Ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τον ριζοσπάστη οικονομολόγο Michael Albert σχετικά με τα γεγονότα στο Λονδίνο

Το ακόλουθο αποτελεί μετάφραση της συνέντευξης που μπορείτε να βρείτε εδώ

http://www.zcommunications.org/london-burning-whats-next-by-michael-albert

Το Λονδίνο καίγεται-μετά;

Η αληθινή έκπληξη σχετικά με τις αναταραχές από το Λονδίνο μέχρι το Μπίρμινχαμ και το Μάντσεστερ δεν είναι ότι το Λονδίνο καίγεται, μα ότι το Παρίσι, η Νέα Υόρκη και η Ρώμη δεν καίγονται- ακόμη.Μα ποιος ξέρει τι ακολουθεί; Και ποιος ξέρει τι πρέπει να ακολουθήσει;

1. Οι αναταραχές δεν είναι στρατηγικά απόλυτα ορθές, μα ούτε και απλός χουλιγκανισμός.

Οι αναταραχές είναι δημιουργημένο, απεγνωσμένο και δικαιολογημένο ξέσπασμα. Δημιουργούνται λόγω των πολιτικών κλιμακούμενης εκμετάλλευσης η οποία προστίθεται στην συνεχή συστεμική κοινωνική αδικία. Αξίζουν τον τίτλο της πράξης αντίστασης; Πρέπει να τις αποκαλέσουμε επανάσταση; Ασχέτως αν οι στάχτες αξίζουν τέτοιας εξύψωσης, δεν είναι χουλιγκανισμός. Για να είμαστε ειλικρινείς, ακόμη και ο πραγματικός χουλιγκανισμός- όπως παρατηρείται σε μερικούς αγώνες ποδοσφαίρου- είναι συνήθως λανθασμένα προσανατολισμένος θυμός για τις συνθήκες της φοιτητικής ζωής.Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα όσα συμβαίνουν στους δρόμους είναι σωστά. Φυσικά όχι. Σημαίνει ότι (α) πολύ χειρότερα συμβαίνουν συνεχώς, προκαλώντας αυτές τις αντιδράσεις, και (β) κάποιες όψεις ακόμη και των πιο αυθόρμητων αντιδράσεων είναι όχι μόνο κατανοητές, είναι, λαμβάνοντας υπόψη τις καταστάσεις, δεδομένων περιορισμένων επιλογών, τουλάχιστο υπό μια άποψη έγκυρες.Παρατηρήστε το εύρος της κάλυψης τους, σε σχέση με προηγούμενες ειρηνικές διαμαρτυρίες. Βέβαια, ως επί το πλείστον η κάλυψη δεν είναι αντικειμενική, αλλά προσανατολίζεται στην υποκίνηση βίαιων αισθημάτων στο ευρύτερο κοινό, τροφοδοτώντας καταστολή και ίσως και ολοκληρωτικές πολιτικές.

Όταν οι κυρίαρχοι των mainstream ΜΜΕ καταδικάζουν τις αναταραχές, οφείλουν να καταδικάσουν και τους εαυτούς τους για την επιβολή συνθηκών που τις παράγουν. Όταν η «αριστερά» κριτικάρει τις αναταραχές, οφείλει να κριτικάρει και τον εαυτό της για την μη δημιουργία κινημάτων μέσω των οποίων ο λαός να μπορεί να επιτελέσει αγώνα πιο εποικοδομητικά παρά μέσω αναταραχών.

2. Τα σπασμένα παράθυρα και τα καμένα κτίρια δεν είναι βία.

Τα πεταμένα τούβλα και τα αναμμένα σπίρτα εκφράζουν εκνευρισμό, εξαπολύουν καταπιεσμένα πάθη, και μαρτυρούν ανικανοποίητες επιθυμίες όσο αφορά ύπαρξη  στην ροή της κοινωνίας ως συμμέτοχοι και όχι μόνο ως θύματα. Είναι τα τούβλα βίαιες επιθέσεις κατά κάποιων περιουσιών; Ναι, είναι. Είναι τα τούβλα βία, όπως η χρήση της λέξης αυτής από τα ΜΜΕ συνυποδηλώνει; Όχι. Ομοίως, είναι το κάψιμο κτιρίων βία κατά περιουσιών; Ναι. Περαιτέρω, όταν η περιουσία είναι περιουσία μικρών καταστηματαρχών και η βία βλάπτει ακόμη και σπίτια φτωχών ανθρώπων, είναι το κάψιμο αηδιαστικό; Ναι, φυσικά. Μα δεν θα αποκαλούσαμε την απεγνωσμένη αυτοάμυνα ενός ατόμου που δεν έχει εργαλεία για αυτοπροστασία, το οποίο προσπαθεί να απωθήσει ένα ληστή, βία. Θα την αποκαλούσαμε απεγνωσμένη άμυνα.

Δεν θα έπρεπε να αποκαλούμε τις απεγνωσμένες ενέργειες νεαρών ανθρώπων που πετούν τούβλα ενάντια σε ένα βάρβαρο σύστημα επειδή δεν έχουν εργαλεία ανάπτυξης των δυνάμεων τους με άλλο τρόπο, βία. Θα έπρεπε να τις αποκαλούμε απεγνωσμένη άμυνα. Και για οποιονδήποτε που έχαψε ποτέ την έννοια των παράπλευρων απωλειών από κυβερνήσεις όταν την χρησιμοποιούν για να δικαιολογίσουν εκκαθαριστικούς βομβαρδισμούς χιλιάδων ακόμη και εκατομμυρίων ανθρώπων οδηγώντας τους στην προσφυγιά και τον θάνατο ( σημείωση διαχειριστή ιστολογίου:βλέπε πχ τουρκική εισβολή, αυτοχαρακτηριζόμενε εθνικιστή ακροδεξιέ που θεωρείς τις ταραχές έγκλημα η ακόμη και… φυλετική απειλή), για να τιμωρήσουν ολόκληρες κοινότητες για τους δικούς τους ανόητους αγώνες εξουσίας είναι, ειλικρινά, υβριστικό.

3. Η κλοπή δεν είναι καν κλοπή.

Παρατηρούνται κλοπές, ώστε με τεχνικούς όρους κάποιοι προβλεπόμενοι ανθρώποι κρατώντας λεξικά μπορούν να αποκαλέσουν σύμφωνα με τον επίσημο ορισμό κλοπή; Ναι, φυσικά. Είναι ότι ορίζεται επίσημα ως κλοπή απλό έγκλημα, η είναι μια δικαιολογημένη, αν και περιορισμένη και συγχισμένη, αναδιανομή πλούτου; Το τελευταίο. Όταν οι φτωχοί, οι οποίοι είναι αποκλεισμένοι από την εμπορική δραστηριότητα, προσπαθούν να επανακτήσουν τα μέσα για ζωή, είναι αναδιανομή, όχι κλοπή, και αυτό εξακολουθεί να ισχύει ακόμη και όταν είναι αδέξιο και σε μεγάλο βαθμό αυτοαναιρετικό για τον στόχο.  Αντιθέτως, όταν οι πλούσιοι νόμιμα χρησιμοποιούν εντατικοποίηση εργασίας, ανεργία, περικοπές, φορολογικές ελαφρύνσεις ( σημ. διαχειριστή ιστολογίου: για τους πλουσίους, εταιρείες κοκ), κυβερνητική βοήθεια, συμβόλαια, τράπεζες και τέλος αστυνομία για να αρπάξουν και να κρατήσουν το μεγαλύτερο μέρος του κοινωνικού πλούτου για τον εαυτό τους, ενώ οι φτωχοί δεν παίρνουν σχεδόν τίποτα- ακόμη και όταν γίνεται με μεγάλο κύρος, αποτελεί απλώς καπιταλιστική εκμετάλλευση σε τεράστια κλίμακα.Αν οι κλοπές που γίνονται από τους φτωχούς προκαλούν σε κάποιον αισθήματα οργής- μα η εκμετάλλευση από τους πλούσιους θεωρείται ασήμαντη και ότι πρέπει να αγνοηθεί- υπάρχει πρόβλημα.Γι’ αυτό τον λόγο, το πάθος που φαίνεται στους δρόμους από αυτούς που σπάζουν τζαμαρίες και προσπαθούν να ικανοποιηθούν με τηλεοράσεις (η φαγητό) είναι επίσης προσπάθεια για απόκτηση μιας αίσθησης σημασίας, αξιοπρέπειας, επιρροής, ακόμη και αλληλεγγύης και ανήκειν, όσο ελάχιστη και όσο σύντομη, σε αντίθεση με το συστεμικό πρότυπο μιας μακράς βασανιστικής υποταγμένης πορείας προς ένα μοναχικό θάνατο, η οποία αρχίζει περίπου από τα 15, η οποία γίνεται ανεκτή μόνο μέσω προσωπικής αντοχής και δημιουργικότητας ενάντια στις επιβολές της κοινωνίας.

As soon as you’re born they make you feel small,

By giving you no time instead of it all,

Till the pain is so big you feel nothing at all,

They hurt you at home and they hit you at school,

They hate you if you’re clever and they despise a fool,

Till you’re so fucking crazy you can’t follow their rules,

When they’ve tortured and scared you for twenty odd years,

Then they expect you to pick a career,

When you can’t really function you’re so full of fear,

A working class hero is something to be

Οι ατέλειωτοι λεκτικοί διαξιφισμοί που διακοσμούν τώρα τα ΜΜΕ του Λονδίνου  σχετικά με το τι παρακινεί τους ανθρώπους που συγκρούονται με την αστυνομία, διαλύουν κτίρια, καίνε αυτοκίνητα, και παίρνουν αγαθά που η τηλεόραση διακηρύσσει ότι όλοι χρειάζονται αλλά τους τα αρνούνται, είναι ηθικά αηδιαστικοί, όπως και οτιδήποτε άλλο που περνιέται για συζήτηση, λεκτική αντιπαράθεση, και σκέψη ανάμεσα στα «φωτισμένα» κομμάτια της κοινωνίας, και ακόμη λιγότερο ότι περνιέται για ανάλυση η σοφία σε ελεγχόμενες από ιδιωτικές εταιρείες εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Θα μπορούσε η υποκρισία να είναι πιο ξεκάθαρη; Μπορεί οποιοσδήποτε που καταφέρνει να ξεφύγει από το ατελείωτο σφυροκόπημα των διαφημίσεων, της μόδας, της ηλιθιότητας της μαζικής κουλτούρας και από τις πιέσεις της ελεγχόμενης και φοβισμένης καπιταλιστικής καθημερινής ζωής για συμβιβασμό, να το αμφισβητήσει; Αν δεν καταλαβαίνετε, διαβάστε τους στίχους του Τζον Λένον παραπάνω και παρακάτω. Νοιώστε τους.

Keep you doped with religion and sex and TV,

And you think you’re so clever and classless and free,

But you’re still fucking peasants as far as I can see,

There’s room at the top they are telling you still,

But first you must learn how to smile as you kill,

If you want to be like the folks on the hill,

A working class hero is something to be

Το ερώτημα είναι: Τώρα τι; Καθώς η συνεχώς αυξανόμενη απόγνωση μετατρέπεται σε συνεχώς κλιμακούμενο θυμό σε όλο και περισσότερους τόπους, τι μπορεί να βγει από αυτό; Και περαιτέρω, τι πρέπει να βγει από αυτό;

Η πρώτη ερώτηση είναι πιο εύκολη. Τι μπορεί να βγει από αυτό; Σε αδρές γραμμές, δύο πράγματα.

Πρώτο, με απαισιοδοξία, το αποτέλεσμα θα είναι πολύς θόρυβος και αναταραχή και μερικά σπασμένα και κτυπημένα κτίρια του συστήματος και διαλυμένοι δρόμοι τα οποία τελικά διαλύονται στην εξάντληση και η όλη προσπάθεια καταρρέει. Κάποια αγαθά θα έχουν αναδιανεμηθεί- μα ουσιαστικά πολύ λίγα. Κάποιοι άνθρωποι θα φυλακιστούν, μα όχι πολλοί σχετικά με τον πληθυσμό η ακόμη και την συμμετοχή στις δράσεις. Κάποια κεφάλια θα χρειαστούν θεραπεία- αν και κάποια δεν θα μπορούν να θεραπευτούν λόγω του ότι ήδη θα αναπαύονται εν ειρήνη.Αναμνήσεις θα παραμείνουν σε μερικές συνειδήσεις ως στιγμές αξιοπρέπειας και ελπίδας . Θα παραμείνουν σε κάποιες άλλες ως στιγμές χάους και φόβου. Στις περισσότερες συνειδήσεις, δεν θα παραμείνουν καθόλου. Ίσως, σε αυτό το λυπηρό μα αρκετά πιθανό σενάριο, να παραμείνουν ίχνη αντίστασης τα οποία να μπορούν σε μετέπειτα φάση να αναζωοπυρωθούν. Ίσως, όμως, να παραμείνει μια αυξανόμενη απόγνωση βασισμένη στην αντίληψη ότι παρά το ότι δράσαμε μαζικά, η επιβαλλόμενη εξόντωση των ελπίδων μας παραμένει.

Δεύτερο, αισιόδοξα, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι δραματικά μεταμορφωμένες συνειδήσεις χιλιάδων η ακόμη και εκατομμυρίων ανθρώπων. Νέοι συναισθηματικοί δεσμοί πιθανό να δημιουργηθούν. Νέες οργανωτικές δομές πιθανό να εφαρμοστούν. Οι αυξανόμενες επιθυμίες πιθανό να παραμείνουν, εμπνέοντας ένα διαρκές μαζικό κίνημα με στόχους, μεθόδους, προγράμματα, συνεχιζόμενο ριζοσπαστισμό, και μια θέληση για ακούραστο αγώνα για επίτευξη κλιμακούμενων νικών και ακόμη και ένα νέο κόσμο.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ερωτηθεί σχετικά με αυτές τις δύο πιθανότητες είναι: Ποια προσέγγιση προς ανθρώπους που αγωνίζονται μαζικά κατά σκληρών πολιτικών στα πλαίσια ενός ήδη βάρβαρου και άδικου συστήματος είναι πιο πιθανό να οδηγήσει στην αισιόδοξη αντί στην απαισιόδοξη κατάσταση;  Η προσέγγιση που τώρα εξαπλώνεται στο Λονδίνο και το Ηνωμένο Βασίλειο; Ή η προσέγγιση που συνεχίζεται στην Ισπανία;

Η προσέγγιση του Λονδίνου είναι πιο επιθετική, πιο ορατή και ευθεία, μα επίσης εμπλέκει πολύ λιγότερο κόσμο, και πιθανό με τον χρόνο συνεχώς λιγότερους, λόγω των τακτικών και του τόνου της, με απεναντίας περισσότερο κόσμο να οδηγείται στην υποστήριξη του κράτους και της αστυνομίας. Η προσέγγιση του Λονδίνου- εκτός αν τροποποιηθεί- δεν θίγει πραγματικά θέματα οργάνωσης και σταθερών κοινωνικών δομών.Δεν συζητά καθημερινά και δεν επιδιώκει συνεκτικές απαιτήσεις και πρόγραμμα. Δεν βοηθά την δημιουργία ενός σταθερού κινήματος. Δεν φυτεύει τους σπόρους ενός καλύτερου μέλλοντος στο παρόν.

Η ισπανική προσέγγιση είναι λιγότερο επιθετική και ευθεία, αλλά εμπλέκει περισσότερο κόσμο και, τουλάχιστο με μια πιθανότητα, με τον χρόνο συνεχώς περισσότερος κόσμος φαίνεται να συμμετέχει και να την υποστηρίζει λόγω του τόνου της και των τακτικών της, με όλους αυτούς που συμμετέχουν ως μέρος των καθημερινών αγώνων διαμαρτυρίας να δημιουργούν στην πράξη σταθερές οργανωτικές δομές και να κινούνται προς συνεκτικές απαιτήσεις και πρόγραμμα.

Ξέρουμε πως θα απαντούσε ο Μουμπάρακ. Η τελευταία προσέγγιση με ανάτρεψε. Θα μπορούσα να κυριαρχήσω κατά της προηγούμενης. Ως γεγονός, υπάρχει οποιοσδήποτε εξουσιαστής σε οποιαδήποτε χώρα που δεν θα συμφωνούσε μαζί του; Σε οποιοδήποτε συμβούλιο μετόχων εταιρείας; Ίσως, σε κάποιο τόπο, σε κάποιο χρόνο, σίγουρα. Αλλά σε ανεπτυγμένες βιομηχανοποιημένες κοινωνίες όπου η κατά μέτωπο σύγκρουση είναι το μόνο πεδίο σύγκρουσης στο οποίο το κράτος είναι συντριπτικά ανώτερο, δεν νομίζω.

Έτσι, όσο δύσκολο και αν είναι να το φανταστούμε, είναι επόμενο ότι ο καθένας χρειάζεται να σκεφτεί αν, στο Λονδίνο και το Μπίρμινχαμ, και πιθανό σύντομα σε πολλές πόλεις σε πολλές χώρες, μπορεί ένα γιγάντιο ξέσπασμα ριζοσπαστικοποιημένου θυμού να μεταμορφωθεί σε γιγαντιαίες καταλήψεις κέντρων πόλεων, πλατειών, πάρκων, και δρόμων, όπως στο ισπανικό μοντέλο, προσελκύοντας ένα πολύ ευρύτερο τμήμα του πληθυσμού, διατηρώντας το, και αφιερώνοντας χρόνο, ενέργεια και σοφία για την δημιουργία ανθεκτικών δεσμών,οργανωτικών δομών και σταθερό πρόγραμμα.

Μπορεί αυτό να συμβεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, τώρα; Δεν ξέρω. Δεν είμαι εκεί. Αμφιβάλλω ότι ξέρουν ακόμη και αυτοί που είναι εκεί. Μα από μια απόσταση, και τουλάχιστο στη χώρα μου- τις ΗΠΑ- φαίνεται απαραίτητο, και έτσι πιστεύω ότι πολύ πιθανό να είναι απαραίτητο και για το Ηνωμένο Βασίλειο. Και επίσης απαραίτητη, πιστεύω, είναι η δημιουργία οργανώσεων στις οποίες οι ξεσηκωμένοι, ριζοσπαστικοποιημένοι άνθρωποι με κίνητρα που είναι έτοιμοι να επαναστατήσουν να μπορούν να συμμετέχουν, οικειοποιηθούν, και έπειτα να πορευτούν σε περαιτέρω αγώνες.

Και επίσης απαραίτητο, πιστεύω, είναι τέτοιες οργανώσεις να έχουν ένα συνεκτικό όραμα του τι προσπαθούν να πετύχουν, τόσο για να διατηρήσουν και να εμπνεύσουν ελπίδα όσο και για να καθοδηγήσουν επιλογές. Και να έχουν ένα συνεκτικό πρόγραμμα η στρατηγική για μακροχρόνια η οποία φυσικά θα μεταβάλλεται όπως απαιτούν οι συνθήκες, καθώς και ένα συνεκτικό πλαίσιο άμεσων απαιτήσεων, όπως επιβάλλει η τωρινή κρίση, οι οποίες να είναι δυνατό νε κερδηθούν, οι οποίες να μπορούν να βοηθήσουν δραματικ΄σ όσους υποφέρουν, και επίσης να τροφοδοτήσουν συνεχιζόμενες επιθυμίες για περισσότερες κατακτήσεις.

Όλα τα πιο πάνω πρέπει να προκύψουν από συζητήσεις ανάμεσα σε όσο το δυνατό πιο ευρεία κοινότητα επαναστατών ακτιβιστών, και όχι μόνο αυτών αρκετά νέων και αρκετά γρήγορων για άγριες συγκρούσεις στους δρόμους. Μα, όταν αυτή η συζήτηση αρχίσει να γίνεται, ο κόσμος θα πρέπει να προσφέρει κάποιες εισηγήσεις σχετικά με αυτές τις συνεκτικές άμεσες απαιτήσεις, και έπειτα σχετικά με πιο περιεκτικό όραμα και στρατηγική επίσης.

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: