινε δολοφόνος, όταν εκτόξευσε ένα βλήμα Hellfire σκοτώνοντας δύο ανυποψίαστους ανθρώπους στο Αφγανιστάν.
 
«Είδα δυο αντρες να πέφτουν νεκροί κι έναν άλλον, με κομμένο το ένα του πόδι, να σφαδάζει στο έδαφος, την ώρα που πίδακες αίματος έπεφταν στην άσφαλτο» λέει προσθέτοντας πως «έκλαψα στο δρόμο όταν γύριζα σπίτι εκείνη την ημέρα και πήρα τηλέφωνο να μιλήσω στη μητέρα μου. Ένιωθα αποκομμένος από την ανθρωπότητα για περισσότερο από μια εβδομάδα».
Κατατάχτηκε στην Αεροπορία τυχαία, μόλις άκουσε ότι τα δίδακτρα για φοίτηση στο Πανεπιστήμιο ήταν δωρεάν. Βγήκε πρώτος στη τάξη του και τοποθετήθηκε σε μια στρατιωτική μονάδα συλλογής πληροφοριών, μαθαίνοντας να αναλύει δεδομένα από αεροφωτογραφίες και μετεωρολογικά δεδομένα ενώ στη συνέχεια, σε ηλικία 20 ετών, αναβαθμίστηκε σε χειριστή αισθητήρων (δηλαδή Β’ κυβερνήτη) που διαθέτουν τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη UAV Predator.
Μια όμως αποστολή πάνω από το Αφγανιστάν είναι καρφωμένη στο κεφάλι του και δεν θα την ξεχάσει μέχρι να πεθάνει. Στόχος ήταν ένα οίκημα σε απόσταση 10.000 χλμ. από αυτόν, στο ορεινό Αφγανιστάν, που οι ντόπιοι το χρησιμοποιούσαν ως στάνη για πρόβατα και κατσίκες.Ο χειριστής που καθόταν δίπλα του εκτόξευσε τον πύραυλο πιέζοντας ένα κουμπί και οι επόμενες στιγμές του φάνηκαν αιώνας ολόκληρος. «Συνολικά πέρασαν 16 δευτερόλεπτα μέχρι να φτάσει το στόχο του, αλλά μου φάνηκε σαν αργή κίνηση. Μέχρι και τη τελευταία στιγμή θα μπορούσα να αστοχήσω αν ήθελα, να στρέψω αλλού τον πύραυλο», διηγείται ο 27χρονος χειριστής, συνεχίζοντας «όμως, 3 δεύτερα πριν ο πύραυλος ανατινάξει το σπίτι, ένα παιδί εμφανίστηκε στη γωνία του δρόμου. Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι μια λάμψη, το σπίτι να καταρρέει και το παιδί να εξαφανίζεται. Μου ήρθε εμετός. Ρώτησα τον διπλανό μου: «μόλις σκοτώσαμε ένα μικρό παιδί;» για να πάρω απάντηση, από τα μικρόφωνα, από κάποιον ανώτερο στρατιωτικό «όχι, αυτό που σκοτώσατε ήταν ένας σκύλος». «Ένας σκύλος σε δυο πόδια;», αναρωτήθηκα».
Έπειτα από την αποστολή αυτή, ο Μπράιαντ αποξενώθηκε πλήρως από φίλους, οικογένεια, ακόμη και την κοπέλα του και υπέφερε από συστηματική έλλειψη ύπνου βρίσκοντας διέξοδο στη γυμναστική. Μέχρι που μια μέρα, εν ώρα υπηρεσίας, άρχισε να φτύνει κυριολεκτικά αίμα πάνω στα μόνιτορ, κατέρρευσε σωματικά και μεταφέρθηκε επειγόντως σε στρατιωτικό νοσοκομείο. Μπορεί να μην είχε ρίξει ούτε μία σφαίρα αλλά η διάγνωση των στρατιωτικών γιατρών ήταν σαφής: διαταραχή μετα-τραυματικού στρες μάχης.
Λίγο μετά κατάλαβε ότι δεν θα μπορούσε να συνεχίσει αυτό που κάνει με αποτέλεσμα τελικά να παραιτηθεί από την Αεροπορία και να επιστρέψει στον τόπο καταγωγής του προσπαθώντας να ξεχάσει τι έζησε για έξι χρόνια. Και θυμάται τη στιγμή που αποφάσισε να τα αφήσει όλα πίσω του και να αρχίσει μια καινούργια ζωή: «Ηταν η μέρα που έπρεπε να πάω και να υπογράψω την επόμενη σύμβαση εργασίας μου. Δεν μπόρεσα να το κάνω. Ήταν η μέρα που, μπαίνοντας στο θάλαμο επιχειρήσεων, έπιασα τον εαυτό μου να ρωτάει τους συνάδελφους μου «μάγκες, ποιους γαμ… θα σκοτώσουμε σήμερα;»».
Η ψυχική του υγεία δεν έχει αποκατασταθεί. Καθημερινά παλεύει, με τη βοήθεια ειδικών, για να διαχειριστεί τις ενοχές και την αδυναμία του να αναγνωρίσει ελαφρυντικά στον εαυτό του για την εξ αποστάσεως φονική εργασία που έκανε επί έξι ολόκληρα χρόνια.
(πηγή: Πολίτης)
——————————————————————————-
Έτσι λοιπόν οι εξουσίες (κράτος, μεγαλοεταιρείες κοκ) μετατρέπουν συνηθισμένους ανθρώπους σε φονιάδες- αρχικά εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη, έπειτα δημιουργώντας τους ψυχολογικά μέσω των κτηνωδιών στους οποίους τους αναγκάζουν.
Ο Στάλιν και ο Χίτλερ ανάγκαζαν τους ανθρώπους σε κτηνωδίες με το πιστόλι στον κρόταφο.  Στον πιο «φιλελεύθερο» καπιταλισμό, αυτό γίνεται με την υποθήκη στο σπίτι.

Οι πραγματικές αιτίες της ανεργίας-(καπιταλιστικά)Οικονομικά 101

Δεκέμβριος 6, 2012

Σίγουρα ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι λαοί σήμερα, ειδικά οι νέες γενιές. Ένα πρόβλημα με πολυδιάστατες συνέπειες , τις οποίες πάνω-κάτω όλοι μπορούν να φανταστούν, ακόμη και όσοι δεν είχαν (ακόμη?) την ατυχία να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση προσωπικά. Συνέπειες οικονομικές (αδύνατη πλέον η αξιοπρεπής διαβίωση ατόμων και οικογενειών χωρίς σημαντικά οικονομικά αποθέματα), ψυχολογικές (αισθήματα απόρριψης και κοινωνικού αποκλεισμού, καταθλίψεις, αυτοκτονίες), κοινωνικές (ενίσχυση της κοινωνικής τάσης προς τον κοινωνικό κανιβαλισμό-«αλληλοφάγωμα»- η οποία δυστυχώς υπάρχει και καλλιεργείται από τους οικονομικά ισχυρούς, «έγκλημα»), πολιτικές (ενίσχυση και στις χειρότερες περιπτώσεις κυριαρχία ακροδεξιών στοιχείων όπως στη Γερμανία του 30 με τις γνωστές συνέπειες) και πολλά άλλα.

Αλλά ποια είναι η αιτία της ανεργίας? Κατ’ αρχήν για να υπάρχει ανεργία συνεπάγεται ότι υπάρχει εργατικό δυναμικό (άτομα που μπορούν και θέλουν να εργαστούν) τα οποία δεν εργοδοτούνται. Ποιος παίρνει τις αποφάσεις περί εργοδοτήσεων και με ποια κίνητρα? Ως επί το πλείστον οι επιχειρηματίες-κεφαλαιοκράτες, με κίνητρο την αύξηση της παραγωγής τους και μέσω αυτού την αύξηση των κερδών τους. Για να μπορέσει όμως μια αύξηση της παραγωγής να μεταφραστεί σε αύξηση των κερδών, πρέπει να αυξηθούν τα έσοδα και άρα και οι πωλήσεις προιόντων/υπηρεσιών, και για να γίνει αυτό απαιτείται η ανάλογη ζήτηση προιόντων/υπηρεσιών.

Αυτή η ζήτηση από που έρχεται? Μα φυσικά από το σύνολο των καταναλωτών στην κοινωνία, αλλά όχι από όλους-από αυτούς που θέλουν και μπορούν να καταναλώσουν. Άρα για να μπορέσει να υπάρξει ζήτηση προιόντων και υπηρεσιών και άρα και να έχουν οι κεφαλαιοκράτες τα κίνητρα (αφού σκέφτονται μόνο τα κέρδη τους στα πλαίσια του καπιταλισμού) να προσλάβουν κόσμο, πρέπει οι υποψήφιοι καταναλωτές να θέλουν και να μπορούν να καταναλώσουν…

Στα πλαίσια του καπιταλισμού το «θέλουν» κανονίζεται μέσω της διαφήμισης. Μέσω των διαφημίσεων όχι μόνο προβάλλονται τα διαθέσιμα προς αγορά προιόντα και υπηρεσίες αλλά επίσης δημιουργούνται στον πολίτη-καταναλωτή νέες ανάγκες από το πουθενά τις οποίες σπεύδει (εφόσον μπορεί) να ικανοποιήσει (αλήθεια, πόσο χρειαζόμαστε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ το iPhone 5)? Το θέμα είναι, με το «μπορούν» τι γίνεται?

Για να μπορεί ο μέσος πολίτης (ο οποίος δεν έχει τα ευρά του «κου» Σιακόλα) να καταναλώσει, πρέπει να έχει επαρκή οικονομικά μέσα, κυρίως (αν μιλάμε για την πλειοψηφία των ανθρώπων) επαρκή μισθό. Όταν, λοιπόν, οι μισθοί, τα κοινωνικά επιδόματα και γενικότερα τα εισοδήματα μειώνονται, δημιουργείται πρόβλημα ανεργίας λόγω μη επαρκούς ζήτησης προιόντων και υπηρεσιών. Αυτό το πρόβλημα εντείνεται όσο ο πλούτος συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια. Μα γιατί όμως δεν αυξάνεται πχ η κατανάλωση των πλουσίων (που παίρνουν τον πλούτο) όσο μειώνεται η κατανάλωση των φτωχών?

Απάντηση: Το ποσοστό του εισοδήματος που κάποιος καταναλώνει εξαρτάται από το εισόδημα.

Ας εξετάσουμε δύο σενάρια, τα οποία είναι υπερβολικά απλοποιημένα αλλά παρ’όλα αυτά καταδεικνύουν το πρόβλημα. Έστω ότι έχουμε στο σενάριο Α 5000 ευρώ τα οποία μοιράζονται εξίσου σε δύο άτομα. Το κάθε ένα από τα δύο αυτά άτομα θα δαπανήσει στην κατανάλωση το μεγαλύτερο μέρος των 2500 ευρώ τα οποία έχει, αν λάβουμε υπόψη τις τιμές και μέχρι ποιου σημείου «κορέζεται» σε μεγάλο βαθμό η αύξηση της ικανοποίησης που προέρχεται από την αύξηση της κατανάλωσης. Έστω ότι μιλάμε για κατανάλωση 2250 ευρώ ανά άτομο. Αυτό σημαίνει ότι τα δύο άτομα θα καταναλώσουν συνολικά προιόντα και υπηρεσίες αξίας 4500 ευρώ (αν αυτά τα 4500 ευρώ αντιστοιχούν πραγματικά σε μια «αντικειμενική» αξία η όχι είναι μια άλλη υπόθεση, εδώ έχει σημασία το πόσο χρήμα «κυκλοφορά» σε σχέση με πόσο είναι παγιδευμένο).

Έστω ότι έχουμε στο σενάριο Β το ένα από τα δύο άτομα να παίρνει 500 ευρώ και το άλλο 4500. Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι το «προνομιούχο» άτομο θα ξοδέψει 3000 από τα 4500 και το δεύτερο 500, η συνολική κατανάλωση είναι 3500 αντί 4500. Τα 1000 διαφορά θα…αποθηκευθούν από το «προνομιούχο» άτομο σε τραπεζικούς λογαριασμούς, ομόλογα, «σύνθετα» χρηματοοικονομικά «προιόντα» και διάφορες άλλες σπέκουλες και αφορολόγητους λογαριασμούς σε φορολογικούς παραδείσους, και δεν θα κινηθούν στην αγορά. Έτσι, θα υπάρχει ζήτηση μόνο για 3500 και όχι για 4500, με την ανάλογη αύξηση στην ανεργία.

Τα πιο πάνω συνεπάγονται ότι για να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η ανεργία (έστω και βραχυπρόθεσμα) πρέπει να αναδιανεμηθεί πιο δίκαια το «εθνικό» εισόδημα, ώστε να αυξηθεί η κατανάλωση. Αντίθετα, υφεσιακές συνταγές λιτότητας όπως αυτές που προωθεί η τρόικα και οι ντόπιοι υποστηρικτές της (μειώσεις μισθών, συντάξεων, κοινωνικών επιδομάτων, ιδιωτικοποίηση του εθνικού πλούτου) το αναδιανέμουν προς τους οικονομικά ισχυρότερους, οδηγώντας την αγορά σε «ασφυξία».

Αυτά όμως τους είναι γνωστά- και γι’ αυτό τα εφαρμόζουν, επειδή οι διαπλεκόμενοι με τα κώματα, τα ΜΜΕ και τις κυβερνήσεις που φέρνουν το ΔΝΤ μεγαλοκεφαλαιοκράτες (όπως πχ αυτοί)

https://m4trix87.wordpress.com/2011/10/15/%CF%84%CE%B1-%CE%AD%CF%83%CE%BF%CE%B4%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B6%CE%B9%CF%84%CF%8E%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%B5%CF%80%CE%B9/

έχουν συμφέρον να αυξηθεί η ανεργία, αφού έτσι θα μειωθούν οι μισθοί (προσφορά-ζήτηση, όταν μειώνεται η ζήτηση εργασίας, μειώνεται η αμοιβή της). Ένα ακόμη μέρος του «δόγματος του σοκ» όπως εφαρμόζεται (και) στην Κύπρο με αφορμή την κρίση τους και μέσω του οργάνου τους, της Τρόικας…

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Shock_Doctrine

Ελευθερία της έκφρασης;Ποια ελευθερία;

Νοέμβριος 11, 2012

Σε όλες τις χώρες όπου δοκιμάστηκε προς ώφελος των οικονομικά ισχυρών/εργοδοτών/επιχειρηματιών η επιβολή με χρήση διάφορων προφάσεων μέτρων που καταστρέφουν τον λαό και τους εργαζόμενους (μειώσεις μισθών/συντάξεων/κοινωνικών παροχών, ιδιωτικοποιήσεις βασικών και ουσιαστικών κρατικών υπηρεσιών, διάλυση των εργατικών νομοθεσιών που προστατεύουν τους εργαζόμενους) πάντα υπήρχαν τεράστια κύματα προπαγάνδας από τα (ελεγχόμενα από τους διαφημιστές τους κεφαλαιοκράτες, ειδικότερα τους μεγαλύτερους εξ αυτών, τις τράπεζες) ιδιωτικά μίντια, αλλά και από τα κρατικά, αφού με παρόμοιους τρόπους ελέγχονται και τα κώματα.

https://m4trix87.wordpress.com/%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/

Αυτά τα κύματα ακολουθούν πάντα δημιουργημένες/σκηνοθετημένες η και ανύπαρκτες ‘κρίσεις», και έχουν ως στόχο την κατατρομοκράτηση του κόσμου ώστε να δεκτεί τα νέα μέτρα ως «απαραίτητα» (δες Δόγμα του Σοκ).

http://www.youtube.com/watch?v=wpJZM-2LroE

Πολλές φορές, μετά πολλών μέτρων εξαθλίσης, ο κόσμος, αρχικά ένα «ανήσυχο» (που φυσικά δεν είναι πίθηκοι) μέρος του καταλαβαίνει τι γίνεται, και αρχίζει να διαδίδει τις ανησυχίες του στους υπόλοιπους. Εκεί γίνεται προσπάθεια από τους δοσίλογους στο κεφάλαιο κυβερνώντες να «περιοριστεί η ζημιά» μέσω απομόνωσης των «ανήσυχων πνευμάτων» από την υπόλοιπη κοινωνία, ώστε αυτοί σε πρώτη φάση να μην μπορέσουν να διαδώσουν το μήνυμα πάρακατω και σε δεύτερη φάση να είνα πολύ πιο εύκολη και χωρίς πολιτικό κόστος η εξουδετέρωση τους με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο. Κάποιοι από αυτούς τους τρόπους είναι οι πιο κάτω:

1)Χαρακτηρισμός των ιδεών τους ως περιθωριακές, «ουτοπικές» χωρίς βάση στην πραγματικότητα και οιωνεί επικίνδυνες, μέσω της ταύτισης του mainstream και του ισχύοντος με το «σωστό» (διαστρεβλώνοντας και την έννοια της Δημοκρατίας, αφού η πλειοψηφία δεν έχει πάντα δίκαιο).

2)Χαρακτηρισμός των ιδίων ως υποκριτών αφού μέρη του τρόπου ζωής τους δεν συνάδουν με τα πιστεύω τους (κάτι αναπόφευκτο για αυτούς αφού το παρόν σύστημα, λόγω της τεράστιας δυστυχώς απόστασης από το κατ’ αυτούς ιδεατό δεν τους αφήνει και πολλά περιθώρια).

3)Χαρακτηρισμός τους με διάφορα επίθετα τα οποία καμία σχέση δεν έχουν με τις ιδέες τους (παράδειγμα του 3 αποτελεί και το 2).

4)Χαρακτηρισμός τους ως «τρελών»

https://m4trix87.wordpress.com/2012/03/13/%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%83%CF%83%CE%B4-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%81%CE%AD%CE%B2%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B7/

και πολλά άλλα.

Αυτά γίνονταν ενώ υπήρχε ακόμη οικονομική «ανάπτυξη» και ο κόσμος δεν είχε λόγο να σκεφτεί και να τους πιστέψει, κάτι που με τις κρίσεις τους άρχισε να αλλάζει…μέχρι τότε, ενόσω μπορούσαν να «πνίξουν» στην καθοδηγούμενη «σοφρωσύνη» τις φωνές διαφωνίας, μια ψευδεπίγραφη, οπορτουνιστική ελευθερία του λόγου τους εσύμφερε.

Όταν ακόμη δεν μπορούν να τους σταματήσουν και ο κόσμος πλέον συμφωνεί μαζί τους δεν τους μένει παρά να επιστρέψουν σε εκείνο που χρησιμοποιούσαν πριν να έρθει η τιβί και η ψεύτικη δανεική ευμάρεια (άρτος και θεάματα), τότε που ο κόσμος συγκρουόταν στο Σικάγο για οκτάωρο: Η βία και η καταστολή.

Στην Ελλάδα του ΔΝΤ, όπου ο κόσμος είναι εδώ και δύο και χρόνια ένα καζάνι που βράζει, άρχισε με την κυβέρνηση Σαμαρά που ψηφίστηκε εν μέσω μιας τεράστιας εκστρατείας τρομοκράτησης τον Μάιο-Ιούνιο και τώρα δεν έχει πλέον νομιμοποίηση, η δίωξη αντιφρονούντων.

Ένας από αυτούς είναι ο δημοσιογράφος Κώστας Βαξεβάνης, ένας δημοσιογράφος-πολεμικός ανταποκριτής με «περγαμηνές» ο οποίος προτίμησε (όπως μας συνήθισε να κάνει) να λέει τα πράγματα με το όνομα τους και όχι όπως του λένε να τα πει.

http://www.ishow.gr/personBio.asp?guid=20E8E5ED-3CC6-4312-AC91-C40057608021

Στα πλαίσια των προσπαθειών του για αποκάλυψη της αλήθειας ίδρυσε και το ενημερωτικό περιοδικό Hot Doc.

Η φοροδιαφυγή αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της Ελλάδας και καμία κυβέρνηση δεν προέβη σε σοβαρές προσπάθειες πάταξης της (και πως, αφού οι φοροφυγάδες είναι αυτοί που πριμοδοτούν η και βρίσκονται σε κυβερνήσεις?). Ένας υπάλληλος της τράπεζας HSBC, έχοντας πρόσβαση σε «ύποπτους» λογαριασμούς, παρέδωσε μια λίστα των ονομάτων αυτών στις γαλλικές αρχές. Αντί να του δοθεί αναγνώριση και σεβασμός που διακινδύνευσε την δουλειά του για να βοηθήσει στην απόδοση δικαιοσύνης, κατέληξε στη φυλακή. Η λίστα αυτή τελικά βρέθηκε στα χέρις του ΔΝΤ, του οποίου η διευθυντής την παρέδωσε στο ελληνικό κράτος δίδοντας σε ένα CD στοιχεία ελλήνων φοροφυγάδων. Αυτή η λίστα, αντί να χρησιμοποιηθεί ως νομικό εργαλείο, αρχικά αποθηκεύθηκε κάπου που πιθανό και οι ίδιοι οι βολευτές να μην θυμούνται και στην συνέχεια πιθανό καταστράφηκε…έτσι δεν πλήττονται τα ρουσφέτια και οι μίζες.

Ο Βαξεβάνης απόκτησε μέσω των πηγών του αυτή τη λίστα. Αφού λοιπόν το ελληνικό κράτος δεν προχωρούσε σε δίωξη των υπευθύνων για λόγους συμφερόντων, αποφάσισε να παραδόσει ο ίδιος τη λίστα στην κρίση του λαού. Η απάντηση του κράτους ήταν η σύλληψη του άρον-άρον μετά από άμεση εντολή του γενικού εισαγγελέα για υποτίθεται παραβίαση προσωπικών δεδομένων- κάτι που αποτελεί τουλάχιστο υποκρισία την στιγμή που όσο αφορά διαδηλωτές και οροθετικές εξαναγκασμένες σε πορνεία και γενικότερα τους οικονομικά ανίσχυρους και καταπιεσμένους και όσους αντιστέκονται στο ξεπούλημα του ελληνικού δημοσίου και την διάλυση των δικαιωμάτων του ελληνικού λαού η ίδια η κρατική υπηρεσία καταστολής ανακοινώνει ονόματα και φωτογραφίες δημόσια.

https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1397049

https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1429785

(σημείωση ότι, όπως υποδείχθηκε στην δίκη του Βαξεβάνη, η δημοσίευση ΜΟΝΟ των ονομάτων και κάποιων επαγγελμάτων όσων έχουν τραπεζικό λογαριασμό, αφού το Hot Doc δεν δημοσίευε παρά μόνο τα ονόματα τους και τα επαγγέλματα κάποιων, δεν αποτελεί παραβίαση προσωπικών δεδομένων, κάτι που σίγουρα διαφέρει από την δημοσίευση φωτογραφιών όπως κάνει η ίδια η μνημονιακή κυβέρνηση της Ελλάδας)

Μετά από τεράστια κοινωνική κατακραυγή, οι συγκεκριμένοι δικαστές, κάτω και από το παράλογο της δίωξης, αναγκάστηκαν να κρίνουν αθώο τον Βαξεβάνη, αφού πρώτα τον διαπόμπευσαν και τον τραμπούκισαν, στέλλοντας μηνύματα και σε όσους υπόλοιπους αντιστέκονται.

http://news247.gr/eidiseis/psixagogia/media/athwos_o_kwstas_vaksevanhs.1992485.html

(ιδού και η λίστα εν τω μεταξύ, τώρα μπορείτε να με πάρετε μέσα, μαζί με το μισό Διαδίκτυο)

http://www.left.gr/article.php?id=11158

Ένα άλλο κρούσμα «δημοκρατίας» στην υπέροχη ελληνική ΔΝΤοκρατία είναι η απόλυση από την ΕΡΤ δύο δημοσιογράφων οι οποίοι τόλμησαν να επικρίνουν τον υπουργό «δικαιοσύνης» της κυβέρνησης σε πρωινή εκπομπή.

Ο Κώστας Αρβανίτης και η Μαριλένα Κατσίμη ήταν παρουσιαστές της εκπομπής «Πρωινή Ενημέρωση» στην ΕΡΤ. Απολύθηκαν όταν τόλμησαν να φέρουν στην επικαιρότητα μέσω της πρωινής τους εκπομπής τους βασανισμούς αντιφασιστών από την αστυνομία, καθώς και την αναγνώριση του βασανισμού τους από ιατροδικαστές ενώ ο υπουργός Αδικίας Δένδιας ισχυριζόταν παρά τις αποδείξεις περί του εναντίου ότι «δεν έγινε τίποτα» και μάλιστα είχε το θράσος να μηνύσει και τα ξένα ΜΜΕ που επρόβαλαν το θέμα.

http://www.athensvoice.gr/article/news-flash/%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%B7%CE%BA%CE%B1%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%81%CF%84-%CE%B1%CF%81%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82-%E2%80%93-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%AF%CE%BC%CE%B7-%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%BC%CE%AE-%CF%83%CF%87%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B4%CE%AD%CE%BD%CE%B4%CE%B9%CE%B1

http://mao.gr/liatsosgate/

Εδώ για τους βασανισμούς των αντιφασιστών

http://www.alfavita.gr/arthra/%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC-%CF%84%CF%89%CE%BD-15-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8E%CE%BD-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8E%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%AE%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%82

http://antifathess.blogspot.com/2012/10/bbc-leftgr.html

http://www.guardian.co.uk/world/2012/oct/09/greek-antifascist-protesters-torture-police

Για το κράτος, όταν οι τραπεζίτες, οι δανειστές και οι καπιταλιστές μιλούν, οι λαοί και οι πολίτες πρέπει να σιωπούν.

OR ELSE…

Η Τρόικα στην Κύπρο: Χαιρετώ τους νέους μας δυνάστες!

Οκτώβριος 29, 2012

Παρά τις προβλέψεις αυτόκλητων περισπούδαστων οικονομολόγων/προφητών, το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένων της Ελλάδας και της Κύπρου, βρίσκεται ακόμη σε κρίση και τα «μέτρα» διάσωσης δείχνουν να μην είναι παρά οι απελπισμένοι παφλασμοί κάποιου πνιγμένου που δεν ξέρει κολύμπι, ίσως επειδή πίστεψε πως το σωσίβιο του δεν θα ξεφούσκωνε.

Το «σωσίβιο» αυτό είναι το παγκόσμιο χρέος. Από το 70 και μετά, με αποκορύφωμα την Θατσερική-ρεγκανική δεκαετία του 80, η ολοκληρωτική στην ουσία απορύθμιση του καπιταλισμού σε μια προσπάθεια να αμβλυνθούν οι αντιφάσεις του (προσπάθεια αύξησης των κερδών των εταιρειών χωρίς αύξηση της ζήτησης λόγω καθηλωμένων μισθών κοκ) οδήγησε σε μια τεράστια φούσκα κερδών-χρέους, που κάποτε θα έσπαγε, που αλλού, στις φάτσες όσων δεν έχουν την πολιτική και οικονομική ισχύ για να προστατευτούν, του (μαλάκα?) εργαζόμενου και πολίτη.

https://m4trix87.wordpress.com/2011/11/22/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CF%88%CE%B5%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%B5%CE%B9%CF%8E%CE%BD-%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AD/

Η κρίση αυτή, η τυχοδιωκτική εκμετάλλευση της κρίσης που οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες προκάλεσαν για προώθηση μέτρων ισοπέδωσης των λαών και των εργαζομένων με την αφορμή της «επίλυσης» των προβλημάτων και ο βαθύς ύπνος των αριστερών και «αριστερών» κωμάτων μας που μας οδήγησαν εδώ, καθώς και οι αντιστάσεις των λαών μέχρι λίγο πιο παλιά (έχουν συμβεί πολλά από τότε, Ισπανία, Ελλάδα, ΗΠΑ, Αργεντινή,…) περιγράφονται σε πιο παλιά άρθρα εδώ αλλά και παντού στο Διαδίκτυο (για όποιον θέλει να ψάξει). Εδώ θα μιλήσω λίγο για την άποψη μου όσο αφορά την τωρινή κατάσταση στην Κύπρο.

Οι τραπεζίτες της Κύπρου  ήξεραν τους κινδύνους των επενδύσεων σε ελληνικά ομόλογα από τότε που επένδυαν. Ακόμη και οι «φίλοι» τους στους οίκους αξιολόγησης είχαν ήδη αξιολογήσει με Β, δηλαδή speculative, συνώνυμο του φισιών ρουλέτας στην επενδυτική αργκό, τα εν λόγω ομόλογα. Παρ’ όλ αυτά, επένδυσαν δισεκατομμύρια σε αυτά σε μια προσπάθεια περαιτέρω αύξησης των κερδών τους. Εξάλλου, ήξεραν ότι το κράτος δεν θα άφηνε τις τράπεζες να χρεωκοπήσουν, όχι επειδή ενδιαφέρονται οι «κύριοι» πωλητικοί για τον λαό που τους ψήφισε, αλλά για τους λόγους που περιγράφονται εδώ.

https://m4trix87.wordpress.com/2009/09/23/%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/

Τώρα λοιπόν που ο τζόγος των τραπεζιτών της Κύπρου δεν απέδωσε, ακολουθούν την τακτική του οποιουδήποτε χαρτοπαίκτη: Δανεικά και αγύριστα από δικαίους και αδίκους.

Επειδή όμως θα ήταν αδιανόητο να δαγκώσουν οι πολιτικοί το χέρι που τους ταϊζει (κεφαλαιοκράτες, μίντια τα οποία τους διαφημίζουν στις προεκλογικές και τα οποία ελέγχονται από τους διαφημιστές τους κοκ) το τίμημα απαιτούν να πληρώσει ακόμη μια φορά ο λαός, ο πολίτης, αυτός που όταν οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις είχαν κέρδη, τον καιρό της φούσκας, δεν έβλεπε τίποτα από αυτά.

Έτσι λοιπόν, λόγω της ανάγκης «ξελασπώματος» των 12 και πλέον δις των απωλειών των τραπεζών μετά το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων, αλλά και των 5 και πλέον δις των κρατικών ελειμμάτων λόγω του ότι δεν εφορολογείτο ο πλούτος (ακόμη και ο αδρανής, όπως τα δις των κεφαλαίων στις τράπεζες, η μεγάλη ακίνητη ιδιοκτησία) πέραν του 10% και δεν μπορούσε έτσι να συντηρηθεί κράτος πρόνοιας χωρίς δάνεια, φτάσαμε στο σημείο να παρακαλάμε την Τρόικα. Η Τρόικα ουσιαστικά επιβάλλει συνταγές διάλυσης, όπως ιδιωτικοποιήσεις των πάντων/ξεπούλημα του Δημοσίου (ακόμη και κερδοφόρων εταιρειών!), μείωση των κρατικών εσόδων (από τα οποία μειούμενα έσοδα υποτίθεται θα ξεπληρωθούν τα χρέη στην Τρόικα!), απορύθμιση των εργασιακών (ώστε να δουλεύουμε 6ήμερο 13ωρο όπως επιβάλλουν τώρα στην Ελλάδα, καλό πράγμα η εξόντωση στην εργασία, Arbeit Macht Frei) και διάφορα άλλα όμορφα.

Το ΔΝΤ από όπου πέρασε δεν έφερε παρά ύφεση, πείνα, ανεργία, ασθένειες, υπανάπτυξη, πολέμους και διάφορα άλλα καλά της «ελεύθερης αγοράς» (που αλήθεια, πόσο «ελεύθερη» είναι όταν ξένα, υπερεθνικά, μη ψηφισμένα, κεντρικά κέντρα λήψης αποφάσεων ελέγχουν ολόκληρη την οικονομία μιας χώρας , ολόκληρη την διαβίωση ενός λαού?). Αργεντινή, Χιλή, Ζαϊρ, Ρουμανία, Ινδονησία, Βραζιλία, Λετονία…Ελλάδα.

Για τις συνέπειες των «μέτρων» του ΔΝΤ μιλά το παρακάτω κείμενο της ομάδας ΑΝΤΑΡΤΕΣ

http://antartescy.blogspot.com/2012/10/h.html

Απόσπασμα

Ρουμανία: Zήτησε τη βοήθεια του ΔΝΤ τον Μάρτιο του 2009. Χορηγήθηκε δάνειο ύψους 12,9 δισ. ευρώ. Η κυβέρνηση της χώρας προέβη σε 137.000 απολύσεις στο Δημόσιο, μείωσε τις συντάξεις και τους μισθούς και αύξησε τους φόρους. Το 2009 το ΑΕΠ της χώρας μειώθηκε κατά 7,1%.
 
Ουγγαρία: Προσέφυγε στο ΔΝΤ στα τέλη του 2008. Της χορηγήθηκε δάνειο ύψους 12,5 δισ. ευρώ. Η ουγγρική κυβέρνηση προχώρησε στην κατάργηση του 13ου μισθού, της 13ης σύνταξης και στην περικοπή κατά 20%- 30% των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων. Το ΑΕΠ της χώρας μειώθηκε το 2009 κατά 6,3%.
 
Λετονία: Το ΔΝΤ χορήγησε δάνειο ύψους 1,7 δισ. ευρώ. Η κυβέρνηση της χώρας προχώρησε σε μείωση κατά 30% των μισθών του δημοσίου, σε περικοπή δαπανών κατά 4,5%, σε πάγωμα συντάξεων και αύξηση του ΦΠΑ. Το 2009 η ανεργία στη χώρα εκτινάχθηκε στο 16,6%.
 
Αργεντινή: Στην Αργεντινή το ΔΝΤ χορήγησε δάνεια ύψους 7,2 δισ. δολαρίων το 1999 και 39,7 δισ. δολαρίων το 2000. Τον Δεκέμβριο του 2001 η κυβέρνηση της Αργεντινής ανακοίνωσε νέα μέτρα όπως μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων κατά 20% και πάγωμα των καταθέσεων. Η ανεργία της χώρας εκτοξεύθηκε στα ύψη, φτάνοντας έως και το 40% .
Το 48% του πληθυσμού έμεινε εκτός ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και άρα χωρίς φάρμακα λόγω των πολιτικών που επιβλήθηκαν. Τα μέτρα προκάλεσαν κοινωνική αναταραχή και ακολούθησε παραίτηση της κυβέρνησης. Η νέα κυβέρνηση που ανέλαβε την εξουσία κήρυξε πτώχευση.
 
Μεξικό: Το Μεξικό ζήτησε τη βοήθεια του ΔΝΤ το 1995. Χορηγήθηκε δάνειο ύψους 30 δισ. δολαρίων. Μετά τα νέα μέτρα που επιβλήθηκαν στη χώρα, οι πολίτες που ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας ξεπέρασαν το 50% και ο κατώτατος μισθός μειώθηκε κατά 20%.
Βραζιλία: Το δάνειο 41 δισεκατομμύρια δολάρια υπό την προϋπόθεση της περικοπής των κυβερνητικών δαπανών κατά 28 δις (με απόλυση δημοσίων υπαλλήλων και ιδιωτικοποιήσεις). Αποτέλεσμα ήταν να ανεβούν τα καταναλωτικά δάνεια κατά 250% και να υπάρχουν μαζικές πτωχεύσεις επιχειρήσεων και τραπεζών. Η ανεργία ξεπέρασε το 17%.
 
Ινδονησία: Η επιβολή των πολιτικών του ΔΝΤ εκεί οδήγησε σε πτώση του παραγόμενου πλούτου κατά 45%. Αποτέλεσμα: Βίαιη κοινωνική εξέγερση με εκατοντάδες νεκρούς.
 
Τουρκία: Πήρε δάνειο των 20,4 δις ευρώ μείωσε τους μισθούς κατά 20% και αύξησε κατακόρυφα τα επιτόκια.
 
Ελλάδα: Πήρε από το 2010 μέχρι σήμερα 145 δις ευρώ. Μείωση κατώτατου μισθού σε όλους 25% και 32% στους νεοεισερχόμενους μέχρι 25 ετών! Αύξηση ΦΠΑ μέχρι 25%. Αύξηση των εισιτηρίων στις συγκοινωνίες κατά 25%.  Κατάργηση 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης. Περικοπές συντάξεων, επιδομάτων, δαπανών υγείας και παιδείας. 150 χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο θα γίνουν μέχρι το 2015. Η ανεργία ήδη ξεπέρασε το 25%. Αυξήθηκαν οι αυτοκτονίες κατά 40%, 3 χιλιάδες μόνο από το 2009 μέχρι σήμερα.  
Σύμφωνα με διεθνείς μελέτες υπάρχει μείωση του προσδόκιμου ζωής κατά 6 με 7 χρόνια στις χώρες που επεμβαίνει το ΔΝΤ.

Επίσης πρέπει να σημειωθεί ότι ΠΟΥΘΕΝΑ το ΔΝΤ δεν κατάφερε να επιβληθεί «δικαίως» και με την σύμφωνη γνώμη των λαών.

Πχ
Ινδονησία- Δικτατορία Σουχάρτο
Χιλή- Δικτατορία Πινοσέτ (την οποία ο νεοφιλελεύθερος οπαδός της ιδιωτικοποίησης των πάντων Μίλτον Φρίντμαν εθαύμαζε)
Πρώην ΕΣΣΔ- Το σοκ της κατάρρευσης του ψευδεπίγραφου σοσιαλισμού(κρατικού καπιταλισμού) των εν λόγω χωρών (σημειωτέο ότι το ΔΝΤ και η υπόλοιπη διάλυση των εν λόγω χωρών ήρθε ΜΕΤΑ την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού»).
Τουρκία- Μόνιμο φασιστικό καθεστώς από τον καιρό του Κεμάλ μέχρι σήμερα, 4 πραξικοπήματα και παρ ολίγον 5.

Τώρα, μια εξέταση του γιατί τα μέτρα της Τρόικας και μέτρα «ελεύθερης αγοράς» γενικά όχι μόνο διαλύουν τους πιο ανίσχυρους οικονομικά οι οποίοι αφήνονται έρμαιο των κεφαλαιοκρατών (πχ αγορά εργασίας) το οποίο είναι αυτονόητο, σε μια ζούγκλα επικρατεί και ο αντίστοιχος νόμος, αλλά και δεν φέρνουν «ανάπτυξη».

Ιδιωτικοποίηση δημόσιων υπηρεσιών. Οι υπηρεσίες που απαιτείται από την Τρόικα να ιδιωτικοποιηθούν είναι ΠΑΝΤΑ οι κερδοφόρες η με δυνατότητες κερδοφορίας. Αντί αυτά τα κέρδη να πηγαίνουν πλέον στο κράτος (το οποίο να μπορεί είτε να ξεπληρώνει το έτσι κι αλλιώς κατασκευασμένο χρέος, είτε πιο σημαντικό να κάνει έργα υποδομής που βοηθούν την ανάπτυξη και δημιουργούν θέσεις εργασίας, είτε να τα δίδει υπό μορφή κοινωνικής πρόνοιας, αυξάνοντας έτσι την κατανάλωση, την ζήτηση, την προσφορά και τις επενδύσεις και τις θέσεις εργασίας) πηγαίνουν πλέον στους κεφαλαιοκράτες που τα αποθηκεύουν σε offshore στην Ελβετία, τα Κέυμαν κοκ.

Μείωση μισθών, συντάξεων, επιδομάτων κοκ. Προκαλούν μείωση της κατανάλωσης της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού, προκαλώντας μείωση της ζήτησης και κλείσιμο επιχειρήσεων, άρα και ανεργία.

Απορύθμιση και καταστροφή των εργασιακών δικαιωμάτων (πχ ΑΤΑ, κοκ). Από τη μία οι μειώσεις μισθών λόγω της ευχέρειας των εργοδοτών να το κάνουν προκαλούν αύξηση της ανεργίας λόγω μείωσης της κατανάλωσης και της ζήτησης. Από την άλλη η αύξηση των ωραρίων (με τον ίδιο-μειωμένο-μισθό) συνεπάγεται ότι κάθε εργοδότης χρειάζεται λιγότερο εργατικό δυναμικό, άρα αύξηση της ανεργίας.

Ακόμη και οι ίδιοι οι προφητοοικονομολόγοι του ΔΝΤ αναγνώριζαν το λανθασμένο των στρατηγικών τους αν όντως είχαν ως στόχο την αποπληρωμή των χρεών και την οικονομική «ανάπτυξη».

http://digitaljournal.com/article/329376

Οπότε γιατί επιλέγουν να συνεχίζουν να επιβάλλουν αυτές τις πολιτικές?

(κάτι ακόμη που δείχνει τις πραγματικές τους προθέσεις είναι ότι όταν κάποια κυβέρνηση, έστω και για το θεαθήναι,  αντιπροτείνει μη οριζόντιες περικοπές, δηλαδή να περικοπούν μισθοί, επιδόματα κοκ πρώτα από τους πιο υψηλά αμειβόμενους, κάτι που δημοσιονομικά θα είχε ως αποτέλεσμα την ίδια «μείωση εξόδων» που τόσο προωθούν οι τροικανοί με μια οριζόντια μείωση δηλαδή για όλους το ίδιο, η τρόικα δεν το δέχεται!Πχ Κύπρος τώρα, αφού η κυβέρνηση είχε θέσει μια τέτοια αντιπρόταση)

Η Τρόικα (ΔΝΤ,ΕΕ,ΕΚΤ) δεν είναι μόνο οικονομικό τεχνοκρατικό εργαλείο, αλλά ένα πολιτικό εργαλείο των ισχυρών (κεφαλαιοκρατών) οι οποίοι εφαρμόζοντας το «δόγμα του σοκ»

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Shock_Doctrine

θέλουν πρώτα να δημιουργήσουν (η αν υπάρχει ήδη να εντείνουν) μια σοβαρή κρίση που αγγίζει σοβαρά την καθημερινότητα του μέσου ανθρώπου, ώστε μετά να προτείνουν «λύσεις», των οποίων οι «παράπλευρες» συνέπειες είναι ουσιαστικά το ζητούμενο.

Σε αυτά τα πλαίσια, το ζητούμενο από τα μνημόνια και τα μέτρα είναι να μπορέσουν να περάσουν ως «απαραίτητα» μέτρα τα οποία διαλύουν όλους πλην των ελάχιστων που ελέγχουν το χρήμα και την οικονομική και πολιτική εξουσία (τραπεζίτες, μεγαλοεπιχειρηματίες, κεφαλαιοκράτες) ώστε να μπορέσουν οι τελευταίοι να εκμεταλλευτούν τους πρώτους ασύστολα, διαγράφοντας κατακτήσεις δεκαετιών (εργασιακά δικαιώματα, κράτος πρόνοιας).

Σε Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία ο λαός, παρά το ότι δεν αντιστέκεται όσο θα έπρεπε δεδομένων των καταστάσεων (κάτι που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον καλλιεργημένο φόβο, την μιντιακή προπαγάνδα και τον αντιπερισπασμό της νεοναζιστικής ακροδεξιάς) υπάρχει δυνατή αντίσταση η οποία πιθανό αν ενταθεί στο άμεσο μέλλον να φέρει κάποιες ανατροπές, όπως είχε γίνει επιτυχώς πιο παλιά στην Αργεντινή και τον Ισημερινό.

Η Αργεντινή, μετά από χρόνια εξαθλίωσης ακολουθώντας τις συνταγές του ΔΝΤ, αποφάσισε να κηρύξει χρεωκοπία και να απαλλαγεί από τόσο το χρέος όσο και τα βάρβαρα μέτρα του ΔΝΤ. Μετά από λίγους μήνες άρχισε να ανακάμπτει.  Ο Ισημερινός επαναδιαπραγματεύτηκε το χρέος και ξέφυγε.

Στην Κύπρο, όλοι οι πολιτικοί και τα κόμματα συμφωνούν επί της ουσίας με τα μνημόνια (αν και το ΑΚΕΛ, σε μια προσπάθεια περιορισμού απωλειών, προβαίνει σε κάποιες πολιτικές μανούβρες τύπου «καθυστεράμε το μνημόνιο για να πούμε ότι αντισταθήκαμε»). Με το 61% των κυπρίων σύμφωνα με δημοσκοπήσεις (αν δεν είναι στημένες…) να δέχονται τα ερχόμενα μνημόνια και να μην ακούγεται εναλλακτικός λόγος, δεν φαίνεται προς το παρόν να υπάρχουν μεγάλα περιθώρια. ΄Εχουμε χάψει το παραμύθι ότι δεν υπάρχει άλλη λύση, αγνοώντας ότι τυχόν χρεωκοπία της Κύπρου θα είχε βαριές συνέπειες σε αναλογία με τα χρήματα που θα μας δανείσουν  ΚΑΙ για την υπόλοιπη ευρωζώνη, οπότε ακόμη και αν δεν δεχόμαστε τα μνημόνια δεν θα είχαν άλλη επιλογή παρά να εκταμιεύσουν τα χρήματα που «χρειαζόμαστε».

Επίσης υπάρχουν και άλλες εναλλακτικές

http://www.sigmalive.com/inbusiness/opinions/external/530616

Σημ. 1. Το παραπάνω δεν είναι από αριστερό οικονομολόγο…
Σημ. 2. 350 εκατομμύρια μέτρα τον χρόνο για τις τράπεζες, μόνο 80 για το κράτος, ποιος φταίει για το μνημόνιο?

Γιατί αγνοούμε τα πιο πάνω? Επειδή ο «πατριώτης» Αναστασιάδης, ο ογκόλιθος σταθερότητας Λιλλήκας, ακόμη και ο «αριστερός» Μαλάς, οι υποψήφιοι νέοι «σωτήρες», δεν μας το λένε, αφού οι οικονομικά ισχυροί που τους πληρώνουν

https://m4trix87.wordpress.com/2009/09/23/%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/

θέλουν να διαλυθεί ο κόσμος και ειδικά τα εργασιακά δικαιώματα με ένα σκληρό μνημόνιο.

Αυτή την στιγμή το ζητούμενο είναι να σπάσει αυτή η σιωπή όσο αφορά την επερχόμενη καταστροφή, και αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν όσοι έχουν υπόψη τους τι γίνεται και ενδιαφέρονται μεταδώσουν την αλήθεια στους υπόλοιπους, οι οποίοι υπόλοιποι βεβαίως και αντιλαμβάνονται πόσο καταστροφικό θα είναι το μνημόνιο, απλά μέχρι τώρα πιστεύουν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση. Αν ενημερωθεί ο κόσμος για τους άλλους δρόμους και κτυπηθεί αυτή η ηττοπάθεια, το επόμενο βήμα είναι η αυτοοργάνωση του (όπως η κίνηση όσων επλήγηκαν από την μαφία της Μαρφίν με τα αξιόγραφα, αλλά σε πολύ πιο μαζικό και δυναμικό επίπεδο) για την ανατροπή αυτών των πολιτικών και όσων τις στηρίζουν. Από τέτοιο αυτοοργανωμένο κίνημα ανατροπής μπορεί να δημιουργηθούν νέες, πιο δίκαιες κοινωνικές και οικονομικές δομές, όπως στην Ισλανδία, όπου τώρα οι πολίτες ενέκριναν με συντριπτική πλειοψηφία σε δημοψήφισμα το νέο σύνταγμα το οποίο βγήκε αμεσοδημοκρατικά  στις συνελεύσεις, τους δρόμους και τις πλατείες

http://crazyemailsandbackstories.wordpress.com/2012/05/12/icelands-amazing-peaceful-revolution-still-not-in-the-news-backstory/

http://en.wikipedia.org/wiki/Icelandic_constitutional_referendum,_2012

http://en.wikipedia.org/wiki/Icelandic_Constitutional_Assembly

http://en.wikipedia.org/wiki/Kitchenware_Revolution

Τα παραδείγματα είναι εκεί. Μένει να τα ακολουθήσουμε.

Από την ΕΣΣΔ στον Άσιμο:Η διαστρέβλωση της ψυχιατρικής και η χρήση της ως εργαλείο προώθησης/επιβολής κοινωνικής συναίνεσης

Μαρτίου 13, 2012

«Θέλει όλοι μας να είμαστε ίσοι. Και να μην έχουμε ανώτερους! Δεν βλέπει τι γίνεται γύρω του; Είναι τρελός»!

Αυτή ήταν ανά τους αιώνες πάντα η απάντηση έναντι σε όσους τολμούσαν να τα βάλουν με τις κυρίαρχες αντιλήψεις. Μια απάντηση η οποία είναι η πιο αφοπλιστική από όσες μπορεί να σκεφτεί κάποιος. Αν κάποιος στιγματιστεί ως «πολιτικά ακραίος», ακριβώς η χρήση της λέξης «πολιτικά» του δίδει κάποια εγκυρότητα. Αν στιγματιστεί ως «τρομοκράτης», η λέξη «τρομοκρατία» συνεπάγεται πολιτικά/ιδεολογικά κίνητρα, μένει το ότι είχε κάτι να πει, παρόλο που ταυτόχρονα βαφτίζεται ως «κοινωνικά επικίνδυνος». Ακόμη κι αν στιγματιστεί ως κοινός εγκληματίας η συμφεροντολόγος, ακόμη κι αν αυτές οι λέξεις συνυποδηλώνουν εγωιστικά κίνητρα τα οποία υποτίθεται αντιτίθενται στις διακηρύξεις του, μένει ο πιο υποψιασμένος να διερωτάται τι τον οδήγησε στο «έγκλημα»- μήπως η ανάγκη αντίστασης (πιθανό με τρόπο λανθασμένο) σε μια κοινωνία-ζούγκλα;

Αν όμως τον βαφτίσουν τρελό; Αυτόματα χάνεται η οποιαδήποτε εγκυρότητα του ατόμου και άρα- σύμφωνα με το λογικά λανθασμένο αλλά ευρέως χρησιμοποιούμενο και αποδεκτό επιχείρημα «ad hominem»(προσωπική επίθεση, άλλως βλέπω το δάκτυλο και όχι το φεγγάρι) και η οποιαδήποτε εγκυρότητα των ιδεών του. Ακολουθεί η τροφοδότηση του με ψυχοφάρμακα και διάφορες άλλες «θεραπείες».

Ψυχοφάρμακα/ηλεκτροσόκ = άμεση καταστολή των διανοητικών-πνευματικών του λειτουργιών και βίαιη ανακατεύθυνση τους προς πιο «κοινωνικά αποδεκτές» κατευθύνσεις.

Η πιο «πολιτισμένη» «Συμβουλευτική» = το πιο πάνω, αλλά έμμεσα – και πιο ύπουλα;

Τελικά το ανήσυχο πνεύμα καταλήγει πραγματικά άρρωστος και φυτό ως αποτέλεσμα της «θεραπείας» – αναμενόμενο, όποιοι δεν μπορούν να «επανενταχθούν», δηλαδή να ξαναμπούν στο μαντρί, καλό θα ήταν να εξουδετερωθούν ως άτομα, και μαζί τους και όσα αυτοί πρεσβεύουν.

Αυτή ήταν η τύχη αμέτρητων. Από τον «ακραίο» υπέρμαχο των ατομικών και σεξουαλικών ελευθεριών Μαρκήσιο Ντε Σαντ (ο οποίος παρά την υποτιθέμενη τρέλα του δεν είχε κανένα πρόβλημα ακόμη και να εκτελεί χρέη μέλους της Εθνοσυνέλευσης κατά τη Γαλλική Επανάσταση)

en.wikipedia.org/wiki/Marquis_de_Sade

μέχρι τους «απροσάρμοστους» αντιφρονούντες των σταλινικών καθεστώτων της πρώην «Ε» «Σ» «Σ»  «»»Δ»»»

http://en.wikipedia.org/wiki/Political_abuse_of_psychiatry_in_the_Soviet_Union

μια τακτική που συνεχίζεται στη Ρωσία σήμερα από τον (πρώην πράκτορα της Κα Γκε Μπε) Πούτιν

http://mindhacks.com/2007/08/30/is-russia-entering-another-dark-age-of-psychiatry/

και τον εγκλεισμό του στιχουργού και μουσικοσυνθέτη και τραγουδιστή Νικόλα Άσιμου επειδή τολμούσε να τραγουδά χωρίς να του υπαγορεύουν οι δισκογραφικές τι να λέει και για πόσα και πόσο κώλο να δείχνει όπως κάποιες που ξέρουν μόνο να ξεντύνονται και γι’ αυτό γίνονται ινδάλματα (λέω γι’ αυτές που παρόλο που έχουν εκατομμύρια συνεχίζουν να το κάνουν με την θέληση τους λόγω απληστίας και όχι λόγω ανάγκης, όσες αναγκάζονται αντίθετα είναι θύματα που χρειάζονται στήριξη)

Σε κάθε εποχή, όσο υπήρχε και θα υπάρχει εξουσία, όσοι αντιστέκονται σε αυτή θα χαρακτηρίζονται με διάφορα διακοσμητικά επίθετα ώστε να μην μπορέσουν να περάσουν το μήνυμα τους στις μάζες. Αυτό θα ήταν επικίνδυνο για τους εξουσιαστές.

Έτσι λοιπόν αν ένα άτομο δεν δέχεται (είτε λόγω αξιοπρέπειας, είτε λόγω του ότι απλά δεν μπορεί να ανεκτεί) να ζει ως πλήρως καθορισμένο, ελεγχόμενο και υπάκουο αρνάκι χωρίς ατομική θέληση, χωρίς ύπαρξη, είναι τρελός. Αν   δεν δέχεται η ύπαρξη του και η εργασία του να τυγχάνουν της χείριστης εκμετάλλευσης και αυτός να απολαμβάνει να τον γαμάνε, δεν φταίει το σύστημα που μας αναγκάζει να ζούμε μια ζωή μίζερη ως εκμεταλλευόμενοι μισθωτοί σκλάβοι από μισθό σε μισθό, μια ζωή με δόσεις, δουλεύοντας 12 ώρες την ημέρα αν βρούμε δουλειά για ψίχουλα ενώ τα αφεντικά μας από τον μόχθο μας βγάζουν εκατομμύρια μόνο για να διατάζουν, αλλά το άτομο, που είναι «απροσάρμοστος».

Αυτά έχουν κάποια επιστημονική βάση;

http://www.szasz.com/2illegitimacy.pdf

http://www.szasz.com

και  όλα αυτά τα βιβλία

http://en.wikipedia.org/wiki/Category:Anti-psychiatry_books

και εδώ

http://www.whale.to/drugs/dsm_h.html

και εδώ

http://en.wikipedia.org/wiki/Anti-psychiatry#Tool_of_social_control

λένε πως ΟΧΙ

Χαρακτηριστικά, η «βίβλος των ψυχιατρικών διαταραχών» όπως λέγεται- που καθορίζει τι θεωρείται ασθένεια και τι όχι- αναθεωρείται με καθαρά υποκειμενικά κριτήρια

http://en.wikipedia.org/wiki/Diagnostic_and_Statistical_Manual_of_Mental_Disorders

και βασίζεται σε εγχειρίδιο του…στρατού των ΗΠΑ (που τα μέλη του εξολοθρεύουν αθώους αφγανούς χωρίς λόγο, αλλά όχι, αυτοί δεν είναι τρελοί)

http://www.ndtv.com/video/player/news/kandahar-massacre-karzai-demands-explanation/226157

«The manual evolved from systems for collecting census and psychiatric hospital statistics, and from a manual developed by the US Army»

(από το πιο πάνω άρθρο της wikipedia)

Ακόμη πιο χαρακτηριστικά, παλαιότερα και οι …ομοφυλόφιλοι (όπως πχ ο Κωνσταντίνος Π Καβάφης) εθεωρούντο τρελοί!

Δηλαδή αν υπήρχε ένα σύστημα όπως πχ στη Ρωμαική Αυτοκρατορία όπου όλοι έπρεπε να δεκτούν τον αυτοκράτορα ως θεό όσοι δεν τον δέχονταν θα ήταν τρελοί;

Αν υπήρχε ένα σύστημα όπως στην ΕΣΣΔ όπου όσοι διαφωνούσαν με τον Στάλιν ήταν «τρελοί», αυτό όντως ίσχυε;

Τώρα, αν υπήρχε ένα σύστημα όπου όσοι δεν δέχονταν ότι ζωή = δουλειά για 1000 ευρώ μισθό ενώ παράγω πολύ περισσότερα ως κέρδη για την εταιρεία που δουλεύω + καταναλώνω την κάθε βλακεία της τιβί + δέχομαι τις celebrities ως θεές είναι «τρελοί», αυτό θα ίσχυε;

Επειδή το τελευταίο προωθείται σήμερα!

Ακολουθεί ένα άρθρο από την ιστοσελίδα  mostlywater πάνω στο οποίο είχα την τύχη να «πέσω» γκουγκλάροντας, το οποίο μιλά για το πως τα πιο πάνω εφαρμόζονται στον καπιταλισμό (θα ακολουθήσει και μετάφραση στα ελληνικά σε αυτή την σελίδα που θα εισαχθεί μέσω edit).

Would We Have Drugged Einstein? How Anti-Authoritarianism Is Deemed a Mental Health Problem

We are increasingly marketing drugs that essentially «cure» anti-authoritarians.

By Bruce E. Levine; February 20, 2012 – AlterNet
http://www.alternet.org/story/154225

In my career as a psychologist, I have talked with hundreds of people previously diagnosed by other professionals with Oppositional Defiant Disorder, Attention Deficit Hyperactive Disorder, Anxiety Disorder and other psychiatric illnesses, and I am struck by 1) how many of those diagnosed are essentially anti-authoritarians; and 2) how those professionals who have diagnosed them are not.

Anti-authoritarians question whether an authority is a legitimate one before taking that authority seriously. Evaluating the legitimacy of authorities includes assessing whether or not authorities actually know what they are talking about, are honest, and care about those people who are respecting their authority. And when anti-authoritarians assess an authority to be illegitimate, they challenge and resist that authority — sometimes aggressively and sometimes passive-aggressively, sometimes wisely and sometimes not.

Some activists lament how few anti-authoritarians there appear to be in the United States. One reason could be that many natural anti-authoritarians are now psycho-pathologized and medicated before they achieve political consciousness of society’s most oppressive authorities.

Why Mental Health Professionals Diagnose Anti-Authoritarians with Mental Illness

Gaining acceptance into graduate school or medical school and achieving a PhD or MD and becoming a psychologist or psychiatrist means jumping through many hoops, all of which require much behavioral and attentional compliance with authorities, even those authorities one lacks respect for. The selection and socialization of mental health professionals tends to breed out many anti-authoritarians. Degrees and credentials are primarily badges of compliance. Those with extended schooling have lived for many years in a world where one routinely conforms to the demands of authorities. Thus for many MDs and PhDs, people different from them who reject this attentional and behavioral compliance appear to be from another world — a diagnosable one.

I have found that most psychologists, psychiatrists and other mental health professionals are not only extraordinarily compliant with authorities but also unaware of the magnitude of their obedience. And it also has become clear to me that the anti-authoritarianism of their patients creates enormous anxiety for these professionals, and their anxiety fuels diagnoses and treatments.

In graduate school, I discovered that all it took to be labeled as having “issues with authority” was not kissing up to a director of clinical training whose personality was a combination of Donald Trump, Newt Gingrich and Howard Cosell. When I was told by some faculty that I had “issues with authority,” I had mixed feelings about being so labeled. On the one hand, I found it amusing, because among the working-class kids I had grown up with, I was considered relatively compliant with authorities. After all, I had done my homework, studied and received good grades. However, while my new “issues with authority” label made me grin because I was now being seen as a “bad boy,” I was also concerned about just what kind of profession I had entered. Specifically, if somebody such as myself was labeled as having “issues with authority,” what were they calling the kids I grew up with who paid attention to many things that they cared about but didn’t care enough about school to comply there? Well, the answer soon became clear.

Mental Illness Diagnoses for Anti-Authoritarians

A 2009 Psychiatric Times article titled “ADHD & ODD: Confronting the Challenges of Disruptive Behavior” reports that “disruptive disorders,” which include Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) and Opposition Defiant Disorder (ODD), are the most common mental health problem of children and teenagers. ADHD is defined by poor attention and distractibility, poor self-control and impulsivity, and hyperactivity. ODD is defined as a “a pattern of negativistic, hostile, and defiant behavior without the more serious violations of the basic rights of others that are seen in conduct disorder”; and ODD symptoms include “often actively defies or refuses to comply with adult requests or rules” and “often argues with adults.”

Psychologist Russell Barkley, one of mainstream mental health’s leading authorities on ADHD, says that those afflicted with ADHD have deficits in what he calls “rule-governed behavior,” as they are less responsive to rules of established authorities and less sensitive to positive or negative consequences. ODD young people, according to mainstream mental health authorities, also have these so-called deficits in rule-governed behavior, and so it is extremely common for young people to have a “dual diagnosis” of AHDH and ODD.

Do we really want to diagnose and medicate everyone with “deficits in rule-governed behavior”?

Albert Einstein, as a youth, would have likely received an ADHD diagnosis, and maybe an ODD one as well. Albert didn’t pay attention to his teachers, failed his college entrance examinations twice, and had difficulty holding jobs. However, Einstein biographer Ronald Clark (Einstein: The Life and Times) asserts that Albert’s problems did not stem from attention deficits but rather from his hatred of authoritarian, Prussian discipline in his schools. Einstein said, “The teachers in the elementary school appeared to me like sergeants and in the Gymnasium the teachers were like lieutenants.” At age 13, Einstein read Kant’s difficult Critique of Pure Reason — because he was interested in it. Clark also tells us Einstein refused to prepare himself for his college admissions as a rebellion against his father’s “unbearable” path of a “practical profession.” After he did enter college, one professor told Einstein, “You have one fault; one can’t tell you anything.” The very characteristics of Einstein that upset authorities so much were exactly the ones that allowed him to excel.

By today’s standards, Saul Alinsky, the legendary organizer and author of Reveille for Radicals and Rules for Radicals, would have certainly been diagnosed with one or more disruptive disorders. Recalling his childhood, Alinsky said, “I never thought of walking on the grass until I saw a sign saying ‘Keep off the grass.’ Then I would stomp all over it.” Alinsky also recalls a time when he was 10 or 11 and his rabbi was tutoring him in Hebrew:

One particular day I read three pages in a row without any errors in pronunciation, and suddenly a penny fell onto the Bible….Then the next day the rabbi turned up and he told me to start reading. And I wouldn’t; I just sat there in silence, refusing to read. He asked me why I was so quiet, and I said, “This time it’s a nickel or nothing.” He threw back his arm and slammed me across the room.

Many people with severe anxiety and/or depression are also anti-authoritarians. Often a major pain of their lives that fuels their anxiety and/or depression is fear that their contempt for illegitimate authorities will cause them to be financially and socially marginalized, but they fear that compliance with such illegitimate authorities will cause them existential death.

I have also spent a great deal of time with people who had at one time in their lives had thoughts and behavior that were so bizarre they were extremely frightening for their families and even themselves; they were diagnosed with schizophrenia and other psychoses, but have fully recovered and have been, for many years, leading productive lives. Among this population, I have not met one person whom I would not consider a major anti-authoritarian. Once recovered, they have learned to channel their anti-authoritarianism into more constructive political ends, including reforming mental health treatment.

Many anti-authoritarians who earlier in their lives were diagnosed with mental illness tell me that once they were labeled with a psychiatric diagnosis, they got caught in a dilemma. Authoritarians, by definition, demand unquestioning obedience, and so any resistance to their diagnosis and treatment created enormous anxiety for authoritarian mental health professionals; and professionals, feeling out of control, labeled them “non-compliant with treatment,” increased the severity of their diagnosis, and jacked up their medications. This was enraging for these anti-authoritarians, sometimes so much so that they reacted in ways that made them appear even more frightening to their families.

There are anti-authoritarians who use psychiatric drugs to help them function, but they often reject psychiatric authorities’ explanations for why they have difficulty functioning. So, for example, they may take Adderall (an amphetamine prescribed for ADHD), but they know that their attentional problem is not a result of a biochemical brain imbalance but rather caused by a boring job. And similarly, many anti-authoritarians in highly stressful environments will occasionally take prescribed benzodiazepines such as Xanax even though they believe it would be safer to occasionally use marijuana but can’t because of drug testing on their job.

It has been my experience that many anti-authoritarians labeled with psychiatric diagnoses usually don’t reject all authorities, simply those they’ve assessed to be illegitimate ones, which just happens to be a great deal of society’s authorities.

Maintaining the Societal Status Quo

Americans have been increasingly socialized to equate inattention, anger, anxiety, and immobilizing despair with a medical condition, and to seek medical treatment rather than political remedies. What better way to maintain the status quo than to view inattention, anger, anxiety, and depression as biochemical problems of those who are mentally ill rather than normal reactions to an increasingly authoritarian society? [Emphasis added – MW]

The reality is that depression is highly associated with societal and financial pains. One is much more likely to be depressed if one is unemployed, underemployed, on public assistance, or in debt (for documentation, see “400% Rise in Anti-Depressant Pill Use”). And ADHD-labeled kids do pay attention when they are getting paid, or when an activity is novel, interests them, or is chosen by them (documented in my book Commonsense Rebellion).

In an earlier dark age, authoritarian monarchies partnered with authoritarian religious institutions. When the world exited from this dark age and entered the Enlightenment, there was a burst of energy. Much of this revitalization had to do with risking skepticism about authoritarian and corrupt institutions and regaining confidence in one’s own mind. We are now in another dark age, only the institutions have changed. Americans desperately need anti-authoritarians to question, challenge, and resist new illegitimate authorities and regain confidence in their own common sense.

In every generation there will be authoritarians and anti-authoritarians. While it is unusual in American history for anti-authoritarians to take the kind of effective action that inspires others to successfully revolt, every once in a while a Tom Paine, Crazy Horse or Malcolm X come along. So authoritarians financially marginalize those who buck the system, they criminalize anti-authoritarianism, they psycho-pathologize anti-authoritarians, and they market drugs for their “cure.”

Bruce E. Levine is a clinical psychologist and author of Get Up, Stand Up: Uniting Populists, Energizing the Defeated, and Battling the Corporate Elite.

Ο φασισμός είναι εδώ- νέο νομικό πλαίσιο στις ΗΠΑ επιτρέπει την επ’αόριστο φυλάκιση/κράτηση πολιτών χωρίς δίκη!

Ιανουαρίου 3, 2012

Ο λόγος για το NDAA 2012.

Πρόκειται για ομοσπονδιακό/κρατικό ομοσπονδιακό νομικό πλαίσιο που ψηφίζεται κάθε χρόνο από το Κονγκρέσο και αφορά τις ετήσιες δαπάνες του Υπουργείου Άμυνας.

Φέτος, υπό την προεδρία του κου «Hope and Change» Μπάρακ Ομπάμα, γνωστού για το νόμπελ Ειρήνης που πήρε για την ένταση και κλιμάκωση του πολέμου στο Αφγανιστάν

https://m4trix87.wordpress.com/%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%BB-2009/

ο κος Ομπάμα, μαζί με τους Ρεπουμπλικάνους και «Δημοκρατικούς» συνυποστηρικτές των τραπεζιτών στις ΗΠΑ, στο νομικό πλαίσιο για το 2012, το οποίο ψηφίστηκε ήδη, συμπεριλαμβάνεται στον Τίτλο Χ, υπότιτλο D («αντιτρομοκρατία») στα υποκεφάλαια 1021 και 1022 το εξής:

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ δικαιούται να διατάξει την επ’αόριστο χωρίς δίκη κράτηση από τον στρατό οποιουδήποτε ατόμου που θεωρείται ότι υποστηρίζεται από δυνάμεις οι οποίες εμπλέκονται σε εχθροπραξίες ενάντια στις ΗΠΑ και την συμμαχία τους.

Περισσότερα εδώ

http://www.aclu.org/blog/tag/NDAA

http://www.guardian.co.uk/world/2011/dec/15/americans-face-guantanamo-detention-obama

http://www.aljazeera.com/indepth/features/2011/12/201112773810926474.html

http://english.ruvr.ru/2011/12/28/63042894.html

ακόμη και από το φερέφωνο των αμερικανικών κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων New York Times

http://loyalopposition.blogs.nytimes.com/2011/11/30/president-obama-veto-the-defense-authorization-act/

Μια παράγραφος γεμάτη (σκόπιμες?) ανακρίβειες και ασάφειες, δίδοντας ουσιαστικά στον πρόεδρο το δικαίωμα να φυλακίσει επ’ αόριστον οποιονδήποτε καπνίσει στις αρχές να υποστηρίξουν ακόμη και χωρίς αποδείξεις ότι αποτελεί κίνδυνο για τις ΗΠΑ. Ένα μεγάλο βήμα προς την «νόμιμη» καταστολή πολιτικών αντιφρονούντων, όπως πχ του κινήματος Occupy

https://m4trix87.wordpress.com/2011/11/22/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CF%88%CE%B5%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%B5%CE%B9%CF%8E%CE%BD-%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AD/

Σε μια περίδο κρίσης του παγκόσμιου οικονομικοπολιτικού συστήματος, τη μεγαλύτερη στην μοντέρνα ιστορία, όπου παντού πλέον οι πολίτες δεν εμπιστεύονται πλεον τις κυβερνήσεις και το κεφάλαιο και η προπαγάνδα πλέον δεν εξασφαλίζει την συναίνεση των ολοένα και περισσότερων πεινασμένων ανέργων, αστέγων, επισφαλώς εργαζόμενων, και γι’ αυτό έχουμε και «κυβερνήσεις τεχνοκρατών» (μη εκλελεγμένων) όπως στην Ελλάδα και Ιταλία (αφού πλέον δεν αναμένουν οι κρατούντες τους λαούς να πιστέψουν τις υποσχέσεις τους και άρα τώρα φοβούνται τις εκλογές, αντίθετα με μέχρι τώρα που οι εκλογές εξυπηρετούσαν την ανάδειξη της νομιμοποίησης του συστήματος) έρχεται και αυτό. Ένα ακόμη βήμα προς την πλήρη αντικατάσταση της προπαγάνδας και του καρότου με το μαστίγιο της δικτατορίας.

Περαιτέρω σχόλια περιττεύουν, πρόκειται για ΦΑΣΙΣΜΟ.

Σύντομα και κοντά μας.