Είμαστε ότι αφήνουμε πίσω μας…

Πέθανε ο αγωνιστής Χάουαρντ Ζιν 

Ήταν αυτός που τοποθέτησε στη θέση των κεντρικών ηρώων της ιστορίας των ΗΠΑ όχι τους «ιδρυτές» της, αλλά τους πρώτους συνδικαλιστές, τις φεμινίστριες και μαχητές για διάφορους σκοπούς. Υπέστη καρδιακή προσβολή στα 87, ενώ ταξίδευε.
Φτωχότερη καθίσταται από χτες η διανόηση της Αριστεράς, έπειτα από τον απρόσμενο θάνατο του ιστορικού, ακαδημαϊκού και ακτιβιστή Χάουαρντ Ζιν, του οποίου η εναλλακτική αφήγηση της ιστορίας των ΗΠΑ διαβάστηκε από εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο. Όπως έγινε γνωστό, υπέστη καρδιακή προσβολή ενώ ταξίδευε. Κατά κοινή ομολογία, πρόκειται ίσως για την πιο σημαντική ιστορική προσωπικότητα της αμερικάνικης Αριστεράς. «Τα γραπτά του άλλαξαν τη συνείδηση μιας γενιάς, βοήθησαν να ανοίξουν νέοι δρόμοι προς την κατανόηση και την κρίσιμη σημασία της για τις ζωές μας», είχε γράψει γι΄ αυτόν παλαιότερα ο Νόαμ Τσόμσκι. Όντας ακούραστος ακτιβιστής κατά του πολέμου στο Βιετνάμ και παθιασμένος υποστηρικτής των κινημάτων των Αφροαμερικανών για πολιτικά δικαιώματα στις ΗΠΑ, ο Ζιν βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της κοινωνικής αναταραχής στη χώρα του από την δεκαετία του 1950 ως τα τέλη εκείνης του 1970.

Η σημασία της ανυπακοής
Ευρύτερα γνωστός έγινε για το βιβλίο του «A People΄s History of the United States» [Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών], που πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα. Ο Ζιν ήταν αυτός που τοποθέτησε στη θέση των κεντρικών ηρώων της ιστορίας των ΗΠΑ όχι τους «ιδρυτές» της, αλλά τους πρώτους συνδικαλιστές, τις φεμινίστριες και μαχητές για διάφορους σκοπούς. Παλαιότερα είχε γράψει: «Το πρόβλημά μας δεν είναι η κοινωνική ανυπακοή. Το πρόβλημά μας είναι η κοινωνική υποταγή. Το πρόβλημά μας είναι ότι οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έμαθαν να πειθαρχούν στις προσταγές των ηγετών και ότι εκατομμύρια άνθρωποι έχουν σφαγιαστεί ακριβώς λόγω αυτής της τυφλής υπακοής. Το πρόβλημά μας είναι ότι ο λαός είναι υπάκουος την ώρα που οι φυλακές είναι γεμάτες με μικροκλέφτες κι ενώ οι μεγάλοι απατεώνες είναι αυτοί που διοικούν τη χώρα. Αυτό είναι το πρόβλημά μας». Στην αυτοβιογραφία του [You Can΄t Be Neutral on a Moving Train, Beacon Press, Βοστόνη 2002], σημείωνε ότι η αντικειμενικότητα ουδέποτε υπήρξε στόχος στα μαθήματα που παρέδιδε. «Ήθελα οι φοιτητές να φεύγουν από την τάξη όχι απλά καλύτερα πληροφορημένοι, αλλά προετοιμασμένοι να παρατήσουν την ασφάλεια της σιωπής, πιο έτοιμοι να μιλήσουν, να δράσουν ενάντια στην αδικία όπου την έβλεπαν. Αυτή, φυσικά, ήταν μια συνταγή για φασαρίες». 

  

Κωδικός άρθρου: 925899 

ΠΟΛΙΤΗΣ – 29/01/2010, Σελίδα: 8

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: