Χειροβομβίδα με τραβηγμένη περόνη…

(αναδημοσίευση άρθρου του «Πολίτη»)

Στην εποχή μου, όταν έκλειναν τα σχολεία για τις καλοκαιρινές διακοπές, οι μαθητές των 15 -16 χρόνων, ιδιαίτερα εκείνοι από οικογένειες με ισχνό βαλάντιο, έβρισκαν καμιά δουλίτσα, έτσι κανένα μήνα, πιο πολύ για το χαρτζιλίκι τους. Άλλος γκαρσόνι, άλλος στην αγορά, έπιαναν στο χέρι τα πρώτα δικά τους χρήματα, έρχονταν σε επαφή με τον κόσμο, άνοιγε το μάτι τους, που λέμε. Σήμερα τίποτα, δεν υπάρχει δουλειά ούτε για δείγμα. Τελειώνουν το λύκειο, τελειώνουν το στρατό, τελειώνουν το πανεπιστήμιο, περιμένουν και δυο-τρία χρόνια και στο τέλος βρίσκουν καμιά μισοδουλειά μερικής απασχόλησης ή ωρομίσθιοι, απ’ αυτές που βρίσκαμε εμείς τα καλοκαίρια. Κι έτσι, λέει, η γενιά των 700 ευρώ γίνεται γενιά των 600 ευρώ. Ένας στους πέντε νέους κάτω των 25, άνεργος στην Ευρώπη των 27 και το ποσοστό όλο και ανεβαίνει. Πρωταθλήτρια η Ελλάδα με το ποσοστό ανεργίας στους νέους να πιάνει το 30%. Πώς κατάντησαν έτσι τον κόσμο! Βρόμικο όπλο η ανεργία. Σε βάζει από κάτω, σε κάνει να νιώθεις άχρηστος, ανενεργός, σχεδόν παράσιτο, εξαρτημένος από το χαρτζιλίκι των γονιών σου, σε ηλικία που άλλοτε έκαναν οικογένεια. “Εσύ», έλεγαν, «θα γνωρίσεις καλύτερες μέρες”. Και τώρα, με τα χέρια χαμένα στις τσέπες, γυροφέρνουν πέντε δέκα ευρώ σε κέρματα, στο Περιστέρι και στη Μαδρίτη, στα προάστια του Παρισιού και στη Νάπολη, στους χειμώνες των νησιών και στα γραφεία ευρέσεως εργασίας, σκυφτοί, αμήχανοι, σχεδόν ντροπιασμένοι που δεν μπορούν να βρουν μια δουλειά, κάπου ό,τι και να ’ναι. Με τον υπάλληλο πίσω από το τζάμι να κοιτάζει καχύποπτα και δύσθυμα να ρωτάει τι και πώς. Τους έφαγε λάχανο το παμφάγο σύστημα, ο νεοφιλελεφθερισμός των γκόλντεν μπόις και των τραπεζών, τα ευλύγιστα ωράρια και τα σπρεντ. Ο Σαρκοζί στα Ηλύσια Πεδία, ο “σοσιαλιστής” Γιωργάκης, η Μέρκελ που πανηγύριζε προχθές στα θεωρεία των επισήμων τη νίκη της Γερμανίας. Παρεμπιπτόντως, άχαρο πράγμα η προσποίηση, ιδιαίτερα όταν δεν σου βγαίνει και το κάνεις μόνο για να δείξεις πως κι εσύ συμμετέχεις. Βρόμικο πράγμα η ανεργία. Το πιο βρόμικο του καπιταλισμού. Ένας μοχθηρός Μινώταυρος, που τρώει τα όνειρα των ανθρώπων. Μαντάτα με μαύρα πανιά στο πέλαγο, ξανά και ξανά. Τυφλά παιδικά δωμάτια και μια βουβουζέλα στο μυαλό. Σταρ του ποδοσφαίρου με αστρονομικές απολαβές και σταρ της showbiz στην τηλεόραση, να παριστάνουν τον καραγκιόζη, εθισμένοι στο τίποτα μιας φθηνιάρας δημοσιότητας. Βρόμικο πραγμα η ανεργία. Πράσινη κάμπια που τρυπάει τα όνειρα. Σε τρώει λαχανάκι Βρυξελλών, σε ριάλιτι μαγειρικής. Ανοίγεις την τηλεόραση και στα μισά κανάλια μαγειρεύουν. Όλο το έθνος παρακολουθεί ριάλιτι μαγειρικής. Πιθανόν να είναι η νέα φτηνή μέθοδος πνευματικής νάρκωσης. Ένας νέος τρόπος να παραμένουν σε καταστολή τα όνειρα στις εργατικές συνοικίες και στα διαμερίσματα των εξήντα τετραγωνικών με τους λερούς φωταγωγούς. Αν ο ασθενής δείξει πως ξυπνά τού ρίχνουμε και έναν Αιμίλιο Λιάτσο και τον κάνουμε να νιώθει πως όλη η Ελλάδα είναι ένα τρελό πανηγύρι από ψώνια, καφετζούδες, αστροπελέκια του βλαχορόκ, πουτανίτσες, γκέι πάρτυ και γάμους επωνύμων με πολυτελή αυτοκίνητα. Κάτι τέτοια ακούει και βλέπει και ο γερμανικός λαός και τον έκαναν να πιστεύει πως δάνεισε τα λεφτά του στους Έλληνες για να τα φάνε στα μπουζούκια. Πασάδες στα Γιάννενα, που λέμε. Στο Περιστέρι και τη Μαδρίτη, στη Νάπολη και στα τουριστικά πεδία, με τα άδεια δωμάτια και τις άδειες καφετέριες, όσο πάει και αγριεύει η ανεργία, ιδιαίτερα εκείνη των νέων. Τσαλακωμένα όνειρα των είκοσι χρόνων και των είκοσι πέντε. Εκείνων που περιμένουν αμήχανα στις ουρές για μια δουλειά των 600 ευρώ, εκείνων που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, εκείνων που είτε από τιμιότητα είτε από αδυναμία δεν είναι “πελάτες” στα μαγαζιά των κομμάτων. Εκείνων που δεν έχουν σόγια και ψήφους να ανταλλάξουν, ούτε κανένα γ.γ. να του στείλουν e-mail. Εκείνων που δεν πάνε για αρχιτελώνες, ούτε επηρεάζουν κομματικές ισορροπίες και αλισβερίσια. Τώρα, πολλοί πολιτικάντηδες βγαίνουν στα ράδια και στις τηλεοράσεις και με θράσος χιλίων πιθήκων τα ονομάζουν “ενέργειες προς άρση των αδικιών”. Είναι κι αυτός ένας πιο εύσχημος τρόπος να ονομάσεις το ρουσφέτι. Στη Λευκωσία και στη Δραπετσώνα, στο Ομπερβίλ και στη Μαδρίτη. Πώς βρόμισε έτσι ο καιρός! Δυο άδειες φούχτες στις τσέπες η ανεργία. Χαμένοι πρίγκιπες ενός κόσμου, που δεν τον περίμεναν πριγκιπικό, τουλάχιστον, όμως, ας ήταν ίδιος με τον προηγούμενο. Να τελειώνεις μια σχολή, να έρχεται η σειρά σου να δουλέψεις και να βρίσκεις δουλειά, δίχως να χρειάζεται να φιλίσεις κατουρημένες ποδιές, δίχως να χρειάζεται να παρακαλέσεις κανένα κομματάρχη για μια θέση καθαρίστριας.
   Δυο χέρια αμήχανα χωμένα στις τσέπες η ανεργία. Σφίγγουν την οργή και τ’ αδικο. Σφίγγουν χειροβομβίδα με τραβηγμένη περόνη…

Tου Xρήστου Xαλικιόπουλου

Κωδικός άρθρου: 956002

ΠΟΛΙΤΗΣ – 05/07/2010, Σελίδα: 13

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Ένα Σχόλιο to “Χειροβομβίδα με τραβηγμένη περόνη…”

  1. Οι εξοπλισμοί μας έλειπαν! « M4trix87 Κανείς δεν είναι περισσότερο σκλάβος από όποιον νομίζει ότι είναι ελεύθερος… Says:

    […] Χειροβομβίδα με τραβηγμένη περόνη… […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: