Archive for the ‘Διεθνείς εξεγέρσεις’ Category

Η Τρόικα στην Κύπρο: Χαιρετώ τους νέους μας δυνάστες!

Οκτώβριος 29, 2012

Παρά τις προβλέψεις αυτόκλητων περισπούδαστων οικονομολόγων/προφητών, το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένων της Ελλάδας και της Κύπρου, βρίσκεται ακόμη σε κρίση και τα «μέτρα» διάσωσης δείχνουν να μην είναι παρά οι απελπισμένοι παφλασμοί κάποιου πνιγμένου που δεν ξέρει κολύμπι, ίσως επειδή πίστεψε πως το σωσίβιο του δεν θα ξεφούσκωνε.

Το «σωσίβιο» αυτό είναι το παγκόσμιο χρέος. Από το 70 και μετά, με αποκορύφωμα την Θατσερική-ρεγκανική δεκαετία του 80, η ολοκληρωτική στην ουσία απορύθμιση του καπιταλισμού σε μια προσπάθεια να αμβλυνθούν οι αντιφάσεις του (προσπάθεια αύξησης των κερδών των εταιρειών χωρίς αύξηση της ζήτησης λόγω καθηλωμένων μισθών κοκ) οδήγησε σε μια τεράστια φούσκα κερδών-χρέους, που κάποτε θα έσπαγε, που αλλού, στις φάτσες όσων δεν έχουν την πολιτική και οικονομική ισχύ για να προστατευτούν, του (μαλάκα?) εργαζόμενου και πολίτη.

https://m4trix87.wordpress.com/2011/11/22/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CF%88%CE%B5%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%B5%CE%B9%CF%8E%CE%BD-%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AD/

Η κρίση αυτή, η τυχοδιωκτική εκμετάλλευση της κρίσης που οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες προκάλεσαν για προώθηση μέτρων ισοπέδωσης των λαών και των εργαζομένων με την αφορμή της «επίλυσης» των προβλημάτων και ο βαθύς ύπνος των αριστερών και «αριστερών» κωμάτων μας που μας οδήγησαν εδώ, καθώς και οι αντιστάσεις των λαών μέχρι λίγο πιο παλιά (έχουν συμβεί πολλά από τότε, Ισπανία, Ελλάδα, ΗΠΑ, Αργεντινή,…) περιγράφονται σε πιο παλιά άρθρα εδώ αλλά και παντού στο Διαδίκτυο (για όποιον θέλει να ψάξει). Εδώ θα μιλήσω λίγο για την άποψη μου όσο αφορά την τωρινή κατάσταση στην Κύπρο.

Οι τραπεζίτες της Κύπρου  ήξεραν τους κινδύνους των επενδύσεων σε ελληνικά ομόλογα από τότε που επένδυαν. Ακόμη και οι «φίλοι» τους στους οίκους αξιολόγησης είχαν ήδη αξιολογήσει με Β, δηλαδή speculative, συνώνυμο του φισιών ρουλέτας στην επενδυτική αργκό, τα εν λόγω ομόλογα. Παρ’ όλ αυτά, επένδυσαν δισεκατομμύρια σε αυτά σε μια προσπάθεια περαιτέρω αύξησης των κερδών τους. Εξάλλου, ήξεραν ότι το κράτος δεν θα άφηνε τις τράπεζες να χρεωκοπήσουν, όχι επειδή ενδιαφέρονται οι «κύριοι» πωλητικοί για τον λαό που τους ψήφισε, αλλά για τους λόγους που περιγράφονται εδώ.

https://m4trix87.wordpress.com/2009/09/23/%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/

Τώρα λοιπόν που ο τζόγος των τραπεζιτών της Κύπρου δεν απέδωσε, ακολουθούν την τακτική του οποιουδήποτε χαρτοπαίκτη: Δανεικά και αγύριστα από δικαίους και αδίκους.

Επειδή όμως θα ήταν αδιανόητο να δαγκώσουν οι πολιτικοί το χέρι που τους ταϊζει (κεφαλαιοκράτες, μίντια τα οποία τους διαφημίζουν στις προεκλογικές και τα οποία ελέγχονται από τους διαφημιστές τους κοκ) το τίμημα απαιτούν να πληρώσει ακόμη μια φορά ο λαός, ο πολίτης, αυτός που όταν οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις είχαν κέρδη, τον καιρό της φούσκας, δεν έβλεπε τίποτα από αυτά.

Έτσι λοιπόν, λόγω της ανάγκης «ξελασπώματος» των 12 και πλέον δις των απωλειών των τραπεζών μετά το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων, αλλά και των 5 και πλέον δις των κρατικών ελειμμάτων λόγω του ότι δεν εφορολογείτο ο πλούτος (ακόμη και ο αδρανής, όπως τα δις των κεφαλαίων στις τράπεζες, η μεγάλη ακίνητη ιδιοκτησία) πέραν του 10% και δεν μπορούσε έτσι να συντηρηθεί κράτος πρόνοιας χωρίς δάνεια, φτάσαμε στο σημείο να παρακαλάμε την Τρόικα. Η Τρόικα ουσιαστικά επιβάλλει συνταγές διάλυσης, όπως ιδιωτικοποιήσεις των πάντων/ξεπούλημα του Δημοσίου (ακόμη και κερδοφόρων εταιρειών!), μείωση των κρατικών εσόδων (από τα οποία μειούμενα έσοδα υποτίθεται θα ξεπληρωθούν τα χρέη στην Τρόικα!), απορύθμιση των εργασιακών (ώστε να δουλεύουμε 6ήμερο 13ωρο όπως επιβάλλουν τώρα στην Ελλάδα, καλό πράγμα η εξόντωση στην εργασία, Arbeit Macht Frei) και διάφορα άλλα όμορφα.

Το ΔΝΤ από όπου πέρασε δεν έφερε παρά ύφεση, πείνα, ανεργία, ασθένειες, υπανάπτυξη, πολέμους και διάφορα άλλα καλά της «ελεύθερης αγοράς» (που αλήθεια, πόσο «ελεύθερη» είναι όταν ξένα, υπερεθνικά, μη ψηφισμένα, κεντρικά κέντρα λήψης αποφάσεων ελέγχουν ολόκληρη την οικονομία μιας χώρας , ολόκληρη την διαβίωση ενός λαού?). Αργεντινή, Χιλή, Ζαϊρ, Ρουμανία, Ινδονησία, Βραζιλία, Λετονία…Ελλάδα.

Για τις συνέπειες των «μέτρων» του ΔΝΤ μιλά το παρακάτω κείμενο της ομάδας ΑΝΤΑΡΤΕΣ

http://antartescy.blogspot.com/2012/10/h.html

Απόσπασμα

Ρουμανία: Zήτησε τη βοήθεια του ΔΝΤ τον Μάρτιο του 2009. Χορηγήθηκε δάνειο ύψους 12,9 δισ. ευρώ. Η κυβέρνηση της χώρας προέβη σε 137.000 απολύσεις στο Δημόσιο, μείωσε τις συντάξεις και τους μισθούς και αύξησε τους φόρους. Το 2009 το ΑΕΠ της χώρας μειώθηκε κατά 7,1%.
 
Ουγγαρία: Προσέφυγε στο ΔΝΤ στα τέλη του 2008. Της χορηγήθηκε δάνειο ύψους 12,5 δισ. ευρώ. Η ουγγρική κυβέρνηση προχώρησε στην κατάργηση του 13ου μισθού, της 13ης σύνταξης και στην περικοπή κατά 20%- 30% των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων. Το ΑΕΠ της χώρας μειώθηκε το 2009 κατά 6,3%.
 
Λετονία: Το ΔΝΤ χορήγησε δάνειο ύψους 1,7 δισ. ευρώ. Η κυβέρνηση της χώρας προχώρησε σε μείωση κατά 30% των μισθών του δημοσίου, σε περικοπή δαπανών κατά 4,5%, σε πάγωμα συντάξεων και αύξηση του ΦΠΑ. Το 2009 η ανεργία στη χώρα εκτινάχθηκε στο 16,6%.
 
Αργεντινή: Στην Αργεντινή το ΔΝΤ χορήγησε δάνεια ύψους 7,2 δισ. δολαρίων το 1999 και 39,7 δισ. δολαρίων το 2000. Τον Δεκέμβριο του 2001 η κυβέρνηση της Αργεντινής ανακοίνωσε νέα μέτρα όπως μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων κατά 20% και πάγωμα των καταθέσεων. Η ανεργία της χώρας εκτοξεύθηκε στα ύψη, φτάνοντας έως και το 40% .
Το 48% του πληθυσμού έμεινε εκτός ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και άρα χωρίς φάρμακα λόγω των πολιτικών που επιβλήθηκαν. Τα μέτρα προκάλεσαν κοινωνική αναταραχή και ακολούθησε παραίτηση της κυβέρνησης. Η νέα κυβέρνηση που ανέλαβε την εξουσία κήρυξε πτώχευση.
 
Μεξικό: Το Μεξικό ζήτησε τη βοήθεια του ΔΝΤ το 1995. Χορηγήθηκε δάνειο ύψους 30 δισ. δολαρίων. Μετά τα νέα μέτρα που επιβλήθηκαν στη χώρα, οι πολίτες που ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας ξεπέρασαν το 50% και ο κατώτατος μισθός μειώθηκε κατά 20%.
Βραζιλία: Το δάνειο 41 δισεκατομμύρια δολάρια υπό την προϋπόθεση της περικοπής των κυβερνητικών δαπανών κατά 28 δις (με απόλυση δημοσίων υπαλλήλων και ιδιωτικοποιήσεις). Αποτέλεσμα ήταν να ανεβούν τα καταναλωτικά δάνεια κατά 250% και να υπάρχουν μαζικές πτωχεύσεις επιχειρήσεων και τραπεζών. Η ανεργία ξεπέρασε το 17%.
 
Ινδονησία: Η επιβολή των πολιτικών του ΔΝΤ εκεί οδήγησε σε πτώση του παραγόμενου πλούτου κατά 45%. Αποτέλεσμα: Βίαιη κοινωνική εξέγερση με εκατοντάδες νεκρούς.
 
Τουρκία: Πήρε δάνειο των 20,4 δις ευρώ μείωσε τους μισθούς κατά 20% και αύξησε κατακόρυφα τα επιτόκια.
 
Ελλάδα: Πήρε από το 2010 μέχρι σήμερα 145 δις ευρώ. Μείωση κατώτατου μισθού σε όλους 25% και 32% στους νεοεισερχόμενους μέχρι 25 ετών! Αύξηση ΦΠΑ μέχρι 25%. Αύξηση των εισιτηρίων στις συγκοινωνίες κατά 25%.  Κατάργηση 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης. Περικοπές συντάξεων, επιδομάτων, δαπανών υγείας και παιδείας. 150 χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο θα γίνουν μέχρι το 2015. Η ανεργία ήδη ξεπέρασε το 25%. Αυξήθηκαν οι αυτοκτονίες κατά 40%, 3 χιλιάδες μόνο από το 2009 μέχρι σήμερα.  
Σύμφωνα με διεθνείς μελέτες υπάρχει μείωση του προσδόκιμου ζωής κατά 6 με 7 χρόνια στις χώρες που επεμβαίνει το ΔΝΤ.

Επίσης πρέπει να σημειωθεί ότι ΠΟΥΘΕΝΑ το ΔΝΤ δεν κατάφερε να επιβληθεί «δικαίως» και με την σύμφωνη γνώμη των λαών.

Πχ
Ινδονησία- Δικτατορία Σουχάρτο
Χιλή- Δικτατορία Πινοσέτ (την οποία ο νεοφιλελεύθερος οπαδός της ιδιωτικοποίησης των πάντων Μίλτον Φρίντμαν εθαύμαζε)
Πρώην ΕΣΣΔ- Το σοκ της κατάρρευσης του ψευδεπίγραφου σοσιαλισμού(κρατικού καπιταλισμού) των εν λόγω χωρών (σημειωτέο ότι το ΔΝΤ και η υπόλοιπη διάλυση των εν λόγω χωρών ήρθε ΜΕΤΑ την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού»).
Τουρκία- Μόνιμο φασιστικό καθεστώς από τον καιρό του Κεμάλ μέχρι σήμερα, 4 πραξικοπήματα και παρ ολίγον 5.

Τώρα, μια εξέταση του γιατί τα μέτρα της Τρόικας και μέτρα «ελεύθερης αγοράς» γενικά όχι μόνο διαλύουν τους πιο ανίσχυρους οικονομικά οι οποίοι αφήνονται έρμαιο των κεφαλαιοκρατών (πχ αγορά εργασίας) το οποίο είναι αυτονόητο, σε μια ζούγκλα επικρατεί και ο αντίστοιχος νόμος, αλλά και δεν φέρνουν «ανάπτυξη».

Ιδιωτικοποίηση δημόσιων υπηρεσιών. Οι υπηρεσίες που απαιτείται από την Τρόικα να ιδιωτικοποιηθούν είναι ΠΑΝΤΑ οι κερδοφόρες η με δυνατότητες κερδοφορίας. Αντί αυτά τα κέρδη να πηγαίνουν πλέον στο κράτος (το οποίο να μπορεί είτε να ξεπληρώνει το έτσι κι αλλιώς κατασκευασμένο χρέος, είτε πιο σημαντικό να κάνει έργα υποδομής που βοηθούν την ανάπτυξη και δημιουργούν θέσεις εργασίας, είτε να τα δίδει υπό μορφή κοινωνικής πρόνοιας, αυξάνοντας έτσι την κατανάλωση, την ζήτηση, την προσφορά και τις επενδύσεις και τις θέσεις εργασίας) πηγαίνουν πλέον στους κεφαλαιοκράτες που τα αποθηκεύουν σε offshore στην Ελβετία, τα Κέυμαν κοκ.

Μείωση μισθών, συντάξεων, επιδομάτων κοκ. Προκαλούν μείωση της κατανάλωσης της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού, προκαλώντας μείωση της ζήτησης και κλείσιμο επιχειρήσεων, άρα και ανεργία.

Απορύθμιση και καταστροφή των εργασιακών δικαιωμάτων (πχ ΑΤΑ, κοκ). Από τη μία οι μειώσεις μισθών λόγω της ευχέρειας των εργοδοτών να το κάνουν προκαλούν αύξηση της ανεργίας λόγω μείωσης της κατανάλωσης και της ζήτησης. Από την άλλη η αύξηση των ωραρίων (με τον ίδιο-μειωμένο-μισθό) συνεπάγεται ότι κάθε εργοδότης χρειάζεται λιγότερο εργατικό δυναμικό, άρα αύξηση της ανεργίας.

Ακόμη και οι ίδιοι οι προφητοοικονομολόγοι του ΔΝΤ αναγνώριζαν το λανθασμένο των στρατηγικών τους αν όντως είχαν ως στόχο την αποπληρωμή των χρεών και την οικονομική «ανάπτυξη».

http://digitaljournal.com/article/329376

Οπότε γιατί επιλέγουν να συνεχίζουν να επιβάλλουν αυτές τις πολιτικές?

(κάτι ακόμη που δείχνει τις πραγματικές τους προθέσεις είναι ότι όταν κάποια κυβέρνηση, έστω και για το θεαθήναι,  αντιπροτείνει μη οριζόντιες περικοπές, δηλαδή να περικοπούν μισθοί, επιδόματα κοκ πρώτα από τους πιο υψηλά αμειβόμενους, κάτι που δημοσιονομικά θα είχε ως αποτέλεσμα την ίδια «μείωση εξόδων» που τόσο προωθούν οι τροικανοί με μια οριζόντια μείωση δηλαδή για όλους το ίδιο, η τρόικα δεν το δέχεται!Πχ Κύπρος τώρα, αφού η κυβέρνηση είχε θέσει μια τέτοια αντιπρόταση)

Η Τρόικα (ΔΝΤ,ΕΕ,ΕΚΤ) δεν είναι μόνο οικονομικό τεχνοκρατικό εργαλείο, αλλά ένα πολιτικό εργαλείο των ισχυρών (κεφαλαιοκρατών) οι οποίοι εφαρμόζοντας το «δόγμα του σοκ»

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Shock_Doctrine

θέλουν πρώτα να δημιουργήσουν (η αν υπάρχει ήδη να εντείνουν) μια σοβαρή κρίση που αγγίζει σοβαρά την καθημερινότητα του μέσου ανθρώπου, ώστε μετά να προτείνουν «λύσεις», των οποίων οι «παράπλευρες» συνέπειες είναι ουσιαστικά το ζητούμενο.

Σε αυτά τα πλαίσια, το ζητούμενο από τα μνημόνια και τα μέτρα είναι να μπορέσουν να περάσουν ως «απαραίτητα» μέτρα τα οποία διαλύουν όλους πλην των ελάχιστων που ελέγχουν το χρήμα και την οικονομική και πολιτική εξουσία (τραπεζίτες, μεγαλοεπιχειρηματίες, κεφαλαιοκράτες) ώστε να μπορέσουν οι τελευταίοι να εκμεταλλευτούν τους πρώτους ασύστολα, διαγράφοντας κατακτήσεις δεκαετιών (εργασιακά δικαιώματα, κράτος πρόνοιας).

Σε Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία ο λαός, παρά το ότι δεν αντιστέκεται όσο θα έπρεπε δεδομένων των καταστάσεων (κάτι που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον καλλιεργημένο φόβο, την μιντιακή προπαγάνδα και τον αντιπερισπασμό της νεοναζιστικής ακροδεξιάς) υπάρχει δυνατή αντίσταση η οποία πιθανό αν ενταθεί στο άμεσο μέλλον να φέρει κάποιες ανατροπές, όπως είχε γίνει επιτυχώς πιο παλιά στην Αργεντινή και τον Ισημερινό.

Η Αργεντινή, μετά από χρόνια εξαθλίωσης ακολουθώντας τις συνταγές του ΔΝΤ, αποφάσισε να κηρύξει χρεωκοπία και να απαλλαγεί από τόσο το χρέος όσο και τα βάρβαρα μέτρα του ΔΝΤ. Μετά από λίγους μήνες άρχισε να ανακάμπτει.  Ο Ισημερινός επαναδιαπραγματεύτηκε το χρέος και ξέφυγε.

Στην Κύπρο, όλοι οι πολιτικοί και τα κόμματα συμφωνούν επί της ουσίας με τα μνημόνια (αν και το ΑΚΕΛ, σε μια προσπάθεια περιορισμού απωλειών, προβαίνει σε κάποιες πολιτικές μανούβρες τύπου «καθυστεράμε το μνημόνιο για να πούμε ότι αντισταθήκαμε»). Με το 61% των κυπρίων σύμφωνα με δημοσκοπήσεις (αν δεν είναι στημένες…) να δέχονται τα ερχόμενα μνημόνια και να μην ακούγεται εναλλακτικός λόγος, δεν φαίνεται προς το παρόν να υπάρχουν μεγάλα περιθώρια. ΄Εχουμε χάψει το παραμύθι ότι δεν υπάρχει άλλη λύση, αγνοώντας ότι τυχόν χρεωκοπία της Κύπρου θα είχε βαριές συνέπειες σε αναλογία με τα χρήματα που θα μας δανείσουν  ΚΑΙ για την υπόλοιπη ευρωζώνη, οπότε ακόμη και αν δεν δεχόμαστε τα μνημόνια δεν θα είχαν άλλη επιλογή παρά να εκταμιεύσουν τα χρήματα που «χρειαζόμαστε».

Επίσης υπάρχουν και άλλες εναλλακτικές

http://www.sigmalive.com/inbusiness/opinions/external/530616

Σημ. 1. Το παραπάνω δεν είναι από αριστερό οικονομολόγο…
Σημ. 2. 350 εκατομμύρια μέτρα τον χρόνο για τις τράπεζες, μόνο 80 για το κράτος, ποιος φταίει για το μνημόνιο?

Γιατί αγνοούμε τα πιο πάνω? Επειδή ο «πατριώτης» Αναστασιάδης, ο ογκόλιθος σταθερότητας Λιλλήκας, ακόμη και ο «αριστερός» Μαλάς, οι υποψήφιοι νέοι «σωτήρες», δεν μας το λένε, αφού οι οικονομικά ισχυροί που τους πληρώνουν

https://m4trix87.wordpress.com/2009/09/23/%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/

θέλουν να διαλυθεί ο κόσμος και ειδικά τα εργασιακά δικαιώματα με ένα σκληρό μνημόνιο.

Αυτή την στιγμή το ζητούμενο είναι να σπάσει αυτή η σιωπή όσο αφορά την επερχόμενη καταστροφή, και αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν όσοι έχουν υπόψη τους τι γίνεται και ενδιαφέρονται μεταδώσουν την αλήθεια στους υπόλοιπους, οι οποίοι υπόλοιποι βεβαίως και αντιλαμβάνονται πόσο καταστροφικό θα είναι το μνημόνιο, απλά μέχρι τώρα πιστεύουν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση. Αν ενημερωθεί ο κόσμος για τους άλλους δρόμους και κτυπηθεί αυτή η ηττοπάθεια, το επόμενο βήμα είναι η αυτοοργάνωση του (όπως η κίνηση όσων επλήγηκαν από την μαφία της Μαρφίν με τα αξιόγραφα, αλλά σε πολύ πιο μαζικό και δυναμικό επίπεδο) για την ανατροπή αυτών των πολιτικών και όσων τις στηρίζουν. Από τέτοιο αυτοοργανωμένο κίνημα ανατροπής μπορεί να δημιουργηθούν νέες, πιο δίκαιες κοινωνικές και οικονομικές δομές, όπως στην Ισλανδία, όπου τώρα οι πολίτες ενέκριναν με συντριπτική πλειοψηφία σε δημοψήφισμα το νέο σύνταγμα το οποίο βγήκε αμεσοδημοκρατικά  στις συνελεύσεις, τους δρόμους και τις πλατείες

http://crazyemailsandbackstories.wordpress.com/2012/05/12/icelands-amazing-peaceful-revolution-still-not-in-the-news-backstory/

http://en.wikipedia.org/wiki/Icelandic_constitutional_referendum,_2012

http://en.wikipedia.org/wiki/Icelandic_Constitutional_Assembly

http://en.wikipedia.org/wiki/Kitchenware_Revolution

Τα παραδείγματα είναι εκεί. Μένει να τα ακολουθήσουμε.
Advertisements

Ραδιοφωνικός σταθμός της κατάληψης της οδού Λήδρας

Μαρτίου 29, 2012

Η κατάληψη στο οδόφραγμα της οδού Λήδρας, η οποία αποτελεί τμήμα του κινήματος καταλήψεων πλατειών (Occupy Movement) ανά το παγκόσμιο, και η οποία παρά τις δυσκολίες συνεχίζει να υπάρχει και να αναπτύσσεται συνεχώς, έχει εγκαταστήσει ραδιοφωνικό σταθμό ο οποίος μεταδίδει συνεχώς.

Επικαιρότητα, συζητήσεις, ενημερώσεις και φυσικά άφθονη μουσική και διασκέδαση!

Συντονιστείτε εδώ

http://radio.occupybufferzone.info/

 

Το κίνημα καταλήψεων πλατειών: Μερικές σκέψεις

Νοέμβριος 22, 2011

Τελευταία, κυρίως λόγω και της εντεινόμενης αντεπίθεσης των οικονομικών και πολιτικών ελίτ ενάντια στις κατακτήσεις των λαών που κερδήθηκαν με αίμα και θυσίες των τελευταίων δύο αιώνων παρουσιάζεται μια ευρεία και παγκόσμια αμφισβήτηση του υπάρχοντος οικονομικού/πολιτικού/κοινωνικού μοντέλου, δηλαδή του νεοφιλελεύθερου, ανεξέλεγκτου καπιταλισμού.

Ένα μοντέλο το οποίο επροωθείτο από τους διάφορους πριμοδοτούμενους πολιτικάντηδες της Δύσης αλλά και τους παρατρεχάμενους τους βαλτούς δικτατορίσκους του Τρίτου Κόσμου από την δεκαετία του 70 και μετά, όταν είδαν ότι μετά και τα τεράστια κοινωνικά και πολιτικά κινήματα των 60, με αποκορύφωμα το αντιπολεμικό κίνημα και το κίνημα για τα δικαιώματα των γυναικών και των νέγρων στις ΗΠΑ, έτριζαν πλέον επικίνδυνα οι καρέκλες τους. Ήδη οι λαοί και οι «κατώτερες» τάξεις είχαν κερδίσει πολλούς αγώνες, πολλά δικαιώματα σε σχέση με την δεκαετία του 20 και παλαιότερα (όταν ο μέσος εργάτης δούλευε δωδεκάωρο, εξαήμερο και δεν είχε να φάει) και διεκδικούσαν με όλο και πιο δυναμικούς τρόπους όλο και περισσότερα.

(στατιστικές για ΗΠΑ, η μείωση του μεριδίου των ελίτ-και η συνεπαγόμενη αύξηση του μεριδίου των υπολοίπων- από την δεκαετία του 20 μέχρι το 70, ενόσω υπήρχαν ισχυρά και οργανωμένα λαικά κινήματα και αγώνες φανερή, σε αντίθεση με το τι ακολούθησε λόγω της αποδυνάμωσης των τελευταίων)

http://elsa.berkeley.edu/~saez/saez-UStopincomes-2006prel.pdf

Πληρωμένοι από τις μεγαλοεταιρείες πολιτικοί όπως ο πρώην ηθοποιός Ρόναλντ Ρέγκαν στις ΗΠΑ και η Θάτσερ στην Αγγλία κατάφεραν να βγουν στην εξουσία μετά από ένα τεράστιο όγκο προπαγάνδας των ΜΜΕ, δημαγωγίας, εκμετάλλευσης των πιο συντηρητικών κομματιών/ενστίνκτων της κοινωνίας και μια επανάπαυση των κατώτερων στρωμάτων. Από τότε μέχρι σήμερα το μέτωπο των ελίτ προελαύνει συνεχώς, διαλύοντας συνεχώς, μεθοδικά, τις κατακτήσεις της πλειοψηφίας η οποία απαιτούσε και απαιτεί το αυτονόητο: Το μερίδιο του πλούτου σε αυτούς που εργάζονται για να τον παράξουν.

Παράλληλα, λόγω της μείωσης της καταναλωτικής ισχύς της πλειοψηφίας λόγω της πιο πάνω αύξησης της ανισοκατανομής του πλούτου οι επιχειρηματικές δραστηριότητες των ελίτ οι οποίες βασίζονταν σε παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών για ευρεία κατανάλωση δεν ήταν πλέον επικερδείς. Έτσι στράφηκαν στα διάφορα στημένα χρηματοοικονομικά/επενδυτικά/τραπεζικά παιχνίδια, ούτως ώστε να μπορούν να «παίζουν» με το χρήμα-αέρα τους

https://m4trix87.wordpress.com/2009/09/19/%CF%80%CF%89%CF%82-%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CF%81%CE%AC%CF%80%CE%B5%CE%B6%CE%B5%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%8D%CE%BF%CF%85%CE%BD/

ενώ ο κόσμος εξαθλιώνεται όλο και περισσότερο.

Το χρέος λοιπόν, τόσο οργανισμών/εταιρειών/πολιτών όσο και ολόκληρων κρατών, ολοένα και πολλαπλασιαζόταν, μέχρι που η μη δυνατότητα αποπληρωμής στεγαστικών δανείων έγινε η θρυαλλίδα που ανατίναξε ολόκληρη την βόμβα του συσσωρευμένου χρέους. Αποτέλεσμα η κρίση του 2008, που παρόλο που υποτίθεται είχε μπει «υπό έλεγχο» -μετά από θυσίες (ποιου άλλου) του μαλάκα πολίτη πο κλήθηκε να πληρώσει για την «διάσωση» των τραπεζών πληρώνοντας σε αυτές λεφτά που αυτές ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ευθύς εξαρχής δεν τελείωσε εκεί.

Το πρόβλημα μεταφέρθηκε στο κρατικό χρέος, το οποίο είναι η αιτία της σημερινής κρίσης που τίναξε στον αέρα την όποια οικονομία της Ελλάδας και πήρε μαζί του και την κυβέρνηση του Γιωργάκη, και τώρα απειλεί όλη την υπόλοιπη ευρωζώνη, με το μέλλον του ευρώ να είναι αβέβαιο (άντε και στο διάολο).  Οι κυβερνήσεις, σε μια προσπάθεια να διασώσουν τις τράπεζες από την βλακεία τους (αντίθετα σε όσα υποτίθεται ότι λέει η ιδεολογία της «ελεύθερης αγοράς») αφαιμάσσουν τους λαούς διαλύοντας και οικονομικά δικαιώματα με πολύ γοργότερους ρυθμούς, τέτοιους που οι λαοί αναμενόμενο ήταν να αντιδράσουν.

Στην Ελλάδα το καζάνι έβραζε από το 2009, έχοντας και πίσω του την κληρονομιά του Δεκέμβρη του 2008, τότε όταν η δολοφονία του Αλέξη έγινε η σπίθα και το κίνητρο για δημιουργία πολλών εναλλακτικών δομών και το ξύπνημα πολλών συνειδήσεων. Μη μπορώντας να ανεκτεί αυτή την κατάσταση, ο ελληνικός λαός έκανε αμέτρητες μεγάλες διαμαρτυρίες και δράσεις κατά αυτών των μέτρων, μερικές πολύ δυναμικές. Οι Αγανακτισμένοι του συντάγματος ήταν μια από αυτές.

Στον υπόλοιπο κόσμο, η Αραβική Άνοιξη (ασχέτως του πως κατέληξε τελικά η ίδια) έδειξε στους λαούς της «ανεπτυγμένης» δύσης ότι αφού κατάφεραν οι αραβικοί λαοί να εκθρονίσουν τέτοιους στυγνούς δικτάτορες παρά την τεράστια υπεροπλία τους (κρατικό μονοπώλιο της βίας) μπορούμε κι εμείς ν’ αλλάξουμε τα πράγματα.

Έτσι δημιουργήθηκε το κίνημα των Αγανακτισμένων ανά το παγκόσμιο, το οποίο αποτέλεσε και την έμπνευση για το τελευταίο μεγάλο κύμα δράσεων: Μακροχρόνιες καταλήψεις κοντά στα κέντρα όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις για διάλυση της κοινωνίας (χρηματιστήρια, κοινοβούλια κοκ).

Μια προσπάθεια γεννημένη στο Διαδίκτυο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα φόρουμ, ίσως τον μόνο τόπο που έχει παραμείνει (κάπως) ελεύθερος λόγω και της προσπάθειας ανθρώπων όπως οι Anonymous.

http://anonops.blogspot.com/

Μετά την κατάληψη στο πάρκο Zuccoti, κοντά στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, η οποία είχε μια για τους περισσότερους ανέλπιστη επιτυχία, ακολούθησαν καταλήψεις σε πάρκα και πλατείες κοντά σε οικονομικά κέντρα και κέντρα λήψης αποφάσεων ανά το παγκόσμιο. Παρόλη την αρχική ομολογουμένως έλλειψη σαφών αιτημάτων από αυτό το νέο κίνημα, έδειξε από την αρχή ότι δεν αποτελούσε ακόμη ένα ξέσπασμα. Αποφάσεις λαμβανόμενες πάντα αμεσοδημοκρατικά, ομάδες εργασίας, οργάνωση, σωστή αντιμετώπιση των διάφορων προκλήσεων από τα όργανα καταστολής, τα ΜΜΕ και γενικότερα τα καθεστώτα των ελίτ.

Παρόλες τις προσπάθειες οικειοποίησης και ελέγχου του κινήματος από διάφορες ομάδες από τον χώρο της εξουσιαστικής «άκρας Αριστεράς» μέχρι την άκρα δεξιά και διάφορους συνωμοσιολόγους, κατάφερε μέχρι και σήμερα να ελέγχεται μόνο από τον κόσμο του. Παρόλη την αρχική δυσκολία οργάνωσης τέτοιων σχετικά μακροχρόνιων εγχειρημάτων σε συνδυασμό με την απειρία των περισσότερων (πολλοί από τους οποίους σηκώνονταν από τον καναπέ τους για πρώτη φορά) σε αμεσοδημοκρατικές δομές και λήψη αποφάσεων από τους ιδίους σε συνδυασμό με τις συνεχείς προκλήσεις και επιθέσεις από τα ΜΜΕ στο πεδίο της προπαγάνδας και τις δυνάμεις (αν)ασφαλείας στο δρόμο, κατάφερε να αντέξει μέχρι σήμερα και να εξαπλωθεί.

Αρχίζοντας με τις καταλήψεις/φυσική παρουσία, την μετάδοση απόψεων και γεγονότων σε εναλλακτικά μέσα (κυρίως στο Διαδίκτυο) και τις ανακοινώσεις τύπου και τα καλέσματα, σύντομα το κίνημα αυτό προχώρησε στο κάλεσμα γενικών απεργιών, μπλοκάρισμα της «ομαλής» λειτουργίας του σαπισμένου αυτού συστήματος (πχ κλείσιμο κύριων οδικών αρτηριών και απόφραξη περιοχών σημαντικών για τα κέρδη των λίγων όπως της πρόσβασης στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης) και κάλεσμα για ευρύτερη επέκταση, μέσω καταλήψεων ακόμη και σε επίπεδο γειτονιών και δημιουργία εναλλακτικών αμεσοδημοκρατικών δομών αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης παντού.

Τα κομμάτια της κοινωνίας που πλήττονται άμεσα από τις τελευταίες επελάσεις του κεφαλαίου υποστηρίζουν και συμμετέχουν όλο και περισσότερο.  Πλέον μιλάμε για εκατόν και πλέον χιλιάδες συμμετέχοντες απευθείας στις καταλήψεις ανά το παγκόσμιο, εκατοντάδες χιλιάδες στα γεγονότα που προκάλεσε, και σίγουρα πολλά εκατομμύρια αφυπνισμένες συνειδήσεις. Χιλιάδες τοποθεσίες ανά το παγκόσμιο είναι αυτή την στιγμή κατελειμμένες, και οι προσπάθειες του συστήματος να αντιδράσει μέχρι τώρα δεν το ωφελούν.

Οι προσπάθειες των «mainstream» μέσων μαζικής αποβλάκωσης να τους συκοφαντήσουν έπεσαν στο κενό, αφού τα ψέματα τους αντικρούονται εύκολα από τα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης, τους ανεξάρτητους δημοσιογράφους στα γεγονότα, αλλά κυρίως την δύναμη του Διαδικτύου, όπου κάθε μέρα χιλιάδες βίντεο δείχνουν την αλήθεια γι’αυτό το κίνημα και την καταστολή που δέχεται. Οπότε τελικά τα ΜΜΕ δεν επιτυγχάνουν μέχρι τώρα τίποτα παρά να πλήττουν την έτσι κι αλλιώς καταρρακωμένη τελευταία αξιοπιστία τους, και κάποια γι’αυτό το λόγο ελάφρυναν κάπως την στάση τους. Η νομιμοποίηση του διεφθαρμένου σημερινού συστήματος στις συνειδήσεις των λαών φθίνει μέρα με τη μέρα, ως αποτέλεσμα και αυτού του κινήματος.

Ταυτόχρονα, οι προσπάθειες βίαιης καταστολής ενός ειρηνικού κινήματος, λόγω ακριβώς αυτού του χαρακτήρα του σε αντίθεση με την βίαιη καταστολή που δέχεται, τελικά δεν καταφέρνει παρά να συσπειρώνει τον κόσμο περισσότερο γύρω από αυτό και να ριζοσπαστικοποιεί περισσότερο τον χαρακτήρα του.

Τα δύο μεγαλύτερα όπλα των ελίτ και των κυβερνήσεων κατά των λαών, η προπαγάνδα/νομιμοποίηση και το μονοπώλιο της βίας (τα οποία αποτελούν και τους κύριους πυλώνες πάνω στους οποίους στηρίζεται η ίδια η επιβίωση και η ύπαρξη ενός κράτους) αποτυγχάνουν μέχρι τώρα να σταματήσουν αυτό το κίνημα και μάλιστα δέχονται και συνεχώς πλήγματα στην αξιοπιστία τους.

Είναι επόμενο αυτό το κίνημα να αποτελεί για μένα την μεγαλύτερη ίσως ελπίδα για αντίσταση των λαών σε αυτό το άδικο σύστημα τα τελευταία χρόνια η οποία έχει παρουσιαστεί, ιδιαίτερα από την στιγμή που δεν είναι μόνοι- οργανώσεις υπεράσπισης των συμφερόντων της κοινωνίας έναντι στο 1% των καρκινικών κυττάρων που εκμεταλλεύονται όλο τον παραγόμενο πλούτο προς ίδιο ώφελος στέκονται αλληλέγγυες με το κίνημα.

Οργανώσεις ατομικών/κοινωνικών/πολιτικών δικαιωμάτων, ΜΚΟ, εναλλακτικές πολιτικές ομάδες, νομικοί υποστηρικτές, και ίσως το πιο σημαντικό-συντεχνίες. Στην γενική απεργία που καλέστηκε από την κατάληψη του Ώκλαντ στις ΗΠΑ στις 2/11, λίγες μέρες μετά την άγρια καταστολή και «εκκαθάριση» του από τα σκυλιά της εξουσίας (που ακολουθήθηκε από την ισχυρότερη επανακατάληψη του με τα πιο πάνω σκυλιά τώρα αδύναμα να αντιδράσουν) συμμετείχε ένα μεγάλο μέρος των εργαζόμενων στην πόλη, κλείνοντας το λιμάνι της πόλης διαταράσσοντας την «εμπορική»-καπιταλιστική δραστηριότητα.

Αυτά ήταν μόνο η αρχή. Οι εξουσιαστές παντού προσπαθούν με κάθε βίαιο μέσο να διαλύσουν ειρηνικές συγκεντρώσεις, καταφέρνοντας μόνο να προκαλέσουν, ώστε οι διαδηλωτές να επιστρέψουν ενισχυμένοι, περισσότεροι,δριμύτεροι, πιο προετοιμασμένοι, πιο αποφασισμένοι. Όπως και γίνεται. Μετά την μεγάλη νυκτερινή καταστολή της κατάληψης της Γουώλ Στρητ, την επόμενη μέρα μετά από μια μεγάλη πορεία η πλατεία επανακαταλήφθηκε, το ίδιο και στο Ώκλαντ. Απειλές για διάλυση της κατάληψης στην πλατεία Αγίου Παύλου στο Λονδίνο προκάλεσαν την κατάληψη δεύτερης πλατείας! Τώρα οι διαμαρτυρόμενοι καταλαμβάνουν εγκαταλειμμένα κτίρια τραπεζών, μετατρέποντας τα σε τράπεζες ιδεών.

http://occupywallst.org/article/occupy-vacant-buildings-99/

http://occupylsx.org/?p=1269

Επόμενο βήμα…κατάληψη εργοστασίων?

ΜΑΚΑΡΙ!

Τώρα καλούν σε κλείσιμο ΟΛΩΝ των λιμανιών της Δυτικής ακτής των ΗΠΑ στις 12/12, κάτι που σίγουρα θα αποτελέσει ηχηρή προειδοποίηση και χαστούκι στο 1% που ρημάζει τον κόσμο, αφού εκείνη την μέρα εκατομμύρια από τα πολύτιμα κερδάκια τους θα χαθούν.

Και συνεχίζουμε.

ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ,ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ!

Αφιερωμένο

Βίντεο-προκήρυξη της διαδικτυακής ομάδας Anonymous

Οκτώβριος 3, 2011

Κατάληψη της Wall Street σήμερα:Μια γενναία προσπάθεια αντίστασης

Σεπτεμβρίου 17, 2011

Ως συνέχεια των κινημάτων αντίστασης στην νεοφιλελεύθερη αντεπίθεση του μεγάλου κεφαλαίου στους λαούς ανά το παγκόσμιο με αφορμή την μεγαλύτερη από το 30 κρίση του συστήματος, μια κρίση που οφείλεται στην ίδια την απληστία των κεφαλαιοκρατών (κυρίως των μεγάλων τραπεζών) , μια αντεπίθεση που αυτή τη στιγμή επιβάλλει μια νέα χούντα στην Ελλάδα σε μια προσπάθεια καταστολής της λαικής οργής, έρχεται μια νέα αυτοοργανωμένη δράση/ εγχείρημα ενός ευρείου συνόλου καθημερινών ανθρώπων στην Αμερική, μια ιδέα τολμηρή και πρωτότυπη: Κατάληψη στο «στόμα του λύκου», την βάση της πραγματικής εξουσίας αυτή την στιγμή στην Αμερική και τον κόσμο- την Wall Street, στις 17 Σεπτεμβρίου και για τους επόμενους δύο μήνες.

Έχοντας ανάμεσα σε άλλα και την υποστήριξη της ομάδας διεθνών κυβερνοακτιβιστών Anonymous(υπεύθυνη για θεαματικές δράσεις κατά του παγκόσμιου ηλεκτρονικού ελέγχου και γενικά οποιουδήποτε καταπιεστή χρησιμοποιεί τεχνολογία Η/Υ, και η οποία υποστήριξε ανοικτά με ανακοινώσεις και πράξεις την Αραβική Άνοιξη και την προσπάθεια του Wikileaks για συνέχεια του έργου του της αποκάλυψης των απλύτων του διεθνούς συστήματος παρά τις διώξεις) οι αμερικανοί πολίτες προσπαθούν να φέρουν μια πραγματική Δημοκρατία και ελευθερία στην χώρα τους,αντιληπτή ως το δικαίωμα των ίδιων των πολιτών στο να αποφασίζουν για τις ζωές τους, ένα δέντρο που όπως είχε πει κάποιος πρόγονος τους κάποτε «πρέπει να ποτίζεται συχνά με το αίμα αγωνιστών και τυράννων».

Μια ελευθερία που δεν θα είναι ψευδεπίγραφη και έρμαιο των τραπεζιτών και του 1% του πληθυσμού το οποίο αποτελεί τους άρχοντες.

Our Mission

On the 17th of September, we want to see 20,000 people to flood into lower Manhattan, set up beds, kitchens, peaceful barricades and occupy Wall Street for a few months.

Like our brothers and sisters in Egypt, Greece, Spain, and Iceland, we plan to use the revolutionary Arab Spring tactic of mass occupation to restore democracy in America. We also encourage the use of nonviolence to achieve our ends and maximize the safety of all participants.

Who is Occupy Wall Street?

Occupy Wall Street is leaderless resistance movement with people of many colors, genders and political persuasions. The one thing we all have in common is that We Are The 99% that will no longer tolerate the greed and corruption of the 1%.

The original call for this occupation was published by Adbusters in July; since then, many individuals across the country have stepped up to organize this event, such as the people of the NYC General Assembly and US Day of Rage. There’ll also be similar occupations in the near future such as October2011 in Freedom Plaza, Washington D.C.

Why?

Published 2011-09-13 02:58:46 UTC by chris

Contemporary society is commodified society, where the economic transaction has become the dominant way of relating to the culture and artifacts of human civilization, over and above all other means of understanding, with any exceptions being considered merely a temporary holdout as the market swiftly works on ways to monetize those few things which stubbornly remain untouched. Perhaps the most pernicious aspect of this current setup is that it has long ago co-opted the very means of survival within itself, making our existence not an inherent right endowed to us by the simple fact of our humanity but a matter of how much we’re all worth — the mere act of being alive has a price tag. Some pay it easily. Others pay for it with their submission. Others still can’t pay it at all. Regardless, though, like cars, TVs and barrels of oil, our lives are commodities to be bought and sold on the open market amid the culture of ruthlessness and desperation that has arisen to accommodate it. This is the natural consequence of a society built around entities whose purpose it is to always, always minimize costs and maximize profits. It is the philosophy of growth for the sake of growth, the same ideology that drives a cancer cell. An economy in a steady state is not healthy. It needs to expand, constantly, perpetually.

Of course, nothing can expand forever. The second law of thermodynamics tell us this much at least. But that doesn’t mean the market won’t try. It’s not enough that a soft drink becomes the dominant soda, it must become the dominant beverage, period. It’s not enough that people build some things out of a certain material, it must be the only thing anyone ever builds anything out of, ever. It’s not enough to make pills for the ailments from which people already seek relief, pills must be made for problems that people didn’t even know existed until a commercial told them to ask their doctors about it. We all know this course is not sustainable, but there will be great damage done before this point is reached.

The people coming to Wall Street on September 17 come for a variety of reasons, but what unites them all is the opposition to the principle that has come to dominate not only our economic lives but our entire lives: profit over and above all else. Those that do not embrace this principle: prepare to be out-competed. They will lose the race to the bottom and the vulture will swoop down to feast. It is indicative of a deep spiritual sickness that has gripped civilization, a sickness that drives the vast deprivation, oppression and despoliation that has come to cover the world.

The world does not have to be this way. A society of ruthlessness and isolation can be confronted and replaced with a society of cooperation and community. Cynics will tell us this world is not possible. That the forces arrayed against us have won and will always win and, perhaps, should always win. But they are not gods. They are human beings, just like us. They are a product of a society that rewards the behavior that has led us to where we are today. They can be confronted. What’s more, they can be reached. They just need to see us. See beyond the price tags we carry.

And if they are gods? Then we shall be Prometheus. And we shall laugh as we are lashed to the stone to await the eagle.

Για περισσότερα εδώ

https://occupywallst.org/

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

Ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τον ριζοσπάστη οικονομολόγο Michael Albert σχετικά με τα γεγονότα στο Λονδίνο

Αύγουστος 17, 2011

Το ακόλουθο αποτελεί μετάφραση της συνέντευξης που μπορείτε να βρείτε εδώ

http://www.zcommunications.org/london-burning-whats-next-by-michael-albert

Το Λονδίνο καίγεται-μετά;

Η αληθινή έκπληξη σχετικά με τις αναταραχές από το Λονδίνο μέχρι το Μπίρμινχαμ και το Μάντσεστερ δεν είναι ότι το Λονδίνο καίγεται, μα ότι το Παρίσι, η Νέα Υόρκη και η Ρώμη δεν καίγονται- ακόμη.Μα ποιος ξέρει τι ακολουθεί; Και ποιος ξέρει τι πρέπει να ακολουθήσει;

1. Οι αναταραχές δεν είναι στρατηγικά απόλυτα ορθές, μα ούτε και απλός χουλιγκανισμός.

Οι αναταραχές είναι δημιουργημένο, απεγνωσμένο και δικαιολογημένο ξέσπασμα. Δημιουργούνται λόγω των πολιτικών κλιμακούμενης εκμετάλλευσης η οποία προστίθεται στην συνεχή συστεμική κοινωνική αδικία. Αξίζουν τον τίτλο της πράξης αντίστασης; Πρέπει να τις αποκαλέσουμε επανάσταση; Ασχέτως αν οι στάχτες αξίζουν τέτοιας εξύψωσης, δεν είναι χουλιγκανισμός. Για να είμαστε ειλικρινείς, ακόμη και ο πραγματικός χουλιγκανισμός- όπως παρατηρείται σε μερικούς αγώνες ποδοσφαίρου- είναι συνήθως λανθασμένα προσανατολισμένος θυμός για τις συνθήκες της φοιτητικής ζωής.Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα όσα συμβαίνουν στους δρόμους είναι σωστά. Φυσικά όχι. Σημαίνει ότι (α) πολύ χειρότερα συμβαίνουν συνεχώς, προκαλώντας αυτές τις αντιδράσεις, και (β) κάποιες όψεις ακόμη και των πιο αυθόρμητων αντιδράσεων είναι όχι μόνο κατανοητές, είναι, λαμβάνοντας υπόψη τις καταστάσεις, δεδομένων περιορισμένων επιλογών, τουλάχιστο υπό μια άποψη έγκυρες.Παρατηρήστε το εύρος της κάλυψης τους, σε σχέση με προηγούμενες ειρηνικές διαμαρτυρίες. Βέβαια, ως επί το πλείστον η κάλυψη δεν είναι αντικειμενική, αλλά προσανατολίζεται στην υποκίνηση βίαιων αισθημάτων στο ευρύτερο κοινό, τροφοδοτώντας καταστολή και ίσως και ολοκληρωτικές πολιτικές.

Όταν οι κυρίαρχοι των mainstream ΜΜΕ καταδικάζουν τις αναταραχές, οφείλουν να καταδικάσουν και τους εαυτούς τους για την επιβολή συνθηκών που τις παράγουν. Όταν η «αριστερά» κριτικάρει τις αναταραχές, οφείλει να κριτικάρει και τον εαυτό της για την μη δημιουργία κινημάτων μέσω των οποίων ο λαός να μπορεί να επιτελέσει αγώνα πιο εποικοδομητικά παρά μέσω αναταραχών.

2. Τα σπασμένα παράθυρα και τα καμένα κτίρια δεν είναι βία.

Τα πεταμένα τούβλα και τα αναμμένα σπίρτα εκφράζουν εκνευρισμό, εξαπολύουν καταπιεσμένα πάθη, και μαρτυρούν ανικανοποίητες επιθυμίες όσο αφορά ύπαρξη  στην ροή της κοινωνίας ως συμμέτοχοι και όχι μόνο ως θύματα. Είναι τα τούβλα βίαιες επιθέσεις κατά κάποιων περιουσιών; Ναι, είναι. Είναι τα τούβλα βία, όπως η χρήση της λέξης αυτής από τα ΜΜΕ συνυποδηλώνει; Όχι. Ομοίως, είναι το κάψιμο κτιρίων βία κατά περιουσιών; Ναι. Περαιτέρω, όταν η περιουσία είναι περιουσία μικρών καταστηματαρχών και η βία βλάπτει ακόμη και σπίτια φτωχών ανθρώπων, είναι το κάψιμο αηδιαστικό; Ναι, φυσικά. Μα δεν θα αποκαλούσαμε την απεγνωσμένη αυτοάμυνα ενός ατόμου που δεν έχει εργαλεία για αυτοπροστασία, το οποίο προσπαθεί να απωθήσει ένα ληστή, βία. Θα την αποκαλούσαμε απεγνωσμένη άμυνα.

Δεν θα έπρεπε να αποκαλούμε τις απεγνωσμένες ενέργειες νεαρών ανθρώπων που πετούν τούβλα ενάντια σε ένα βάρβαρο σύστημα επειδή δεν έχουν εργαλεία ανάπτυξης των δυνάμεων τους με άλλο τρόπο, βία. Θα έπρεπε να τις αποκαλούμε απεγνωσμένη άμυνα. Και για οποιονδήποτε που έχαψε ποτέ την έννοια των παράπλευρων απωλειών από κυβερνήσεις όταν την χρησιμοποιούν για να δικαιολογίσουν εκκαθαριστικούς βομβαρδισμούς χιλιάδων ακόμη και εκατομμυρίων ανθρώπων οδηγώντας τους στην προσφυγιά και τον θάνατο ( σημείωση διαχειριστή ιστολογίου:βλέπε πχ τουρκική εισβολή, αυτοχαρακτηριζόμενε εθνικιστή ακροδεξιέ που θεωρείς τις ταραχές έγκλημα η ακόμη και… φυλετική απειλή), για να τιμωρήσουν ολόκληρες κοινότητες για τους δικούς τους ανόητους αγώνες εξουσίας είναι, ειλικρινά, υβριστικό.

3. Η κλοπή δεν είναι καν κλοπή.

Παρατηρούνται κλοπές, ώστε με τεχνικούς όρους κάποιοι προβλεπόμενοι ανθρώποι κρατώντας λεξικά μπορούν να αποκαλέσουν σύμφωνα με τον επίσημο ορισμό κλοπή; Ναι, φυσικά. Είναι ότι ορίζεται επίσημα ως κλοπή απλό έγκλημα, η είναι μια δικαιολογημένη, αν και περιορισμένη και συγχισμένη, αναδιανομή πλούτου; Το τελευταίο. Όταν οι φτωχοί, οι οποίοι είναι αποκλεισμένοι από την εμπορική δραστηριότητα, προσπαθούν να επανακτήσουν τα μέσα για ζωή, είναι αναδιανομή, όχι κλοπή, και αυτό εξακολουθεί να ισχύει ακόμη και όταν είναι αδέξιο και σε μεγάλο βαθμό αυτοαναιρετικό για τον στόχο.  Αντιθέτως, όταν οι πλούσιοι νόμιμα χρησιμοποιούν εντατικοποίηση εργασίας, ανεργία, περικοπές, φορολογικές ελαφρύνσεις ( σημ. διαχειριστή ιστολογίου: για τους πλουσίους, εταιρείες κοκ), κυβερνητική βοήθεια, συμβόλαια, τράπεζες και τέλος αστυνομία για να αρπάξουν και να κρατήσουν το μεγαλύτερο μέρος του κοινωνικού πλούτου για τον εαυτό τους, ενώ οι φτωχοί δεν παίρνουν σχεδόν τίποτα- ακόμη και όταν γίνεται με μεγάλο κύρος, αποτελεί απλώς καπιταλιστική εκμετάλλευση σε τεράστια κλίμακα.Αν οι κλοπές που γίνονται από τους φτωχούς προκαλούν σε κάποιον αισθήματα οργής- μα η εκμετάλλευση από τους πλούσιους θεωρείται ασήμαντη και ότι πρέπει να αγνοηθεί- υπάρχει πρόβλημα.Γι’ αυτό τον λόγο, το πάθος που φαίνεται στους δρόμους από αυτούς που σπάζουν τζαμαρίες και προσπαθούν να ικανοποιηθούν με τηλεοράσεις (η φαγητό) είναι επίσης προσπάθεια για απόκτηση μιας αίσθησης σημασίας, αξιοπρέπειας, επιρροής, ακόμη και αλληλεγγύης και ανήκειν, όσο ελάχιστη και όσο σύντομη, σε αντίθεση με το συστεμικό πρότυπο μιας μακράς βασανιστικής υποταγμένης πορείας προς ένα μοναχικό θάνατο, η οποία αρχίζει περίπου από τα 15, η οποία γίνεται ανεκτή μόνο μέσω προσωπικής αντοχής και δημιουργικότητας ενάντια στις επιβολές της κοινωνίας.

As soon as you’re born they make you feel small,

By giving you no time instead of it all,

Till the pain is so big you feel nothing at all,

They hurt you at home and they hit you at school,

They hate you if you’re clever and they despise a fool,

Till you’re so fucking crazy you can’t follow their rules,

When they’ve tortured and scared you for twenty odd years,

Then they expect you to pick a career,

When you can’t really function you’re so full of fear,

A working class hero is something to be

Οι ατέλειωτοι λεκτικοί διαξιφισμοί που διακοσμούν τώρα τα ΜΜΕ του Λονδίνου  σχετικά με το τι παρακινεί τους ανθρώπους που συγκρούονται με την αστυνομία, διαλύουν κτίρια, καίνε αυτοκίνητα, και παίρνουν αγαθά που η τηλεόραση διακηρύσσει ότι όλοι χρειάζονται αλλά τους τα αρνούνται, είναι ηθικά αηδιαστικοί, όπως και οτιδήποτε άλλο που περνιέται για συζήτηση, λεκτική αντιπαράθεση, και σκέψη ανάμεσα στα «φωτισμένα» κομμάτια της κοινωνίας, και ακόμη λιγότερο ότι περνιέται για ανάλυση η σοφία σε ελεγχόμενες από ιδιωτικές εταιρείες εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Θα μπορούσε η υποκρισία να είναι πιο ξεκάθαρη; Μπορεί οποιοσδήποτε που καταφέρνει να ξεφύγει από το ατελείωτο σφυροκόπημα των διαφημίσεων, της μόδας, της ηλιθιότητας της μαζικής κουλτούρας και από τις πιέσεις της ελεγχόμενης και φοβισμένης καπιταλιστικής καθημερινής ζωής για συμβιβασμό, να το αμφισβητήσει; Αν δεν καταλαβαίνετε, διαβάστε τους στίχους του Τζον Λένον παραπάνω και παρακάτω. Νοιώστε τους.

Keep you doped with religion and sex and TV,

And you think you’re so clever and classless and free,

But you’re still fucking peasants as far as I can see,

There’s room at the top they are telling you still,

But first you must learn how to smile as you kill,

If you want to be like the folks on the hill,

A working class hero is something to be

Το ερώτημα είναι: Τώρα τι; Καθώς η συνεχώς αυξανόμενη απόγνωση μετατρέπεται σε συνεχώς κλιμακούμενο θυμό σε όλο και περισσότερους τόπους, τι μπορεί να βγει από αυτό; Και περαιτέρω, τι πρέπει να βγει από αυτό;

Η πρώτη ερώτηση είναι πιο εύκολη. Τι μπορεί να βγει από αυτό; Σε αδρές γραμμές, δύο πράγματα.

Πρώτο, με απαισιοδοξία, το αποτέλεσμα θα είναι πολύς θόρυβος και αναταραχή και μερικά σπασμένα και κτυπημένα κτίρια του συστήματος και διαλυμένοι δρόμοι τα οποία τελικά διαλύονται στην εξάντληση και η όλη προσπάθεια καταρρέει. Κάποια αγαθά θα έχουν αναδιανεμηθεί- μα ουσιαστικά πολύ λίγα. Κάποιοι άνθρωποι θα φυλακιστούν, μα όχι πολλοί σχετικά με τον πληθυσμό η ακόμη και την συμμετοχή στις δράσεις. Κάποια κεφάλια θα χρειαστούν θεραπεία- αν και κάποια δεν θα μπορούν να θεραπευτούν λόγω του ότι ήδη θα αναπαύονται εν ειρήνη.Αναμνήσεις θα παραμείνουν σε μερικές συνειδήσεις ως στιγμές αξιοπρέπειας και ελπίδας . Θα παραμείνουν σε κάποιες άλλες ως στιγμές χάους και φόβου. Στις περισσότερες συνειδήσεις, δεν θα παραμείνουν καθόλου. Ίσως, σε αυτό το λυπηρό μα αρκετά πιθανό σενάριο, να παραμείνουν ίχνη αντίστασης τα οποία να μπορούν σε μετέπειτα φάση να αναζωοπυρωθούν. Ίσως, όμως, να παραμείνει μια αυξανόμενη απόγνωση βασισμένη στην αντίληψη ότι παρά το ότι δράσαμε μαζικά, η επιβαλλόμενη εξόντωση των ελπίδων μας παραμένει.

Δεύτερο, αισιόδοξα, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι δραματικά μεταμορφωμένες συνειδήσεις χιλιάδων η ακόμη και εκατομμυρίων ανθρώπων. Νέοι συναισθηματικοί δεσμοί πιθανό να δημιουργηθούν. Νέες οργανωτικές δομές πιθανό να εφαρμοστούν. Οι αυξανόμενες επιθυμίες πιθανό να παραμείνουν, εμπνέοντας ένα διαρκές μαζικό κίνημα με στόχους, μεθόδους, προγράμματα, συνεχιζόμενο ριζοσπαστισμό, και μια θέληση για ακούραστο αγώνα για επίτευξη κλιμακούμενων νικών και ακόμη και ένα νέο κόσμο.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ερωτηθεί σχετικά με αυτές τις δύο πιθανότητες είναι: Ποια προσέγγιση προς ανθρώπους που αγωνίζονται μαζικά κατά σκληρών πολιτικών στα πλαίσια ενός ήδη βάρβαρου και άδικου συστήματος είναι πιο πιθανό να οδηγήσει στην αισιόδοξη αντί στην απαισιόδοξη κατάσταση;  Η προσέγγιση που τώρα εξαπλώνεται στο Λονδίνο και το Ηνωμένο Βασίλειο; Ή η προσέγγιση που συνεχίζεται στην Ισπανία;

Η προσέγγιση του Λονδίνου είναι πιο επιθετική, πιο ορατή και ευθεία, μα επίσης εμπλέκει πολύ λιγότερο κόσμο, και πιθανό με τον χρόνο συνεχώς λιγότερους, λόγω των τακτικών και του τόνου της, με απεναντίας περισσότερο κόσμο να οδηγείται στην υποστήριξη του κράτους και της αστυνομίας. Η προσέγγιση του Λονδίνου- εκτός αν τροποποιηθεί- δεν θίγει πραγματικά θέματα οργάνωσης και σταθερών κοινωνικών δομών.Δεν συζητά καθημερινά και δεν επιδιώκει συνεκτικές απαιτήσεις και πρόγραμμα. Δεν βοηθά την δημιουργία ενός σταθερού κινήματος. Δεν φυτεύει τους σπόρους ενός καλύτερου μέλλοντος στο παρόν.

Η ισπανική προσέγγιση είναι λιγότερο επιθετική και ευθεία, αλλά εμπλέκει περισσότερο κόσμο και, τουλάχιστο με μια πιθανότητα, με τον χρόνο συνεχώς περισσότερος κόσμος φαίνεται να συμμετέχει και να την υποστηρίζει λόγω του τόνου της και των τακτικών της, με όλους αυτούς που συμμετέχουν ως μέρος των καθημερινών αγώνων διαμαρτυρίας να δημιουργούν στην πράξη σταθερές οργανωτικές δομές και να κινούνται προς συνεκτικές απαιτήσεις και πρόγραμμα.

Ξέρουμε πως θα απαντούσε ο Μουμπάρακ. Η τελευταία προσέγγιση με ανάτρεψε. Θα μπορούσα να κυριαρχήσω κατά της προηγούμενης. Ως γεγονός, υπάρχει οποιοσδήποτε εξουσιαστής σε οποιαδήποτε χώρα που δεν θα συμφωνούσε μαζί του; Σε οποιοδήποτε συμβούλιο μετόχων εταιρείας; Ίσως, σε κάποιο τόπο, σε κάποιο χρόνο, σίγουρα. Αλλά σε ανεπτυγμένες βιομηχανοποιημένες κοινωνίες όπου η κατά μέτωπο σύγκρουση είναι το μόνο πεδίο σύγκρουσης στο οποίο το κράτος είναι συντριπτικά ανώτερο, δεν νομίζω.

Έτσι, όσο δύσκολο και αν είναι να το φανταστούμε, είναι επόμενο ότι ο καθένας χρειάζεται να σκεφτεί αν, στο Λονδίνο και το Μπίρμινχαμ, και πιθανό σύντομα σε πολλές πόλεις σε πολλές χώρες, μπορεί ένα γιγάντιο ξέσπασμα ριζοσπαστικοποιημένου θυμού να μεταμορφωθεί σε γιγαντιαίες καταλήψεις κέντρων πόλεων, πλατειών, πάρκων, και δρόμων, όπως στο ισπανικό μοντέλο, προσελκύοντας ένα πολύ ευρύτερο τμήμα του πληθυσμού, διατηρώντας το, και αφιερώνοντας χρόνο, ενέργεια και σοφία για την δημιουργία ανθεκτικών δεσμών,οργανωτικών δομών και σταθερό πρόγραμμα.

Μπορεί αυτό να συμβεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, τώρα; Δεν ξέρω. Δεν είμαι εκεί. Αμφιβάλλω ότι ξέρουν ακόμη και αυτοί που είναι εκεί. Μα από μια απόσταση, και τουλάχιστο στη χώρα μου- τις ΗΠΑ- φαίνεται απαραίτητο, και έτσι πιστεύω ότι πολύ πιθανό να είναι απαραίτητο και για το Ηνωμένο Βασίλειο. Και επίσης απαραίτητη, πιστεύω, είναι η δημιουργία οργανώσεων στις οποίες οι ξεσηκωμένοι, ριζοσπαστικοποιημένοι άνθρωποι με κίνητρα που είναι έτοιμοι να επαναστατήσουν να μπορούν να συμμετέχουν, οικειοποιηθούν, και έπειτα να πορευτούν σε περαιτέρω αγώνες.

Και επίσης απαραίτητο, πιστεύω, είναι τέτοιες οργανώσεις να έχουν ένα συνεκτικό όραμα του τι προσπαθούν να πετύχουν, τόσο για να διατηρήσουν και να εμπνεύσουν ελπίδα όσο και για να καθοδηγήσουν επιλογές. Και να έχουν ένα συνεκτικό πρόγραμμα η στρατηγική για μακροχρόνια η οποία φυσικά θα μεταβάλλεται όπως απαιτούν οι συνθήκες, καθώς και ένα συνεκτικό πλαίσιο άμεσων απαιτήσεων, όπως επιβάλλει η τωρινή κρίση, οι οποίες να είναι δυνατό νε κερδηθούν, οι οποίες να μπορούν να βοηθήσουν δραματικ΄σ όσους υποφέρουν, και επίσης να τροφοδοτήσουν συνεχιζόμενες επιθυμίες για περισσότερες κατακτήσεις.

Όλα τα πιο πάνω πρέπει να προκύψουν από συζητήσεις ανάμεσα σε όσο το δυνατό πιο ευρεία κοινότητα επαναστατών ακτιβιστών, και όχι μόνο αυτών αρκετά νέων και αρκετά γρήγορων για άγριες συγκρούσεις στους δρόμους. Μα, όταν αυτή η συζήτηση αρχίσει να γίνεται, ο κόσμος θα πρέπει να προσφέρει κάποιες εισηγήσεις σχετικά με αυτές τις συνεκτικές άμεσες απαιτήσεις, και έπειτα σχετικά με πιο περιεκτικό όραμα και στρατηγική επίσης.

Η Αγγλία στις φλόγες

Αύγουστος 15, 2011

Το κύμα δυναμικών λαικών αντιδράσεων ενάντια στην νεοφιλελεύθερη αντεπίθεση που με δικαιολογία την πρωτοφανή οικονομική κρίση του συστήματος κτυπά τους ασθενέστερους οικον0μικά ανά το παγκόσμιο συνεχίζεται.Στην Αγγλία η δολοφονία του 29χρονου Mark Duggan από αστυνομικές δυνάμεις-όπως αναφέρουν μαρτυρίες ενώ βρισκόταν στο έδαφος

http://www.thisislondon.co.uk/standard/article-23975846-man-shot-dead-by-police-in-tottenham.do

έγινε η αφορμή για ένα λαικό ξέσπασμα των ανέργων, των μειονοτήτων και των καταπιεσμένων στις υποβαθμισμένες συνοικίες του βόρειου Λονδίνου.

 

 

Αυτό το ξέσπασμα έρχεται μετά από μια μακρά σειρά μέτρων της κυβερνητικής συμμαχίας «φιλελευθέρων»-συντηρητικών κατά των ασθενέστερων οικονομικά,τα οποία υποθηκεύουν και το μέλλον των νέων ανθρώπων οδηγώντας τους στο περιθώριο με μόνη λύση την δυναμική αντίδραση.

Κάθετη αύξηση των πανεπιστημιακών διδάκτρων(κάτι που σίγουρα χαροποιεί ιδια;ίτερα τις τράπεζες που δίδουν φοιτητικά δάνεια με επαχθείς όρους μετατρέποντας τους νέους από την αρχή σε δούλους των τραπεζών), περικοπές σε δημόσια βοηθήματα, στιγματισμός, συντηρητικές στάσεις σε θέματα κοινωνικών ελευθεριών.

Επόμενο ήταν αυτό το καζάνι κάποτε να εκραγεί.

Ασχέτως του ποιος ήταν ο Mark Duggan και αν ήταν όντως τσιράκι του παρακράτους του υποκόσμου(το οποίο παρακράτος βοηθάται ιδιαίτερα από την οικονομική απόγνωση στην οποία οδηγείται ένα μεγάλο μέρος της βρετανικής κοινωνίας από τα μέτρα των κρατούντων) τα πραγματικά αίτια του ξεσπάσματος αυτού δεν χωρούν αμφιβολία.

Μετά από μέρες αντίστασης, το κύμα της λαικής οργής κατεστάλη, μόνο αφού χρειάστηκε να αναπτυχθούν στους δρόμους του Λονδίνου 16 χιλιάδες μπάτσοι και να κινητοποιηθεί και το παρακράτος της άκρας δεξιάς.

http://www.telegraph.co.uk/news/uknews/crime/8692872/London-riots-far-right-political-party-protect-Eltham-residents.html

Σίγουρα μέσα στην σύγκρουση βρήκαν ευκαιρία και διάφορα άλλα στοιχεία(κοινοί διαρρήκτες,χούλιγκαν κοκ) να δράσουν καθοδηγούμενοι από διάφορους λόγους άσχετους με οποιαδήποτε πολιτική/ιδεολογική θέση η με την κοινωνική εξαθλίωση.Αυτό όμως δεν ακυρώνει τις αιτίες αυτής της  αντίδρασης της πιο εξαθλιωμένης μερίδας του λαού της Αγγλίας στην περιθωριοποίηση,την φτώχεια,τον κοινωνικό αποκλεισμό.Όσο μεγεθύνονται οι κοινωνικές ανισότητες,τόσο θα πολλαπλασιάζεται και η λαική οργή.

Σε αυτό το κλίμα που διαμορφώνεται έχει μεγάλη σημασία η πολιτικοποίηση τέτοιων αντιδράσεων,διαφορετικά θα οδηγήσουν μόνο στην περαιτέρω επικοινωνιακή εδραίωση του συστήματος(μέσω πχ του χαρακτηρισμού όποιου αντιστέκεται ως «κοινού εγκληματία» όπως γίνεται τώρα στην Αγγλία) και την ενίσχυση αντιδραστικών δυνάμεων.

Οι εκρήξεις αυτές δεν θα πρέπει να αποτελούν απλά σπασμωδικές κινήσεις απελευθέρωσης συσσωρευμένης οργής αλλά να αποτελέσουν μέρος ενός συνεχόμενου και κλιμακούμενου αυτοοργανωμένου λαικού αγώνα της πλειοψηφίας της αγγλικής κοινωνίας(άνεργοι,φοιτητές,μειονότητες,εργατικά σωματεία βάσης).Ενός αγώνα για απόκρουση σε πρώτη φάση της νεοφιλελεύθερης αντεπίθεσης και σε δεύτερη φάση δημιουργία εναλλακτικών δομών αυτοοργάνωσης και αντίστασης στην πράξη εντός της αγγλικής κοινωνίας με τελικό στόχο την προοδευτική ανατροπή του άδικου και παράλογου συστήματος που ονομάζεται καπιταλισμός.

 

Η τραπεζική χούντα της Ελλάδας αντεπιτίθεται,θέλοντας να ξεριζώσει κάθε αντίσταση.Η ειρήνη δεν αποδίδει-ώρα για ΠΟΛΕΜΟ?

Ιουλίου 30, 2011

Το πρωινό(5 το πρωί) της 30ης Ιουλίου, εισβολή παρουσία εκπροσώπου εισαγγελέα και με την συμμετοχή πλήθους προστατών του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου έγινε κατά των συγκεντρωμένων Αγανακτισμένων στην πλατεία Συντάγματος. Σκοπός τους σε μια αστραπιαία κίνηση-που θυμίζει την «αστραπιαία επίθεση» του Χίτλερ κατά της Ρωσίας και της Ευρώπης το 40- να διαλύσουν τα πάντα και να τρομοκρατήσουν τους πολυάριθμους παρευρισκόμενους οι οποίοι εδώ και δύο μήνες(από τις 25 Μάη) βρίσκονται στην πλατεία διαμαρτυρόμενοι ειρηνικά ενάντια στο μνημόνιο και τα μέτρα λιτότητας της δοσίλογης κυβέρνησης Παπανδρέου,τα οποία ουσιαστικά ξεπουλούν τον πλούτο της χώρας στους διεθνείς τραπεζίτες οι οποίοι τώρα ελέγχουν ολόκληρα κράτη-και λαούς.

Παρόμοιες προσπάθειες είχαν γίνει και στο παρελθόν κατά αυτού του κινήματος, με «κορυφαία» την βάρβαρη επίθεση στις 29/6 ημέρα ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου κατά την οποία οι ΜΑΤατζήδες απλά επιτίθοντο με μένος σε όποιον έβρισκαν μπροστά τους-ειρηνικοί διαδηλωτές,δημοσιογράφοι,τυχαίοι παρευρισκόμενοι σε γειτονικά εστιατόρια,όλοι έμαθαν τι σημαίνει «προστασία του πολίτη»

Ο κόσμος έπειτα επανακατάλαβε την πλατεία.

Από τότε μέχρι σήμερα το σύστημα επιδόθηκε σε μια άνευ προηγουμένου εκστρατεία κατασυκοφάντησης του απλού κόσμου(πολλοί εκ των οποίων συμμετείχαν σε κινηματική δράση για πρώτη φορά στην ζωή τους) αποκαλώντας τους αλήτες, βρωμισμένους, καταστροφείς, και…κίνδυνους για την δημόσια υγεία και για την οικονομία(αφού τάχα τα καταστήματα εκεί χάνουν πελατεία)!Ποια δημόσια υγεία,αυτή που ξεπουλάνε στους ιδιώτες?Ποια οικονομία,αυτή που τώρα ελέγχεται από το ΔΝΤ/ΕΕ/ΕΚΤ προς ώφελος του ντόπιου και κυρίως ξένου 1% των κεφαλαιοκρατών ενώ ο λαός υποφέρει?Ποια καταστήματα,αυτά τα οποία καταστρέφουν οι ίδιες οι «δυνάμεις ασφαλείας» επιτιθέμενοι σε όσους κάθονται σε αυτά?

http://tvxs.gr/news/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%83%CE%B5-%CF%8C%CE%BB%CE%BF-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%AD%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BE%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CE%BA%CF%84%CE%B7-%CE%B7-%CE%B4%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%85%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B1%CF%82

Δυστυχώς, η οικονομική κατοχή και εξαθλίωση την οποία επιβάλλουν στον λαό οι διεθνείς τραπεζίτες και οι ελλαδίτες συνεργάτες τους πολιτικοί αναγκάζει τον λαό να ζει επί μήνες σε σκηνές σε μια προσπάθεια να αγωνιστεί για τα δικαιώματα του.Ένας αγώνας που πρέπει να σταματήσει ΜΟΝΟ όταν ανατραπεί το μνημόνιο βραχυπρόθεσμα,και το όλο σύστημα που το στηρίζει μακροπρόθεσμα.

Για οποιεσδήποτε «συνέπειες» σε τουρισμό, υγεία κοκ ΕΣΕΙΣ φταίτε, βολευτές,κομματάρχες,μεγαλοεπιχειρηματίες,τραπεζίτες,μπάτσοι.

Παρ’όλη αυτή την προπαγάνδα, η συντριπτική πλειοψηφία του απλού λαού βρίακεται στο πλευρό του κινήματος,όπως αναγκάζονται να παραδεκτούν και ελεγχόμενα από το κατεστημένο κανάλια.

aganaktismenoi_skai

Σήμερα, νιώθοντας μάλλον απόγνωση μπροστά στην ολική αναποτελεσματικότητα της προπαγάνδας τους και των απειλών τους(για επίθεση των ΜΑΤ αν δεν εγκαταλείψει ο κόσμος την πλατεία), χρησιμοποίησαν το μόνο μέσο που τους είχε απομείνει-την ωμή βία.Μπροστά στην πίεση αυτή, ο κόσμος της πλατείας αναγκάστηκε να υποχωρήσει-προς το παρόν.Έχοντας όμως δει ότι ειρηνική διαμαρτυρία ενάντια σε θεσμούς και σύστημα που βασίζεται ως τελευταία γραμμή άμυνας στην ωμή βία δεν φέρνει αποτελέσματα,αφού το τέλος είναι πάντοτε βίαιο.

Ήδη υπάρχουν παντού καλέσματα για απόψε,για επανακατάληψη της πλατείας-και ελπίζω ότι,αυτή την φορά, ο κόσμος που θα είναι εκεί θα έχει τα πιο πάνω υπόψη του, θα είναι έτοιμος και θα αντιμετωπίσει την κρατική βία και καταστολή με την μόνη γλώσσα που αυτή καταλαβαίνει.

Αν τα 500 000 άτομα (στην κορύφωση του κινήματος των Αγανακτισμένων) είχαν αποφασίσει να ορμήσουν στην βουλή παρασύροντας οποιοδήποτε εμπόδιο έβρισκαν μπροστά τους,και ομοίως να ανατρέψουν στην συνέχεια μαζί με την συντριπτική πλειοψηφία του αγανακτισμένου λαού ολόκληρο το σάπιο πολιτικό οικοδόμημα, κανείς δεν θα μπορούσε να τους σταματήσει.Και τώρα τα πράγματα στην Ελλάδα θα ήταν πολύ διαφορετικά.

Ελπίζω οι αγανακτισμένοι να λάβουν υπόψη τους την αρχαιοελληνική ρύση

«Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού»

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ 18:00

Αλληλεγγύη στον λαό της Ελλάδας!Τετάρτη 29/6 στην Πλατεία Ελευθερίας.

Ιουνίου 26, 2011

Τα οικονομικά παιχνίδια των άπληστων τραπεζιτών,τα οποία έφεραν την διεθνή οικονομική κρίση του 2008,την μεγαλύτερη μέχρι σήμερα μετά την κρίση του 30,έχουν οδηγήσει στην δημιουργία πρόσφορου εδάφους για εκμετάλλευση των αδυναμιών του χαοτικού,πολύπλοκου υπάρχοντος οικονομικού συστήματος από κερδοσκόπους.

Οι οποίοι κερδοσκόποι στον βωμό του κέρδους θυσιάζουν το μέλλον ολόκληρων λαών τζογάροντας με το εθνικό χρέος,οδηγώντας πολλά κράτη σε αδιέξοδα τα οποία χρησιμοποιούνται ως δικαιολογία από το κεφάλαιο και την άρχουσα τάξη και τους πολιτικάντηδες υπηρέτες τους για επιβολή σκληρών μέτρων «λιτότητας» στον λαό. Ιδιωτικοποιήσεις βασικών τομέων της οικονομίας (συμπεριλαμβανομένων της υγείας και της παιδείας),κατάργηση κεκτημένων με αίμα δικαιωμάτων όπως 8ωρο και συλλογικές συμβάσεις,σκληρή φορολογία και κάθετη μείωση μισθών και συντάξεων.

Σε Ελλάδα,Ισπανία,Πορτογαλία,Ιρλανδία,Αγγλία οι λαοί νοιώθουν τις συνέπειες αυτής της νέας χρηματοοπιστωτικής αντεπίθεσης του κεφαλαίου.

Ευτυχώς,ένα μεγάλο μέρος του λαού έχει αντιληφθεί το παιχνίδι που παίζεται σε  βάρος τους,και ενθαρρυμένοι από τις επαναστάσεις των καταπιεσμένων της Μέσης Ανατολής προχωρούν στην έμπρακτη αντίσταση.

https://m4trix87.wordpress.com/2011/05/28/%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BC%CE%AD%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE-%CF%84%CF%8E%CF%81%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7/

Η αντίσταση του ελληνικού λαού συνεχίζεται.

Στις 28 και 29 Ιουνίου οι εργατικές συντεχνίες ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ προχωρούν σε 48ωρη γενική απεργία.

http://www.gsee.gr/news/news_view.php?id=1619

http://www.adedy.gr/adedy/site/home/ws/primary+menu/news/Genika/2011/june/2362011-1.csp

Στα πλαίσια αλληλεγγύης στον αγώνα τους,αποφασίστηκε συγκέντρωση και πορεία προς την ελληνική πρεσβεία την Τετάρτη 29/6 από την Πλατεία Ελευθερίας.

ΚΑΤΩ ΤΟ ΑΝΤΙΛΑΙΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

ΔΕΝ ΤΑ «ΦΑΓΑΜΕ», ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Κείμενο-ανακοίνωση ανοικτής συνέλευσης πλατείας Ελευθερίας-29/5/2011

Μαΐου 31, 2011

Με αφορμή τις μαζικές κινητοποιήσεις και τις καταλήψεις πλατειών που άρχισαν σε διάφορες πόλεις της Ισπανίας και ακολούθως της Ελλάδας ως απάντηση στα
σκληρά μέτρα λιτότητας των κυβερνήσεων οργανώθηκε πανευρωπαικό κάλεσμα δράσεων αλληλεγγύης.

Σε απάντηση σε αυτό το κάλεσμα μαζευτήκαμε στην πλατεία Ελευθερίας ώστε όχι μόνο να δείξουμε την αλληλεγγύη μας σε όσους αυτοοργανώνονται σε δημόσιους
χώρους,αλλά και για να συζητήσουμε τα δικά μας τοπικά προβλήματα,όπως την άνοδο/έξαρση του εθνικισμού,ρατσισμού και ακόμη και νεοφασισμού στην Κύπρο και την τσιμεντοποίηση της Λευκωσίας με την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος για χάρη των κερδών των επιχειρηματιών(όπως στην «ανάπλαση» αυτής της πλατείας,η οποία ήδη προκάλεσε το κόψιμο όλων των δέντρων).

Μια πρώτη μορφή κινητοποίησης αποτέλεσε η οργάνωση ανοικτής συνέλευσης με την συμμετοχή του κόσμου που παρευρέθηκε στην πλατεία,χωρίς ιεραρχίες και με αρχές άμεσης δημοκρατίας,δηλαδή ο καθένας είχε ίσο μερίδιο στη διαμόρφωση της τελικής απόφασης.Στη συνέλευση εκφράστηκαν οι κοινωνικές μας ανησυχίες και προτείναμε εναλλακτικές μορφές δράσης και προσέγγισης των συνανθρώπων μας.

Σαν πρώτη δράση αποφασίστηκε ένα νέο κάλεσμα για συγκέντρωση την Παρασκευή 3/6 όπου θα λειτουργήσει ανταλλακτικό-χαριστικό παζάρι,συλλογική κουζίνα και ανοικτή συνέλευση για να παρθούν αποφάσεις για τις επόμενες μας δράσεις.

Φαίνεται καθημερινά ότι η εκλελεγμένη ολιγαρχία των επαγγελματιών πολιτικών δεν ενδιαφέρεται για τα προβλήματα μας,αλλά μόνο για την εξουσία.Γι’αυτό δεν μπορούμε να αναμένουμε τίποτα από αυτούς.Πρέπει να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.

ΜΑΖΙ,ΓΙΑ ΜΙΑ NEA ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ανοικτή Συνέλευση Πλατείας Ελευθερίας
29/5/2011

With the event of the mass demonstrations and occupations of city squares starting to take place in many cities in Spain,followed by Greece,as a response against the harsh austerity measures of governments,there was a call for pan-european actions of solidarity.

As a response to this call we gathered in Eleftherias(Liberty) Square,not only to extend our solidarity to all those who self-organize in public spaces,but also to talk about our own local problems,such as the rise of nationalism,racism and even neo-nazism in Cyprus and the replacement of green in Nicosia with mortar by destroying the natural environment for the sake of the businessmens’ profits(as is the case with the «revamping» of this square,which has already led to the cutting down of all the trees).

A first form of demonstration was the organizing of an open assembly with the participation of the people gathered in the square,free from any command structures and based on principles of direct democracy,with everyone having equal say for the formulation of the final decision.In the assembly we expressed our social concerns and proposed alternative forms of action and approaching our fellow men and women.

A new call for gathering was decided for Friday 3/6 as a first action.It will include a barter-gift shop,collective kitchen and an open assembly to take decisions for our next actions.

It is evident everyday that the elected elite of professional politicians is not interested in our problems,but only for power.Therefore we cannot expect anything from them.We must take our lives in our hands.

TOGETHER,FOR A NEW SOCIETY

Eleftheria Square Open Assembly
29/5/2011