Archive for the ‘Γενικα’ Category

H «θεωρία των δύο άκρων»

Οκτώβριος 10, 2013

Στον κόσμο γύρω μας υπάρχουν πολλά παραδείγματα «διπολισμού»: Ζέστη-κρύο.  Άσπρο-Μαύρο. Σκοτάδι-Φως. Ζωή-Θάνατος. Για κάποια από αυτά (πχ όλα τα προηγούμενα) το ένα από τα δύο δεν εκφράζει παρά την απουσία του άλλου, δηλαδή μιλάμε βασικά για δύο άκρα σε μια συνεχόμενη κλίμακα. Κάποια άλλα εκφράζουν απλά δίτιμα χαρακτηριστικά. Άνδρας-γυναίκα (σημ. μιλώ για βιολογικό φύλο εδώ, όχι για σεξουαλικό προσανατολισμό). 0-1 στους υπολογιστές. Κλειστό-ανοικτό ηλεκτρικό κύκλωμα.

Όπως και να ‘χει, ο κόσμος είναι γεμάτος «άκρα». Τι είναι αυτό που φοβίζει τους περισσότερους σχετικά με τα «άκρα»? Γιατί μόνο και μόνο η αναφορά του «ο τάδε είναι ακραίος» αμέσως συνεπάγεται ότι πρέπει να αντιμετωπίζεται με τουλάχιστο επιφύλαξη?

Εδώ θα μιλήσω για τα άκρα σε κλίμακες, αφού οι δίτιμες καταστάσεις δεν επιδέχονται (και γι’αυτές δεν μπορεί να οριστεί) «μέσο».

Η απάντηση είναι ότι μας έχουν συνηθίσει στο «μέσο». Τουτέστιν, στην ενδιάμεση κατάσταση σε οτιδήποτε, όπως την αντιλαμβανόμαστε. Τι σημαίνει όμως «μέσο»? Για έναν εσκιμώο, ποια είναι η «μέση» θερμοκρασία που αντιμετωπίζει? Για έναν βεδουίνο? Το «μέσο» δεν είναι κάτι αντικειμενικό, αλλά κάτι εντελώς υποκειμενικό, που η θέση του στην κλίμακα εξαρτάται από τη θέση του παρατηρητή.

Το ίδιο και στην πολιτική. Πχ στη ναζιστική Γερμανία τι θα θεωρείτο «κέντρο»? Στις απελευθερωμένες περιοχές της Ισπανίας του 36?

http://en.wikipedia.org/wiki/Revolutionary_Catalonia

Στην ΕΣΣΔ?

Οπότε, όταν κάποιος μιλά για «άκρα», ουσιαστικά εννοεί απόψεις, θέσεις, πιστεύω που απέχουν από ότι ο ίδιος θεωρεί ως «κέντρο», δηλαδή από ότι θεωρεί ως «πρέπον» στη σκέψη του- βασικά μιλά για ότι διαφωνεί μαζί του…

Όταν οι καθεστωτικοί πολιτικοί και θεσμοί μιλούν για «μέσο», εννοούν απλά την υπάρχουσα κατάσταση, την οποία αποδέχονται και συντηρούν επειδή τους βολεύει, αυτούς και τους χρηματοδότες τους- και άρα δε βολεύει τη μεγάλη πλειοψηφία, αφού μεγαλύτερο μερίδιο της «πίτας» στους ισχυρούς συνεπάγεται μικρότερο μερίδιο (πρόσφατα με την κρίση μέχρι λιμοκτονίας…) στους υπόλοιπους!

Επομένως, θα πρέπει να θεωρείται τιμή για κάποιο άτομο, οργανισμό κοκ να τον αποκηρύσσει ειλικρινά το σύστημα της διαπλοκής ως «ακραίο».

Η παραφιλολογία της «θεωρίας των δύο άκρων» προωθείται στην Ελλάδα ευρύτατα από ΜΜΕ, πολιτικούς κοκ οι οποίοι είναι οι ίδιοι που υποστηρίζουν με κάθε μέσο τα μνημόνια που καταστρέφουν τον ελληνικό λαό. Εκείνοι και η εξαθλίωση που φέρνουν τα σχέδια τους βολεύουν τους ισχυρούς, αφού ανεργία και μειώσεις μισθών και φτώχεια και απόγνωση αναγκάζουν τους πάντες πλην αυτών να δουλεύουν σαν τα σκυλιά για ψίχουλα. Η «θεωρία» αυτή δημιουργήθηκε κυρίως για να αναγκάσει κόμματα όπως το ΚΚΕ και κυρίως το ΣΥΡΙΖΑ (που παρολίγο να βρεθεί στην εξουσία στις τελευταίες εκλογές και τώρα βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής για τις επόμενες) είτε να κινηθούν προς το «κέντρο», είτε να λοιδορηθούν το λιγότερο και να διωχθούν ποινικά το περισσότερο. Ο ΣΥΡΙΖΑ (ως γνωστόν από όλους) επέλεξε (τουλάχιστο όπως αφήνει να φανεί, ελπίζω να κάνω λάθος) το πρώτο.

Μεγάλες μερίδες λαού που αντιστέκονται (Σκουριές, Ιερισσός, απεργοί) επέλεξαν να μη τσιμπήσουν. Το κατεστημένο ήλπιζε να χρησιμοποιήσει την «θεωρία» στον λαό για να αποκτήσει νομιμοποίηση για την καταστολή τους και αποτροπή του λαού από την στήριξη και συμμετοχή σε τέτοια εγχειρήματα που μπορούν να αποτελέσουν σπίθα στην μπαρουταποθήκη της μνημονιακής ελληνικής οργισμένης κοινωνίας. Μέχρι τώρα φαίνεται να μην τα καταφέρνει, αφού μόνο οι έτσι κι αλλιώς αμετανόητοι συνεχείς υποστηρικτές του «κέντρου» πιστεύουν στη «θεωρία».

Ένας από τους λόγους που το «κέντρο» αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα δεν πείθει είναι ότι δεν κτύπησε τα δύο «άκρα» εξίσου. Πόσες φορές αναρχικοί συνελήφθησαν και τους φορτώθηκαν βαρύτατες κατηγορίες απλά λόγω της κατάληψης ενός άδειου κτιρίου? Πόσοι βασανίστηκαν?

Από την άλλη, μέχρι και πρόσφατα, όλοι στο «κέντρο» υποστήριζαν φανερά το δεξιό άκρο.

http://www.koolnews.gr/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B1/salos-me-tin-simvouli-portosalte-se-kasidiari-vreite-tropo-na-mi-sas-pianoun-sto-stoma-tous/

 

 

 

Και πως να μην το κάνουν, αφού οι ναζί υποστήριζαν και υποστηρίζουν αυτούς που πληρώνουν το «κέντρο»…

 

 

 

http://left.gr/news/oi-voyleytes-sygkyvernisis-kai-hrysis-aygis-mplokaroyn-ti-sygklisi-tis-epitropis-oikypotheseon

και βέβαια μπορούν να βροντοφωνάξουν μαζί

«ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ»…

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63746925

Αν ακόμη κάποιοι έχουν ακροφοβία, δεν πειράζει, μετά από ακόμη 5-6 μνημόνια θα τους περάσει!

Οι «απροσάρμοστοι»…

Σεπτεμβρίου 20, 2010

Ενδιαφέρον άρθρο από το αθηναικό indymedia

Οι απροσάρμοστοι είναι οι άνθρωποι που δεν δέχονται το σύστημα, και δεν θέλουν να είναι δούλοι, και υποτελείς όπως είναι όλοι οι σημερινοί άνθρωποι. Αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να είναι ελεύθεροι, και ανεξάρτητοι, και δεν δέχονται τον βιασμό της προσωπικότητας τους. Βέβαια δυστυχώς ελεύθερος δεν μπορεί να είναι κανείς σήμερα, γιατί ο φασισμός που ζούμε είναι χειρότερος και από αυτόν του Χίτλερ, και του Γκέμπελ.
Ο Χίτλερ σκότωνε τους ανθρώπους εάν δεν του άρεσαν, ο σημερινός φασισμός που ζείτε, σκοτώνει τα μυαλά, και αυτό είναι χειρότερο. Απλά οι απροσάρμοστοι έχουν ελεύθερο μυαλό, και βλέπουν την αλήθεια, και φυσικά ζουν στην απόλυτη μοναξιά, και το απόλυτο περιθώριο. Έχουν συμβιβαστεί με την μοναξιά τους, και την απόλυτη έλλειψη ανθρωπιάς και φιλίας,που υπάρχει σήμερα, και δεν τους ενοχλεί που είναι μια ζωή μόνοι. Βέβαια και αυτοί που νομίζουν ότι έχουν φίλους, και δεν είναι μόνοι, είναι πιο μόνοι από τους απροσάρμοστους, απλά δεν το καταλαβαίνουν, γιατί είναι τυφλοί, και ηλίθιοι, δηλαδή ζουν μια ουτοπία, και νομίζουν ότι όταν είναι μαζί με άλλους έχουν αγάπη, και παρέα. Αυτό δεν ισχύει, γιατί και τα δυο έχουν πεθάνει εδώ και πολλά χρόνια, και όλοι οι άνθρωποι κοιτάνε τον εαυτό τους, και το χρήμα. Από την στιγμή που γεννιέται ένα παιδί, του λένε ψέματα και το καθοδηγούν εκεί που θέλει το σύστημα. Τομαθαίνουν ότι θέλουν, του λένε ψέματα για την ιστορία μας, για την θρησκεία, για το τι είναι πραγματική ζωή, και γενικά το αποβλακώνουν, και το κάνουν μια καλή μηχανή παραγωγής, χωρίς κριτική σκέψη, και με ευνουχισμένο εγκέφαλο.
Για να καταφέρει κάποιος άνθρωπος να ξεφύγει από όλα αυτά, πρέπει να έχει πολλά αρχίδια, και να πάρει πολύ γνώση, και φυσικά να αντέξει το απόλυτο περιθώριο που θα ζήσει μια ζωή.

Δυστυχώς αλλά η χωρά μας είναι πολύ συντηρητική, είναι πολύ πίσω από της αναπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες, και η λέξη πολιτισμός είναι σχεδόν άγνωστη για εμάς. Και αυτή η κατάσταση δεν βλέπω να αλλάζει ποτέ, γιατί μεταφέρετε από γενιά σε γενιά, και δυστυχώς οι νεοέλληνες θέλουν να κάνουν τα παιδιά τους μαριονέτες, και καλά πιθηκάκια. Οι περισσότεροι απροσάρμοστοι άνθρωποι δεν παντρεύονται, και αυτό το βρίσκω πολύ θετικό, γιατί εάν παντρευτείς και κάνεις παιδιά, δεν έχεις ελεύθερο χρόνο, κοιτάς να μεγαλώσεις τα παιδιά, να τα ταΐσεις, να τα βοηθήσεις στο διάβασμα, και έτσι δεν έχεις καθόλου χρόνο για δημιουργία, για διάβασμα, και γενικά για γνώση. Οι απροσάρμοστοι όμως έχουν χρόνο για σκέψη, προβληματισμό, διάβασμα και γενικά να δημιουργήσουν περισσότερο, και έτσι είναι κοντά στην αληθινή ζωή, και φυσικά στην αληθινή γνώση. Και όσο μένεις μόνος γίνεσαι πιο σκληρός, ρεαλιστής, μαθαίνεις από την ζωή, και φυσικά δεν γίνεσαι μπούλης και μαμάκιας, όπως είναι οι περισσότεροι νέοι σήμερα.

 Στην χώρα που ζούμε δυστυχώς εάν είσαι φτωχός είσαι νεκρός, εάν είσαι διαφορετικός είσαι νεκρός, εάν είσαι αλβανός είσαι νεκρός, εάν είσαι μαύρος είσαι νεκρός. Υπάρχει μια ανάπηρη νοοτροπία, που πρέπει να είσαι έτσι η κάπως, εάν είσαι διαφορετικός δεν σε δέχεται κανείς. Αυτό το δήθεν είναι που μου την δίνει, τώρα βέβαια που θα πέσει τρομερή πείνα από το φθινόπωρο, να δω τι θα κάνουν όλα αυτά τα ψώνια, και ανάπηροι νεογιάπηδες.

 Σας θυμίζω ότι στην κατοχή οι άνθρωποι είχαν μάθει στην πείνα, και δεν τους πείραξε πολύ, οι σημερινοί κάφροι νεοέλληνες που έχουν μάθει στα δυο αυτοκίνητα, και στα δυο κινητά να δω τι θα κάνουν, και τι θα τρώνε που έχουν καλομάθει.
 Προτείνω σε όλους τους νέους να δουν την καταπληκτική, περιθωριακή, και undergroundταινία το δικό μου Αϊντάχο, για να δείτε ότι υπάρχουν και άνθρωποι που θέλουν να είναι ελεύθεροι, αλλά δεν πρόλαβαν, τους πρόλαβε ο θάνατος. Βέβαια όλοι θα πεθάνετε, και η ζωή είναι μια πλήρης ματαιότητα, αλλά δεν το καταλαβαίνετε, γιʼ αυτό είστε μια ζωή δούλοι, και υποταγμένοι στην κάθε γαμημένη εξουσία, και δεν θα σηκώσετε κεφάλι ποτέ.

Σας έμαθαν ένα τρόπο ζωής, και εσείς ακλουθείτε σαν καλά πρόβατα που είστε, χωρίς να ψάξετε εάν υπάρχει και άλλος τρόπος ζωής, διαφορετικός από αυτά που σας έχουν μάθει. Ένας από τους απροσάρμοστους είμαι και εγώ. Ποτέ δεν δέχτηκα κανένα είδους εξουσίας, ποτέ δεν ψήφισα, ποτέ δεν δέχτηκα κανένα αφεντικό, γιʼ αυτό δουλεύω ταξί για να μην έχω αφεντικό, ποτέ δεν πούλησα το ροκ, ποτέ δεν πούλησα τα ιδανικά μου, ποτέ δεν πούλησα τον εαυτό μου για γυναίκα, ποτέ δεν έγλειψα κανέναν και για τίποτα. Βέβαια ποτέ δεν ήμουν ελεύθερος, για έμενα μόνο που δουλεύεις είσαι δούλος (το λέει η λέξη από μόνη της) το σώμα του ανθρώπου μπορούν να το σκοτώσουν, αλλά το μυαλό ποτέ.
Θεωρώ ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που ζουν στο περιθώριο, και την μοναξιά, είναι οι μόνοι που μπορούν να δημιουργήσουν σήμερα, και είναι φιλοσοφημένοι, και ψαγμένοι, αλλά αυτοί είναι ελάχιστοι, δυστυχώς αλλά στο μαντρί είναι οι πολλοί.

Η μοναξιά ήταν και είναι πάντα σκληρή, αλλά δεν με ενδιαφέρει, γιατί μου αρέσει, και είναι γλυκιά.

Και τι έγινε ρε μαλάκα και πάλι μόνος είσαι.

Προσωπικό σχόλιο

Με λίγα λόγια,το θάρρος-και την δύναμη χαρακτήρα- να πας ενάντια στο ρεύμα…

Να σώσουμε ένα παιδί που υποφέρει

Ιουνίου 11, 2010

Θα αναδημοσιεύσω το άρθρο όπως το είχε ο «Πολίτης»

Ομάδα δράσης για 5χρονο αγόρι που από βρέφος δεν μπορεί να τραφεί από το στόμα

Ελάτε να σώσουμε τον Παύλο

Από 2,5 μηνών ο μικρός Παύλος Κλεοβούλου κάνει συνεχώς εμετούς και τα τελευταία 2,5 χρόνια τρέφεται από ένα μηχάνημα που συνδέεται με το στομάχι του. Η οικογένειά του συγκεντρώνει χρήματα για να εξεταστεί στη Βοστώνη, όπου προσφέρεται θεραπεία

Όταν μπήκα στο σπίτι της οικογένειας Κλεοβούλου στο Δάλι, ακούγονταν έντονες φωνές παιδιών να παίζουν. Χαρούμενες, ζωηρές, αλλά άκουσμα μονάχα, αφού τα παιδιά κρύβονταν πίσω από έναν καναπέ.
Πολύτεκνη οικογένεια, σκέφτηκα πως άκουγα τα τρία μεγαλύτερα αδέρφια του πεντάχρονου Παύλου, ο οποίος φαντάστηκα πως θα ξεκουραζόταν στο δωμάτιό του. Ο μικρότερος γιος της οικογένειας Κλεοβούλου, εξάλλου, ήταν ο λόγος της επίσκεψής μου, αφού ήθελα να δω από κοντά το περιβάλλον στο οποίο ζει ο μικρός Παύλος, ο οποίος από βρέφος αδυνατεί να φάει από το στόμα και τα τελευταία χρόνια τρέφεται από ένα μηχάνημα, που συνδέεται με το στομάχι του με ένα σωληνάκι. Ύστερα από λίγο, το παιχνίδι τέλειωσε κι ο Παύλος εμφανίστηκε μπροστά μας χαμογελαστός και ζήτησε νερό. «Από τους εμετούς έχουν σπάσει αγγεία στο πρόσωπό του. Δεν ξέρω πώς αντέχει τον πόνο και χαμογελά έτσι», μου είπε η μητέρα του, η κ. Γιαννούλα Κλεοβούλου, κι όταν λίγο μετά μου έδειξε το σωληνάκι στην κοιλιά του Παύλου, ένιωσα κι εγώ την έκπληξη όλων όσοι αντικρύζουν αυτό το γενναίο χαμόγελο.

Πόνοι από βρέφος
Ο Παύλος γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2005 και είναι το μικρότερο από τα τέσσερα παιδιά του Λάμπρου και της Γιάννας Κλεοβούλου. Γεννήθηκε πρόωρα, μετά από εγκυμοσύνη 29 βδομάδων, με βάρος 1,1 κιλό. Νοσηλεύτηκε αμέσως στην εντατική νεογνών, διασωληνώθηκε για δύο εβδομάδες και παρουσίασε επιπλοκές, σηψαιμία και βρογχοπνευμονική δυσπλασία. Στο σπίτι του πήγε σε ηλικία δυόμισι μηνών, όμως σύντομα έκανε εμετούς και παρουσίασε δύσπνοια. «Νομίζαμε πως ήταν αλλεργία και του αλλάζαμε συνεχώς το γάλα, όμως εξακολουθούσε να κάνει εμετούς», δήλωσε στον «Π» η μητέρα του. Τελικά, σε ηλικία τεσσάρων μηνών (με βάρος πια 4,7 κιλά) στο Μακάρειο, όπου οι εξετάσεις που του έγιναν ήταν φυσιολογικές, όμως οι εμετοί δεν σταμάτησαν, όπως και τα επεισόδια δύσπνοιας, με αποτέλεσμα να μην τρώει ικανοποιητικά και 14 μήνες μετά να έχει βάρος 8,85 κιλά. Τελικά, ιδιώτης γιατρός διέγνωσε σοβαρή στοματοφαρυγγική δυσφαγία και αναρρόφηση λεπτής και παχύρρευστης υφής ουσίας και έγινε σύσταση για διατροφή μαλακής υφής.
Έκτοτε, ο μικρός Παύλος έχει εξεταστεί στην Κύπρο, στη Γλασκώβη, στο Λονδίνο και στο Ισραήλ και έχει χειρουργηθεί δύο φορές. Σε κάθε περίπτωση, οι διαγνώσεις των γιατρών για γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και οι θεραπευτικές επεμβάσεις (γαστροστομία και fundoplication) στηρίζονταν κυρίως στη συμπτωματολογία και όχι σε επιβεβαιώσεις κλινικών ή εργαστηριακών εξετάσεων, δίχως σ΄ αυτό διάστημα το παιδί να δει βελτίωση. Αντιθέτως, όπως αναφέρει η οικογένεια, κάποιοι γιατροί πιστεύουν ότι έχουν δημιουργήσει επιπλοκές (διαταραχές κινητικότητας) που επιδείνωσαν την κατάστασή του. Τον τελευταίο χρόνο, παίρνει θεραπεία με κορτιζόνη, με αποτέλεσμα να νιώθει και πόνους στις αρθρώσεις, αφού λόγω των ισχυρών φαρμάκων εμφάνισε οστεοπόρωση.

Δεν αντέχει ούτε το νερό
Ο πεντάχρονος Παύλος τρέφεται σήμερα με ένα μηχάνημα που μεταφέρει τροφή κατευθείαν στο στομάχι του, μέσα από ένα σωληνάκι. Η σίτισή του, κάθε τρεις ώρες, διαρκεί 45΄ και η τροφή φτάνει στο στομάχι του αργά, με ποσότητα ενός 1mL το λεπτό. Το καλοκαίρι το πρόβλημά του επιδεινώνεται, αφού διψά, αλλά συχνά δεν μπορεί να κρατήσει ούτε το νερό. «Θέλει να τρώει, να μασά και το καλοκαίρι διψά και ζητά συνέχεια νερό, όμως μπορεί να κάνει εμετό και μ΄ αυτό. Έχει πάθει απανωτές πνευμονίες, όμως κάθε απλή ίωση, για τον Παύλο είναι μεγάλη μάχη να κρατηθεί στη ζωή. Είναι θαύμα που ζει και, ως μητέρα του, θεωρώ ότι πρέπει να εξαντλήσω κάθε ελπίδα να ζει καλά», ανέφερε η κ. Κλεοβούλου.
Μετά από διαφορετικές διαγνώσεις, η οικογένεια αποτάθηκε Νοσοκομείο Παίδων της Βοστώνης, το οποίο ειδικεύεται σε περιπτώσεις όπως του Παύλου, και είναι διατεθειμένο να τον δεχτεί για να γίνουν όλες οι εξετάσεις, ώστε να βρεθεί η αιτιολογική διάγνωση και η θεραπεία. Η όλη διαδικασία για να σωθεί η ζωή του Παύλου προβλέπεται ότι θα κρατήσει περισσότερο από ένα χρόνο, με συνεχή διαμονή του παιδιού εντός του νοσοκομείου. Το τεράστιο κόστος, όμως, της αποστολής δεν μπορεί να καλυφθεί από την οικογένειά του και το κράτος, και για αυτό δημιουργήθηκε μια ομάδα στήριξης του μικρού Παύλου, ώστε να συγκεντρωθεί όσο το δυνατόν πιο γρήγορα το υπέρογκο ποσό που απαιτείται για τη θεραπεία του, και να ζήσει κι αυτός όπως όλοι μας. Η οικογένεια δέχεται καταθέσεις στο όνομα Γιάννα Κλεοβούλου, στους εξής λογαριασμούς: Τράπεζα Κύπρου Αρ. Λογ.: 0109-05-016607-00 (IBAN: CY90 0020 0109 0000 0005 0166 0700, SWIFT: BCYPCY2N), Marfin Λαϊκή Αρ. Λογ.: 055-31-023103 (IBAN: CY 31 0030 0055 0000 0055 3102 3103, SWIFT: LIKICY2N), Ελληνική Τράπεζα Αρ. Λογ.: 120-10-387278-00 (IBAN: CY 66 0050 0120 0001 2010 3872 7800, SWIFT: HEBACY2N), PAYPAL E-mail: savepavloscy@gmail.com.
INFO: http://www.savepavlos.net

ΧΡΥΣΤΑ ΝΤΖΑΝΗ

Κωδικός άρθρου: 951068

ΠΟΛΙΤΗΣ – 10/06/2010, Σελίδα: 20

 

 

ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ

Οι χούλιγκανς,οι ψευτοεπαναστάτες,και οι πραγματικοί επαναστάτες

Μαΐου 19, 2010

Για ακόμη μια φορά ακούμε συνεχώς περί χουλιγκανισμού,φαινόμενα βίας στα γήπεδα,ευθύνες της κοινωνίας,νέα μέτρα που «απαιτούνται» κοκ.

Εκείνο όμως που ενώ όλοι υποτίθεται «παραδέχονται» δεν αλλάζει ποτέ,είναι το τι κινεί τους ανθρώπους αυτούς,αντί να διαμαρτύρονται και να εξεγείρονται εναντίον όλων εκείνων στην σημερινή σάπια κοινωνία-σύστημα που τους γαμάνε κυριολεκτικά,γεμίζοντας τους δικαιολογημένο θυμό

“Χρεωκοπία” της Ελλάδας-ποιος φταίει,ποιος πληρώνει

cafe la καταπίεση…

Όταν οι μάρτυρες γίνονται κατηγορούμενοι-η “Δικαιοσύνη” τους…

Όχι αργία.ΑΠΕΡΓΙΑ!

Βίντεο σχετικά με τι περιμένει την Ελλάδα αν δεν αντισταθούμε ΤΩΡΑ

Βίντεο από τον φίλο Cres45 σχετικά με τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα…

Εκεί και εδώ…

Ενδιαφέρον βίντεο από τη φίλη doctormarkon,σχετικά με τις εγγενείς αντιφάσεις/αδυναμίες/αδικίες του συστήματος

Η κρίση του κεφαλαίου κτυπά,ο λαός αντιδρά-να μετατρέψουμε την κρίση σε ΕΥΚΑΙΡΙΑ!

Καίω τα δάση κτίζω μεζονέτες θα κάνω τα παιδιά μου μαριονέτες

Κοινωνία ζούγκλα…

ΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ έφτασε να ελέγχει τον πλανήτη!

ΝΕΚΡΗ στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς

Οι “αθώοι” και οι “θεματοφύλακες των θεσμών”…

Πως οι τράπεζες μας καταληστεύουν

Πίσω από τα κόμματα…

Παγκόσμια οικονομικη κρίση:μια “αιρετική” άποψη

Παιδεία και αγορά εργασίας-μόρφωση η κατασκευή μηχανών?

Τράπεζες-ληστές.Το χρήμα ως χρέος-money as debt

Τελικά τους νόμους τους ποιος τους ακολουθεί?

κοκ. ,να σκοτώνονται μεταξύ τους χωρίς ουσιαστικό λόγο στα γήπεδα!

Βλέπετε,όχι μόνο είναι πολύ πιο ανώδυνο για τους πιο πάνω καταπιεστές,οι οποίοι πραγματικά ευθύνονται για τα χάλια της ελεγχόμενης από αυτούς κοινωνίας σήμερα,αν οι νέοι άνθρωποι που δέχονται και τα μεγαλύτερα κτυπήματα «ξεθυμαίνουν» ο ένας εναντίον του άλλου μέσα και γύρω από τα γήπεδα αντί να τα βάλουν με αυτούς που πρέπει,αλλά τους βοηθά κιόλας!

1)Τι καλύτερος τρόπος να πάρεις ψηφοφόρους παρά να πάρεις οπαδούς?

2)Τι καλύτερος τρόπος η ΕΤΑΙΡΕΙΑ που παρουσιάζεται σαν ομάδα να παίρνει λεφτά παρά με εισητήρια από οπαδούς που δεν χάνουν ματς?

3)Τι καλύτερος τρόπος να προωθηθεί η «ανάγκη» για λήψη νέων μέτρων «ασφαλείας» -πχ νέα σκληρά σώματα ασφαλείας

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΜΑΟ. ΜΟΝΙΜΕΣ ΑΝΤΙΟΧΛΑΓΩΓΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ! | Sigma Live

τα οποία αύριο,όταν η οικονομική κρίση προχωρήσει ακόμη περισσότερο και ίσως ο κόσμος αρχίσει να ξυπνά,θα είναι εκεί να καταστείλουν και διαδηλώσεις,παρά με επίκληση στους χούλιγκαν-οι οποίοι,όπως είναι φυσικό,δεν μπορούν να δικαιολογήσουν με οποιαδήποτε κοινωνική επιδίωξη την βία τους,στρέφοντας έτσι τον κόσμο εναντίον τους ?

Ακόμη και οπαδοί «αριστερών» σωματείων ξεχνούν ότι η ομάδα τους η ίδια είναι ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ με ΠΡΟΕΔΡΟ η οποία ελέγχεται από ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ,ενίοτε και ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ,το οποίο ουκ ολίγα έχει να κάνει με το κεφάλαιο,ανεξαρτήτως κυβέρνησης.

Πίσω από τα κόμματα…

Τελικά,όπως οι φοιτητικές παρατάξεις των κομμάτων δεν είναι τίποτα άλλο παρά φάρμες προβάτων,και οι ποδοσφαιρικές ομάδες ίσως να είναι κάτι παρόμοιο-απλά ίσως πιο «ανοικτής βοσκής»…

ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΚΑΙ ΔΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΧΘΡΟ

ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ,ΑΛΛΑ ΣΤΙΣ ΑΡΕΝΕΣ ΠΟΥ ΛΕΜΕ «ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ»…

ΝΕΚΡΗ στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς

Η αληθινή αντίσταση είναι εδώ

Απεργιακές κινητοποιήσεις στην Ελλάδα την άνοιξη του 2010

Όχι αργία.ΑΠΕΡΓΙΑ!

Απρίλιος 20, 2010

Πλησιάζει η 1η Μάη ακόμη μια χρονιά.

Οι περισσότεροι κύπριοι θα χαρούν που θα λείπουν (με άδεια…) από τις δουλειές τους για μια μέρα.

Και θα ακούσουν ξανά στην τιβί τήν ΣΕΚ και την ΠΕΟ,σε χωριστές συγκεντρώσεις,να αναμασάνε τα ίδια λόγια που λένε κάθε χρόνο.Τονίζοντας μεν (υποτίθεται) την μεγάλη σημασία της ημέρας,αλλά ρίχνοντας το και στα μικροκομματικά με την πρώτη ευκαιρία.

Μια μέρα σταθμός στην ιστορία του διεθνούς εργατικού κινήματος,που έχει μετατραπεί από όσους τους συμφέρει η αδράνεια των μαζών σε απολίθωμα,που σκοπεύουν σιγά σιγά να εξαφανίσουν από την μνήμη… 

Αλήθεια,πόσοι θυμούνται τι έγινε πραγματικά στο Σικάγο εκείνη τη μέρα,το 1886?

Ποιος θυμάται τους νεκρούς-καταδικασμένους σε θάνατο από το διεφθαρμένο σύστημα δικαιοσύνης των ΗΠΑ που προσπαθούσε σε άψογη συνεργασία με το κράτος,τις δυνάμεις καταστολής και το κεφάλαιο να συνθλίψει τους απεργούς και τα αιτήματα τους για οκτάωρο και γενικότερα πολιτισμένες συνθήκες εργασίας?

Τις δεκάδες χιλιάδες που αψηφώντας καταστολή,ακόμη και θανάσιμη εξουσιαστική βία,αγωνίστηκαν για ότι τους ανήκε δικαιωματικά?

Την απόλυτη κατασυκοφάντηση του κινήματος από τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης της εποχής,που χαρακτήρισαν ομόφωνα τους απεργούς «τρομοκράτες»(θυμίζει τίποτα)?

Έτσι,για να θυμόμαστε

http://en.wikipedia.org/wiki/Haymarket_Riot

(ακολουθεί αναδημοσίευση από άρθρο στο  blog «Gravity and the Wind»)

Σικάγο, Πρωτομαγιά του 1886

[Το (μακροσκελές) αυτό κείμενο βασίζεται σε λήμματα της Wikipedia, σε δική μου μετάφραση και ελεύθερη προσαρμογή.]
Την 1η Μαΐου του 1886, τα εργατικά συνδικάτα του Σικάγο οργάνωσαν απεργία με αίτημα τη μείωση των καθημερινών ωρών εργασίας από δέκα ή δώδεκα (ανάλογα με την περίπτωση) σε οκτώ. Δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο. Ας πάμε πρώτα λίγο πίσω στο χρόνο.

Το αίτημα για το οκτάωρο έχει τις ρίζες του στην Αγγλία – την πρώτη χώρα που γνώρισε τη βιομηχανική επανάσταση. Εκείνη την πρώτη περίοδο της ανάπτυξης της βιομηχανίας (18ος αιώνας), οι συνθήκες ήταν άθλιες. Η παιδική εργασία ήταν πολύ συχνό φαινόμενο (όπως τώρα στην Ασία), και οι καθημερινές ώρες εργασίας έφταναν μέχρι και τις 16, επί έξι μέρες την εβδομάδα.

Ο άνθρωπος που πρόβαλε οργανωμένα το αίτημα για οκτάωρο (που ως τότε ακουγόταν μόνο σποραδικά και μεμονωμένα) ήταν ο Ρόμπερτ Όουεν, ουαλός σοσιαλιστής (ουτοπιστής) που θεωρείται, μεταξύ άλλων, πατέρας του συνεταιριστικού κινήματος. Ο Όουεν πρόβαλε ήδη από το 1810 το αίτημα για δεκάωρη εργασία, και από το 1817 το αίτημα για οκτάωρο, με το σλόγκαν «οκτώ ώρες εργασία, οκτώ ώρες αναψυχή, οκτώ ώρες ανάπαυση». Το αίτημα, βέβαια, άργησε κάπως να τελεσφορήσει: Οι γυναίκες και τα παιδιά κέρδισαν το δεκάωρο στην Αγγλία μόλις το 1847, και οι γάλλοι εργάτες κατάφεραν να κερδίσουν το δωδεκάωρο μετά από επανάσταση το 1848.

Στην Αμερική, που μας ενδιαφέρει εδώ (λόγω Σικάγο), το αίτημα για μείωση των ωρών εργασίας ξεκίνησε μάλλον από τους ξυλουργούς της Φιλαδέλφεια, οι οποίοι κατέβηκαν σε απεργία το 1791 ζητώντας δεκάωρη εργασία. Το αίτημα αυτό γενικεύτηκε σιγά-σιγά. Το 1835, έγινε γενική απεργία στη Φιλαδέλφεια, με επικεφαλής τους ανθρακωρύχους. Το πανό τους έγραφε: «Από τις 6 ως τις 6, δέκα ώρες δουλειά και δυο για τα γεύματα». Από το 1836 άρχισαν να κυκλοφορούν εργατικά φυλλάδια με το αίτημα για οκτάωρο. Οι ξυλουργοί των πλοίων στη Βοστόνη, παρόλο που δεν είχαν συνδικάτο, πέτυχαν το οκτάωρο το 1842.

Το 1864, το οκτάωρο είχε γίνει κεντρικό αίτημα των συνδικάτων του Σικάγο. Το νομοθετικό σώμα του Ιλινόι πέρασε στις αρχές του 1867 ένα νόμο με τον οποίο θέσπιζε το οκτάωρο, αλλά είχε τόσα «παραθυράκια» που αποδείχτηκε τελικά αναποτελεσματικός. Την 1η Μαΐου του 1867 έγινε γενική απεργία στην πόλη, που κράτησε μια ολόκληρη εβδομάδα. Το 1868, το Κονγκρέσο ψήφισε το οκτάωρο για τους ομοσπονδιακούς υπαλλήλους, αλλά κι αυτός ο νόμος στην ουσία έμεινε στα χαρτιά.

Τη δεκαετία του 1870, το οκτάωρο έγινε κεντρικό αίτημα για όλους τους αναρχικούς και σοσιαλιστές συνδικαλιστές, και διαδόθηκε σε όλες τις ΗΠΑ με συγκεντρώσεις και πορείες. Το 1872, στη Νέα Υόρκη, εκατό χιλιάδες εργάτες έκαναν απεργία και το πέτυχαν. Το ίδιο και στον Καναδά.

Στο συνέδριο που έκανε το 1884 στο Σικάγο, η Ομοσπονδία Αναγνωρισμένων Επαγγελματικών και Εργατικών Συνδικάτων πήρε την απόφαση ότι «από την 1η Μαΐου του 1886 και στο εξής, η νόμιμη εργάσιμη ημέρα θα περιλαμβάνει οκτώ ώρες εργασίας».

Την 1η Μαΐου του 1886, λοιπόν, τα εργατικά συνδικάτα του Σικάγο ξεκίνησαν την απεργία τους. Μετά από δυο μέρες, οι απεργοί συγκεντρώθηκαν κοντά στο εργοστάσιο McCormick. Ξέσπασαν ταραχές, και η αστυνομία του Σικάγο επιτέθηκε στους απεργούς. Το αποτέλεσμα ήταν τουλάχιστον δυο άνθρωποι νεκροί, αρκετοί τραυματίες, και μια πόλη γεμάτη εξοργισμένους εργάτες. Οι αναρχικοί μοίρασαν φυλλάδια με τα οποία καλούσαν τους πάντες σε συγκέντρωση στην πλατεία Haymarket, που τότε αποτελούσε πολυσύχναστο εμπορικό κέντρο. Τα φυλλάδια έλεγαν ότι η αστυνομία είχε σκοτώσει τους απεργούς για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα, και παρότρυνε τους εργάτες να πάρουν εκδίκηση.

Η συγκέντρωση, πάντως, ξεκίνησε ειρηνικά, κάτω από ψιλόβροχο, το απόγευμα της 4ης Μαΐου. Ο επικεφαλής των αναρχικών, August Spies, μίλησε σε ένα πλήθος κάπου 6.000 ανθρώπων. Απ’ ό,τι φαίνεται, τους είπε πως δεν ήταν εκεί για να υποδαυλίσει κανενός είδους ταραχές. Στο μεταξύ, μια μεγάλη αστυνομική δύναμη ήταν εκεί κοντά και παρακολουθούσε τη συγκέντρωση. Το πλήθος ήταν τόσο ήρεμο που ο δήμαρχος της πόλης, που είχε περάσει από εκεί για να δει τι γινόταν, έφυγε ήσυχος για το σπίτι του. Λίγη ώρα μετά, ο επικεφαλής της αστυνομίας ζήτησε να διαλυθεί η συγκέντρωση, και οι αστυνομικοί άρχισαν να βαδίζουν παρατεταγμένοι προς το πλήθος. Κάποιος πέταξε μια βόμβα με αναμμένο φιτίλι, και η έκρηξη σκότωσε έναν αστυνομικό (και τραυμάτισε άλλους επτά, οι οποίοι αργότερα υπέκυψαν στα τραύματά τους). Η αστυνομία άνοιξε πυρ, σκοτώνοντας έντεκα ανθρώπους και τραυματίζοντας δεκάδες. Συνελήφθησαν πάνω από εκατό άτομα, και οκτώ από τους πιο επιφανείς αναρχοσυνδικαλιστές παραπέμφθηκαν σε δίκη.

Στη δίκη, η πολιτική αγωγή δεν παρουσίασε κανένα στοιχείο που να συνδέει τους κατηγορούμενους με τη βόμβα. Το μόνο επιχείρημα που είχε ήταν ότι αυτός που την πέταξε είχε, λέει, υποκινηθεί από τους διοργανωτές, κι έτσι ήταν κι εκείνοι εξίσου υπεύθυνοι. Οι ένορκοι δέχτηκαν την ενοχή και των οκτώ. Στους επτά επιβλήθηκε θανατική ποινή. Η απόφαση δημιούργησε ακόμη μεγαλύτερες εντάσεις και διαδηλώσεις. Ο κυβερνήτης της πολιτείας μετέτρεψε τις ποινές δύο κατηγορουμένων σε ισόβια, κι ένας από τους υπόλοιπους αυτοκτόνησε στο κελί του την παραμονή της εκτέλεσης.

Στις 11 Νοεμβρίου 1887, ο August Spies, ο Albert Parsons, ο Adolph Fischer και ο George Engel, όλοι αναρχικοί, απαγχονίστηκαν δημόσια. Αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι, καθώς περπατούσαν προς τα ικριώματα, τραγουδούσαν τη Μασσαλιώτιδα, που τότε ήταν ο ύμνος του διεθνούς επαναστατικού κινήματος. Οι συγγενείς τους, που είχαν πάει για να συμπαρασταθούν, συνελήφθησαν και υπέστησαν σωματικό έλεγχο. Τις τελευταίες στιγμές, λένε πως ο Spies φώναξε: «Θα έρθει κάποτε ο καιρός που η σιωπή μας θα είναι πιο δυνατή από τις φωνές μας που στραγγαλίζετε σήμερα». Οι καταδικασμένοι δεν πέθαναν αμέσως, αλλά ο θάνατός τους ήταν αργός και βασανιστικός, και οι θεατές έφυγαν εμφανώς ταραγμένοι.

Το τραγικό είναι ότι, στις 26 Ιουνίου 1893, ο κυβερνήτης του Ιλινόι έδωσε χάρη στους 3 που ήταν στη φυλακή, γιατί αποδείχτηκε πως, τελικά, ήταν και οι οκτώ αθώοι. Η δήλωσή του έλεγε πως οι απαγχονισμένοι ήταν «θύματα της υστερίας, ενός στημένου σώματος ενόρκων και ενός μεροληπτικού δικαστή». Περιττό να πούμε ότι η πολιτική του καριέρα τελείωσε εκείνη τη μέρα.

Οι αγώνες συνεχίστηκαν, με αποτέλεσμα το 1898 να κερδίσουν το οκτάωρο οι εργάτες των ορυχείων, και το 1900 οι οικοδόμοι. Ακολούθησαν κι άλλες ενώσεις, και τελικά το οκτάωρο θεσπίστηκε επίσημα στην Αμερική το 1938.

Στην Ελλάδα, η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση έγινε το 1892. Περισσότερα θα βρείτε στο σχετικό λήμμα της Βικιπαίδειας.

Εκείνη την απεργία του Σικάγο είναι που «γιορτάζουμε» την εργατική πρωτομαγιά, και τον άδικο θάνατο πέντε αναρχοσυνδικαλιστών μετά από μια δίκη-παρωδία. Και είναι καλό να θυμόμαστε, πού και πού, ότι πράγματα που σήμερα θεωρούμε δεδομένα δεν ήταν καθόλου δεδομένα στο (όχι και τόσο μακρινό) παρελθόν. Και δεν είναι δεδομένα ούτε σήμερα, και πολύ περισσότερο αύριο. Για μιλήστε για οκτάωρο στους περισσότερους ιδιωτικούς υπαλλήλους, και παρατηρήστε την αντίδρασή τους: προσέξτε ιδιαίτερα το πικρό χαμόγελο και το θλιμμένο βλέμμα. Γυρνάμε σιγά-σιγά προς τα πίσω, με άλλοθι την ανταγωνιστικότητα.

Το οκτάωρο φεύγει, το δεκάωρο έρχεται.

Καλό μεσαίωνα…

ΚΑΛΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ…

Τι άλλο να πεις όταν,χάριν της “ανταγωνιστικότητας”-διεθνές καπιτα-ληστικό σύστημα της “ελεύθερης”-για τους έχοντες και κατέχοντες-αγοράς-το οκτάωρο στον ιδιωτικό τομέα αποτελεί πλέον ξανά ΑΠΙΑΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ με ωράρια 10ωρα και 12ωρα,έξι μέρες την εβδομάδα?
————————————————————————————
Όταν η συλλογική μας αδράνεια δίδει την ευκαιρία σε υπηρέτες του κεφαλαίου-ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ-πολιτικάντηδες να σβήνουν με μελάνι στις αίθουσες συνεδριάσεων ότι γράφτηκε ΜΕ ΑΙΜΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ?
——————————————————————————————
Όταν η τιβί αποδεικνύεται πιο αποτελεσματική στην αποτροπή της αντίδρασης από τα όπλα-τα οποία βέβαια εξακολουθούν να είναι απλωμένα μπροστά,για παν ενδεχόμενο…
—————————————————————————————
και να φτάνουμε χάριν της “κρίσης” τους,η οποία έχει αναλυθεί εδώ πολλές φορές…
ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ!
——————————————————————————————
Πράγματι,μας παίρνουν πίσω ΟΛΟΤΑΧΩΣ!
ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥΣ ΠΕΤΥΧΑΙΝΕΙ!
—————————————————————————————
Τελικά το να έχουν την προπαγάνδα και την επιφανειακή “καλοπέραση” και την σταδιακή εξαθλίωση,και τα επιβαλλόμενα πρότυπα-σαν τον βάτραχο που χωρίς να το αντιλαμβάνεται σιγοβράζει στο καζάνι-μπροστά από τα όπλα τους μειώνει την ανάγκη χρήσης των δεύτερων?
—————————————————————————————
Βουλιάξαμε μήπως σε βόθρο με εικόνες που λέει ο Πανούσης?
Η μας βούλιαξαν?
Έτσι θα πνιγούμε,στην απάθεια και την υποταγή?
—————————————————————————————
—————————————————————————————
ΤΟ ΣΙΚΑΓΟ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ.
ΣΗΜΕΡΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΟΣΟ ΠΟΤΕ.
ΩΡΑ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ.
—————————————————————————————
Όχι,το πείραμα τους να ΜΗΝ πετύχει.
Να γράψουμε στα ΑΡΧΙΔΙΑ μας τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης.
Να αφήσουμε τους κομματάρχες να σκοτώνονται μόνοι τους.
Να σπάσουμε την τηλεόραση μας μια και καλή.
Να ξεχάσουμε όλα όσα μας έμαθαν-για τους δικούς τους λόγους-αυτοί που τους συμφέρει να είμαστε “μετριοπαθείς”-κόμματα,σχολείο,πολιτικοί,όλοι οι υποτακτικοί-όργανα του υπάρχοντος συστήματος,ασχέτως αν τολμούν να αποκαλούν τους πλουτοκράτες εαυτούς  τους “αριστερούς”.
—————————————————————————————
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ-ΑΝΥΠΑΚΟΗ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ.
Γενικές απεργίες για διεκδίκηση των κεκτημένων-οκτάωρο παντού,συντάξεις,μισθοί.
Καταλήψεις σχολείων-σχολών-παραγωγικών μονάδων παντού.
—————————————————————————————
Μέχρι να καμφθεί η νεοφιλελεύθερη αντεπίθεση και,γιατί όχι,να αλλάξει η κοινωνία.
—————————————————————————————
Ενάντια στα “μέτρα λιτότητας” των κυβερνήσεων ανά το παγκόσμιο.
Την κρίση να την πληρώσουν αυτοί που την δημιούργησαν-να μην μπορέσουν να την χρησιμοποιήσουν ως αφορμή για περαιτέρω αύξηση των κερδών τους σε βάρος όσων τους τα δημιουργούν -παίρνοντας σε αντάλλαγμα ψίχουλα…
—————————————————————————————
—————————————————————————————
Έρχονται κοινωνικές εκρήξεις.
Οι εξουσιαστές του συστήματος το ξέρουν.
Επειδή ο πεινασμένος και  ο κατασκοτωμένος μισθωτός σκλάβος δεν μπορεί να καλμάρεται από την τιβί και την “στρογγυλή θεά” επ’άπειρον.
—————————————————————————————
Ήδη κάποιοι που αντιστέκονται χαρακτηρίζονται “τρομοκράτες”
όπως ακριβώς οι τότε πρόδρομοι των σημερινών ΜΜΕξημέρωσης εβάφτιζαν τους απεργούς του Μάη.
—————————————————————————————
Η ιστορία επαναλαμβάνεται.
ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΜΑΣ
 

Βία κατά γυναικών-όταν η βία της εξουσίας εν δήμω «μεταλαμπαδεύεται» εν οίκω…

Φεβρουαρίου 16, 2010

Αναδημοσίευση από μπλογκ Κίνησης Πολιτών Αλέρτ και σχολιασμός.

«Αντρική Βία Κατά των Γυναικών; Όχι ΚΑΙ σ’ αυτήν!

Έχουμε πληροφορηθεί ότι την προηγούμενη εβδομάδα έγινε επίθεση σε κοπέλα από τον πρώην σύζυγό της μέσα στην παλιά Λευκωσία, κοντά στην πλατεία του Μανώλη, προκαλώντας της βαριά σωματική βλάβη.  Η κοπέλα είναι μητέρα ενός μικρού παιδιού.  Το παιδί ήταν παρόν κατά την επίθεση.

Καταδικάζουμε με κάθε τρόπο, μέσο και φωνή που έχουμε το περιστατικό!

Μαζί με την ολοκληρωτική καταδίκη μας, υπενθυμίζουμε και επισημαίνουμε πως

Στην Ευρώπη, η ενδοοικογενειακή βία είναι η πρώτη αιτία θανάτου ή / και αναπηρίας για τις Ευρωπαίες γυναίκες ηλικίας 16 έως 44 ετών, ξεπερνώντας τα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα και τον καρκίνο. Ανάλογα με τη χώρα, το 25% έως 50% των γυναικών έχουν υπάρξει θύματα βίας. Αναρωτιόμαστε λοιπόν μήπως η δίκαιη κατά τα άλλα αγανάκτηση που συναντούμε για αυτά τα εγκλήματα λειτουργεί απλώς ως άλλοθι για να συνεχίζεται τελικά απρόσκοπτη η «κανονική» και «συνηθισμένη» πρακτική της βίας ηπιότερων μορφών και τόνων, που ενδημεί παντού.

Το γεγονός αυτό ΔΕΝ είναι μεμονωμένο επεισόδιο. Είναι μια πράξη που αποτελεί μέρος ενός δικτύου καθημερινών συνθηκών που την καθιστούν επιτρεπτή.   Είναι απόρροια της πατριαρχικής δομής των κοινωνιών και των εξουσιαστικών σχέσεων που στις κοινωνίες μας έχουν διαμορφωθεί ανάμεσα στα δύο φύλα.  Είναι απόρροια της συνθήκης που υπαγορεύει υποσυνείδητα ότι «ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΕ ΚΤΥΠΗΣΩ».

ΔΕΝ αποδίδεται σε ψυχοπαθολογικούς λόγους στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων.  Οφείλεται συνήθως σε αίτια κοινωνικά.

ΔΕΝ εξαρτάται από την οικονομική τάξη, τη μόρφωση, το βιοτικό επίπεδο, το επάγγελμα, την ηλικία, την ‘κοινωνική επιφάνεια’ των ατόμων.  Είναι φαινόμενο που διαπερνά όλες τις πιο πάνω –και άλλες- κατηγορίες αδιακρίτως.

ΔΕΝ είναι κάτι που συμβαίνει μακριά μας!  Συμβαίνει στα σπίτια και τα διαμερίσματα δίπλα μας και στους ανθρώπους που ξέρουμε.  Το συγκεκριμένο περιστατικό συνέβηκε στο δημόσιο χώρο, την πλατεία του Μανώλη, που πολλοί από εμάς χρησιμοποιούμε σχεδόν καθημερινά.

Οι μορφές σωματικής βίας ενάντια στις γυναίκες ξεκινούν από το βίαιο άγγιγμα, το χαστούκι, το ξυλοδαρμό, προχωρούν στο βιασμό, τον ακρωτηριασμό, την παραμόρφωση και φτάνουν μέχρι την εξόντωση της γυναίκας.

Το γεγονός της ύπαρξης παιδιών πάρα πολλές φορές δεν αποτρέπει την άσκηση της βίας. Αντίθετα, η βία εκδηλώνεται στην παρουσία τους –όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση- ή σε άλλες περιπτώσεις τα περιλαμβάνει.

Η αντρική βία κατά των γυναικών συχνά αντιμετωπίζεται από άλλες γυναίκες ως μια μορφή απόδοσης δικαιοσύνης που αφορά τη σχέση ανάμεσα στη γυναίκα και τον άντρα (…… και αυτό πονάει ακόμα περισσότερο!).

Η βία κατά των γυναικών είναι η πλέον διαδεδομένη «αποδεκτή» μορφή βίας («σιγά, ένα πάτσο της έδωσε!»).

Η ποινικοποίηση του προβλήματος είναι ένα βήμα, αλλά –όπως και κάθε περίπτωση που αφορά κάθε μορφής ενδοοικογενειακή βία- δε μπορεί να γίνει καθαρότερο ότι η νομική αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων είναι μια τρύπια σακούλα για ένα βαρύ φορτίο.  Αποτιμούμε ότι η νομική πτυχή είναι βοηθητική.  Ο κυπριακός νόμος αυτή τη στιγμή στην καλύτερη περίπτωση δεν αποτρέπει και στη χειρότερη δεν τιμωρεί την άσκηση βίας ενάντια στις γυναίκες.  Οι νομικές αλλαγές αναμφισβήτητα αποτελούν ένα πεδίο που απαιτεί συντονισμένη δράση για να αλλάξει.  Ταυτόχρονα όμως αξιολογούμε και πως ότι η μόνη ουσιαστική και άμεση αποτροπή υλοποίησης της δυνατότητας για άσκηση ανδρικής βίας πάνω στις γυναίκες είναι η παρουσία του ίδιου μας του σώματος και της ίδιας της φωνής μας στο δημόσιο χώρο με διαμαρτυρία, καταδίκη και αποπομπή του κάθε θύτη.  Με πολλά μέσα και σε πολλαπλούς χρόνους και τόπους.

Δε θα σιωπήσουμε.

Δε θα συγκαλύψουμε.

Δε θα ανεχτούμε.

Στηρίζουμε τις γυναίκες που τολμούν να το πουν.

ΦΑΛΙΕΣ Eναλλακτικά Media – Συντακτική Ομάδα

Kίνηση Πολιτών ALERT

Κέντρο Στήριξης Γυναικών ΑΠΑΝΕΜΙ»

 

Η εξουσιαστική βία έχει πολλές μορφές…
Και εννοείται ΟΛΕΣ πρέπει να καταπολεμηθούν,να κτυπηθούν στη ρίζα τους.

Και η βία κατά των γυναικών αποτελεί απόρροια του υπάρχοντος οικονομικού,κοινωνικού,πολιτικού συστήματος.

Σύζυγοι σε οικογένειες των χαμηλών τάξεων βγάζουν το “άχτι” τους πάνω στις γυναίκες τους επειδή η εξουσία που ασκείται πάνω τους από τους “ανώτερους” τους τους κάνει να νιώθουν κατώτεροι και τους δημιουργεί κόμπλεξ.

Σε υψηλές τάξεις,όταν ο σύζυγος είναι εξουσιαστής ο ίδιος,μπαίνει συχνά στον πειρασμό την ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ συμπεριφορά του προς τους “κατώτερους” του στον χώρο εργασίας να την συνεχίζει και στο σπίτι του.

Όπως και να ‘χει,η αιτία είναι μία

Οι εξουσιαστικές σχέσεις στην κοινωνία

Πολιτικά ντοκυμαντέρ στο Διαδίκτυο

Φεβρουαρίου 10, 2010

Money as debt-το χρήμα ως χρέος

Πως οι τράπεζες κατακλέβουν όλους μας και μας καθιστούν-δια του χρέους-σκλάβους τους.

Νόαμ Τσόμσκυ-κατασκευάζοντας συναίνεση

ΜΜ Εξημέρωσης και εξουσία

The evilness of power-το κακό της εξουσίας

Γιατί η εξουσία μόνο κακά συνεπάγεται

Ισπανικός Εμφύλιος-Αναρχικοί

Ζανόν-αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο χωρίς ιεραρχία,Αργεντινή

Η (επιτυχημένη) πρακτική εφαρμογή της ούτω καλούμενης «ουτοπίας» σε μικρή και μεγαλύτερη κλίμακα.

Νόαμ Τσόμσκυ-Εξουσία και Τρόμος-τελευταία λέξη του γνωστού διανοούμενου μέσα από μια μακρά συνέντευξη και σειρά από δημόσιες ομιλίες που έδωσε στη Νέα Υόρκη και την Καλιφόρνια κατά τη διάρκεια της άνοιξης του 2002.

ΟΙ επαναστάτες της ΟαχακαΤον Μάιο του 2006, 70.000 δάσκαλοι της πολιτείας Οαχάκα του Μεξικού ξεκίνησαν μια ειρηνική διαμαρτυρία με αίτημα την αύξηση των πενιχρών μισθών τους και την αναβάθμιση των συνθηκών εκπαίδευσης. Η αστυνομική καταστολή που εκτελεί εντολές της εξουσίας οδήγησε σε μια γενικευμένη εξέγερση.

Το πιο πάνω άρθρο βασίζεται σε σχετικό άρθρο του φίλου osr

http://osr55.wordpress.com/2010/02/08/%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%84%ce%b5%ce%b9%ce%bd%cf%8c%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%ba%cf%85%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%ad%cf%81/

Καρναβαλίστικο Street Parade στη Λευκωσία

Φεβρουαρίου 10, 2010

Καρναβαλίστικο Street Parade στη Λευκωσία

Σάββατο 13 Φεβρουαρίου  2010

Μετά την πρώτη του φορά στους δρόμους της παλιάς πόλης και τις στάσεις του σε διάφορα μέρη της, το «μουσικό όχημα» ξαναβγαίνει τη βόλτα του τα καρναβάλια.

Επειδή όμως με την «ατυχή» σύμπτωση με την ημέρα του αγίου Βαλεντίνου (sic) κινδυνεύουμε να γεμίσουμε φέτος με «ερωτευμένους» καρνάβαλους, αλλά και επειδή η κατ΄εξοχήν καταναλωτική γιορτή των ερωτευμένων είναι ουσιαστικά αντίθετη με την έννοια του καρναβαλιού, εμείς είπαμε να το παίξουμε παλιοί, πριν από όλ’ αυτά που σήμερα μας ενοχλούν...

Χωρικοί, βοσκοί, ιππότες, πρίγκιπες, παράνομοι και πειρατές, γελωτοποιοί και βασιλιάδες, τσιφλικάδες και δραγουμάνοι, ιμάμηδες και παπάδες – όλοι κάποτε κάτοικοι κι αυτοί της Λευκωσίας από τις τέσσερις άκρες του κόσμου – ελάτε ξανά στην πόλη, περάστε τα ενετικά τείχη της και συναντήστε μας από νωρίς στη Φανερωμένη να ετοιμαστούμε να βαφτούμε να ντυθούμε και να φύγουμε για μια βόλτα μετά μουσικής εντός και εκτός των τειχών. Θα περάσουμε από εκκλησίες και πύλες, στενά δρομάκια και μεγάλες λεωφόρους και θα καταλήξουμε στο παλιό γήπεδο πριν εξαφανιστεί αυτός ο χώρος από την πόλη για πάντα…

Στις 14:00 συναντιόμαστε στη Φανερωμένη

15:30 θα είμαστε κάπου μεταξύ της ελευθερίας και του Σολωμού

16:30 θα περάσουμε κι εμείς την πύλη που κάποτε πήγαινε στην Πάφο

18:30 θα φτάνουμε στη Λήδρας

και στις 20:30 θα πάμε και μια βόλτα από τη Μακαρίου

και τελικά γύρω στις 22:00 θα φτάνουμε στο παλιό Γ.Σ.Π.

φέρτε τα ποτά, το φαγητό, τα κουστούμια και ότι άλλο χρειάζεστε εσείς ή θέλετε να μοιραστείτε με τους παλιούς και νέους φίλους σας…

-προωθήστε, βάλτε το σε blogs, πείτε το στους φίλους σας-


streetparade.nicosia@gmail.com

 

—–

Carnival Street Parade / Nicosia

Saturday 13 February 2010

The «moving music vehicle» is going out again in the streets of Nicosia at the Carnival!

Peasants, princes, jugglers, pirates and all the other people of the medieval years, come and join us in our music tour through the streets and squares, within and out of the Venetian Walls of our city.

Bring your drinks, costumes, food and anything else you want and find us at midday in Faneromeni Church…

…or  later in one of our  party stops!

14:00 Faneromeni Church

-preparation, decoration and face painting-

15:30 Solomou Sq. 

16:30 Pafos Gate

18:30 Ledras Str.

20:30 Makariou Av.

22:00 Γ.Σ.Π.

former Nicosia football stadium

– forward this message, spread the word

streetparade.nicosia@gmail.com

Είμαστε ότι αφήνουμε πίσω μας…

Ιανουαρίου 31, 2010

Πέθανε ο αγωνιστής Χάουαρντ Ζιν 

Ήταν αυτός που τοποθέτησε στη θέση των κεντρικών ηρώων της ιστορίας των ΗΠΑ όχι τους «ιδρυτές» της, αλλά τους πρώτους συνδικαλιστές, τις φεμινίστριες και μαχητές για διάφορους σκοπούς. Υπέστη καρδιακή προσβολή στα 87, ενώ ταξίδευε.
Φτωχότερη καθίσταται από χτες η διανόηση της Αριστεράς, έπειτα από τον απρόσμενο θάνατο του ιστορικού, ακαδημαϊκού και ακτιβιστή Χάουαρντ Ζιν, του οποίου η εναλλακτική αφήγηση της ιστορίας των ΗΠΑ διαβάστηκε από εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο. Όπως έγινε γνωστό, υπέστη καρδιακή προσβολή ενώ ταξίδευε. Κατά κοινή ομολογία, πρόκειται ίσως για την πιο σημαντική ιστορική προσωπικότητα της αμερικάνικης Αριστεράς. «Τα γραπτά του άλλαξαν τη συνείδηση μιας γενιάς, βοήθησαν να ανοίξουν νέοι δρόμοι προς την κατανόηση και την κρίσιμη σημασία της για τις ζωές μας», είχε γράψει γι΄ αυτόν παλαιότερα ο Νόαμ Τσόμσκι. Όντας ακούραστος ακτιβιστής κατά του πολέμου στο Βιετνάμ και παθιασμένος υποστηρικτής των κινημάτων των Αφροαμερικανών για πολιτικά δικαιώματα στις ΗΠΑ, ο Ζιν βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της κοινωνικής αναταραχής στη χώρα του από την δεκαετία του 1950 ως τα τέλη εκείνης του 1970.

Η σημασία της ανυπακοής
Ευρύτερα γνωστός έγινε για το βιβλίο του «A People΄s History of the United States» [Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών], που πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα. Ο Ζιν ήταν αυτός που τοποθέτησε στη θέση των κεντρικών ηρώων της ιστορίας των ΗΠΑ όχι τους «ιδρυτές» της, αλλά τους πρώτους συνδικαλιστές, τις φεμινίστριες και μαχητές για διάφορους σκοπούς. Παλαιότερα είχε γράψει: «Το πρόβλημά μας δεν είναι η κοινωνική ανυπακοή. Το πρόβλημά μας είναι η κοινωνική υποταγή. Το πρόβλημά μας είναι ότι οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έμαθαν να πειθαρχούν στις προσταγές των ηγετών και ότι εκατομμύρια άνθρωποι έχουν σφαγιαστεί ακριβώς λόγω αυτής της τυφλής υπακοής. Το πρόβλημά μας είναι ότι ο λαός είναι υπάκουος την ώρα που οι φυλακές είναι γεμάτες με μικροκλέφτες κι ενώ οι μεγάλοι απατεώνες είναι αυτοί που διοικούν τη χώρα. Αυτό είναι το πρόβλημά μας». Στην αυτοβιογραφία του [You Can΄t Be Neutral on a Moving Train, Beacon Press, Βοστόνη 2002], σημείωνε ότι η αντικειμενικότητα ουδέποτε υπήρξε στόχος στα μαθήματα που παρέδιδε. «Ήθελα οι φοιτητές να φεύγουν από την τάξη όχι απλά καλύτερα πληροφορημένοι, αλλά προετοιμασμένοι να παρατήσουν την ασφάλεια της σιωπής, πιο έτοιμοι να μιλήσουν, να δράσουν ενάντια στην αδικία όπου την έβλεπαν. Αυτή, φυσικά, ήταν μια συνταγή για φασαρίες». 

  

Κωδικός άρθρου: 925899 

ΠΟΛΙΤΗΣ – 29/01/2010, Σελίδα: 8

Πανεπιστήμιο Κύπρου,διεθνή πιστοποιητικά και ίσες ευκαιρίες

Δεκέμβριος 23, 2009
Γίνεται προσπάθεια από τα δύο μεγάλα κόμματα καθώς και από την κυβέρνηση για εύρεση και έγκριση μιας συμβιβαστικής λύσης μεταξύ Πανεπιστημίου Κύπρου και ΟΕΛΜΕΚ για το θέμα της εισαγωγής φοιτητών στο Παν Κύπρου με διεθνή πιστοποιητικά(πχ GCE).Στα πλαίσια αυτά θα εφαρμόζεται «προς το παρόν» για μέγιστο χρονικό διάστημα η μέχρις ότου βρεθεί «συμβιβαστική λύση» αν βρεθεί συντομότερα η εισαγωγή φοιτητών με διεθνή πιστοποιητικά πχ GCE στο Πανεπιστήμιο Κύπρου στο 3% υπεράριθμων-δηλ αν το πανεπιστήμιο δέχεται κάθε χρόνο σε ένα τμήμα 100 νέους φοιτητές,θα δέχεται 103,οι 3 με διεθνή πιστοποιητικά.
 
Αν και το να δίδεται η ελευθερία στους μαθητές που δεν ακολουθούν την πορεία των εισαγωγικών εξετάσεων να αποδεικνύουν με άλλο τρόπο(διεθνή πιστοποιητικά)τις ικανότητες τους ώστε να τους επιτραπεί να φοιτήσουν στο Παν Κύπρου ίσως να φαίνεται εξ αρχής ως ένα δίκαιο μέτρο, κρύβει πολλές παγίδες.

 

Σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο,αλλά και τα λεγόμενα κομματικών φοιτητικών παρατάξεων,ο λόγος που το Πανεπιστήμιο Κύπρου είναι «αναγκασμένο» να δεκτεί υπεράριθμους φοιτητές με διεθνή πιστοποιητικά είναι ότι πρέπει να δεκτεί περισσότερους φοιτητές ώστε να μπορέσει να αναπτυχθεί ως πανεπιστήμιο, και αν οι επιπλέον προέρχονταν από τις Εισαγωγικές θα μειώνονταν οι βάσεις και αυτό θα μείωνε το επίπεδο του πανεπιστημίου.Άρα για την ανάπτυξη του πανεπιστημίου αυτό το μέτρο είναι αναγκαίο,σύμφωνα με τους πιο πάνω.Όμως,όπως θα αναλυθεί πιο κάτω,αυτό το μέτρο δημιουργεί κοινωνική αδικία,και τίποτα δεν μπορεί να το δικαιολογήσει,συμπεριλαμβανομένου της ανάπτυξης.

 

Κατ αρχάς ας εξετάσουμε πως έχουν τα πράγματα σήμερα.Ο κάθε μαθητής,τελειώνοντας το δημοτικό, έχει την δυνατότητα ή να φοιτήσει σε δωρεάν κρατικό εκπαιδευτικό ίδρυμα(που για τους οικονομικά ασθενέστερους είναι η μόνη επιλογή) ή να φοιτήσει σε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο(αν έχει την οικονομική δυνατότητα),και η δεύτερη επιλογή συνεπάγεται οικονομικές θυσίες δεκάδων χιλιάδων ευρώ για τους γονείς.Ο απόφοιτος κρατικών εκπαιδευτηρίων έχει την δυνατότητα να παρακαθήσει στις Παγκύπριες Εξετάσεις και να διεκδικήσει θέση σε εκπαιδευτικά ιδρύματα Κύπρου και Ελλάδας, αλλά έχει μόνο μια ευκαιρία.Αν δεν τα καταφέρει, δεν μπορεί να ξανακαθήσει στις εξετάσεις αυτές.Και γι αυτές τις εξετάσεις προετοιμάζουν τα κρατικά εκπαιδευτήρια-λύκεια, και πάλι όχι ικανοποιητικά, αφού ο κάθε υποψήφιος αναγκάζεται να δίδει μια περιουσία σε ιδιαίτερα για προετοιμασία(αν κάποιος ειναι οικονομικά αδύνατος τι γίνεται?Έχει ένα σημαντικό μειονέκτημα ακόμη και εδώ).Αν θέλει ο υποψήφιος να δοκιμάσει και για διεθνή εκπαιδευτικά ιδρύματα με κύρος, πρέπει να δώσει εξετάσεις GCE κοκ αφού σχεδόν όλα τα μέσης και υψηλής διεθνούς αναγνώρισης ξένα πανεπιστήμια ζητούν αυτά τα πιστοποιητικά με αρκούντως υψηλό επίπεδο(πχ GCE σε 3 διαφορετικά μαθήματα με Α).Και για αυτό χρειάζεται πολλή επιπλέον προετοιμασία και θυσίες σε χρόνο και χρήμα, κάτι που για τους οικονομικά ασθενέστερους αποτελεί σημαντικό εμπόδιο.Άρα η μόνη σημαντική ευκαιρία για τους οικονομικά ασθενέστερους είναι οι Παγκύπριες και τα κρατικά εκπαιδευτικά ιδρύματα Κύπρου και Ελλάδας.
 
Ο απόφοιτος ιδιωτικού έχει ως επιλογή του τα GCE, αφού η εκπαίδευση στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια επικεντρώνεται στην προετοιμασία για αυτά.Και έπειτα να κάνει αίτηση για εισδοχή σε εκπαιδευτικά ιδρύματα του εξωτερικού αλλά όχι στα δημόσια.Εκτός αν θέλει να ακολουθήσει την διαδικασία των παγκύπριων, κάτι που δεν τον συμφέρει για τους λόγους που αναλύθηκαν πιο πάνω.Ο απόφοιτος του ιδιωτικού μπορεί να λάβει μέρος σε εξετάσεις για διεθνή πιστοποιητικά όσες φορές θέλει, μεχρι να πετύχει τους στόχους του.Δηλαδή ακόμη και με το υπάρχον σύστημα, ο απόφοιτος του κρατικού έχει ως μόνη του επιλογή τα κρατικά ΑΑΕΙ Κύπρου και Ελλάδας και μόνο μια ευκαιρία,ενώ του ιδιωτικού ως μόνη του επιλογή τα διεθνή ιδιωτικά πανεπιστήμια/κολλέγια, αλλά με πολλές ευκαιρίες.Ήδη υπάρχει κάποια αδικία όσο αφορά ίσες ευκαιρίες για τους οικονομικά ασθενέστερους.
 
Τώρα τι θα γίνει με τα νέα μέτρα,αν εφαρμοστούν.Τότε οι απόφοιτοι των ιδιωτικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων θα έχουν και την δυνατότητα να αιτηθούν για εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.Αρχικά μιλάνε για 3% υπεράριθμους, αλλά αν λάβουμε υπόψη ότι το πανεπιστήμιο δέχεται +3% για σκοπούς ανάπτυξης, αύριο όταν θα θέλει να αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο,σίγουρα με τα ίδια επιχειρήματα θα πάμε στο 10%, 20%, 50% κοκ.Το 3% δηλαδή είναι μόνο η αρχή?Πολύ πιθανόν.Δηλαδή οι απόφοιτοι των ιδιωτικών θα έχουν την δυνατότητα(με πολλές ευκαιρίες)να εισαχθούν σε ιδιωτικά πανεπιστήμια του εξωτερικού αλλά και στο (κρατικό)Πανεπιστήμιο Κύπρου, και μάλιστα πολύ πιθανό τελικά σε ίδιο αριθμό με αυτούς που θα γίνονται δεκτοί σε αυτό από τις Παγκύπριες.

 

Δηλαδή τελικά οι απόφοιτοι των ιδιωτικών θα μπορούν να κτυπούν σε «διπλό ταμπλό»,ενώ αυτοί των κρατικών μόνο στα κρατικά ΑΑΕΙ.Αυτό από μόνο του αποτελεί κοινωνική αδικία και κατάφορη παραβίαση ίσων ευκαιριών στην εκπαίδευση και κατ’ επέκταση κοινωνικοοικονομική ανέλιξη,προς ώφελος των οικονομικά ισχυρότερων.

 

Όμως το πρόβλημα δεν εντοπίζεται μόνο εδώ.Το άλλο μεγάλο πρόβλημα που υπάρχει είναι το ότι τα αγγλικά πανεπιστήμια που είναι υπεύθυνα για τις εξετάσεις για διεθνή πιστοποιητικά δεν αποκαλύπτουν την αναλυτική βαθμολογία των υποψηφίων.Θα υποχρεωθούν να αλλάξουν την πολιτική τους λόγω απαίτησης του Πανεπιστημίου Κύπρου, του Υπουργείου Παιδείας η οποιουδήποτε άλλου?Σίγουρα όχι.Οπότε αν οι υποψήφιοι που ικανοποιούν τα κριτήρια εισδοχής με διεθνή πιστοποιητικά τα οποία θα τεθούν είναι περισσότεροι από τις προσφερόμενες θέσεις τότε τι γίνεται?Πώς επιλέγονται οι εισακτέοι αφού δεν μπορεί να γίνει κατάταξη τους απουσία ακριβούς βαθμολογίας?Στην τύχη?Η μήπως θα δημιουργηθεί πρόσφορο έδαφος για «μέσα», ρουσφέτι, ικανοποίηση συμφερόντων οικονομικών η/και πολιτικών?

 

Τα θέματα δικαίου που δημιουργούνται με την εισδοχή φοιτητών στο Πανεπιστήμιο Κύπρου η οποιοδήποτε άλλο κρατικό ΑΑΕΙ με διεθνή πιστοποιητικά επομένως αποτελούν σοβαρούς λόγους για μη αποδοχή αυτής της πρότασης από το κοινωνικό σύνολο, ακόμη και αν με αυτό τον τρόπο υποβοηθάται κάπως η ανάπτυξη του Πανεπιστημίου Κύπρου.Δεν μπορούμε να θυσιάζουμε την κοινωνική δικαιοσύνη και το κοινωνικό κράτος για την οικονομική ανάπτυξη, αποτελεί θέμα αρχής.Η προώθηση της ιδιωτικής παιδείας δεν είναι η λύση.

 

Αντίθετα, αν θέλουμε να βελτιώσουμε το επίπεδο της παιδείας στον τόπο μας, πρέπει να επικεντρωθούμε στην αναβάθμιση της δημόσιας παιδείας, μέσα στα πλαίσια της οποίας πρέπει να κινηθεί και η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.Για παράδειγμα να φροντίσουμε ώστε τα κρατικά εκπαιδευτήρια να προετοιμάζουν επαρκώς τους μαθητές για τις κρατικές εξετάσεις ούτως ώστε να μην χρειάζονται φροντιστήρια και να δημιουργείται έτσι μια πηγή κοινωνικής αδικίας αλλά και κατασπατάλησης των οικονομικών πόρων του κάθε γονέα που θέλει το παιδί του να πετύχει στην ζωή του.

 

Αν θα περάσει η όχι αυτό το -κατά την γνώμη εμένα αλλά και των δασκάλων(ΟΕΛΜΕΚ) και των μαθητών(ΠΣΕΜ)- κοινωνικά άδικο μέτρο εξαρτάται όχι μόνο από την κυβέρνηση αλλά και από όλους μας.Πρέπει να υπάρξει κοινωνική αντίδραση.Μόνο έτσι θα πιεστούν όσοι έχουν δικαίωμα λήψης αποφάσεων να λάβουν υπόψη τους και το κοινωνικό δίκαιο.