Αιτή.Η ανατομία μιας καταστροφής-και ποιοι φταίνε πραγματικά…

Μια χώρα κατεστραμμένη ολοκληρωτικά από έναν σεισμό 7 ρίχτερ.

Εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί,εκατομμύρια άστεγοι,εναπομείνασες υποδομές στο μηδέν,και πολλά εκατομμύρια κινδυνεύουν άμεσα από επιδημίες.

Μα αλήθεια, γιατί πριν από καμιά δεκαετία όταν στην Κύπρο είχαμε σεισμό 6.5 ρίχτερ δεν έπεσε παράγκα?

Και γιατί στην διπλανή Δομινικανή δημοκρατία-σημειωτέον το ρήγμα βρίσκεται ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΤΗ ΜΕΣΗ των συνόρων μεταξύ των δύο χωρών-παρατηρήθηκαν μόνο ελάχιστες ζημιές?

 Απάντηση.

Γιατί η Αιτή,δυστυχώς,δεν διοχέτευε τα απαραίτητα κεφάλαια για την αναβάθμιση της υποδομής της.Για παράδειγμα,δεν υπήρχαν ούτε σεισμογράφοι,ούτε και ένας,για να ανιχνευθούν οι προσεισμοί,κάτι το οποίο ενδεχομένως θα προειδοποιούσε για τον σεισμό με αποτέλεσμα να σωθούν ίσως εκατοντάδες χιλιάδες!

Κτίρια-παράγκες,κτίρια με αντοχή πύργου από τραπουλόχαρτα,εκατομμύρια ανθρώποι στοιβαγμένοι σαν τα ποντίκια.

Γιατί όμως?

Μιλάμε για μια χώρα όπου κάθε δύο χρόνια πάνω κάτω γίνονται πραξικοπήματα,και ο κάθε επίδοξος «πρόεδρος» διοχετεύει τα περισσότερα από τα-λιγοστά,ως τριτοκοσμική χώρα-μέσα της χώρας στον στρατό του και στην συμμορία του που διατηρεί στην εξουσία,αντί στο λαό και στην κατασκευή υποδομών.

Τα υπόλοιπα πάνε,μα που αλλού φυσικά,στην αποπληρωμή των δόσεων για το εξωτερικό χρέος της χώρας προς τις ανεπτυγμένες χώρες του 1ου κόσμου-βλέπε ΗΠΑ κοκ,και την ελεγχόμενη από αυτές διεθνή τράπεζα,και στο μεγάλο κεφάλαιο αυτών των χωρών που βρίσκεται πίσω από τις κυβερνήσεις τους!

Και γιατί υπάρχει χρέος?

Εμ,μα πως,γίνεται οι επίδοξοι «προέδροι» να μην έχουν ισχυρό στρατό?

Γίνεται να μην επισυνάπτουν με διάφορους «κολοσσούς»-τους ίδιους οι οποίοι συνεργάζονται με εμπόρους όπλων που βγάζουν δισεκατομμύρια από την πώληση όπλων στον 3ο κόσμο- συμφωνίες που συμφέρουν και αυτούς προσωπικά,και τους πιο πάνω,γράφοντας στα @@ τους τον λαό της χώρας?

 Γίνεται οι αμερικάνοι και ντόπιοι μεγαλοεπιχειρηματίες να μην προσπαθούν να συνεχίσουν κατά το δυνατό,και με κάθε τρόπο,να εκμεταλλευτούν τις πρώην-και νυν απ’ότι φαίνεται-αποικίες?

Τώρα η διεθνής βοήθεια που πάει στην Αιτή δεν αποτελεί δυστυχώς τίποτα άλλο παρά περαιτέρω δάνεισμό από την διεθνή τράπεζα,ούτως ώστε κάποιοι λίγοι από πάνω να παίρνουν ακόμη περισσότερους τόκους στο μέλλον.

Άλλοι τα λένε πολύ καλύτερα από μένα…

Η δημοσιογράφος και συγγραφέας Naomi Klein μίλησε στη Νέα Υόρκη για την κρίση στην Αϊτή. Το Democracy Now μετέδωσε μέρος της ομιλίας της.

«Πρέπει να είμαστε απολύτως σαφείς ότι αυτή η τραγωδία, η οποία είναι κατά ένα μέρος φυσική, και κατά ένα άλλο αφύσικη -δεν πρέπει σε καμία περίπτωση, να χρησιμοποιηθεί πρώτον, για να υπερχρεώσει ακόμα περισσότερο την Αϊτή, και δεύτερον για να περάσει αντιλαϊκές επιχειρησιακές πολιτικές προς το συμφέρον των επιχειρήσεών μας. Δεν είναι μια θεωρία συνομωσίας. Έχει συμβεί κατ’ επανάληψη», επισημαίνει.

«ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ – Η άνοδος του καπιταλισμού της καταστροφής», είναι ο τίτλος του καινούργιου βιβλίου (κυκλοφόρησε στις 7 Σεπτεμβρίου) της Ναόμι Κλάιν, 37 ετών, Καναδής συγγραφέως, ακτιβίστριας και δημοσιογράφου, που συνεργάζεται με τη New York Times και γράφει τακτική στήλη στη βρετανική Guardian. Ο «καπιταλισμός της συμφοράς», εξηγεί, είναι εκείνος που στόχο έχει την εκμετάλλευση ενός κατακλυσμιαίου γεγονότος, που προκαλεί στη χώρα και στους πολίτες της ένα τεράστιο, και ενίοτε αξεπέραστο σοκ. Μιλάμε για έναν πόλεμο, μια μεγάλη φυσική καταστροφή (όπως οι πρόσφατες πυρκαγιές στη χώρα μας), μια τρομοκρατική επίθεση, κ.λπ. Ο καπιταλισμός αυτός, κατά τη Ναόμι Κλάιν, «χρησιμοποιεί» – εκμεταλλεύεται την κατάσταση πλήρους αποπροσανατολισμού, που υπάρχει στον πληθυσμό, και που ακολουθεί πάντα ένα τέτοιο γεγονός. Η απρόσμενη συμφορά ανοίγει ένα πολύ βολικό παράθυρο για να προωθηθούν πολιτικές που δεν μπορούσε το κράτος να προωθήσει υπό φυσιολογικές συνθήκες. 

«ΣΤΟ ΠΙΟ ΧΑΟΤΙΚΟ σταυροδρόμι του εμφυλίου πολέμου στο Ιράκ, ένας καινούργιος νόμος εμφανίζεται ξαφνικά και επιτρέπει στις εταιρείες Shell και ΒΡ να διεκδικήσουν τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου της χώρας. Αμέσως μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, η κυβέρνηση Μπους στα μουλωχτά εκχωρεί την “εκμετάλλευση” του “Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας”, στις εταιρείες Halliburton και Blackwater. Στη νοτιοανατολική Ασία, όταν το φοβερό τσουνάμι διέλυσε όλες τις ακτές της, τα πιο ωραία κομμάτια, εκείνα που λέμε φιλέτα, εκποιήθηκαν σε τουριστικές επιχειρήσεις, που κιόλας τις μετέτρεψαν σε… μαγευτικά θέρετρα. Και τέλος, οι κάτοικοι της Νέας Ορλεάνης, ακόμα σκορπισμένοι σε διάφορες άκρες της Αμερικής εξαιτίας των καταστροφών που προκλήθηκαν εκεί από τον τυφώνα “Κατρίνα”, ανακαλύπτουν τώρα με έκπληξη πως ό,τι είχε σχέση με κοινωφελείς υπηρεσίες, όπως οικιστικά συγκροτήματα, δημόσια και δημοτικά νοσοκομεία και σχολεία, δεν πρόκειται ποτέ ξανά να λειτουργήσουν. Θα αξιοποιηθούν, τους είπαν, αλλιώς…».

Η ΚΛΑΪΝ ταξίδεψε πρόσφατα στη Σρι Λάνκα. Εκεί, συναντήθηκε και με φίλους της, ακτιβιστές, από τους οποίους έμαθε πως το τσουνάμι έπαιξε έναν τέτοιον, ακριβώς, ρόλο στη χώρα τους. Δηλαδή, τον ρόλο «της καπιταλιστικής συμφοράς». Συγκεκριμένα, η κυβέρνηση, εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι το τεράστιο παλιρροϊκό κύμα «καθάρισε» μερικές από τις πιο ωραίες ακτές, προχώρησε άμεσα στην εκχώρηση πολλών παραλιακών εκτάσεων σε ντόπια και ξένα επιχειρηματικά συγκροτήματα, που πίεζαν καιρό για να τα αξιοποιήσουν οικιστικώς, τουριστικώς, αλλά και για αλιεία. Η κυβέρνηση, πριν από το τσουνάμι, δεν τολμούσε να προχωρήσει σ’ αυτήν την πολιτική της επιθυμία, γιατί ήταν πολύ έντονη η αντίδραση των τοπικών κοινωνιών, τα ψαροχώρια των οποίων ζούσαν μόνο από την εκμετάλλευση της αλιείας και της καλλιέργειας μερικών αγροτικών προϊόντων εκεί.

ΜΠΟΡΕΙ, ΛΕΕΙ η Ναόμι Κλάιν, οι μικρές αυτές κοινωνίες να μη συνεισέφεραν σημαντική οικονομική βοήθεια στο κράτος, που ασφαλώς και θα επωφεληθεί από την αξιοποίηση των περιοχών, αλλά η διατήρηση της συνεκτικότητας και της φτωχής, αλλά αξιοπρεπούς ζωής των κατοίκων είναι μεγέθη που δεν μπορούν να αντισταθμιστούν με το γνωστό «επιχειρηματικό μοντέλο ανάπτυξης», που σπάνια αφήνει κάτι και στους ντόπιους – αντίθετα, τους αλλοτριώνει και τους εξαφανίζει. Η Κλάιν έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο από το βιβλίο της Νο Logo, που θεωρείται «το μανιφέστο του κινήματος εναντίον της παγκοσμιοποίησης», και που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1999, τις μέρες που γίνονταν στο Σιάτλ οι πρώτες μεγάλες διαδηλώσεις εναντίον του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Οι επικριτές της συχνά τη χλευάζουν. «Ταξιδεύει πρώτη θέση με τα αεροπλάνα, πάντα με ένα ακριβό λάπτοτ στα γόνατα, φοράει ρούχα με ονομαστή προέλευση και πληρώνεται αδρά γράφοντας άρθρα σε εφημερίδες εναντίον της παγκοσμιοποίησης», σημείωνε πριν από περίπου ένα χρόνο ο Economist.

ΜΠΟΡΕΙΤΕ να την ακούσετε να τα εξηγεί όλα αυτά η ίδια στο βιντεάκι από το blogspot που έχει στην Guardian, στη διεύθυνση: http:// books.guardian.co.uk/video/2007/sep/05/naomi.klein

Haiti was a nation of farmers, but thanks to the strings attached to U.S. aid, government policies made profitable farming unprofitable. So the farmers were pushed to the cities to provide a cheap manufacturing labor force. All those people you see on the TV in their shattered shantytowns? We helped put them there. With exploitative loans and yes, even a classic CIA-backed coup, we helped create this mess.

  

The noble “international community” which is currently scrambling to send its “humanitarian aid” to Haiti is largely responsible for the extent of the suffering it now aims to reduce. Ever since the US invaded and occupied the country in 1915, every serious political attempt to allow Haiti’s people to move (in former president Jean-Bertrand Aristide’s phrase) “from absolute misery to a dignified poverty” has been violently and deliberately blocked by the US government and some of its allies.

Aristide’s own government (elected by some 75% of the electorate) was the latest victim of such interference, when it was overthrown by an internationally sponsored coup in 2004 that killed several thousand people and left much of the population smouldering in resentment. The UN has subsequently maintained a large and enormously expensive stabilisation and pacification force in the country.

Haiti is now a country where, according to the best available study, around 75% of the population “lives on less than $2 per day, and 56% – four and a half million people – live on less than $1 per day”. Decades of neoliberal “adjustment” and neo-imperial intervention have robbed its government of any significant capacity to invest in its people or to regulate its economy. Punitive international trade and financial arrangements ensure that such destitution and impotence will remain a structural fact of Haitian life for the foreseeable future.

It is this poverty and powerlessness that account for the full scale of the horror in Port-au-Prince today. Since the late 1970s, relentless neoliberal assault on Haiti’s agrarian economy has forced tens of thousands of small farmers into overcrowded urban slums. Although there are no reliable statistics, hundreds of thousands of Port-au-Prince residents now live in desperately sub-standard informal housing, often perched precariously on the side of deforested ravines. The selection of the people living in such places and conditions is itself no more “natural” or accidental than the extent of the injuries they have suffered.

As Brian Concannon, the director of the Institute for Justice and Democracy in Haiti, points out: “Those people got there because they or their parents were intentionally pushed out of the countryside by aid and trade policies specifically designed to create a large captive and therefore exploitable labour force in the cities; by definition they are people who would not be able to afford to build earthquake resistant houses.” Meanwhile the city’s basic infrastructure – running water, electricity, roads, etc – remains woefully inadequate, often non-existent. The government’s ability to mobilise any sort of disaster relief is next to nil.

The international community has been effectively ruling Haiti since the 2004 coup. The same countries scrambling to send emergency help to Haiti now, however, have during the last five years consistently voted against any extension of the UN mission’s mandate beyond its immediate military purpose. Proposals to divert some of this “investment” towards poverty reduction or agrarian development have been blocked, in keeping with the long-term patterns that continue to shape the ­distribution of international “aid”.

The same storms that killed so many in 2008 hit Cuba just as hard but killed only four people. Cuba has escaped the worst effects of neoliberal “reform”, and its government retains a capacity to defend its people from disaster. If we are serious about helping Haiti through this latest crisis then we should take this comparative point on board. Along with sending emergency relief, we should ask what we can do to facilitate the self-empowerment of Haiti’s people and public institutions. If we are serious about helping we need to stop trying to control Haiti’s government, to pacify its citizens, and to exploit its economy. And then we need to start paying for at least some of the damage we’ve already done.

Here’s Naomi Klein, the author of “The Shock Doctrine: The Rise of Disaster Capitalism,” speaking Wednesday night at the Ethical Culture Society to warn us against it happening again (video):

http://crooksandliars.com/susie-madrak/naomi-klein-dont-let-disaster-capital

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: